Nopforum!
Het nieuwe betere (not) noppen

Home » Public Forums » Rare ms-en en RPG's » Nop!  () 2 Votes
Re: LADIEDAHHH [message #1467 is a reply to message #1466] Sun, 22 March 2015 22:20 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Elizabeth

Hij. Wilde. Me. Gaan. Zoenen. Maar in plaats daarvan kneep hij zijn ogen dicht en draaide zijn hoofd om terwijl hij van me af rolde.
'Uhm sorry... ik heb je geen pijn gedaan hopelijk?' Ik probeer mijn teleurstelling zo veel mogelijk te verbergen, wat maar half lukt.
'Eh, nee. Ik ben een echte rots hier enzo.' Tja hij mocht eigenlijk best weten dat hij me een beetje gekwetst heeft. Ook al wist ik dat hij nog van Yue hield, ik mocht nu best een beetje zelfmedelijden hebben.
Ik heb hem moeten herinneren aan het feit dat hij alleen nog in een boxer stond, waarna we op weg gingen naar Sint Petersburg. Wederom nam hij me onder de oksels en vloog me er heen. Zijn ketting had hij waarschijnlijk onbewust- boven zijn shirt laten hangen, waardoor ik er nu een prachtig zicht op had. Nu zag ik precies wat het was, het waren twee ringen in elkaar gehaakt en aan een ketting geregen. Ze kleurden goudachtig in de weerspiegeling van de zonsopkomst, ze waren prachtig. Hij zag echter dat ik er naar keek en pakte me met een arm steviger vast, om met de andere de ketting onder zijn shirt te doen. Teleurgesteld keek ik weer naar de omgeving, we vlogen over een witte boel... beetje saai dus. Zachtjes begon ik te neuriën.
*tijdspong*
Sint Petersburg was SAAI. Net zo saai als naar een witte plank staren, of wiskunde huiswerk zeg maar. En ja ik wist hoe saai wiskunde was. Ik had echt niet zitten niksen in die 600 en nog wat jaar dat ik hier al op die aarde rondliep. Niet dat ik ooit een school of opleiding af had gemaakt. De stof was saai, bij geschiedenis kon ik alles beter vertellen dan leraren omdat ik er bij was op het moment dat al die 'grootste gebeurtenissen' gebeurden. De mensen waren saai, zo nu en dan waren ze ook erg lekker, maar ze zorgen voornamelijk voor een hoop problemen.
'Izvinite' Riep een vrouw kwaad toen ze tegen me op liep. Waarschijnlijk Russisch voor kijk uit je doppen of zo. Je moet ook niet gaan staan dag dromen over heerlijk bloederige oorlogen die al lang geweest zijn midden op het plein in Sint Petersburg! Zei ik streng tegen mezelf. Wauw nu praatte ik ook nog tegen mezelf. Veel dieper kon ik niet zinken. Waar was Thomas eigenlijk? Ik had hem al een tijdje niet meer gezien, voornamelijk omdat ik stond te dagdromen, maar dan nog. Ik speurde het plein af en zag het in een nis van een klein schattig typisch Russisch huisje staan. Hij stond met zijn rug naar mij toe en had iets zilverachtigs in zijn geheven hand. Aan de bewegingen die hij maakte te zien was hij kwaad en probeerde hij te voorkomen dat iets of iemand langs hem heen kwam. Langzaam liep ik op hem af.
'Thomas?' riep ik zachtjes. Hij riep ook iets, maar niet tegen mij, en niet in een taal die ik kende.
'Thomas!' riep ik deze keer iets harder. Hij ging echter nog door met schreeuwen tegen, voor zover ik kon zien, de muur.
'THOMAS!' Zijn hoofd schoot omhoog, toen weer terug naar beneden waarna hij het zilverachtige ding hard naar beneden liet komen. Rustig draaide hij zich naar me om met een blik die ik niet van hem had verwacht. Verwilderd was nog de beste omschrijving, al kwam dat nog niet eens in de buurt van de angst die hij me aanjoeg. Langzaamaan veranderde zijn blik naar een zachtere, eentje die volgens mij samen kwam met realisatie van wat hij zojuist had gedaan. Hij vloog niet vliegend maar rennend- op me af en trok me in een stevige omhelzing waarna hij fluisterde
'We moeten weg, wees niet bang, kijk niet naar de nis.' Ja dat moet je dus vooral niet zeggen- wat ik niet moet doen- als machines schoten mijn ogen naar de nis. Mijn maag draaide zich om toen ik daar een klein jongentje zag liggen met zijn ogen naar achter gerold en een streep bloed uit zijn mond. Zijn armen en benen lagen in een onnatuurlijke houding, wat inhield dat alles gebroken was, en zijn nek hing schuin naar achter. In zijn borst was een gapend rood gat te zien waar het bloed vrolijk uitstroomde. Mijn knieën werden zo week als spaghetti en konden me niet meer houden. Ik liet me langzaam op de grond zakken terwijl Thomas me nog steeds vast hield.
'Het is niet wat je denkt, het is niet wat je denkt.' Fluisterde hij keer op keer. Ik sloeg mijn handen voor mijn ogen en begon zachtjes te snikken, dit wilde ik niet zien! Kon ik het maar vergeten! Vaag was ik me ervan bewust dat Thomas me optilde en naar een steegje bracht waar hij zijn vleugels uitklapte en weg vloog met mij in zijn armen. We landden boven op een berg waar geen mens in de buurt zou komen. Nu kon hij mij ook rustig vermoorden, dan was hij zijn enigste getuige kwijt. Hij zette me boven op een steen en liep weg. Ik deed mijn ogen dicht en wachtte op het moment dat de genade slag zou vallen. Me er totaal niet van bewust dat ik onsterfelijk was.


Xx-jes van Faal ;3
Re: LADIEDAHHH [message #1468 is a reply to message #1466] Sun, 22 March 2015 23:15 Go to previous messageGo to next message
  jaweriatjuhh is currently offline  jaweriatjuhh
Messages: 316
Registered: December 2013
Member
Kiba Hyuuga
http://s1.favim.com/orig/14/chace-crawford-gossip-girl-nate-nate-archibald-Favim.com-184150.jpg
Au. Een baksteen tegen mijn neus aan. Als Selene geen meisje zou zijn zou ik d'r nu in elkaar slaan. Nou ja, zelfs een meisje sla ik in elkaar, alleen hield Lelouch mij tegen.
'Kom gewoon mee, Kiba.' mompelde hij. Lelouch trok mij met zich mee, geen idee naar waar.
'Ga je mee naar de SOul Society?' vroeg ik aan Lelouch.
'Natuurlijk, dan kan ik meteen even langs Yuphie.' Natuurlijk, dat had ik kunnen verwachten. Het was ook wel weer ene tijdje geleden dat hij bij Yuphie op bezoek was geweest. Hij miste haar natuurlijk heel erg.
'Omoii gaat ook mee, ja toch Omoii. Dan kan je meteen jezelf verontschuldigen bij Lady Hinata's graf.' siste ik tegen Omoii. Omoii had geen respect voor anderen en al helemaal niet voor doden.

'We hebben hem te pakken. Hij is dood. Je kan nu rustig gewoon.... ehm dood zijn?' mompelde ik. 'Omoii, nu is het jouw beurt.' Omoii knielde neer bij het graf. 'Het spijt me heel erg. Ik heb je ogen proberen te stelen, maar iemand was me al voor. Sorry.'
Een hele mooie spijt betuiging, maar niet heus.
'Nu mag je een paar meter verder op wachten, ik wil met Hinata praten.'
'Freak.' mompelde Omoii.
'Dwergje, ik mis je wel weetje. Je was irritant, maar je betekende wel veel voor me weet je wel. Omoii hier, lijkt heel erg op je. Ik heb haar gedwongen om bij ons te wonen en nooit te ver van mijn zijde te wijken. Ze doet me aan jou denken- qua uiterlijk. Ze is wel veel drukker en irritanter. Maar Ze kan er mee door.'

Leyla Anastacia Romanov
https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRpvLojfks8Yi2REecQPxuFTgpR1_F9ZjDgzYOAyW911eUjlxr2qg

Alexander was terug en juist hem had ik nodig, of Thomas, maar die was er niet en Jason en Selene kon ik ook niet vinden. Dus die konden mij ook niet echt helpen. Ik had besloten om te leren vliegen. Het werd wel eens tijd. Anders had ik mijn vleugels wel voor niets. En volgens mij vloog ik eerst heel veel voordat ik mijn geheugen kwijt raakte.
'Dus, Indigo zei dat je naar mij op zoek was.' zei Alexander, hij kwam sloffend naar mij toe lopen.
'Eh.' mompelde ik verlegen terwijl ik ongemakkelijk weg keek. Ondanks dat ik nu al behoorlijk lang bij ze woonde, voelde ik me toch niet op mijn gemak zonder Kiba. 'Ja eh.. Ik wil leren vliegen.'
'Het spreekt. Wat leuk.' lacht Alexander. 'Dit is de eerste keer dat ik je hoor praten. Maar goed, je wilt dus leren vliegen. Kan je je vleugels uitklappen?' Alexander deed het voor. Grote zwarte donsachtige vleugels kwamen tevoorschijn. Ze waren groter dan die van mij. Veel groter.
'Ik kan het wel...' mompelde ik. Mijn witte vleugels klapte ik uit, net als Alexander had ik in mijn kleding op de rug allemaal gaten, voor het geval ik mijn vleugels wilde gebruiken. Kiba had samen met Alexander allerlei gaten in mijn truien, jurkjes en shirts geknipt. Natuurlijk was ik boos op ze, maar dat had ik ze niet laten weten. Mijn vleugels waren wit en wanneer ik liep sleepten ze over de grond achter mij aan, net als bij Alexander.
'Je weet dus ook hoe je ze moet gebruiken?'
'Ik weet het niet? Ik weet wel hoe ik met sterrenschoten moet om gaan.' ALexander rende weg, zijn vleugels sleepten over de grond heen. Waarom moest ik hem vertellen dat ik wel met sterrenschoten overweg kon. Oké, het was wel minder eng dan vliegen.
Alexander kwam terug met een pijlen koker en boog... en Indigo. Hij duwde de pijlenkoker en boog in mijn handen.
'Indigo is degene wie je mag raken. Geen zorgen Indi, sterrenschoten zijn stomp, dus je bezeert je toch niet. Ik ga op ene veilige afstand in de lucht zitten. Ik kan namelijk wel dood gaan door sterrenschoten.' Alexander steeg op en keek van boven naar ons. Indigo haalde haar schouders op en ging op een afstandje staan.
'Sorry.' mompelde ik toen ik de eerste twee pijlen afvuur de en die precies tegen haar voorhoofd aankwamen.
'Dat wordt een blauwe plek. Maar yes! Je kan het. Nu moet je nog leren vliegen en daarna leren Kiba en ik je vechten. Goed?' jubelde Indigo. Ze stak haar vuist in de lucht nadat ik nog vier pijlen op haar voorhoofd had afgevuurd en ze alle vier raak waren. Alexander kwam weer naar beneden.
'Dan beginnen we daarmee. Ik wil wel zien hoe handig je daarin bent.' zei Alexander. 'Wacht heel even, dan haal ik mijn boog en sterrenschoten.'
'Okay. Je bent daar dus best goed in. Maar nu gaan we vliegen. Je kan je vleugels bewegen.. Dat heb jij allemaal in controle. Hou mijn hand maar vast, dan gaan we samen opstijgen.' Ik pakte Alexanders hand vast, mijn hand was klam van de zweet en mijn hart ging als een razende te keer. Alexander zette zich af en trok mij met zich mee. Toen we 60 meter boven de grond zaten liet hij mijn hand los en viel ik naar beneden. Ik bevroor, wist niet hoe ik mijn vleugels moest bewegen en beschermde mijn gezicht terwijl ik tussen de takken van de bomen door viel.
'Alexander! Ze beweegt haar vleugels niet. SCHIET OP.' hoorde ik Indigo schreeuwen. Vlak voor ik de grond raakte werd mijn pols vast gegrepen en stopte ik met vallen. Het was alleen niet Alexander wie mij had gevangen, maar Videl. O ja, zij kon natuurlijk ook vliegen. Een Saiyan.
'Alexander, misschien moet je haar eerst leren om wat meer zelf vertrouwen te hebben. Want zo vermoord je haar nog.' bromde Videl
'Ja, dat heb ik nu wel door. Ik kon toch ook niet weten dat ze zou bevriezen.' zei Alexander toen we allemaal weer op de grond stonden.
'Kiba vermoord je als hij erachter komt dat je zijn favoriete niet zusje bijna had vermoord.'
'Ze zou niet dood gaan. Ze is onsterfelijk. Ze zou alleen zwaar gewond zijn en dat zou ik wel weer kunnen fixen. Ik ben een heler weet je nog.' bromde Alexander.

