Nopforum!
Het nieuwe betere (not) noppen

Home » Public Forums » Rare ms-en en RPG's » Nop!  () 2 Votes
Nop! [message #34] Tue, 03 December 2013 20:17 Go to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
Dus t nieuwe nopding:

Regels!

1. Doe niks belangrijks met andermans perso's zonder toestemming van de eigenaar.
2. Een stukje is minstens vijf regels lang.
3. Wees lief! c: (Want dat kunnen we niet zelf bedenken nee.)


Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: Nop! [message #35 is a reply to message #34] Tue, 03 December 2013 20:20 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
Dus daar gaan we weer.... *zucht* xD

IK HEB WEL DE EERSTE REACTIE
Re: Nop! [message #36 is a reply to message #35] Tue, 03 December 2013 20:23 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
No Ordi(o)nary People
Het verhaal speelt zich af aan de westkust van Amerika, San Francisco. Er is daar een dorp met school voor buitengewone mensen. er zijn veel soorten wezen waaruit te kiezen is en ik heb hier een paar voorbeelden :

Vampier : Een onsterfelijk wezen. Veranderd niet meer na verandering wat gebeurt na een besmetting met het gif. Is prachtig en erg aanlokkelijk voor de prooi. Kan op mensen en dierenbloed leven. Kan bovennatuurlijke gaven hebben. Bij mensen bloed kleuren de ogen helderrood en bij dierenbloed kleuren ze heldergoud.

Weerwolf krachtige, sterke man. Ze worden altijd zo geboren en de genetische afwijking word pas opgemerkt aan het einde van de pubertijd. Ze kunnen elkaar in wolvenvorm verstaan en hebben hechte band wat word gezien als familie. Beschermen vaak het menselijk ras.

Meermin/man prachtige mythische wezens. Bij aanraking met water verschijnt een prachtige staart. Kleuren en vormen hiervan kunnen verschillen. Word zo geboren maar merkt het pas op hun 16e leeftijd. Kunnen bovennatuurlijke gaven hebben. De vrouwen kunnen prachtig zingen met als gevolg dat gewone mannen hierdoor in trance kunnen raken.

Engel :Meestal meisjes. Prachtige wezens, worden verkozen en zijn hier meestal niet blij mee. Worden gezien als beschermengelen die fysiek doorgroeien tot hun 18e levensjaar. Bij angst of bedreiging scheurt hun huid uit en verschijnen twee grote vleugels. Kleuren en vormen kunnen hiervan verschillen. Hebben vaak een bovennatuurlijke gaven wat te maken heeft met de vier elementen. Water, aarde, vuur of lucht.

Je mag natuurlijk ook andere wezens zijn, dit is maar een voorbeeld!

naam:
leeftijd:
kleur ogen:
soort :
gave ( indien van toepassing ) :
kleur vacht ( indien van toepassing ):
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) :
verleden :
vrienden:
familie:
overig:
intro:
foto:

We zijn niet aansprakelijk voor: emotionele schade, trauma's, zelfmoordneigingen of waar je ons ook maar aansprakelijk voor zou willen stellen. Deelname op eigen risico.

naam: Selene Howe
leeftijd: 16
kleur ogen: Stormgrijs
soort: Halfgod.
gave: Heeft tot zekere hoogte invloed op water.
verleden: Omdat ze opgevoed is door halfgoden vecht ze al bijna haar hele leven tegen monsters. Haar ouders zijn toen ze 13 was naar Treasure Springs verhuisd waar ze nu dus al drie jaar woont.
vrienden: Een paar mensen uit Treasure Springs (Ik zou zeggen doe er wat leuks mee.)
familie: Haar ouders zijn allebei halfgoden. Wat haar in zekere zin ook halfgod maakt. Ze zijn meestal op pad om te strijden tegen het kwaad. Selene kan niet wachten tot ze (eindelijk) vinden dat ze oud genoeg is om mee te gaan.
overig: Ze is behoorlijk wantrouwig als het om monsters gaat. Naar haar opvoeding zijn alle monsters slecht. Maar ze is ook heel nieuwsgierig.
intro:
Heen en weer wiebelend op een stoel in mijn kamer zit ik voor het raam. Er valt weinig te zien. Er komen zelden nieuwelingen in deze tijd van het jaar. Gek genoeg besluiten ze allemaal om midden Juni met z'n allen aan te komen zetten. Maar je weet maar nooit en voor het zelfde geld is het een monster. Bij die gedachten vliegt mijn hand naar mijn dolk die veilig aan mijn riem hangt. Het is een magische dolk. Wat inhoud dat het niet perse een dolk is. Hij veranderd namelijk in elk wapen die ik wil. Maar meestal houd ik hem als dolk dat is het makkelijkste op te bergen. Als speer is hij het vervelendst die moet ik namelijk elke keer weer gaan ophalen als ik hem gebruik. Na een tijdje gaat uit het raam te hebben gestaard ga ik naar buiten om mijn dagelijkse portie sociale interactie en vitamine D te halen.
foto:












naam: Indigo Hazel Waters
leeftijd: 16
kleur ogen: gifgroen
soort : Half Demon
gave ( indien van toepassing ) : Ze beheerst 2 van de elementen, aarde en vuur. Met aarde kan ze dus gewoon lichte aardbevingen veroorzaken en creaties in de aarde maken
kleur vacht ( indien van toepassing ): -
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
verleden : Indigo leeft al voor honderden jaren, op haar 16e stopte ze met groeien en werd ze ook niet ouder. Er was een vloek over haar familie uitgesproken door een heks, de eerste dochter die de familie Waters zou krijgen zou een halve demon worden, maar dat zou pas zichtbaar worden op haar 16e. Op haar 16e kwam degene die haar familie had vervloekt naar Indigo toe met een speciaal klokje, dat klokje was haar leven, elke keer als ze het opende veranderde ze in een Demon, ze kreeg dan puntige oren en haar ogen werden zwart en ze af en toe krijgt ze er klauwen en pikzwarte vleugels bij. Indigo moet dit klokje goed bewaren, elke keer als ze het klokje opent gaat er een stukje van haar leven eraf. Als ze verandert in een Demon kan ze haar emoties bijna niet meer onder controle houden, ze wordt dan veel sterker dan een normaal mens en kan abnormale dingen doen maar is wel te verslaan.
vrienden: geen
familie: dood, ze had een moeder- Marrianna Waters- vader- George Waters- broer- Edward Waters.
overig: Door woedeaanvallen kan ze ook in een half Demon veranderen. Ze is lang niet zo sterk als een echte Demon.
intro:
foto:









naam: Raven Christian Marshall
leeftijd: 17
kleur ogen: felblauw
soort : Kitty ^^ (IK zou niet weten wat anders xD): Dit wezen heeft een lange, katachtige staart, kattenoren in plaats van normale, ookal zitten die wel op zijn hoofd. (Ze functioneren niet). Meestal hebben ze felle, groene ogen. Met uitzondering van blauw en donkerbruin - bijna zwart. Deze wezens hebben lange, scherpe nagels, snelle reflexen en zijn erg lenig. Ze hebben scherpe tanden, precies zoals een kat het heeft. Het zijn een soort van vampiers, dus bloedzuigers. Ze kunnen ook op mensenvoedsel leven.
gave ( indien van toepassing ) : Zijn ogen kleuren naar zijn emotie, maar hij kan het onder controle houden zodat hij alleen zijn blauwe ogen kan laten zien. Als de emotie te sterk is, veranderen ze alsnog.
kleur vacht ( indien van toepassing ): Aangezien zijn haar bruin is, heeft hij precies dezelfde kleur vacht.
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : Hij probeert op mensenvoedsel te eten, maar soms kan hij de verleiding niet weerstaan om soms mensen leeg te zuigen.
verleden : Zijn moeder was heroïne-hoer, hij wist - weet nog steeds niet - niet wie zijn vader was. Toen hij amper twee was, ging zijn moeder dood. De pooier heeft hem in elkaar geslagen, achtergelaten en na amper twee weken hebben mensen hem pas gevonden, gebroken en trillend naast het levenloze lichaam van zijn moeder. Hij is geadopteerd, alleen zijn zijn adoptie-ouders omgekomen bij een auto-ongeluk toen hij tien was.
vrienden: Geen.
familie: Geen.
Overig: Hij heeft een kleine tattoo met een tekst; And every time it's like we're gonna make it, that's when it falls apart. Dit aangezien hij een heleboel mensen verloren heeft aan de de dood.
Hij haat het als mensen hem aanraken. Hij onkent het, maar meerdere mensen hebben hem het verteld, aangedrongen. Hij heeft een traumatische ervaring door zijn jeugd en wil daarom niet meer aangeraakt worden.
Foto:




naam: Faye de Luz
leeftijd: 17 jaar
kleur ogen: hazelnootbruin
soort : meermin
gave ( indien van toepassing ) : kan zich zelf van uiterlijk veranderen wanneer het haar uit komt (ook onzichtbaar)
kleur vacht ( indien van toepassing ): -
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
verleden : verleden: Faye woonde tot haar 15e midden in het bos in Noorwegen, samen met haar twee zusjes en haar ouders. Op een nacht brak er een verschrikkelijke brand uit in hun huisje, waarbij haar ouders om het leven kwamen. Zo verhuisde Faye samen met haar zusjes Deidre en Sorcha naar haar tante in San Francisco. Op de dag dat ze zestien werd, verscheen er een prachtige vissenstaart toen ze in contact kwam met water. Vanaf toen werd ze naar speciale school gestuurd voor buitengewone mensen.
vrienden: ze had voor ze naar de buiten gewone school ging, een beste vriendin in San Francisco, maar sinds Faye naar haar nieuwe school is gegaan, is hun vriendschap eigenlijk verwaterd. Faye mist het bos in Noorwegen nog steeds heel erg.
vrienden: (ex)-vriendin Mary
familie: Tante Liadan en twee zusjes Deidre en Sorcha
overig: haar gave kan ook op heel onverwachte momenten komen, of op momenten dat ze het eigenlijk niet wil.
intro:
foto:


Raven Christian Marshall

Grommend trek ik mijn voet uit de enorme berenklem. Dat ik een kat-vampier ben betekend nog niet dat ik geen bloed heb. Of zenuwen. Ik mag van geluk spreken dat ik snel genees. Ik strompel veder, nadat ik een stuk van mijn aan flarden-gescheurde shirt - die ik in mijn broekzak gepropt had - om mijn enkel gebonden had. Een of andere rare oerkreet deed me omdraaien, ook al had het niet veel zin. Een gedaante knalt met een hoge snelheid tegen me op, waardoor ik een stuk achteruit vlieg en niet veel later onder het meisje op de grond vastgeklemd zit. Ze staat met haar voeten op mijn polsen en heeft haar zwaard binnen de kortste keren in mijn onderarm geboord. Haar linker onderarm heeft ze in mijn nek geplaatst, waardoor mijn gezicht de grond in geduwd word. Een vaag soort paniek overspoelt me, waardoor ik me probeer los te maken uit haar greep. Dit levert een tweede doorboring in mijn rechter been op. Mijn staart (Omg, dat vind ik een geweldig dingetje xD) omsluit haar middel en ik werp haar met een krachtige zwaai een paar meter verder op. Ik trek het zwaard - wat nog steeds in mijn been zat - eruit en mik het een aantal meter verder. Hij blijft een eindje verderop tot aan driekwart toe in een dikke boom steken. Ik krabbel overeind, waarbij ik meteen tegen een boom aangeduwd word door hetzelfde meisje. Ze heeft mijn haar vastgegrepen, waarmee ze mijn hoofd tegen de boom aangeduwd houd. In haar andere hand heeft ze een ander soort ding vast, een zakmes. Handig. Deze houd ze tegen mijn keel aangeduwd.
"Wie ben jij?" sist ze. Haar ogen staan woedend.
"Laat me los." sis ik kwaad. De contact die haar hand met mijn hoofdhuid maakt, doet me ineen krimpen. Ik haat het als mensen me aanraken. Laten we gerust zeggen dat ik er doodsbang voor ben.
"Wie ben jij?" sist ze nog een keer, waarna ze het zakmes dieper in mijn vlees duwt. Mijn blik schiet angstig langs de bomen, opzoek naar een uitweg.