Eureka Anastacia Briel
http://img2.timeinc.net/people/i/2008/database/meganfox/megan_fox300a.jpg

Van een afstand zag ik alles gebeuren. Leyla die zowat dood viel, maar ook weer niet want Videl redde haar. Indigo deed niets, die lachte alleen maar. Maar omdat het allemaal een stelletje sukkels waren wist niemand hoe ze een overstuur iemand moest kalmeren. Zo snel als ik kan- op torenhoge hakken- loop ik naar Leyla toe.
'Kom. Dan maak ik een kopje chocolade melk voor je. Dan kan je even kalmeren.' Ik sloeg mijn arm om Leyla heen en trok haar met mij mee. Arm kind toch, ze trilde helemaal.

In de keuken dook Sparrow uit het niets op. Leyla slaakte ene gilletje en doordat zij begon te gillen begon ik ook te gillen.
'Sparrow, ga weg. Dit is niet het juiste moment.' snauwde ik ongeduldig. Sparrow luisterde allene niet, hij nam plaats op de keukentafel en pakte Leyla's chocolade melk mok, ze had het toch niet aangeraakt en het kon haar ook niet echt schelen dat Sparrow nu haar chocolademelk op dronk.
'Gaat het al weer een beetje, Ley?' vroeg ik. Geen idee waarom ik haar opeens Ley noemde.

Aizen Hyuuga
https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/236x/50/9a/9b/509a9b6edaea49a7a1c65f26a28785bc.jpg

Stelletje dombo's. Ze kwamen altijd wel in de problemen. Dit keer werd Leyla bijna vermoord. Niet dat het heel erg of zo was. Want ja, zij, Lelouch en Aycisha waren mijn volgende slachtoffers. Niet perse slachtoffers. Ze werden mijn minions. Lelouch en Aycisha waren behoorlijk sterk en Leyla had net bewezen dat zij goed met pijlen overweg kon. Ik had ze van een afstandje lopen bespieden. Zij zouden de volgende zijn wie in mijn macht zouden komen. Ik zou iedereen wie in mijn weg stond uitroeien. Nou ja, zij zouden degene zijn wie al het vuile werk zouden doen. Ik zou van een afstandje toekijken. Niemand zou ooit weten dat ik achter dit alles zat. Zij zouden allemaal denken dat Lelouch, Aycisha en Leyla slecht waren. Oké. Ik zou mijn zus gebruiken, maar wat maakte dat uit.
De enige wie roet in mijn geweldige masterplan zou kunnen gooien was Kisuke, hij vond mij al verdacht en dat liet hij ook gewoon weten. Hij had iba de tip gegeven. Door hem wist Kiba waar hij moest zijn om "de moordenaar" van Hinata en Ander te vinden. Gelukkig had ik zijn geheugen kunnen wissen en aanpassen. Nu dacht hij dat hij hem had vermoord, maar dat was dus niet zo en daar zou hij ook nooit achter komen. En mijn broertje kreeg ik ook nog wel in mijn macht, daar twijfelde ik helemaal niet aan. Ik kreeg alles voor elkaar. En Kiba aan mijn kant krijgen dus ook.
'AL terug broertje?' vroeg ik aan Kiba toen hij naast mij plofte.
'Ja.'
'Hoe was je bezoek?' vroeg ik dus maar.
'Verfrissend. Ik kan het eindelijk afsluiten.'
'Ja. Ook langs dat rare zusje van Lelouch geweest?'
'Yuphie? We zijn ook bij haar op bezoek geweest. En ze is niet raar. Dat ze blind is en niet kan lopen maakt haar niet raar.' antwoordde Lelouch beledigt. Waar kwam die gast nu weer vandaan. Ik had hem helemaal niet opgemerkt.
'Als jij het zegt.' zei ik schouderophalend. Lelouch vertrok uit de kamer en kwam 2 minuten later meteen weer binnen.
'Ley. Ze is nogal overstuur. Misschien moet je even naar haar toe.' zei Lelouch, hij was licht in paniek. Natuurlijk, ook hij had een hechte band met Ley.

Lelouch Vi Brittannia
https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/236x/69/f9/b9/69f9b9eaa1238abba67ca4693a3756d0.jpg

'Eruit.' zei Kiba boos tegen Sparrow. Hij mocht Sparrow echt niet, Zorro mocht hij ook al niet. Hij mocht niemand wie in de buurt van Leyla kwam? Tegen Eureka zei hij: 'Reka, wil je alsjeblieft, Lelouch, Leyla en mij even alleen laten?' Eureka stond op en knikte. Ze trok Sparrow met zich mee, hij hield boos de mok met chocolademelk vast.
'Ley.' begon ik. 'Wat is er?' Ik was toch best wel bezorgd. Leyla, Kiba en ik waren samen opgegroeid. Nou ja, vanaf ons 14e groeide we samen op. Je kon het dus niet echt opgroeien noemen. De keuken rook naar chocolade melk.
'Het ging allemaal zo snel. De val... Het vliegen.... Alexander.... De schrik..... Videl... De pijlen... Indigo...' Leyla dacht niet normaal na. Ze mompelde maar paar woorden en praatte niet in hele zinnen.
'Wat?' vroeg Kiba verbaasd.
'Wat hebben ze gedaan?' vroeg ik toen maar. Ze moest die namen wel met een reden noemen. Ze hadden er mee te maken toch?
'Ik vermoord ze.' Kiba stond al op en luisterde niet meer naar Leyla's protesterende woorden.
'Leyla. Als je een beetje gekalmeerd bent, wil je er dan over praten? Met mij?' vroeg ik zachtjes. Ze reageerde niet en knikte toen na een paar minuten... en toen floepte alles eruit: 'Ik wilde leren vliegen, Alexander zou het mij leren. Eerst wilde hij weten of ik met sterrenschoten overweg kon. En dat kan ik. Daarna gingen we dus vliegen. Hij steeg op en trok mij met zich mee. Op 60 meter hoogte liet hij mij los. Ik had er vertrouwen in, dat ik het kon. Maar ik bevroor en viel naar beneden. Het was eng en ik dacht dat ik de grond zou raken, maar dat gebeurde niet, Videl verscheen uit het niets. En en en en. Dat was het... Ik ben geschrokken?'
'Ach Ley toch. Het is wel heel stoer van je dat je het probeerde.' zei ik, ik wreef over haar schouder. Ze begon nu te huilen.
'Ik wil ook vliegen. Indigo verteld altijd verhalen over hoe geweldig het wel niet was en en en en.... ik zie Alexander en Thomas altijd vliegen en wil het ook. ik ben een mislukking.' snikte ze.
'Ach Ley. Je hebt het geprobeerd en het gaat je wel lukken. Geen zorgen. Het was ook zo'n grote stap. Opeens willen leren vliegen. jeetje. En je bent geen mislukking hoor.' zei ik.

[Updated on: Sun, 22 March 2015 23:29]

Report message to a moderator

Re: LADIEDAHHH [message #1469 is a reply to message #1468] Sun, 22 March 2015 23:57 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Elizabeth

Dit was het dan. Mijn grootste angst, zeg maar gerust doodsangst. Vermoord worden door iemand van wie ik hield. Ik wist niks meer van mijn mensen leven maar die stomme angst bleef bestaan, hoe kreeg je het verzonnen. Toen voelde ik een klap in m'n gezicht en opende mijn ogen. Thomas stond voor me en keek me aan met dezelfde verwilderde blik als eerder. Tranen stoomden over mijn gezicht en ik keek hem aan, hoopvol. Ja ergens diep in mij woedde nog hoop dat hij tot inkeer zou komen en we dit alles konden vergeten. Maar een klein stemmetje in m'n hoofd fluisterde tegen me dat dit niet het geval zou zijn en dat ik maar beter aan mijn begrafenis kon gaan denken. Wie zouden er iets zeggen? Wie had ik nu nog over die ik kende en enigszins waardeerde? Zou er überhaupt iemand merken dat ik er niet meer was? Vast niet. Al die vragen ratelden door m'n hoofd terwijl Thomas me keer op keer sloeg. Hij deelde rake klappen uit, maar ik voelde alleen de pijn die het van binnen deed. De fysieke pijn werd overstemd door de emotionele pijn. Zou iemand me misse? Zou iemand me vinden en zich afvragen hoe ik aan mijn einde ben gekomen? Zou iemand zich überhaupt herinneren dat ik ooit bestaan heb? Vragen bleven komen en deden me terug denken aan een schoolopdracht waar ik met niemand over wilde praten. Die ik tijdens de les niet serieus nam, maar die me later wel aan het nadenken zette. We moesten van de lerares namelijk van elke categorie één persoon opschrijven die op mijn begrafenis, drie jaar van die dag zoals zij vertelde, zouden spreken. Één persoon voor familie, maar die was allang dood. Één persoon die bevriend met me was, ik had geen vrienden, hooguit kennissen. Één persoon van je werk of opleiding, iets waar ik allang geen behoefte meer voor voelde en dus iemand voor had. En als laatst één persoon uit je sociale netwerk, wat ik ook niet had. Met een klap kwam de werkelijkheid aan. Ik had niemand, wie maakte het wat uit dat ik er niet meer was? Niemand zou me missen omdat ik niemand ken en nooit vrienden maak. Ik was alleen op de wereld, net als Remi. Ik had genoeg kansen gehad om dit te veranderen maar heb ze allemaal rechtstreeks in de vuilnisbak gegooid zonder er ook maar een seconde over na te denken. Nu was mijn tijd hier op en zou ik slechts een vage herinnering zijn in de geheugens van enkelen, als ik dat al was. Ik liet het over me heen komen, Thomas sloeg en schopte wild rond en ik deed niets. Maar ik was nog niet weg! Ik kon mezelf nog redden! Of in ieder geval Thomas, ik kon hem geen moordenaar laten worden. Ja hij had al iemand vermoord, maar dat zou hem geen tweede keer lukken! Ik zou het zelf doen en hem alle ellende besparen.
Ik keek hem aan, stond op en pakte zijn polsen stevig vast. Hij probeerde zich los te rukken maar het mislukte. Ik keek diep in zijn ogen en drukte een zachte kus op zijn zoete lippen. Toen ik mijn ogen weer opende had hij zijn normale blik terug en keek naar mijn gebroken pols. Tranen schoten hem in zijn ogen en rolden als ontsnapte tekens van liefde over zijn wangen waar ik ze weg kuste.
'Niet huilen, het doet geen pijn. Het is beter zo. ' Fluisterde ik zachtjes terwijl ik zijn polsen los liet waardoor hij op de grond zakte. Hij keek omhoog naar mij en schudde zijn hoofd terwijl ik achteruit liep. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar ik was hem voor en sprong de afgrond in. Ik belandde een paar kilometer verderop op mijn rug waardoor alle lucht uit me werd weggerukt. Dit was het dan, al m'n botten gebroken en mijn longen geklapt. Ik deed mijn ogen dicht en liet de dood komen. De dood deed er echter te lang over en ik zakte weg in een diepe slaap.

'Lizzy!' Zong Thomas vrolijk toen ik wakker werd. Ik keek hem raar aan en ging toen recht overeind zitten. Ik keek rond en schudde verward mijn hoofd. Ik zat nog boven op de bergtop. Snel controleerde ik mezelf op mogelijke verwondingen en gebroken botten en keek toen voorzichtig naar Thomas. Hij keek terug. Met een normale, iet wat bezorgde blik.
'Wat is er gebeurt?' Mijn normaal zo zuivere stem klonk nu meer als het gekras van een kraai. Thomas haalde zijn schouders op.
'Je raakte overstuur toen je zag dat ik die eerste klas demon vermoorde, die overigens alleen voor ons te zien was. Ik vloog met jou half in shock hier heen en toen raakte je bewusteloos. Ik heb er een eeuwigheid over gedaan om je wakker te krijgen. Man ik weet niet wat jij mee maakte maar het leek wel alsof er een been afgezaagd werd ofzo, zo gilde je. Het was een regelrechte marteling.' Legde hij snel uit. Ik slaakte een zucht van opluchting en ging tegen de steen aan zitten. Het was allemaal een droom geweest. Een super realistische droom die me de stuipen op het lijf had gejaagd en me flink aan het denken had gezet. Maar al met al nog steeds een droom.
'Een droom.' Mompelde ik waarna ik van de spanning begon te giechelen.
'Een droom?' Vroeg Thomas verward.
'Jahaha, ik had een nachtmerrie!' Gierde ik van het lachen. Hij keek me raar aan en kreeg een vage glimlach rond zijn mond. Hoe dom kon ik zijn om alles te geloven? Ik droomde nooit en dit was de eerste keer, voor zover ik me kon herinneren. Ik kon hier dan wel heel opgelucht en lacherig over doen, maar ik geloofde niet dat ik die droom voor niets had gekregen. Hij dat duidelijk een betekenis en die was zo zwart wit als maar zijn kon: maak vrienden, zorg dat mensen je liefhebben en zorg ervoor dat je geen reden vind om een eind aan je leven te maken, want daar doe je niet alleen jezelf ontzettend veel pijn mee.