Selene Howe

Na enige inspanning heb ik het katachtige wezen in een wurggreep.
'Wie ben jij?' Vraag ik voor de tweede keer. 'Of beter gezegd wát ben jij.'
'Laat me los.' Herhaald hij woedend.
'Niet zolang ik niet weet wie of wat je bent.' Houd ik koppig vol. Hij probeerde me te trappen maar ik ontwijk de hardste klap en negeer de pijn waar hij de zijkant van mijn been raakt. Plotseling schieten er lange nagels uit zijn vingers. Die zag in niet aankomen. Met een haal over mijn hand bevrijd hij zichzelf en hij schiet naar de overkant van de open plek waar hij schuw in elkaar deinst.
'Je kan ook gewoon zeggen of je een monster bent of niet want dan weet ik tenminste wat ik met je aanmoet. En als je geen monster bent kan ik dat maar beter nu weten.'
'Zie je dat dan niet?! Ik ben een kat, for god sake! Als je dan ook nog een keer kunt leren kijken, moet je dat eerst doen voordat je iemand aanvalt.' Roep hij pissig. Het praat!
'Wow dankje daar was ik zelf nog niet uit. Maar gek genoeg is mijn eigen kat maar dertig centimeter lang. En heeft een stuk minder menselijke eigenschappen. Dus wat moet ik met je? Je kan kiezen uit: Uitgemoord worden of me ervan overtuigen dat je een goederik bent en meegaan naar de stad.'

Raven Christian Marshall

Mijn ogen verwijdden zich meteen toen ze dat gezegd had. Ik ging serieus niet mensen onder ogen komen! Op een kat-achtige manier - joh, logisch - blies ik naar haar en schoot tussen de bomen door.
"Hé!" riep ze me kwaad achterna, voetstappen die me achterna gingen lieten me weten dat het meisje achter me aanrende. Een harde knal deed me plots stilstaan. Voor de zoveelste keer vandaag werd ik op de grond getrokken, maar dit keer was het niet door het meisje. Een of ander vaag net had me weten in te pakken en toen ik me probeerde los te wurmen, schoot er een elektrische vonk door mijn lichaam heen.
"Nog zo'n prachtig wezen die ik aan mijn collectie kan toevoegen. Een vrouw - met naast haar twee mannen - staarde me met een sluwe glimlach aan. Een laag grommend geluid verliet mijn keel toen een van de mannen mijn verlamde - jup, ik weet ook niet waarom - over zijn schouder gooide. Nog voordat hij enkele stappen kon zetten, suisde er een voorwerp door de lucht en viel de man levenloos op de grond, waardoor ik op mijn rug viel. En daar hadden we mejuffrouw ik-wantrouw-alles weer. Voordat die andere twee met hun ogen konden knipperen lagen ze levenloos op de grond met een pijl die recht op de plaats van hun hart uitstak. Het meisje verscheen boven me, met een idiote grijns. De boog die ze in handen had veranderde in een kleine dolk, waarmee ze het net opensneed. Zodra ik uit het net was, kon ik mijn lichaam ook weer bewegen.
"Bedankt." mompelde ik zacht, waarna ik me omdraaide en weg wou lopen, ik bedoel strompelen. Ik haatte het stuk speelgoed van haar.
"Ik wil nog steeds weten wat je hier doet!" riep ze me verontwaardigd achterna.
"Ik doe hier niks, zolang iedereen me met rust laat." snauwde ik naar haar, waarna ik mijn weg verder baande.

Raven Christian Marshall

Ik. Haat. Magische. Messen. Voor de zoveelste keer zijn die verdomde wonden aan mijn arm en been opengegaan. Een gefrustreerde kreet verlaat mijn mond, waarna ik voor de zoveelste keer uit een boom flikker. Verdomd betoverd mes. Mijn been voelt aan alsof het opgegeten word en dat steeds opnieuw gebeurd. Mijn arm voel ik niet eens meer. Achja. Karma, hé. Ik besluit languit te blijven liggen op de grond, het zou toch geen zin hebben om weg te gaan. Een gefrustreerde zucht verlaat mijn mond. Ik hou niet van stilliggen, vooral niet met een gestoorde meisjes-maniak met een magisch mes.
"Wat is er met jou gebeurd?" De irritante stem van het meisje dringt mijn gehoorgangen binnen.
"Ik doe de grond na, nou goed." murmelde ik sarcastisch. De grond ligt opzich best lekker... Ik kan hier denk ik nog een tijdje blijven liggen.

Selene Howe

Zuchtend kijk ik naar de jongen die opgekruld op de grond ligt.
'Weet je ik zou je kunnen helpen. Ik ben immers degene die die wonden gemaakt heeft.'
'Daar heb je je nog niet voor verontschuldig.' bromt hij.
'Je moet eens ophouden steeds zo kattig de doen.' Zeg ik.
'Ik ben een kat.' Reageert hij.
'Zit wat in. Kom opstaan dan doe ik wat aan je wonden.' Zeg ik. Moeizaam komt de jongen overeind.
'We moeten alleen even naar de rivier..' Mompel ik zachtjes. Met een ruk blijft de jongen staan. Als ik me geïrriteerd omdraai lees ik anst in zijn ogen en al zijn staartharen staan overeind.
'Het is dit of de stad hoor.' Zeg ik. Waarna hij zich met een ruk omdraait. Voor hij zelfs de kans heeft weg te rennen veranderd mijn dolk in een geweer en haal ik de trekker over.
Verdoovingspijltjes ontzetend handig ookal heb ik een voorkeur voor klassieke wapens.
Tegen de tijd dat ie bijkomt ligt hij op onze keukentafel en zijn alle wonden genezen.
'Hooi.' zeg ik vrolijk. 'Hoe voel je je? Ik ben trouwens Selene.' Hij staart me met hoog opgetrokken wenkbrauwen aan.
'Waar ben ik?' Vraagt hij.
'Op de maan nou goed?' Zeg ik sarcastisch. 'Sorry, dit is mijn huis.'
'Hou je nagels uit het kleed wil je?' Zegt mijn vader vanaf de bank. Hij was er niet al te blij mee dat ik met een monster tuiskwam. Hoe had ik kunnen weten dat ze weer terug waren van minotaurusjacht?
'Sorry voor hem.' Verondschuldig ik me. 'Kom mee dan laat ik je de stad zien.' Roep ik daarna vrolijk uit terwijl ik hem aam zijn arm meetrek.
'Maar..' Protesteert hij.
'Geen gemaar je blijft hier ik heb een hele speech geschreven om je te overtuigen. Dus hoe heet je?'
'Raven.' Zegt hij en hij kijkt me inschattend aan.
'Oke Raven. Je wordt buiten de hele tijd achterna gezeten door mensen die je willen vangen. Om je op te zetten of te onderzoeken whatever. Lijkt me niet al te fijn. Daarvoor is deze stad opgericht. Dankzij de sterke betoveringen kunnen hier alle mythische wezens leven zonder achterna gezeten te worden. Hoewel de meeste mensachtig genoeg zijn om niet op te vallen zit het hier vol met: Meerminnen, gedaanteveranderaars, vampiers.' Ik rilde. Ik ben niet al te dol op vampiers. 'Maargoed wat mij betreft neem je een appartement en blijf je daar de hele dag zitten. Maar het is het beste voor jou als jij hier bleef. En ook het best voor ons want zolang j hier in de bossen zwerft hebben wij last van jagers..' Peinste ik. 'Dus wat doe je?' Vroeg ik terwijl ik hem met een enorme glimlach aanstaar.

Haar grootouders zijn dus Athena en Poseidion en die twee zijn niet al te dol op elkaar. Omdat Selene nogal een speciaal geval is. (De meeste halfgoden overleven het niet lang genoeg om kinderen te krijgen of ze gaan met een gewone sterveling wat hun kinderen bijna sterfelijk maakt.) Doen ze hun best om te bewijzen dat ze de beste grootouders zijn. Selene is nogal verwend door haar goddelijke grootouders waar ze weinig problemen mee heeft. Behalve dan dat ze nooit ergens verantwoordelijkheid voor heeft gekregen. Ze heeft immers nooit tijd gehad voor verantwoordelijkheid omdat er steeds gevochten moet worden. Sinds ze in Treasure Springs wonen is Selene dus opzoek naar verantwoordelijkheid en heeft ze p zichzelf zo'n beetje uitgeroepen tot beschermer van de stad. Ze voelt zich verantwoordelijk voor Raven omdat ze hem zo heeft opgejaagd.

Raven Christian Marshall

"En hoe dacht jij dat ik een appartement kon betalen?" snauwde ik. Ik zwierf niet voor niks in het bos rond. Een kat moet ook eten.
"Tja. Dat is ook niet zo handig nee." mompelde ze fronsend.
"En ik ga al helemaal niet die verrekte stad van jou in. Mensen hoeven mij niet te zien." gromde ik geërgerd. Om het nog te bevestigen ook, sloeg mijn staart eigenwijs tegen mijn gezicht aan. Soms werd ik er een beetje erg gestoord van.
"Dan neem ik je als huisdier!" kirde ze vrolijk.
"Mooi niet." snoof ik. Ik was geen huiskat. Het liefst was ik geen kat, maar ja. Karma, hé.
"Maar in ieder geval, je gaat wel mee de stad in. Of je het wil of niet. Ik kan je ook een halsband omdoen, hoor." Dat laatste grinnikte ze. Ze sleepte me de trap op, duwde me een kamer binnen en stormde de kamer weer uit. Niet veel later kwam ze de kamer binnen, gooide ze een hoop stof naar mijn hoofd toe en een paar schoenen. Een verontwaardigd geluid klonk gedempt tussen het shirt wat over mijn hoofd hing door. Mijn lichaam kon niet snel reageren. Ik haat dat magische mes nog steeds.
"Hup, aankleden." zei ze, waarna ze een boxer - met een gezicht als een oorwurm - naar mijn hoofd heen slingerde en ze de kamer uit verdween.
"Mijn vader heeft best coole kleding, hoor." mompelde ze voordat ze wegglipte.

Met een zachte plof landde ik onderaan de trap, op mijn voeten. Selene kwam de keuken uitgelopen en trok me weer mee de keuken in. Ze schoof een grijze beanie over mijn hoofd heen en beviel me mijn shirt omhoog te houden. Een beetje verbaasd volgde ik haar commando's op. Ze pakte een rol verband.
"Wat ga je daar mee doen?" mompelde ik met opgetrokken wenkbrauwen.
"Wel, je zij dat die mensen daar je niet hoefden te zien?" mompelde ze, greep mijn zwierende staart ruw vast en begon op een hoge snelheid het verband rond mijn middel te wikkelen, met de staart. Toen ze - eindelijk - klaar was schoof ik zo snel mogelijk het shirt weer op zijn plek.
"Hoe vaak heb ik je wel niet gezegd om me niet aan te raken?!" siste ik kwaad. Ze moest met d'r poten van me afblijven, met d'r magische mes.
"Geen enkele keer. Je hebt me wel een paar keer toegesnauwd dat ik je los moest laten, als je dat soms bedoelde." Zei ze verontwaardigd.
"Dan zeg ik het je nu; Blijf. Van. Me. Af." Alle woorden hard, met pauzes ertussen, articulerend.