Xx-jes van Faal ;3
Re: LADIEDAHHH [message #1470 is a reply to message #1469] Tue, 24 March 2015 14:20 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
Thomas

Bezorgd keek ik naar Elizabeth. Ondertussen rolde ze ongeveer over de grond van het lachen, maar toch had ik het idee dat wat ze dan ook had gedroomd, haar meer aangegrepen had dan ze had laten merken. Ook was het raar dat ze de demon niet herkende. Zouden vampiers dat niet kunnen? Ze stonken toch behoorlijk. Ik ging naast Elizabeth tegen de steen zitten. Ze was gestopt met lachen. In een opwelling sloeg ik mijn armen om haar heen en trok haar dicht tegen me aan. Ze maakte een geluidje dat klonk als ´hmmpf´. Ik verborg mijn gezicht in haar haar en snoof haar heerlijke geur op. Elizabeth ontspande langzaam en ging lekker tegen me aan zitten. Na een tijdje begon de zon onder te gaan. Ze was heel geboeid door alle kleuren oranje, rood en roze.
´Het is hier zo mooi.´, zuchtte ze toen.
´Ja, ik zie veel moois hier.´, zei ik zonder mijn blik van haar af te halen. Met een sceptische blik keek ze naar me op, maar al snel werd het een glimlach. Ze schudde haar hoofd en keek weer naar de zonsondergang.
´Zullen we morgen verder gaan?´, vroeg ze.
´Ik vind alles prima.´
´Ik wil heel graag alleen over Azie heen vliegen. Niet landen. Misschien moeten we langzamerhand terug.´
´Misschien. Maar als we die route nemen moeten we wel de hele Stille Oceaan over.´
´Dan landen we toch op een tropisch eiland, helemaal verlaten, met alleen ons tweetjes?´ Hoopvol keek ze weer op. Ik grijnsde.
´Geweldig idee.´
´Goed.´ De zon was helemaal onder en het werd snel donker. Elizabeth rilde en kroop dichter tegen me aan.
´Mag ik iets vragen?´
´Doe je al.´, antwoordde ze.
´Maar nog iets.´
´Ja hoor.´
´Als je een vampier bent, waarom kun je dan toch huilen, het koud hebben en een soort van flauwvallen en dromen, zoals toenstraks?´ Het was even stil.
´Ik heb geen idee. Het is gewoon altijd zo geweest.´ Ze haalde een beetje beverig adem. ´Ik kan me mijn leven als mens niet herinneren.´
´Oh..´ Ik wist niet hoe ik moest reageren. ´Wat erg voor je.´
´Iets dat je niet kent, kun je ook niet missen. Maar ik weet dat ik het wel zou moeten weten. In elk geval een beetje.´
´En wat nou als je geen mens was in je vorige leven, om het maar zo te zeggen? Dan zou het kunnen dat de verandering anders gaat. Er zijn veel hybriden bij ons.´ Ze haalde haar schouders op.
´Het zal wel.´ Nog steeds rillend probeerde ze nog dichter bij me te kruipen.
´Hey, gaat het wel?´
´Nee.´, zei ze klappertandend. ´Kunnen we geen warm plekje zoeken?´
´Nou, eigenlijk...´ Ik tilde haar hoofd voorzichtig van mijn borst en stond op. ´Zal ik je dragen?´ Ze strekte haar armen naar me uit. Voorzichtig tilde ik haar van de koude grond en droeg haar naar een grot. In de grot had ik een huge tweeprsoonsbed gemaakt van stro en shit die ik had gevonden, maar wel met allemaal lakens zodat het comfortabel zou zijn en niet zou kriebelen enzo. Ook had ik een vuur gemaakt en kaarsen neergezet. Ik droeg haar de grot in.
´Wat vind je ervan?´
Re: Nop! [message #1471 is a reply to message #34] Tue, 24 March 2015 16:10 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
*wbw*

Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Yeah nu sooph weer :D [message #1472 is a reply to message #1471] Tue, 24 March 2015 20:12 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Elizabeth

Wauw. In een woord wauw. Hij had echt een slaapkamer gemaakt van een grot en een paar hooibalen. Het was dan misschien een beetje overdreven en hadden we net zo goed naar een hotel kunnen gaan, maar dit was gewoon té schattig. Er stond een groot- echt mega groot- tweepersoonsbed met lakens en al. Ik liep er heen en ging erop zitten. Ik was dan misschien een hele tijd buitenbewust zijn geweest, maar veel rust had ik dankzij die nachtmerrie niet gekregen. Ik was doodop! En dat voor een vampier nog wel! Het bed was heerlijk zacht en rook naar hooi, wat me deed denken aan de tijd dat ik op een boerderij werkte. Ik sliep toen ook altijd in het hooi, zo was het afgesproken: ik kreeg onderdak in de schuur en een minimum loon om van te leven, en in ruil daarvoor werkte ik. Inmiddels was ik al onder de dekens gekropen en lag nu te bibberen van de kou buiten. Het was dan misschien wel erg lief zo'n hooibed, maar erg warm was het niet helaas.
'Lizzy?' Fluisterde Thomas terwijl ik al half sliep.
'Thommy?' Gaapte ik terug.
'Je hebt het koud he?' Als antwoord maakte ik een "uhu" geluidje en trok mijn schouders op. Hij had eerst bovenop het dekbed gelegen, maar kroop er nu toch onder. Hij keek me iet wat beschaamd en verlegen aan.
'Zal ik je handen opwarmen?' Ik knikte en haakte mijn armen uit elkaar los om m'n handen aan hem te kunnen geven. Langzaam maar zeker werden mijn handen warmer en begon hij over mijn armen te wrijven. Toen ik het weer helemaal lekker warm had viel ik in een diepe slaap.
Ik herinnerde me niet veel van de droom toen ik wakker werd. Wat ik nog wel wist was dat het ging over Thomas en zijn ketting met die ringen, ook Vicky was erbij geweest. Ook herinnerde ik me vaag dat we op een hele andere plek en op een hele andere tijd ergens waren. Thomas stond namelijk net in pak met van die flappen aan de achterkant net als een pinguïn, en ik had een grote renaissance-achtige jurk aan met een korset dat strak dicht geregen was. Thomas sliep nog diep dus besloot ik om hem niet wakker te maken maar op verkenning door de grotten te gaan. Kwam mijn vuursturen toch nog een keer goed van pas. Ik liet een bolletje vuur net boven m'n hand zweven om de pikzwarte grot een beetje te kunnen verlichten terwijl ik er dieper in liep. De grond was lang! Hij maakte talloze bochten en had misschien wel honderden vertakkingen. Ik besloot gewoon rechtdoor te lopen zover ik kon en waar dit niet ging nam ik telkens de meest rechtse gang. Toch vond ik het vreemd dat ik helemaal geen dieren hier tegen kwam. Al waren het maar spinnen of muizen geweest, maar helemaal niks is best verontrustend. Toen ik net voor een aantal vertakkingen stond voelde ik een windvlaag die een stem mee bracht.
'Lizzy?!' Klonk het van ver weg. Shit! Thomas was me aan het zoeken! Ik wilde terug roepen dat hij het licht moest volgen, maar aangezien de windvlaag m'n bolletje had uitgeblazen moest ik eerst een nieuwe zien te maken. Ik knipte met m'n vingers en zag opnieuw een vlam verschijnen. Dit keer had ik echter meer oog voor de omgeving en zag ik allerlei karkassen aan de muur hangen. Er waren grote, kleine, menselijke en die van dieren. Ook waren er karkassen bij van wezens die ik nog nooit in levende lijven had gezien: een meermin, een met een paar botten waarvan ik schatte dat het vleugels geweest moesten zijn ook was er eentje met verwrongen mensenbotten. En rilling liep over m'n rug, en dan niet alleen van de kou. Ik draaide me snel om naar de kant waar ik vandaan kwam en zag dat daar nog halve lijken lagen. Ook deze verschilden van soort en grootte. Ook lag er een engel bij, haar hart half doorboort door een sterrenschot en haar ogen wijder open dan ze waarschijnlijk ooit hadden gestaan, starend in het niets en niets ziend tegelijk. Ik moest maken dat ik weg kwam voor Thomas dit zag.
'THOMAS?' Riep ik hard door de tunnels heen.
'BLIJF STAAN WAAR JE STAAT THOMAS! IK KOM TERUG JOU KANT OP!' Ik bad hevig tot welke god me dan ook wilde horen dat hij dit niet zou hoeven zien en begon aan mijn weg terug naar de opening van de grot.


Xx-jes van Faal ;3
Re: Yeah nu sooph weer :D [message #1473 is a reply to message #1472] Tue, 24 March 2015 21:29 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
http://images3.wikia.nocookie.net/__cb20120901132933/austinally/images/0/00/Ross_02.png
Thomas Daniël Quide

Lizzy was doodmoe. Toen ze het eenmaal warm had, was ze meteen in slaap gevallen. Ze lag lekker tegen me aan en was even warm als ik. Toch best verwonderlijk dat dat kon. Ze had zo'n lage lichaamstemperatuur als vampier, dan zou ik het ook koud hebben. Ze lag zo heerlijk rustig bij me, dat ik algauw ook in slaap viel. Een paar uur later werd ik wakker. Elizabeth ligt niet meer tegen me aan. Ik strek mijn armen uit om haar toe zoeken, maar raak alleen te lakens en het hooi dat er hier en daar tussendoor prikt. Gapend open ik mijn ogen.
'Lizzy..', murmel ik. Het bed is lig. 'Elizabeth!' Ik veer overeind. Waar is ze? Ik kijk de grot rond. Geen teken. Zou ze naar buiten zijn? Of de gang in. Ik kijk naar de ingang van de grot. De zon is nog niet op, het schemert net. Zou ze zijn gaan jagen? Nee, ze was een paar dagen geleden nog geweest. Dat zou niet moeten. Misschien was ze op verkenning gegaan de grotten in? Ik kijk naar het zand op de vloer van de grot. Inderdaad zijn er voetstappen die dieper de tunnels in leiden. Ik kijk om me heen of er iets is dat ik mee kan nemen als verlichting. Niets. Zelfs geen een sprietje hout meer. Ik dacht nog wel dat ik zat had verzameld voor meerdere dagen ofzo. Dan bedenk ik een oplossing. Mijn aureool. Dat klunzige gouden cirkeltje om mijn hoofd. Cliché engelenshit enzo. Nouja. Het is waar. Ik heb het alleen nooit meer geprobeerd sinds mijn val. Ik concentreer me even en binnen een halve seconde zie ik het licht dat van boven mijn hoofd komt op de muren verschijnen. Great. Het werkt dus nog. Ik kijk naar de grond en volg de voetstappen van Elizabeth.
'Lizzy?!', begin ik. 'Elizabeth?' Shit waar is ze? Ik begin te rennen. 'Liz!! Elizabeth!! Waar ben je?' Ik ren heen en weer door tunnels. Gangen waar geen eind aan lijkt te komen. Dadelijk is er iets met haar gebeurd!
'LIZZY?!!', brul ik zo hard als ik kan.
'Thomas!', hoor ik heel ver weg. Elizabeth! Ik begin in de richting van het geluid te rennen. Dan roept ze dat ik moet blijven waar ik ben. Voor een paar seconden sta ik stil. Nee. Ik kan hier toch niet blijven staan terwijl zij zich een weg baant door dit doolhof? Ik begin weer te lopen.
'Liz? Waar zit je?'
'Hier! Ik kom eraan!' Ze klinkt nu inderdaad dichterbij. Ik pas mijn koers aan en hoor dan ook haar voetstappen. Ik draai een hoek om en zie dan een oranje vlek in de lucht. Het lijkt wel vuur. Dan stapt Elizabeth in het licht van mijn aureoolding. Er danst een vlam in haar handpalm. Eigenlijk is het meer een vuurbal.
'Lizzy!', zeg ik opgelucht. Not-caring dat ze me in brand kan steken, trek ik haar tegen me aan. Het bolletje gaat uit en ik laat haar los. 'Is alles goed?'
'Ja, prima.', zegt ze niet heel overtuigend. Haar ogen zijn verder opengesperd dan normaal en ze ademt onregelmatig. Ze merkt dat ik het merk en haalt een keer diep adem. Dan is ze weer normaal.
'Alles is prima.', zegt ze nog een keer.
'Oké, oké. Ik geloof je hoor.'
'Zullen we hier weg gaan? Ik vind het geen leuke plek.'
'Goed idee.' Ik pak haar hand en we beginnen aan onze weg terug naar de uitgang. Na een minuut of tien beginnen de gangen lichter te worden. Een teken dat we er bijna zijn.
'Je kunt je aureoollamp nu wel uitdoen, Thom.', zegt Lizzy vrolijk.
'Thom?', merk ik op. 'Aureoollamp?'
'Ja en ja.', zegt ze. 'Accepteer het en doe hem uit.' Ik focus me weer even om het cirkeltje boven mijn hoofd en het licht verdwijnt.
'Je had me wel laten schrikken, BETTY.', zeg ik om haar te pesten.
'Het spijt me.', zegt ze oprecht, terwijl ze expres mijn spottende bijnaam negeert. 'Ik weet niet waarom ik het deed. Ik droom zo vreemd de laatste tijd.' Meteen slaat ze haar hand voor haar mond. 'Dat had ik je niet willen vertellen. Ik wil niet dat je je zorgen maakt.'
'Dat doe ik wel. Ik... eh.. Ik geef echt om je, Elizabeth.', zeg ik stuntelig. We staan weer in de grot, naast het bed. Lizzy kijkt met grote ogen naar me op. Dan kijkt ze snel weer weg. Het lijkt alsof ze iets probeert te verbergen, maar ik ga niet vragen wat. Zij heeft ook recht op haar privacy. Op dat moment zie ik een kleine tatoeage, in elk geval, daar lijkt het op. Het was een sierlijk bandje om haar pols. Het leek op een kettinkje, maar het was toch echt in haar huid gegrift. Op de bovenkant van haar pols stonden twee met elkaar en de ketting vervlochten ringen. Het leek verdomd veel op mijn ketting, waar ze laatst zo naar keek. Wacht... Het zou toch niet...
'Lizzy... Wat is dit?' Ik pak haar hand en raak voorzichtig het teken op haar pols aan. Een elektrische schok gaat door me heen en ik voel mijn lichaam stuiptrekken. Dan zie ik de grond dichterbij komen.

Ik voel me een idioot in dit apenpakje. Waarom moet ik dit aan in deze tijd? Moet deze tijd niet een tijd van verlichting zijn enzo? Bohhh... wat een zooi. Ik loop achter mr. Benson aan. We zijn onderweg om twee dames te bezoeken. Ene Victoria en Elizabeth. Vage types volgens mij. Mr. Benson stopt bij een enorm huis in een van de buitenwijken.
'Stap uit de koets, jongeman.', zegt hij bekakt. Mr. Benson is een van die typische mensen die doen alsof ze beter zijn en daarom met een gestoord accent gaan praten. Hoe ik ooit in zijn gratie ben gekomen? Nouja, proefopdrachten om een engel te worden, hebben zo zijn voordelen. Dit is mijn laatste opdracht. Ik moet dingen kunnen laten gaan. Accepteren dat ik niet iedereen kan helpen. Of zoiets. Mr. Benson loopt voor me uit naar de deur en klopt aan. Een man in net zo'n apenpakkie als ik doet open.
'Ja?', zegt hij alleen.
'Benson.', bromt Benson. Op dat moment verschijnt er een lange, bloedmooie vrouw in de deuropening. Ze draagt een enorme rode jurk en is behangen met kostbaar uitziende juwelen. Haar blonde haar is opgestoken op haar hoofd met talloze gouden spelden. Ze glimlacht verwelkomend, maar toch is er niets warms aan haar glimlach. Haar irissen zijn bloedrood. Het jaagt me de stuipen op het lijf.
'Oh, meneer Benson, wat een genoegen! Komt u alstublieft binnen!'
'Victoria! Een gelukkiger man om u te zien, kunt u zich niet bedenken.' Geen idee wat hij daar nou weer mee bedoeld. De vrouw lacht alleen. Ze draait zich om en loopt een prachtige, grote salon in. Inderdaad, niet te weinig geld. Mr. Benson en ik volgen haar. Op een van de sofa's zit het mooiste meisje dat ik ooit heb gezien. Ze draagt een kleinere versie van de jurk die Victoria draagt, maar dan zeegroen. Het past perfect bij haar ogen, waarmee ze nu naar me kijkt. Haar bruine haar valt losjes over haar schouders en rug. Ze heeft een fijn gezichtje en mooie lippen. Ze is gewoon perfect. Ik had nooit geloofd in liefde op het eerste gezicht, maar als het bestaat, dan is dit het. Mr. Benson is ondertussen op een andere sofa gaan zitten en Victoria zit naast het meisje.
'Jongen, kom.' Hij klopt naast zich op de sofa en ik ga zitten.
'Dit is Elizabeth.', zegt Victoria. 'Ze is een weesje. Mijn oogappel. Het arme kind had helemaal niets totdat ik haar in huis nam.' Ze strijkt over de wang van het meisje, dat lichtjes terugdeinst. Ik kan de blik in haar ogen niet lezen, maar het lijkt Victoria te irriteren. Het meisje, Elizabeth dus, ziet het ook en er flitst angst door haar ogen. Er is iets heel fout hier.

**Tijdsprong**

'Als je niet instemt, scheur ik haar keel open.' Victoria was helemaal niet mooi meer. Ze had haar "oogappel" op schoot getrokken en greep haar vast in haar haar. Mr. Benson zou al zijn vermogen aan haar moeten geven, of ze zou de keel van het meisje openscheuren?' Openscheuren... Was ze een beest ofzo? Ik kijk eens goed naar Victoria. Haar agressieve houding, de manier waarop ze kijkt, hoe ze haar tanden ontbloot en gromt. Dit ís een beest. En ze zou Elizabeth echt vermoorden. Nee. Niet Elizabeth! Ik wil niet dat ze sterft.
'Nee.', antwoordt meneer Benson simpelweg.
'Laatste kans, Benson', snauwt Victoria.
'Nee.', herhaalt hij. Het lijkt in slowmotion afgespeeld. Victoria ontbloot haar tanden nog verder en buigt zich over het meisje, scheurt haar keel open. Haar gegil gaat door merg en been. De tranen stromen over haar wangen. Victoria smijt haar opzij.
'NEE!', brul ik en val op het monster aan met mijn dolk.


'Thomas... Wordt alsjeblieft wakker...' Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik lig op haar schoot. Elizabeth. Ik kijk op in haar mooie zeegroene ogen en voel me oneindig schuldig. Ze maakt dit mee door mij. Ik heb haar dit aangedaan. Ik heb haar niet geholpen. Ik sluit mijn ogen weer en wil het liefst van de aardbodem verdwijnen.
Re: Yeah nu sooph weer :D [message #1474 is a reply to message #1473] Tue, 24 March 2015 22:23 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Elizabeth

Ik heb geen idee wat er gebeurde. Thomas raakte de kleine tatoeage op mijn pols aan waarna ik een elektrische schok voelde en Thomas knock-out ging. Ik probeerde hem wakker te krijgen door hem door elkaar te schudden, hem te kietelen, te poken in zijn zij, ik probeerde zelfs een paar klappen in z'n gezicht. Maar nadat zijn wang rood kleurde en hij nog niet wakker werd besloot ik het op te geven. Ik trok hem op schoot zodat ik zijn ademhaling goed in de gaten kon houden. Ik staar een beetje naar buiten, waar het nu langzaam wat lichter wordt. Helaas is er veel bewolking en begint het binnen no-time te regenen waardoor het licht weer vervaagd. Ik kijk om me heen, op zoek naar iets dat ik kan gebruiken als brandstof zodat ik in ieder geval een vuurtje kan maken. Helaas is er hier binnen niets dan het bed, wij en een hoop zand. En dan heb je natuurlijk ook nog die shitload aan lijken en botten liggen verderop in de tunnel. Echt een fijn idee. Ik plaats m'n handen in een kommetje en laat er wat vuur op verschijnen. Dan mezelf maar als fakkel gebruiken. Na wat een eeuwigheid lijkt opent Thomas zijn ogen weer. Hij kijkt me even vol schuld aan waardoor ik verward raak, en sluit dan zijn ogen weer. Ik geef hem weer een klap in zijn gezicht.
'Auw?!' zijn ogen schoten meteen terug open en vroegen om uitleg.
'Je bent net ongeveer een half uur buitenwesten geweest, je gaat nu toch niet weer slapen?' Vroeg ik met een pruillipje. Hij schudde zijn hoofd, klom van het bed af en ging naast de ingang van de grot naar buiten staan kijken. Hij zuchtte diep maar zei niks.
'Sorry Thommy.' Fluisterde ik vol spijt van de klap. Hij draaide zich om en keek me aan vol haat. De haat leek echter niet tegen mij gericht te zijn, eerder tegen zichzelf.
'Nee, het spijt mij lieve lieve Elizabeth.' Verward keek ik hem aan.
'Wacht wat? Waarvoor moet jij spijt hebben? Jij hebt me toch nooit iets gedaan?!' In plaats van uitleg schudde hij zijn hoofd en draaide terug om. Ik stond op van het bed en ging voor hem staan.
'Thomas, waar moet jij spijt van hebben?' Ik werd een beetje bang van zijn houding maar wilde het wel weten, al was zijn antwoord misschien nog zo erg. Hij keek me aan met tranen in zijn ogen, waardoor ze er bij mij ook insprongen. Een enkele traan ontsnapte uit zijn ooghoek en ik veegde hem weg.
'Nee ik kan het niet. Ik moet gaan, sorry Lizzy.' Hij pakte me vast, nam me in een stevige omhelzing en rolde zijn vleugels uit. Voor ik het wist stond ik hem na te kijken, met tranen als watervallen op mijn wangen en verwarring vanbinnen. Wat was er gebeurd? Waar ging hij heen? Waar ging ik nu heen? Waar moest ik heen? Ik had niemand en de enigste die ik had was net weggevlogen zonder me ook maar iets van uitleg te geven. Ik zakte door m'n knieën en viel op mijn zij. Wat nu? Terug naar Amerika? Neh, liever niet. Ik scande de personen in m'n hoofd waar ik mogelijk heen zou kunnen. Langzaam maar zeker werd iedereen weg gestreept. Ik besloot nog even te blijven liggen, maar het werd zo koud dat ik half bevroor. IK stond op en sjokte naar het bed, wikkelde de deken om me heen tegen de regen en strompelde toen verloren de grot uit. Links of rechts? Rechts had me in de grotten ook niet naar een goede plek gebracht beredeneerde ik. Dan maar links. Het rook buiten naar de lente, bloemen en heerlijke bomen maar het deed me niets. Ik was alleen en verloren, ik wist niet waar ik was en liep aan een stuk door. Uiteindelijk kwam ik terecht in een klein dorpje ze spraken er een rare taal met moeilijke klinkers en lastige woorden. Ik haalde mijn schouders op en vroeg de eerste beste persoon naar een hotel. De vrouw keek me raar aan, waarschijnlijk omdat ik een deken om had, maar gaf duidelijke aanwijzingen. Ik sjokte het hotelletje binnen en vroeg om een kamer. De man achter de balie keek me bezorgd aan en gaf me direct een sleutel. Ik heb geen idee hoe ik het voor elkaar kreeg, maar uiteindelijk stond ik onder een warme douche. Mijn tranen vermengden zich met het douchewater. Ik verbaasde me enigszins over het feit dat ik nog tranen over had. Na een klein uur onder de douche stapte ik eruit, trok een droge pyjama aan die ik van de balie-man had gekregen en rolde in bed.
Ik lag al uren naar het plafond te staren maar de slaap kon ik niet vatten. Mijn hoofd maalde en maalde, ik evalueerde alles wat ik en Thomas samen hadden gedaan, maar kon geen reden vinden van zijn vertrek. Langs de zijkant van de lamellen kwam een klein streepje blauwlicht, wat aangaf dat het nacht was. Ik besloot een nachtelijke wandeling te maken. Ik deed zachtjes de kamerdeur open, keek de hal langs en stapte toen naar buiten. Niet veel later stond ik op het dak van het hotel. Het was absoluut geen groot hotel, maar dat had dit kleine dorpje ook niet nodig. Ik keek naar de maan en hapte naar adem toen ik dacht dat ik twee grote witte donzige vleugels zag. Maar nee, het waren twee sterren, ze schenen misvormd door de wolken. Mijn tranen waren op, de gedachten die ik als toevlucht had genomen om niet aan Thomas te hoeven denken waren vervaagd en hier zat ik dan. Bovenop het dak van een hotel in een klein dorpje in een landje met een rare taal. Ik kende Thomas dan niet lang, en we hadden elkaar niet echt gesproken over diepzinnige dingen, maar het gat dat zijn vertrek in mijn hart had geslagen kon onmogelijk gevuld worden. Ik had het idee dat ik zelf bijna een groot gapend gat aan het worden was, ik deed niets, at niet, sliep niet. Ik huilde niet eens meer. Ik voelde niets, de kou die de nacht met zich mee had gebracht niet, de regen die weer was begonnen ging aan me voorbij als een auto op een snelweg. Ik zat hier en Thomas was weg.