Selene Howe

'Rustig.' Mompel ik. 'Of ik verdoof je weer. Slapend was je een stuk leuker.' Voegde ik eraan toe. 'Let's go!'
Geen idee waarom ik zo vrolijk ben maar ik ben overdreven hyper en Raven doet er overdreven lang over naar buiten te lopen. Als hij me niet had toegesnauwd dat ik hem niet moest aanraken had ik hem letterlijk meegesleurd.
'Oke dus dit is Treasure Springs.' Mompel ik terwijl ik me bedenk dat ik niks weet te vertellen. 'Kom ik laat je de meerminnen zien.' Roep ik opeens uit. 'Ze zijn echt heel cool!'
'Ben je gek geworden?' Piept hij. 'Ik haat die stomme vissen!' Hij kijkt me zo boos aan dat ik bijna bang word. Bijna.
'Wat haat je niet?' Vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen.
'Vlees.' Stelt hij voor. Ik kijk hem geïrriteerd aan. 'Dat leeft tenminste niet, en raakt me niet ongevraagd aan zoals andere wel doen. En het is lekker.' Snauwt hij. Waardoor ik in de lach schiet. 'Wat?' Vraagt hij beledigt. Ik moet te hard lachen om antwoord te kunnen geven.
'Het is gewoon zo.. Vreemd denk ik. Je bent zo..' Ik moet eventjes nadenken. 'Nee sorry ik heb er geen woord voor.' Hij kijkt me aan alsof hij niet zo goed weet of hij beledigt moet zijn. 'Best we gaan wat vlees halen ik trakteer.' Mompel ik terwijl ik hem naar het kraampje werkt. 'We hebben hier een paar nogal aparte zaakjes zitten.' Vertel ik hem onderweg. 'Je weet wel dingen die ze in de meeste stadjes niet verkopen. Wapenuitrustingen enzo. En dus ook vlees in alle soorten. Rauw gebakken gefrituurd extra bloederig. Zodat iedereen kan eten wat ie wilt.' We lopen in stilte verder. 'Eigenlijk kom ik hier liever niet.' Beken ik als we er bijna zijn. 'Er lopen nogal wat vreemde typjes rond. En daarbij eet ik liever normaal voedsel. Dus ik neem niks.' Zeg ik terwijl we de zaak binnenstappen.
'Hey Selene.' Hoor ik Pascal vanaf de andere kant van de zaak roepen. Vanuit mijn ooghoek zie ik hem zitten met een stelletje andere vampiers.
'Gewoon negeren.' zeg ik zachtjes tegen mezelf. Raven kijkt me onderzoekend aan. 'Dus wat wil je?' Vraag ik veel opgewekter dan ik me nu voel. Een koude hand land op mijn schouder.
'Ga nou niet doen alsof je me niet heb opgemerkt. Ik weet heel goed dat je me onmogelijk over het hoofd kan zien.' Fluistert hij met zijn kille stem in mijn oor.
'Wat moet je Pascal?' Zeg ik en ik pak mijn mes om hem te poetsen. Eigenlijk was dat bedoeld om Pascal te bedreigen maar ik zie dat vooral Raven er doodsbange blikken op werpt. Dus stop ik hem maar weer weg.
'Ach ik vroeg me gewoon af: Wat doen onschuldige meisjes zoals jij nou hier?' Vraagt hij. Ik krijg dus serieus de kriebels van hem. En dan dus niet dat soort kriebels die hij me wilt bezorgen.
'Mijn vriend had trek in vlees.' Zeg ik.
'Je vriend?' Herhaald hij terwijl hij Raven inschattend aankijkt. 'Hopelijk valt het hem een beetje. Want de meeste, hoe zeg je dat, nou ja niet-vampieren valt het eten hier niet zo goed.'
'Daar komen we straks vanzelf achter en als jij nou weer terug gaat naar je hoekje. Je hapje wordt koud.'
'Ik heb dus echt een hekel aan vampiers.' Grom ik als Pascal (eindelijk) weer weg is. Waarop Raven op zijn lip bijt en het bord met specialiteiten bestudeerd. 'Ga je nog bestellen? Ik wil straks ook even langs de broodjeszaak.'

Raven Christian Marshall

Na mijn vlees - Aan Selene's gezicht te zien - gruwlijk monsterlijk verorberd te hebben, staan we in de broodjeszaak. Die Pascal was ons - helaas - achtervolgd. Selene ergerde zich dood aan hem, dat was duidelijk te zien aan haar gezicht. Selene koos weet ik veel wat uit, betaalde het en draaide zich om om de winkel chagrijnig uit te benen. Pascal, echter, liep eigenwijs achter haar aan. Wat een mongool.
"Zie je dan niet dat ze je totaal niet in de buurt wil hebben?!" snauwde ik de puppy toe nadat ik hem bij zijn arm gegrepen had.
"En wat heb jij daar over te zeggen, Hómo?" gromde hij terug.
"Meer dan jij ooit zal zegen." gromde ik laag.
"Ach, ga toch naar je moeder." siste hij.
"Jammer, die is dood." snoof ik alsof het niks was, echter deed het veel met me, maar dat hoefde niemand te weten.
"Dan ga je haar toch vergezellen, mietje?" lachte hij.
"Opdonderen, of ik ruk je hoofd van je romp af." gromde ik woest in zijn gezicht toen ik hem ruw bij zijn kraag gegrepen had.
"Blijf van me af joh, vieze flikker!" gilde hij als een keukenmeid. Dat had hij waarschijnlijk terug willen nemen, aangezien ik hem een harde dreun verkocht en hij een stuk of tien meter verderop lag.
Selene Howe

Een beetje geschrokken kijk ik Raven aan nadat hij Pascal een dreun had verkocht.
'Iets minder hard had ook wel gemogen.' Zeg ik uiteindelijk hoewel ik heel erg blij ben met hoe Pascal er nu bij ligt. 'Oke en nu wegwezen.' Zeg ik en we hollen de straat uit.
'Onthoud als er iemand naar ons toe komt en je ervan beschuldigt Pascal gemept te hebben doe alsof het niet waar is en hij het allemaal zelf verzint uit jaloezie.
'Die eikel moet gewoon een eind opdonderen.' Zegt Raven boos. 'Ik ben weg hier.' Bromt hij erachteraan.
'He! Wacht!' Roep ik terwijl ik achter hem aanloop. 'Ik ga je aanraken.' Waarschuw ik. Hij bromt wat onverstaanbaars en ik grijp zijn schouder vast. Hij slaat mijn hand van zijn schouder.
'Niet. Doen.' Zegt hij woedend.
'Niet. Je. Steeds. Zo. Opwinden.' Antwoord ik op dezelfde toon. 'Niet iedereen is zo vervelend hier. Vampiers zijn gewoon een grote uitzondering.'

Raven Christian Marshall

Zodra het tot me doordringt wat ze gezegd had, staan we al ergens in het bos. Waarschijnlijk had ze me meegesleurd. Zodra ik tot de bewuste wereld kom, schiet ik gelijk weg. Nog geen seconde later hoor ik een geërgerde zucht en staat Selene weer voor me. Voordat ik ook maar met mijn ogen kan knipperen heeft ze mijn shirt over mijn hoofd heen getrokken. Ik kijk haar vaag aan, waarna ze met een grijns en een haal van dat stomme mesje van haar het verband lossnijd. Ze sleept me mee aan mijn arm - die ik probeer los te rukken - en niet veel later staan we voor een groot meer.
"Nee. Oh, echt niet!" roep ik gelijk, maar ik werd het water al ingeduwd. Bijna meteen verkrampt mijn lichaam, terwijl beelden voor mijn hoofd langs schieten. Zonder dat ik het doorheb, hap ik naar adem. Het slechtste wat je ooit kunt doen, en toch doe ik het. Water schiet via mijn keelgat, recht mijn longen in.

Selene Howe

Ergens moet ik best wel lachen om Raven's gespartel. Vervolgens spring ik hem achterna het meer in. Waarom eerst mijn dure vestje uitdoen? Hij blijft gewoon harstikke droog. Dankje Opa. Als ik onder water gekomen ben zie ik dat Raven bijna stikt. Lekker dan. Snel zwem ik naar hem toe om hem bij zijn arm beet te pakken en met een simpele stoot in zijn borst zijn logen te legen. Die daarna niet meer vollopen. Oke misschien was die stoot in zijn borst niet helemaal nodig. Maar het was wel leuk om te doen.
'Relax oke? Zolang je bij mij bent kan je ademen.' Leg ik hem uit. Hij kijkt me ongelovig aan en haalt heel voorzichtig adem. 'Goedzo!' Roep ik blij uit. 'Oke verzopen katje ik ga je laten zien dat ze niet bang hoeft te zijn voor water. Tenminste zolang je mij te vriend houd. Dus je bent gewaarschuwd. Ik ga je trouwens niet loslaten.' Waarschuw ik hem. Hij kijkt me boos aan.
'He het is of even door een hel gaan en daarna misschien van je angst af zijn of verdrinken.' Zeg ik hem. Waarop hij zich alsnog probeert los te rukken. Maar ik laat hem niet los en trek hem mee verder de diepte in. Ergens tussen het wier komen we Fay tegen.
'Hooi!' roep ik vrolijk.
'Wie is dat vraagt ze met opgetrokken wenkbrauwen.'
'M'n nieuwe huisdier!' Roep ik blij. Waarop ik een heeeeeel boze blik van Raven krijg. 'Oke misschien heb ik hem nog niet helemaal om hij is nogal chagie. Je kan trouwens gewoon praten.' Dat laatste zeg ik met een zwaar nadrukkelijke blik.

Raven Christian Marshall

Ik was doodsbang. Nog steeds. Ik zat in water, iemand raakte me aan en tegelijkertijd schoten er flashbacks door mijn ogen heen en voelden mijn longen aan als verschrompelde rozijnen. En er was een meermin in de buurt. Ik haatte het. Ze mocht blij zijn dat ik niet mijn tanden in de meermin d'r nek had gezet. Katten en vis, snap je? Mijn soort is gemaakt om meerminnen te doden. En daarom ruiken ze zo verdomd lekker, helaas. Zodra we uit het water waren, schudde ik - als een echte kat, natuurlijk - mijn haren uit die gelijk droog waren. Ik zag er waarschijnlijk serieus uit als een verzopen kat, als mijn haren en oren nog nat waren. Mijn broek hing zowat op mijn enkels, door het water. Selene zoog het water - gelukkig - uit mijn broek weg terwijl ik chagrijnig mijn shirt uit haar handen trok en over mijn hoofd heentrok. De beanie hing aan een tak, waardoor ik hem eraf griste en met een woedend gezicht naar het huis van Selene liep.
"Wat is er met je aan de hand?!" riep Selene verontwaardig achter me. Woedend, gefrustreerd en ongesteldheids-chagrijnig stampte ik de trap op, naar het raam van haar kamer en schoot eruit, waarna ik het dak opklom. Het was aan het schemeren, gelukkig. Ik leunde tegen de schoorsteen aan, trok mijn benen op en gaapte. Tja, ook katten hebben hun slaap nodig. Ik hoorde een doffe klap vanuit Selene d'r kamer, voordat ik - opgekruld en met mijn staart als kussen - in slaap viel.

Selene Howe

Goeiemoggel!