Xx-jes van Faal ;3
Re: Yeah nu sooph weer :D [message #1475 is a reply to message #1473] Tue, 24 March 2015 23:35 Go to previous messageGo to next message
  jaweriatjuhh is currently offline  jaweriatjuhh
Messages: 316
Registered: December 2013
Member
Indigo Hazel Waters

Alexander was best wel een grote sukkel. Wacht, dat was hij altijd al geweest, maar niemand realiseerde zich dat gewoon. Iedereen dacht altijd dat hij de o zo geweldige Alexander de heler was. Maar hij was een stomkop. Iedereen kon zien dat Leyla er niet klaar voor was om alleen te vliegen. Dat hij haar meenam in de lucht: Oké. Maar dat hij haar los liet? Dat was niet oké.
'Dat ging een beetje mis, of niet soms?' vroeg Alexander. Hij plofte naast mij neer en gaf mij mijn volgende baksteen. Ik zette de baksteen op de piramide die ik aan het bouwen was.
'Dat ging een beetje heel erg mis.' mompelde ik grinnikend.
'Je verpest je handen zo. Ze beschadigen echt heel erg door al je bakstenen.'
'Nope. Ze beschadigen door de trainingen. Je kan de bakstenen niet de schuld geven.' Dat laatste gedeelte zei ik nogal samenzweerderig, geen idee waarom. Maar het was nu heel erg duidelijk, dankzij Kiba had ik een bakstenen verslaving. En door zo'n verslaving leek je nogal snel gestoord.

*tijd sprong *

'Heeft iemand Leyla gezien?' vroeg Kiba een beetje verward en bezorgd. Alexander en ik schudde onze hoofd. We hadden haar de laatste paar uur al niet meer gezien.
'Ik dacht dat ze bij jou was?' vroeg Alexander.
'Nee, bij Lelouch, maar die is dus ook verdwenen. En die gast verdwijnt niet zomaar.' Kiba keek nogal verloren. Sinds die rare Hinata dood was keek hij heel erg verloren, alsof hij zijn levensdoel kwijt was geraakt.Zo dramatisch.

Lelouch Vi Brittannia

Nee he. Niet alweer. Waarom overkwam mij dit altijd. Dit begon echt heel vervelend te worden. Altijd was ik de verdomde pineut. En dit keer waren mijn ogen bedekt, ik was geblinddoekt. Zodat ik mijn geass niet kon gebruiken geniaal.
'Leyla?'
'Lelouch.' Oké, zij was ook hier. Dan was ik tenminste niet alleen.
'Dus weet jij waar we zijn?' vroeg ik.
'Chris is hier. Dus ik neem aan in de onderwereld?' mompelde ze. O leuk. In de onderwereld. Dit keer niet op een boot of zo, maar in de onderwereld. En ik kon me niet bewegen. Geweldig. Maar niet heus.
'Denk je dat ze snel komen?' vroeg Leyla zacht.
'geen idee. Het zijn nogal een stelletje sukkels. Dus het duurt wel even voor ze door hebben dat we weg zijn.' antwoordde ik.
Re: Yeah nu sooph weer :D [message #1476 is a reply to message #1475] Thu, 26 March 2015 20:48 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
Thomas Daniël Quide

Ik vlieg door een storm. De ijskoude lucht striemt mijn gezicht, armen, vleugels, benen. Alles eigenlijk. Tranen stromen over mijn wangen, terwijl ik door de lucht glijd. Zelfs het geweldige gevoel van de lucht onder mijn vleugels kan de pijn niet wegnemen. Ik heb Elizabeth dit aangedaan. Door mij is ze een vampier en moet ze mensen vermoorden. Ik moet Victoria vinden. Ik moet haar vermoorden. Ik veeg de tranen weg, maar het heeft niet veel zin, omdat de regen mijn gezicht toch weer nat maakt. Een bliksemschicht doorklieft de lucht. De donder volgt. Hierboven klinkt het zo veel harder dan op de grond. Mijn vleugels worden zwaar van de regen, maar ik ben nog boven open water, geen idee waar overigens. Als ik nu neerstort, verdrink ik. Vermoeidheid neemt alle controle over die ik nog had en er dansen vlekken voor mijn ogen. Ik probeer alleen nog maar mijn vleugels gespreid te houden, zodat ik door de rukwinden omhoog word gehouden. Of allerlei andere kanten op geslingerd. De vlekken worden steeds groter. Ik zie niets meer van mijn omgeving, maar het beeld van Victoria die Elizabeth vastheeft en haar tanden in de nek van mijn mooie meisje zet, bedekt mijn netvlies. Ik moet dat wijf vinden, ik moet haar doden. Niemand komt aan Elizabeth. Ik had al een heel goede klik met haar, maar nu nog meer. Lizzy is een van de weinige mensen uit mijn verleden. Dat ik haar langer ken dan ik had gedacht en dat ik me zo fijn bij haar voel, maakt haar zeker tot de belangrijkste persoon op aarde voor mij. Juist ja. Niet Yue, maar Elizabeth. Oh mijn mooie meisje... Ik heb haar alleen gelaten. Met die gedachte ontglipt me mijn laatste kracht en stort ik neer.

Ik word wakker van een irritant getrek aan mijn haar. Ik beweeg wild met mijn armen om het-wat-dan-ook weg te jagen. Geklapper van kleine vleugels. Ik til mijn hoofd op uit het zand waar ik in lig. Hooke. Zand. Cool. Ik wrijf het uit mijn ogen en als ik ze opendoe, kijk ik op tegen de skyline van New York. New York. How the hell did I get here? Ik heb maar twee dagen gevlogen volgens mij... Ik sta op en kijk om me heen. Een strand. Een paar kilometer verderop zie ik inderdaad de skyline van DA CITY. Ik sta op en begin te lopen met een knorrende maag. Een paar uur later sta ik in hartje New York. De mensen kijken niet eens op van de vleugels die achter me aan slepen en het feit dat ik helemaal onder het zand zit. Ik haal wat te eten en te drinken en ga op een bankje zitten in Central Park. Ik zit er nog lang nadat ik mijn eten en drinken op heb. Ik kijk hoe de zon langzaam begint aan zijn afdaling en wanneer ze bijna onder is, schuift er een jonge vrouw naast me op het bankje. Ze heeft lang blond haar en bruine ogen, een vale kleur. Uitgeleefd bijna. Maar oké, ik moet niet veel zeggen, aangezien mijn vleugels nog steeds niet droog zijn en ik ze op het bankje gedrapeerd heb om ze te laten drogen. Veel van het zand is er wel af gevallen. Maar anyway, terug naar de vrouw. Ze kijkt me onderzoekend aan.
'Een engel.' Haar stem klinkt vreemd bekend. Wat ze zegt, klinkt niet echt als een vraag, maar toch geef ik antwoord.
'Jep.' Ze kijkt me nog even aan en kijkt dan weg.
'Dus, waar kom je vandaan?', vraagt ze dan. Vreemde vraag.
'Daarboven.', zeg ik en wijs naar de lucht boven ons. Ze lacht even. Ze heeft een mooie lach, maar niet zo mooi als die van... Iemand anders. Ik schraap mentaal mijn keel.
'Hoe heet je?', vraagt ze er meteen achteraan.
'Nou, veel vragen.' Ik grijns. 'Dave.'
'Prettig kennis te maken.. Dave..', zegt ze. De vreemde pauze in haar zin valt erg op. 'Mijn naam is Gwen.'
'Ja, leuk om je te leren kennen.' Het is weer even stil. Even heel lang. Toch blijft de blonde chick zitten. 'Zeg, moet je niet ergens zijn ofzo?'
'Komkom Thomas, niet zo onbeleefd.' WHUT. Hoe weet ze mijn naam?
'ehhhh.', zeg ik intelligent. Ze draait zich naar me om en glimlacht gemeen.
'Het is nu wel goed geweest. Kom nu maar mee.' Ze grijpt mijn pols met een kracht die ik niet verwacht had en sleurt me dan zo snel mee dat de stad een vage streep wordt. Ik hoor haar gestoord lachen ondertussen. Na uren ofzo staan we stil.
'Thomasjeee... Doe je oogjes maar open, ik heb iemand die je wilt zien....'

Toen was de inspi op xD
Re: Yeah nu sooph weer :D [message #1477 is a reply to message #1476] Thu, 26 March 2015 21:15 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Elizabeth

Auw. Ik wreef over mijn hoofd heen en keek om me heen. Niks? Het was nog steeds donker, ik zat nu op een harde grond en van wat ik kon zien in de duisternis voor me leek het erop alsof ik in een gevangenis zat. Ja een echte ouderwetse ijzersterke gevangenis. Zo eentje met tralies van 5cm doorsnee en dikke ijzeren pinnen die de tralies op zijn plek hielden. Het laatste dat ik me herinnerde was dat ik boven op het hotel zat te huilen. Ik had opgerold gezeten en had mijn ontvoerder niet aan zien komen. Ze had me eerst best aardig geleken en luisterde naar wat ik te vertellen had. Vervolgens sleurde ze me echter mee van het dak af aan mijn haar, waar ik niet heel vrolijk van werd. De vrouw deed me enigszins denken aan Vicky, wat me de rillingen over m'n rug deed lopen. Toen ik me probeerde te verzetten, met alle kracht die ik nog over had, had ze me eerst flink bewerkt met een knuppel en vervolgens had ze me buitenwesten gebracht door een baksteen uit de straat te halen en die tegen mijn hoofd te werpen.
'Want die knuppel was vast niet hard genoeg geweest.' Mompelde ik sarcastisch tegen de muur. Mijn hoofd bonkte nog flink na en alles wat ik wilde was gaan slapen. Maar laat dat nou net niet de wil zijn van dat rare vrouwtje. Ik zweefde namelijk net op het randje van bewustzijn en slapen toen ik haar hoorde praten.
'-Mand die je wilt zien...' Had ze het tegen mij? Vast niet besloot ik, haar stem was net iets te ver weg. Ik slaakte een diepe zucht en probeerde me het zo comfortabel mogelijk te maken voor zover dat ging op die stenenvloer. De vrouw gooide echter weer roet in m'n eten.
'Owh meeeeeisjee.' Zong ze vrolijk terwijl ik haar een dodelijke blik wierp.
'Kijk eens wie ik bij me heb!' Ging ze te blij door. Ik rolde met m'n ogen naar haar en wilde me net omdraaien toen ze iemand de hoek om trok.
'Thomas!' Riep ik, ik sprong op maar mijn bonkende hoofd het daar niet mee eens. Op het moment dat ik namelijk op mijn voeten landde zakte ik er direct doorheen en verloor ik het bewustzijn, door de klap tegen de stenen, die mijn hoofd te verwerken kreeg.
'LIZZY!' Was het laatste dat ik Thomas hoorde schreeuwen, met een vaag akelig duister gebulder op de achtergrond.