Dus je wilt niet opvallen als kat maar je gaat wel op het dak liggen slapen?
Nou ja het zal wel xD
Volgens mij slapen katten dus echt heel veel (huiskatten wel iig.)
Maargoed ik ga nu wat eten en dan ga ik denk ik ook maar slapen. Vandaar dit briefje ik wou je niet wekken. Niet stieken weglopen!
Echt niet doen. En let niet op onze kat Tink. Ze is een beetje gek en ze heeft geen instinkt ze heeft dus geen terrotoriumdrift en ze ziet je niet als een vijand.
EN WAAG HET NIET MIJ WAKKER TE MAKEN. GELOOF ME DAN MAKEN WE NOG EEN DUIK!
dat was het wel zo'n beetje denk

Selene

Raven Christian Marshall

Over dat katten veel slapen, had ze gelijk. Ik las het briefje de volgende dag pas ergens in de middag, toen ik wakker werd van de ijskoude regen. Ik was zeiknat toen ik de kamer van Selene binnensprong. Het was iets over tienen en ik hoorde Selene beneden met haar vader praten. Ik gooide de vele kussens die ze op het bed had liggen langs de grote kachel en plofte erin neer, nadat ik een klein dekentje had gepakt en mijn kleren op een nat hoopje ergens achterin de kamer had gegooid. Ik had tenminste nog een boxer aan. Ik krulde mezelf op onder de dekens en werd langzamerhand -gelukkig- steeds warmer en uiteindelijk lag ik weer te slapen.

Selene Howe

Als ik afscheid heb genomen van mijn vader (Hij ging mijn moeder helpen in een gevecht tegen venti. Ik mocht niet mee.) loop ik naar mijn kamer om een boek te pakken ofzo. Het eerste wat me opvalt is dat mijn bed leeg is. Ja het was al leeg maar alle kussen zijn nu dus weg. Dan valt mijn oog op Raven die rillend en doorweekt voor mijn verwarming ligt te slapen. Ik pak mijn deken van het bed en leg hem ook over hem heen. Dat werkt een stuk beter dan een donsdekentje. Dan pak ik een boek uit de kast en ga in een stoel zitten lezen. Na een halfuurtje kijk ik op vanwege een vreemd geluid dat Raven maakt. Ik kijk hem vreemd aan maar als ik bezef wat hij aan het doen is moet ik toch wel lachen. Hij ligt daar gewoon heel hard te spinnen. Nu ik weet dat er niks met hem aan de hand is concentreer ik me weer op mijn boek. Dit is nu de derde keer dat ik de Odysee lees maar hij blijft interesant. De volgende keer dat ik opkeek van mijn boek stond Tink aan Raven te snuffelen. Toen ze besloot dat hij niet eetbaar was klom ze op zijn hoofd en probeerde te slapen. Wat niet lukte. Ik moest namelijk zo hard lachen dat Raven wakker werd. Die Tink meteen van zijn hoofd afmepte. Tink blies naar hem maar hij blies twee keer zo hard terug en Tink schoot mijn kamer uit.
'Goeiemiddag.' Zei ik vrolijk. 'Lekker geslapen?' voegde ik eraan toe.
Raven Christian Marshall

Lag ik net lekker te slapen, komt die rotkat op mijn hoofd liggen. En dan vraagt Selene ook nog of ik lekker geslapen had.
"Ja. Totdat die kat op mijn kop ging zitten." murmelde ik, verstopte me weer in de dekens en maakte een goedkeurend geluidje. Lekker warm. Ik had zin om die kat te vermoorden. Mooi dat ie nu doodsbang voor me was, dan kwam ie ook niet meer achter me aan.
"Jezus, je gaat toch niet weer slapen?" vroeg Selene verontwaardigd.
"Jawel." mompelde ik.
"Dat ga je niet doen!" riep ze.
"Wel."
"Niet!"
"Wel."
"Nee!"
"Ja!"
"Nee!"
"Ja, zo kan ik ook niet meer slapen." gromde ik geërgerd, waarna ik overeind ging zitten en ze triomfantelijk een hoopje kleding tegen mijn hoofd aangooide.
"Je kan ze ook gewoon geven, hoor." Zei ik droog.
"Nope. Je gezicht is goud waard." lachte ze, stond op en verdween de kamer uit. Zuchtend trok ik de kleren aan, waarna ik de trap afslofte.
"In de keuken!" gilde Selene uit het niks toen ik haar niet kon vinden. Ik bromde wat onsamenhangends, slofte naar de keuken en plofte neer op de stoel. Ik legde mijn hoofd neer op de tafel.
"Hier is je eten, kitty." grinnikte Selene, waarna ze een bord met spek en ei tegen de zeikant van mijn hoofd aanschoof en een glas sinaasappelsap voor me neerzette.
Selene Howe

Ik kijk lachend toe hoe Raven met een zuur gezicht zijn "ontbijt" opeet.
'Zo vies is het niet.' Zeg ik.
'Jawel.' Antwoord Raven.
'Je beledigt mijn kookkunst.' Antwoord ik verontwaardigt.
'Jou kookkunst heeft geen oren.'
'Maar ik wel.' Roep ik en ik smijt een kussen naar zijn hoofd.
'En wat dan nog?' Vraagt hij en hij kijkt me zwaar cynisch aan terwijl hij het kussen ontwijkt.
'Ik ken je zwakte's' zeg ik. 'Dus hou me maar bevriend.' Hij kijkt me bang aan. 'Sorry. Eet je fantastisch klaargemaakte ei op. Dan gaan we wat leuks doen.'
'Wat dan?'
'Ik heb geen idee.'