Xx-jes van Faal ;3
Re: Yeah nu sooph weer :D [message #1478 is a reply to message #1477] Thu, 26 March 2015 21:36 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
Thomas Daniël Quide

ELIZABETH! Ik zie hoe ze omvalt en hoe haar hoofd de stenen raakt. De Gwen-vrouw heeft jammergenoeg nog steeds mijn polsen vast. Ze begint keihard te lachen en houdt me nog maar vast met een hand. Ik ruk me los en ren naar Elizabeth. Het boeit haar niet eens en ze lacht alleen maar harder, terwijl ze nu zichzelf met beide armen omklemt.
'Lizzy...', fluister ik, terwijl ik haar voorzichtig op mijn schoot trek. Ik veeg haar haar uit haar gezicht en probeer ervoor te zorgen dat ze zo comfortabel mogelijk ligt. Op dat moment stopt de Gwen-vrouw met lachen.
'Ik wilde jullie eigenlijk allebei een verhaaltje vetellen, maar dat domme meisje is weer eens buiten westen.', zegt ze met kinderlijke teleurstelling op haar gezicht. Dan klaart haar uitdrukking op. 'Nouja, dan sterft ze maar zonder het verhaal te kennen.'
'Elizabeth gaat niet sterven.', grom ik tussen mijn tanden door. Ik leg mijn handen op haar schouders en begin haar te genezen.
'Oh! Oh!', gilt de vrouw "verbaasd". 'Dat zullen we wel zien... Maar eerst mijn verhaaltje. Dat daar' Ze wijst naar de bewusteloze Elizabeth. 'is een creatie van mijn gestoorde zus. Ze deed een poging om een vampierleger te maken en dit schatje zou er een van zijn. Ze was te zwak en werd uiteindelijk gebruikt voor een ander doel, zoals we allebei weten he schatje?' Ze begint weer te lachen en Elizabeth beweegt op mijn schoot. Een zacht kreuntje verlaat haar mond, terwijl de vrouw weer een hysterische lachbui heeft. "Gwen" is dus de zus van Victoria, die Elizabeth vermoordde/veranderde om het geld van mr. Benson te bemachtigen. Elizabeth beweegt nu echt en doet haar ogen open. Het helen werkte dus.
'ahhhh het meisje is weer wakkerrrrrrr!', gilt de andere vampier. 'Ze heeft het begin gemist, maar ze moet maar slim genoeg zijn om de rest van het verhaaltje te begrijpen.' Haar gezicht staan ineens woedend.
'JIJ! JIJ!', gilt ze. 'JIJ HEBT MIJN ZUS VERMOORD! KRENG!' Ze neemt een aanloop en springt op ons af.
Re: Yeah nu sooph weer :D [message #1479 is a reply to message #1478] Thu, 26 March 2015 22:27 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
ElizabethIk

Ik lag nog half op Thomas' schoot bij te komen toen ik de vrouw hoorde gillen.
'JIJ! JIJ! JIJ HEBT MIJN ZUS VERMOORD! KRENG!' Gilde ze terwijl ze een aanloop nam en op ons af sprong. Ik probeerde mezelf te verdedigen door te gaan staan en een aanvalspositie in te nemen, maar stond te zwaaien op m'n benen. Thomas ondersteunde me terwijl ik de duizeligheid verwoed weg schudde en de eerste uithaal ontweek.
'WIE BEN JIJ IN HEMELSNAAM VROUW?! IK KEN JE NIET EN HEB JOU NOG NOOIT GEZIEN! WIE IS JOU ZUS EN HOEZO HEB IK HAAR VERMOORD?!' Schreeuwde ik terwijl ik naar haar uithaalde en een flinke klap op haar neus gaf. Ik hoorde een botje kraken en de vrouw kreeg een paar scheuren in haar gezicht.
'Victoria jij egoïstisch kreng! Je hebt haar vermoord toen je genoeg van haar had! Na alles wat ze je had gegeven!' Woah shocker, geen wonder dat deze vrouw me aan Vicky deed denken: het waar haar freaking zus! En ik had inderdaad haar zus vermoord...
'Tja ik heb haar vermoord! Problemen mee?' Schreeuwde ik haar toe, niet de slimste zet want ik voelde mijn maag omkeren door een harde trap. Thomas, die tot nu toe had staan toekijken, keek me met open hangende mond aan.
'J- je... je hebt haar vermoord?' Het was nauwelijks meer dan een fluister, maar ik kon het toch luid en duidelijk horen.
'Ik moest wel, ze hield me gevangen, gebruikte me als een slaaf en mishandelde me! Wat moest ik dan?' Smeekte ik. Hij knikte ten teken dat hij het begreep en knipoogde. Ik dook onder de arm door van Vicky's zus en gaf haar een harde duw in haar rug. Ze verloor haar evenwicht en viel voorover, recht op haar smoel. Ik knikte als teken naar Thomas en hij pakte haar vast bij haar armen en trok ze achteruit.
'Het spijt me dat ik dit moet doen en dat ik Vicky heb moeten vermoorden... Maar eigen schuld, dikke BULT.' Het laatste woord schreeuwde ik terwijl ik haar hoofd hard naar links draaide en van haar romp af trok.
'Niet kijken Thomas, het is geen fraai gezicht.' Zei ik terwijl ik mijn haren uit m'n gezicht blies en het lichaam van de vrouw op een hoop gooide. Ik schudde mijn hoofd van triestheid, het speet me daadwerkelijk dat ik dit had moeten doen, en ook dat ik Vicky had moeten vermoorden... Maar als je zo'n 150 jaar mishandeld werd kon je er op gegeven moment gewoon niet meer tegen. Ik sloot mijn ogen en liet mezelf even op adem komen. Toen opende ik mijn ogen, stak mijn hand uit naar het lichaam, er schoot een klein vuurballetje uit mijn vingertoppen en het lichaam van de vrouw vatte vlam. Toen ik me omdraaide opzoek naar Thomas keek hij me met betraande ogen aan. Oeps, dit was misschien niet de beste manier geweest om hem te vertellen dat ik een moord- nu twee- had gepleegd. Ik rende naar hem toe en kroop in zijn armen terwijl ik naar hem op keek. De blik in zijn ogen deed me echter zo'n pijn dat ik het niet aan kon zien en m'n gezicht verstopte in zijn shirt.
'Sorry dat je er zo achter moest komen dat ik een moord heb gepleegd... en nu twee...' Mompelde ik tegen zijn borst. Hij drukte een kus op mijn kruin terwijl hij zijn hoofd schudde.
'Niet sorry zeggen.' Fluisterde hij tegen mijn haar.
'Niet huilen dan?' Vroeg ik voorzichtig.
'Huilen?' vroeg hij alsof hij niet doorhad dat er een hoop tranen over zijn wangen rolde. 'Dat is niet waarom ik huil Lizzy. Het is om wat ik jou heb aangedaan. En misschien een heel klein inieminie beetje omdat ik elk leven wel waardevol vind en zojuist een leven af nam. Maar eigenlijk alleen om wat ik jou heb aangedaan.' Ik begreep echt werkelijk niets van die knul. Hij had me niets gedaan! Kon hij dat zelf nou ook niet in zien?
'Het enigste wat je me ooit hebt aangedaan is me verlaten... in een koude natte grot met allemaal lijken en botten erin. Oeps! Shit! Dat wilde ik je eigenlijk besparen.' Hij hield me een stuk van zich af en keek me onderzoekend aan.
'Lijken en botten? Lizzy wat heb je daar in de grotten gevonden!?'
'Dat wat je zei, lijken en botten, meer niet. Gewoon mensen die verdwaald zijn geraakt waarschijnlijk.' Loog ik terwijl ik denkbeeldig in mijn handen klapte dat ik niet rood kon worden.
'Krijg ik nog uitleg over dat hele "het spijt me dat ik je dit heb aangedaan?" verhaal?' Vroeg ik na een te lange ongemakkelijke stilte.
'Ja, maar niet hier, ook al is dat vuur wel erg lekker warm. Kom, dan gaan we onderdak...' hij werd onderbroken door het gerommel van mijn maag. 'en eten zoeken. Wat heb je een mooie pyjama trouwens!' Grapte hij.
'Ha- ha. Kom je ik ben moe.' Antwoordde ik terwijl ik naar buiten liep.
'Ja, kom ik zal je dragen dan vliegen we ergens heen.' Voor ik kon protesteren had hij me al vastgepakt en stegen we een stuk op. Ik klemde me stevig vast aan Thomas, eigenlijk voornamelijk in de hoop dat hij me goed genoeg vast. Ik had namelijk geen kracht meer in mijn armen of benen en viel tegen zijn arme borst aan in slaap.En terwijl ik in slaap viel, vergat ik langzaam dat hij me nog uitleg over iets verschuldigd was.


Xx-jes van Faal ;3
Next? [message #1480 is a reply to message #1479] Sun, 29 March 2015 00:14 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Elizabeth

Ik gaapte en rekte me uit. Langzaam opende ik mijn ogen, om erachter te komen dat ik niet alleen was. Thomas lag naast me te maffen. Hij lag dwars over me heen waardoor ik soort van gevangen zat. Zijn hoofd lag op mijn elleboog, zijn mond hing een beetje open en hij knorde zachtjes. Snurken kon je het niet echt noemen, hij leek op een klein jongetje als hij sliep. Ik glimlachte en kroop voorzichtig onder hem vandaan. Ik had geen idee waar ik was, maar aangezien ik met Thomas was kon het me niet heel veel schelen. We lagen op een grote kamer met een gigantisch hemelbed. De kamer had bordeaux rode muren, wat mooi kleurde bij het donkere eikenhouten meubilair en het zwarte bed. Je zou verwachten dat de kamer erg donker zou ogen, maar dat deed hij niet. De ochtendzon scheen door twee grote ramen naar binnen en kleurde de kamer een lichtroze-roodachtige kleur. Ik trok de kast open in de hoop op iets beters dan deze pyjama van de hotelman en slaakte een zucht van opluchting. In de kast hing misschien niet veel, maar een zwarte skinny jeans, een bordeauxrood hempje en een zwart vest precies in mijn maat lagen netjes opgevouwen op de plank. Snel kleedde ik me om en ging op zoek naar schoeisel. Ik vond in een la een paar zwarte sokken en onder bed lagen twee schattige enkellaarsjes met een hoge hak in een donker grijze kleur. Dat werkte voor me wel. Ik liep op kousenvoeten de kamer uit en sloop naar beneden. Het bleek dat we in een huis waren, nee wacht, geen huis, eerder een villa! De hal was gigantisch, je kon er wel drie vrachtwagens met aanhanger in kwijt. Zachtjes opende ik alle deuren, opzoek naar een keuken of een woonkamer. Of andere mensen, die me konden vertellen waar een van de twee was. Ik spitste m'n ogen en bedankte niemand voor mijn geweldige vampier-gehoor. Er was in ieder geval niemand met een kloppend hart- behalve Thomas- in het huis, dus ik ging er maar voor het gemak vanuit dat ik alleen was. Na wel tientallen deuren open gemaakt te hebben en drie rondjes in het huis gelopen te hebben belandde ik dan eindelijk aan in de keuken. Nu nog op zoek naar iets te eten. Alle kasten waren leeg, op eentje na, er lagen een paar bruine broodjes in die nog net niet aan de datum zaten. Ik trok de koelkast open opzoek naar beleg. Niks, of wel, er stond een dozijn eieren. Erg logisch ja. Op het aanrecht vond ik nog een waterkoker en een paar zakjes thee. Ik maakte drie omeletten, eentje voor mij en twee voor Thomas. Hij had vast wel honger naar dat vliegen, en mij dragen. Hadden jongens trouwens niet gewoon altijd honger? Ik zocht een dienblad in, en bij gebrek aan beter gebruikte ik een houten plank die naast de koelkast had gestaan.
Ik liep- nog steeds op sokken- naar boven. Voorzichtig probeerde ik heelhuids boven te komen, zonder het theewater over me heen te gooien of de broodjes omelet van het bord af te laten glijden. Shit, de deur zat dicht, geweldig Elize, erg praktisch van je. Dacht ik tegen mezelf. Ik duwde de klink met m'n elleboog naar beneden proberend het 'dienblad' recht te houden.
'Wakker worden Thommy, ontbijt is gearriveerd.' Zong ik vrolijk. Ik bedoel, kijk naar me! Ik had de weg terug naar de slaapkamer in een keer terug gevonden en had alles heel weten te houden! Denkbeeldig klopte ik mezelf even op mijn schouder. Waar was die jongen? Ik hoorde hem wel grommen en gokte dat hij uit bed was gevallen.
'Thomas! ETEN!' Ja je zult het misschien niet geloven, maar echt zodra hij het woord eten hoorde schoten zijn ogen open en zat hij rechtop naast het bed. Ik rolde met m'n ogen en ging voorzichtig zitten. Hij snoof een keer en keek me toen hongerig aan.
'Het is heerlijk Lizzy!' Complimenteerde hij me tussen twee happen door. Ik glimlachte en nipte van m'n thee. Ik voelde dat het niks deed tegen de dorst die ik had maar ja, voor het idee. Thomas wierp een steelse blik op me en liet zijn eten bijna uit z'n mond vallen.
'Li-lizzy? Je ogen...' Wees hij, tja dat zat er dik in natuurlijk.
'Geen zorgen, ik eet je echt niet op hoor. Ik heb gewoon dorst, en dat gaat niet weg met die thee helaas.' Ik keek naar de thee in m'n hand en zette hem toen op het nachtkastje.
'Je moet gaan jagen he?' Vroeg hij teleurgesteld. Ik knikte als antwoord.
'Ik kan zeker niet mee om je te beschermen tegen enge zussen van Vicky of wel?' Ik lachte even kort en schudde toen m'n hoofd.
'Nee Thomas, dat kan echt niet. Als ik aan het jagen ben en bloed ruik, maakt niet uit van wie of wat, moet ik het gewoon hebben. No matter what. En daarbij kan ik best voor mezelf zorgen, als jij maar belooft dat je géén gekke dingen doet?' Kom op! Ik ben een vamp, ik kan heus wel voor mezelf zorgen.
'Oké ik doe geen gekke dingen.' Mompelde hij.
'Ik ben niet lang weg.' Beloofde ik terwijl ik opstond van het bed, m'n haar in een staart deed en trok de laarsjes aan. Ik opende een van de ramen en snoof de frisse lucht op. Het rook naar... bloed. Ik sprong snel uit het raam en rende weg, met tranen in m'n ogen. Ik wist gewoon dat Thomas zichzelf had open gehaald aan het broodmes. Waarom? Hij wist dat ik er niet tegen kon. Ik rende zo snel als ik kon de grote stad in en zocht naar duistere steegjes. Bloed. Dat was het enigste wat door mijn hoofd spookte op dit moment. Ik kwam een man tegen, zo high als een garnaal, die net een meisje van mijn leeftijd in een hoekje van een steeg had gedreven. Hij werd het. Ik aarzelde geen moment, schreeuwde naar het meisje.
'WEG!' En dook toen op de dikste slagader van de man af met mijn tanden hapklaar. Ik werd tijdens het drinken zelf ook een beetje licht in mijn hoofd maar ja, dat nam ik voor lief op dit moment. Waarom had Thomas dat gedaan?

En toen was de inspi op en focuste ik me weer op de muziek xd


Xx-jes van Faal ;3
Re: Next? [message #1481 is a reply to message #1480] Sun, 29 March 2015 20:32 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
Thomas

Ik wil niet dat Lizzy gaat!
'Ik blijf niet lang weg.', belooft ze. Ze loopt naar een van de ramen en opent het. Ik gris het mes van de snijplank en haal het in een snelle beweging over mijn onderarm. Het duurt een seconde voordat ik de pijn voel. Ik zie Elizabeth's lichaam schokken, dan springt ze soepel uit het raam. Auwch. Harde afwijzing. Ik kijk naar mijn arm. Het bloed gutst eruit en vormt ondertussen al een plasje op de grond. Ik kan het genezen, maar heb er niet echt zin in. Ik blijf nog een paar seconde geboeid kijken naar de mooie kleur rood van mijn bloed. Ik word een beetje licht in mijn hoofd, dus genees de wond toch maar. Er blijft alleen een dunne roze streep over, die over de hele lengte van mijn linkeronderarm loopt. En de enorme plas bloed op de grond. Maarja... Ik stamp naar de badkamer van het huurhuis. Ik hoop dat Elizabeth het mooi en groot genoeg vindt. Verwennen mag toch best? Ik wil heel graag voor haar zorgen. Ik voel me zo schuldig over wat ik heb gedaan. Ik moet het haar vertellen. Ik stap onder de douche en verzin hoe ik haar moet vertellen dat ik haar heb laten vermoorden, terwijl ik kijk naar het bloed dat wegstroomt door het afvoerputje.

'THOMAS!' Shit. Hoe lang sta ik al onder de douche?
'LIZZ! IK STA ONDER DE DOUCHE!'
'Oh.' Een paar minuten later stap ik de badkamer uit. Elizabeth gooit net een dweil in een emmer met bruinig water. Ze heeft met pure bleek de vloer schoongemaakt, zo te ruiken en te zien. Er zit een enorme lichte plek en de lucht prikt in mijn neus.
'Je hebt de vloer verpest.'
'Jij probeerde om dood te gaan.'
'Misschien.'
'Waarom deed je dat?'
'Geen idee. Niet over nagedacht.'
'Je bent gek.' Ik loop naar haar toe.
'Zeg dat nog eens?', zeg ik terwijl ik mijn gezicht tot vlak voor het hare breng.
'Je bent gek.', zegt ze ademloos.
'Klopt.', antwoord ik en druk dan mijn lippen tegen de hare. Meteen beantwoordt Elizabeth mijn kus en drukt zich tegen me aan. Ik word helemaal week van binnen. Hier heb ik zo lang op gewacht.

Okay jongens, t wilt niet vandaag xD
Re: Next? [message #1482 is a reply to message #1481] Sun, 29 March 2015 22:01 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Elizabeth

Hij was gek. Ik ook. Onze zoen benam me de adem en was helaas veel te snel voorbij. Toen ik m'n ogen open deed zag ik de kwellende pijn in die van hem, net voor hij zijn hoofd weg draaide. Hij wilde me niet. Het sloeg in als een bom. Ik kleurde rood omdat ik me zo had laten meevoeren en slikte snel mijn opwellende tranen weg.
'Het spijt me, ik kan het niet.' Fluisterde hij.
'Nee geen zorgen, ik snap het. Dat gedoe met Yue heeft zijn spo-' ratelde ik door. Thomas onderbrak, gelukkig, mijn onhandige geratel.
'Nee het Yue niet. Het is...' Het was Yue niet? Wat kon er dan zijn? Vond hij me niet leuk? Wel toch, hij was degene die me had gezoend. Mijn gedachten schoten alle kanten op en gelukkig onderbrak Thomas ook deze. Dit keer pakte hij mijn hand en wreef op mijn pols, net boven mijn tattoo. Ik zocht zijn blik maar hij had zijn ogen gefixeerd op mijn pols. Ik legde daarom mijn andere hand over die van hem en omsloot toen mijn tattoo en zijn hand. Voor zover dat paste dan, ik had erg kleine handjes.
'Thomas?' Hij keek voorzichtig op.
'Wat is er? Je kan me alles vertellen.' Hij schudde zijn hoofd en pakte mijn hand vast. Hij trok me het bed op en ging naast me zitten.
'Ik was erbij.' Fluisterde hij ademloos.
'Waar was je bij Thommy? Bij het zetten van de tattoo?' Ik was zo verward, ik wist niet eens waar, wanneer en hoe ik in hemelsnaam die tattoo had gekregen.
'Nee, toen ze je vermoorde en veranderde.' Tranen liepen over zijn wangen en ik was te verward om mijn stem te kunnen vinden.
'Het spijt me zo, ik was het vergeten en owh Lizzy, ik wilde dat ze het niet deed! Ik wilde haar tegenhouden maar kon niet. Ze scheurde je keel open en dronk, toen net voor je hard de laatste slag sloeg liet ze het gif in je bloedbaan lopen. Je raakte bewusteloos en begon te gillen. Ik kon alleen maar mijn trillende handen voor mijn mond slaan en tranen laten vloeien. Het spijt me. Ik kende je net een half uur, misschien zelfs minder en raakte je meteen weer kwijt. En laatst, toen ik je tattoo aanraakte en flauwviel beleefde ik je laatste minuten weer opnieuw. Het was vreselijk.' Ik opende mijn mond om een reactie te geven, maar mijn stem wilde niet en ik wist niet wat ik hierop moest zeggen. Ik was stil, liet het inzinken en probeerde een overheersende emotie te vinden in de wirwar van gevoelens en gedachten. Uiteindelijk vond ik de makkelijkste emotie die te tonen was: woede. Ik werd woedend, liet de woede bezit van me nemen en gilde tegen Thomas terwijl de tranen over onze gezichten liepen. Ik verweet hem van alles en nog wat en sloeg met mijn handen tegen zijn borst. Ik gilde en sloeg. Hij liet me mijn gang gaan. Ik ging door tot ik niks meer zag door mijn tranen heen. Ik was op. Ik was moe en verward. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik sprong op van het bed, keek Thomas nog een laatste keer aan en rende toen door het raam heen naar buiten. Ik rende naar het bos en klom in de eerste boom die ik tegen kwam. De dikke takken onttrokken me van het zicht en ik zakte in elkaar. Ik bleef zitten snikken op de tak terwijl ik alles probeerde te verwerken. Ik weet niet hoelang ik hier zat, maar het begon te schemeren en Thomas' stem bereikte me eindelijk.
'Lizzy?' Bibberde de stem van Thomas. Het speet hem, dat zal wel ja. Ik trok mijn neus op in de richting van zijn stem en sprong vervolgens van tak tot tak. Ik sprong door tot ik niet meer kon en liet me toen naar beneden vallen. Wat had die beer pech dat hij juist die plek had uitgekozen om te slapen. Voor de beer door had wat er gebeurde zaten mijn tanden al in zijn nek en slurpte ik gulzig zijn bloed naar binnen. Toen hij leeg was schudde ik hem een keer door elkaar en wierp hem weg met een grom. Er was geen druppeltje bloed meer te bekennen.
*tijdsprong*
Dagen gingen voorbij, ik leefde als een wilde. Ik joeg op beesten, nam een paar baden in de zee, die ongelooflijk dichtbij bleek te zijn, en sliep in bomen. Mijn haar zat nog in een staart, die was echter half uitgezakt en al m'n haar plakte van het zeewater aan elkaar. Momenteel zat ik onder een treurwilg, zijn takken hingen tot op de grond en verborgen me van ongewilde gasten. Ik ging met mijn handen door m'n haar heen, probeerde het elastiekje zo voorzichtig mogelijk los te trekken, wat hopeloos mislukte. Nou tanden op elkaar dan maar en trekken. Praatte ik mezelf moed in. Toen het elastiekje eindelijk, met heel wat haren, op de grond naast me lag, borstelde ik mijn haar met mijn vingers en vlocht het toen in een zijwaartse vlecht. Ik bond de vlecht voorzichtig vast met het elastiekje, nadat ik die ontdaan had van al de haren. Toen alles weer enigszins vertoonbaar was slaakte ik een zucht en leunde tegen de boom aan. Ik zette alles even op een rijtje.
1) Thomas zocht me
2) Ik wist niet of ik nog boos was op hem maar besloot toen van niet
3) Ik miste Thomas
4) Ik wilde eigenlijk nog niet gevonden worden, maar vond het sneu voor Thomas dat hij me nog steeds kwijt was
5) Ik wist niet wat voor dag het was, hoe laat of waar ik was
6) Ik had als een wilde geleefd en voelde mezelf ook zo
7) Ik miste Thomas echt
8") Thomas had no-stop lopen zoeken. Dat wist ik omdat ik hem wel, maar hij mij niet had gevonden
9) Thomas had mijn dood, en verandering zien gebeuren maar had niks kunnen doen
10) Destijds kende ik hem niet en toch was hij verslagen geweest toen Vicky mijn keel had opengescheurd. Ik bedoel, ja het had vast geen fraai gezicht geweest, maar dat nam niet weg dat een normaal persoon zou maken dat hij/zij weg kwam in plaats van tranen met tuiten laten, nog geen meter verwijderd van de moordenaar.
11) Ik wilde het niet toegeven, maar ik miste het gevoel van menselijk zijn en ik miste Thomas.
12) Ik miste Thomas heel erg

Pas bij nummer twaalf werd het duidelijk. Ik miste Thomas zo erg dat ik de hele tijd onbewust zijn gezicht voor mijn geestesoog had gezien. Nu het tot me doordrong sloeg de realiteit ook meteen toe. Ik was verschillende dagen weg gebleven, had als een wild dier geleefd en had Thomas waarschijnlijk de stuipen op het lijf gejaagd.
'Ik moet hem vinden.' Snikte ik. Ik wilde opstaan maar bewoog me niet toen ik een geluid boven me hoorde.
'Hallo?' Riep ik naar boven. Een klein meisje keek naar beneden.
'Wie moet je vinden? Waarom huil je?' Ze klom onhandig uit de boom en kwam naast me zitten terwijl ze mijn tranen van m'n gezicht afveegde en ik een trieste glimlach opzette.
'Een jongen, en ik huil omdat ik hem zo mis.' Het meisje knikte wijs en keek bedachtzaam.
'Waarom zoek je hem dan niet? Ik ben Natasha trouwens.' Ik nam haar hand aan en stelde me voor.
'Elizabeth, en ik wilde hem net gaan zoeken toen jij langs kwam.' Ze kreeg grote ogen.
'Sorry!' Ze sloeg haar handjes voor haar mond. 'Zullen we hem anders samen gaan zoeken?'
Ik knikte en pakte haar hand terwijl we opstonden en onder de takken van de treurwilg uitliepen. We liepen een tijdje doelloos rond.
'Wie zochten we ook al weer?' Vroeg Natasha na een tijdje.
'Thomas heet hij. We zoeken Thomas.' Natasha knikte ten teken dat ze het begreep en begon luid zijn naam te roepen. Een glimlach kroop stiekem rond mijn mond, ze was zo schattig en lief dat ze wilde helpen Thomas te vinden. Ze kende ons geen van beide maar dat maakte haar niet uit, ik huilde en de reden daarvoor was dat ik Thomas miste, dus zochten we nu samen naar Thomas. Waarschijnlijk hadden we hem makkelijk kunnen vinden, was het niet dat Natasha telkens werd afgeleid door allerlei vlinders, lieveheersbeestjes en noem maar op. Ik hield mijn ogen gespitst op het vinden van Thomas. Natasha was net achter een vlinder aangerend toen ik hem hoorde. Het klonk van ver weg, maar hij riep mijn naam.
'Natasha? Waar ben je? Thomas is vlakbij!' Ik keek in de richting waarin ze was verdwenen maar zag haar niet. Misschien was ze terug naar huis, een klein meisje hoorde ook niet alleen door het bos te dwalen, dat was gewoon gevaarlijk! Ik besloot Thomas op te zoeken en riep hem tegen.
'Thomas?' Riep ik toen ik hem vlakbij hoorde.
'LIZZY!' Hij vloog me om mijn nek terwijl hij me door de kracht om ver trok, en zichzelf ook.
'Ik heb je gevonden!' huilde hij van opluchting. Ik knikte en vleide mezelf tegen zijn borst aan. Waarom was ik ooit van hem weg gegaan?
'Ben je boos?' Vroeg hij bezorgd terwijl hij me op armlengte afstand hield en me met zijn ogen onderzocht.
'Nee, dat was ik wel, maar alleen omdat ik niet wist hoe ik met al de informatie om moest gaan.' Legde ik snel uit.
'Is dat die Thomas die je zocht?' Klonk er van achter Thomas. Natasha stond daar met een klein boeketje met bloemetjes in haar hand. Ik tilde mijn hoofd op.
'Ja, dit is Thomas, Thomas dit is Natasha.' Thomas draaide zich om en ging zitten terwijl hij mij ook half omhoog trok.
'THOMAS?!' Riep Natasha blij.
'Tasha!' Natasha rende naar Thomas toe en gaf hem een dikke knuffel.
'Jullie kennen elkaar?' Vroeg ik verbaast.
'Ja, Tasha is het zusje van Jackson, en Jackson is een van de mensen in de groep waar ik een tijdje mee op heb getrokken.'
'Voor je zomaar ineens weg was nadat Indi een baksteen tegen je hoofd had gegooid.' grinnikte Natasha. Ik lachte en trok Thomas tegen me aan terwijl ik hem een kusje op zijn wang gaf. Hij trok zijn wenkbrauwen naar me op.
'Waar was dat voor?' Vroeg hij verbaasd.
'Gewoon...' Giechelde ik geheimzinnig, even vergeten dat Natasha bij ons was.
'GAAN JULLIE NU MEE TERUG NAAR HET KAMP?!' Juichte ze blij. Ik keek Thomas aan en liet de keuze aan hem over.
'Ja, we gaan mee naar het kamp Tasha. Maar nu nog niet. We gaan eerst onze spullen ophalen, ga jij maar vast en vertel iedereen dat we eraan komen.' Zei Thomas met een dikke knipoog naar Natasha en keek mij toen met een flauwe glimlach aan.
'Oké dan ga ik vast! Tot straks!!' Zong Natasha terwijl we haar uitzwaaiden.
'Hebben we spullen in dat huis liggen?' Thomas trok zijn schouders op en schudde zijn hoofd. Toen pakte hij mijn gezicht met beide handen vast en drukte zijn lippen zachtjes op die van mij in een gepassioneerde zoen. Toen hij klaar was rustte onze voorhoofden tegen elkaar aan, we hijgden nog zachtjes na toen hij weer sprak.
'Nee, geen spullen. Maar dat hoefde Tasha niet te zien.' Hij trok me in zijn armen en gaf me een kus op mijn voorhoofd.
Zo zaten we nog een tijdje tot het begon te schemeren.
'Misschien moeten we dan maar naar het kamp gaan?' Opperde ik.
'Eerst terug naar het huis. Mezelf even een opfris beurt geven.' Besloot ik meteen daarna, met een blik op mijn vieze kleren. Ik stond op van Thomas' schoot, pakte zijn hand en trok ook hem overeind. Hand in hand liepen we terug naar het huis, in het rode licht van de zonsondergang.


Xx-jes van Faal ;3
Re: Next? [message #1483 is a reply to message #1482] Wed, 01 April 2015 22:28 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
index.php?t=getfile&id=210&private=0
Selene Howe


'We MOETEN een fanclub oprichten!' roep Indi ineens terwijl ze op springt.
'Een fanclub?' vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen. Ik kan zo snel niks bedenken waar we fan van zijn. 'Waarvoor?'
'Bakstenen. Een bakstenen fanclub. Het is perfect.' zegt ze.
'Okay. Wie zijn er lid?' vraag ik. De niet erg lange maar toch zeer pijnlijke lijst van baksteen fans nalopen in mijn hoofd. Indi moet het aan mijn gezicht hebben gezien.
'Kiba is niet welkom.' zegt ze bruut.
'Okay.' herhaal ik. 'Wat was je plan?'
'Nou we kunnen bakstenen verzamelen, bakstenen poetsen, de verzamelde en gepoetste bakstenen naar mensen hun hoofd gooien, liefdebrieven schrijven naar onze favoriete bakstenen, op de foto gaan met bakstenen, dat soort dingen!' legt ze enthousiast uit.
'Dus precies wat jij altijd al doet?' vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen.
'Ja, met als enige verschil dat jij mee moet doen en het officieel is ofzo.'
'Juist.' mompel ik. 'Waarom ben ik je slachtoffer?'
'Gewoon.' zegt ze.
'Zolang je me maar niks laat ondertekenen ofzo.' zeg ik. Indi's ogen beginnen te glinsteren. Nu heb ik haar op ideeën gebracht. Lekker bezig weer.


http://image.guardian.co.uk/sys-images/Arts/Arts_/gallery/2006/04/25/lachap1350.jpg
Kaia O'Donnell


Gewoon.
Gewoon dit.
Ik heb zo'n hekel aan mijn baan. Nu is er weer iemand dood. En ik kan alleen maar hopen dat ze het niet doorhebben zodat ik uit de problemen blijf. Ik de dat het wel gaat lukken, ik bedoel ik was al vergeten wie ze was dus zullen ze het daar ook wel weten.
Daarbij blijven er maar mensen komen. Alsjeblieft. Maak me het niet zo moeilijk.
Niet dat ik er nou echt wat aan doe om deze klootmaloten te beschermen.
En dan dit.
We moeten er maar gewoon op hopen dat dat wijf niet zo gebroken is dat ze er zelfmoord over pleegt. Want ik vrees dat haar dood wel opgemerkt wordt.
Waarom hebben ze deze baan niet gewoon teruggegeven aan Kiba nu hij toch terug is.
Niet dat hij er zo goed in was.
Maar ik kan het hem dan ook niet kwalijk nemen.
Dit is echt onmogelijk.


Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
MORGEN IS NOP JARIG!!! Ö [message #1484 is a reply to message #1483] Thu, 02 April 2015 08:51 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
naam: Aridna Echelle Hollins
leeftijd: 17
kleur ogen: donkerbruin
kleur haar: donkerbruin
soort: "moeder" van monsters
gave: Ze is een "moeder" van monsters, wat inhoud dat monsters haar gehoorzamen, en ze kan zelfs monsters creëren. Niet dat ze dat echt snel zou doen.
karakter: Aridna is niet bepaald dapper, soms is ze zelfs bang voor haar eigen monsters, hierdoor is vrij naïef en daardoor weer erg makkelijk te beïnvloeden. Aridna is een heel gezellig persoon. Ze is dol op kletsen en heeft altijd iets te zeggen. Ze is ook niet in staat om te liegen.
verleden: herinnert ze niet
vrienden: Kaleb (omg wie is dat?)
familie: Er zijn meer "mensen" zoals Aridna maar ze heeft er nog nooit een ontmoet.
overig: Tegenregens, tegenregens zijn geweldig. Als het regent heb je een tegenregen. Als het niet regent heb je een tegenzon. Als je in het nauw gedreven wordt heb je een sociaal acceptabele speer. Iets wat alleen opgaat voor tegenregens met een scherpe punt. Aridna heeft zo'n tegenregen. (Als je nu denkt: "Ehm what?" moet je maar another kijken ofzo. Ik denk dat deze mooie ingeving mede daaraan te danken is.)
intro: Ehm nee, ik post dit nog ff voor ik naar school ga geen tijd voor onbenullige zaken als intro's. Sowwy.
foto:
http://40.media.tumblr.com/09bc1f5c860a7f74b9b7d7f9019dbf22/tumblr_mx1dncsRwU1t1ptryo1_400.jpg


Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:

[Updated on: Thu, 02 April 2015 09:03]

Report message to a moderator

Re: MORGEN IS NOP JARIG!!! Ö [message #1485 is a reply to message #1484] Thu, 02 April 2015 16:59 Go to previous messageGo to next message
  Marleen
Messages: 168
Registered: December 2013
Location: Snoepjes paradijs
Member
Jackson


'JACKSON ALS JE NU NIET GODVERDOMME EEN GETUIGE KIEST DAN...' Gayla stond op ontploffen, dus ik moet dekking zoeken. Ik moet hier weg, want anders kom ik onder de Gayla resten. Dat wil ik niet. Dat is vies, en dan ga ik stinken en dat krijg ik dan nooit meer uit mijn haar en dan ga ik trouwen met Gayla resten in mijn haar en dat kan niet. Nee. Ik kijk om me heen. De deur zit op slot en Gayla heeft de sleutel, ik kijk nog eens naar Gayla ze staat voor het raam, dus dat is ook geen optie meer, haar gezicht is rood aangelopen en haar haar zit helemaal door de war. We zitten hier nu al ruim een uur. Gayla laat me de kamer niet uit totdat ik een getuige heb, maar ik wil geen getuige kiezen, als ik een getuige kies ga ik mensen kwetsen en dat wil ik niet dat is zielig. Ik vind iedereen hier net zo leuk en aardig enzovoort. Natuurlijk heb je natuurlijk Tasha, maar Scarlett heeft haar al dus nu moet ik kiezen uit een groep, waar er een paar tussen zitten die mogelijk nog gestoorder zijn dan ik. Maar ik mag mijn gedachte nu niet af laten dwalen van wat er hier aan het gebeuren is, namelijk een boself die elk moment kan ontploffen. Een geniale ingeving komt mijn hoofd binnen gewandeld: Het bureau. Ik heb geen tijd te verliezen en vlieg zo snel als ik kan onder het bureau en maak me zo klein mogelijk, hopend dat de Gayla spetters niet ook op mij komen.
'Jackson, wat...' Gayla kijk me niet begrijpend aan en hurkt om mij op ooghoogte aan te kunnen kijken. Ik grijp een van de stoelpoten van de bureau stoel en hou hem stevig vast.
'Je kunt je niet verstoppen voor je verantwoordelijken, vooral niet onder een bureau.' zegt Gayla.
'Ik wel.' fluister ik. Ik ben speciaal. Ik heb Tasha terug gevonden. Ik heb de dood van mijn buurjongen en beste vriend overleefd. Ik mijn eigen moeder de strijd van kanker zien voeren en ik heb haar zien verliezen. Ik heb voor een meisje van drie gezorgd toen ik nog maar een kind was. Ik heb de moed gehad om het mooiste en beste meisje van de wereld ten huwelijk te vragen. Dus als ik me wil verstoppen voor mijn verantwoordelijkheden dan kan ik dat. En ik kan dat zeker onder een bureau.



Dit is speciaal voor jou Daphne. Mocht je nu rusten in vrede. Mocht je nu eten zonder je af te vragen wanneer ik eindelijk een stukje te schrijven. Mocht je nu stoppen met Floor dwingen om mij te dwingen om te schrijven. (Ik hoop dat het de volgende keer iets langer word.)
Re: MORGEN IS NOP JARIG!!! Ö [message #1486 is a reply to message #1485] Thu, 02 April 2015 23:03 Go to previous messageGo to previous message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
And we can't stop, and we won't stop angul

Xx-jes van Faal ;3
Previous Topic: Fairy tail ~Ms
Goto Forum:
  


Current Time: Thu Nov 23 14:11:52 CET 2017

Total time taken to generate the page: 0.03471 seconds