Indigo Hazel Waters


Ik zat vast. Ik zat vast in mijn Demon vorm. Ik wilde terug veranderen maar dat zou pas gebeuren wanneer ik kalmeerde, maar dat was ook zo verdomd moeilijk, als Demon had ik bijna geen controle meer over mijn lichaam. Waarom was ik ook geboren in de familie Waters, door die rotkoppen was ik nu vervloekt. Ik zou voor eeuwig leven, ik zou alleen doodgaan wanneer ik het klokje vaak open maakte maar dat deed pijn. Het was net alsof er allerlei messen in me werden gestoken en wanneer ik dan was veranderd in een lelijke Demon- ik was niet zo lelijk, oke ik was heel ijdel ja - hield de pijn op. Maar dat was het allemaal niet waard, ik zou alleen veranderen in Demon wanneer ik in gevaar was en soms ging het vanzelf, ik had geen idee hoe het klokje was opengemaakt, dat rot klokje kon alleen door mensenhanden worden geopend, maar soms veranderde ik op magische wijze toch in een Demon. Ik vroeg me af hoe dat kon, was het door mijn woede aanvallen, want die had ik nogal vaak. Eigenlijk was ik nooit in gevaar, doordat ik vervloekt was, was ik ook in mijn normale gedaante veel en veel sterker dan een normaal mens, o ja en nog een rede waarom ik mensen bang kon maken was doordat ik meestal lichte aardbevingen creëerde en het element vuur kon beheersen. Hoe geweldig. Daarom had ik helemaal geen Vrienden.
Ik was een..... Loner..... Ja een grote lozer en loner zonder vrienden of familie. Nee dat wist ik niet, misschien waren er nog Waters op de wereld en waren ze verbonden met mij, waarschijnlijk niet maar oke.
Ik werd losgerukt door mijn gedachten doordat ik tegen een raam was aangebotst. Mijn gezicht werd geplet door het raam, net als in animatie films kwam dat rare geluidje van wanneer er iemand tegen een raam aanbotste en dan langzaam naar beneden gleed. Ik haatte dat geluidje. Ik botste niet vaak tegen iets op. Ik probeerde niet weer in de lucht te komen maar liet me gewoon op de grond vallen, mijn val was niet zo hard door mijn pikzwarte vleugels, ze zagen er misschien eng uit doordat ze zwart waren maar ze waren wel lekker warm en zacht. Ik voelde hoe ik door mijn botsing tegen de raam weer veranderde in een gewoon mens. Mijn klauwen verdwenen langzaam, mijn puntige oren verdwenen en ik voelde hoe mijn vleugels zich terugtrokken in mijn huid, dat deed altijd pijn, alleen van mijn ogen wist ik niet of ze terug waren veranderd naar hoe ze eigenlijk hoorden te zijn.
"Hé waar was dat voor nodig!" Een meisje met stormgrijze ogen keek me boos aan en had het raam open gemaakt.
"Weet ik veel, het was gewoon een botsing." antwoordde ik loom.
"Ik zou zweren dat je er net anders uitzag." zei het meisje op haar hoede.
"Dat weet ik."ik pakte het klokje dat om mijn nek bundelde vast en bleef zitten zoals ik zat, ik had geen zin om op te staan. Mijn klokje was rond en had een bruine leerachtige omhulsel, er zaten Romeinse cijfers op het klokje en mijn naam was er op gekalligrafeerd.

Selene Howe

Ik wissel en blik met Raven en sprint dan richting de deur.
'Nee.' Zeg ik tegen Raven die achter me aankomt.
'Wat?' Vraagt hij met opgetrokken wenkbrauwen.
'Je gaat niet mee.'
'Waarom niet?' Zegt hij boos en lichtelijk verbaasd.
'Je gaat me niet voor m'n voeten lopen en jezelf misschien verwonden.' Zeg ik.
'Bedankt voor je vertrouwen hoor.' Zegt hij.
'Ik ben het accident in het bos nog niet vergeten.' Zeg ik.
'Die met Pascal zeker wel.' Mompelt hij boos maar ik luister en niet naar.
'Jij. Blijft. Gewoon. Hier.' Sis ik naar hem en ik trek de deur voor zijn neus dicht.
'Gaat het?' Vraag ik aan het meisje dat op de grond haar halsketting zit te bestuderen.
'Prima.' Zegt ze met een gemaakte glimlach terwijl ze het kettinkje wegpropt.
'Ja ik ga ook altijd overal vrolijk mee door na een val van twee en een halve meter.' Zeg ik sarcastisch. 'Maar goed ik heb een menselijk lichaam. Hoe zit het met jou?' Vraag ik met mijn welbekende overdreven glimlach.
'Wat gaat jou dat aan?' Vraagt ze geïrriteerd.
'Niks. Maar ze is een volhoudertje en ongelooflijk irritant dus ik zou het maar zeggen.' Klinkt Raven's stem vanuit het keukenraam. Ik kijk boos omhoog.
'Raven, wat had ik nou tegen je gezegd?' Vraag ik boos en geïrriteerd.
'Dat ik hier moest blijven. Ik ben hier.'

Raven Christian Marshall

"Dat je daar moest blijven betekende ook dat je je er niet mee moet bemoeien!" riep ze.
"Dat wist ik niet. Het enige wat jij gezegd hebt is dat ik hier moest blijven." antwoorde ik.
"Eigenwijze strontkat." Mompelde ze.
"Dat hoorde ik!" riep ik.
"Dat was ook de bedoeling!" Schreeuwde ze. Ach, ja. Sommige mensen, hea. Het meisje dat net tegen het raam opgebotst was, keek gefascineerd toe.
"Jullie lijken net een getrouwd stel." zei ze droog.
"Ieuw, nee. I love you! Ik trouw nog liever met een cactus." riep Selene verontwaardigt.
"Ik hou ook van jou, hoor." grinnikte ik.
"Maar ik ga douchen, vechten jullie het maar uit." zei ik, waarna ik wegschoot voordat de steen - die Selene mijn kant opgegooid had - tegen mijn hoofd aanknalde. In plaats van tegen mijn hoofd, knalde hij met een bonk op de tafel. Ik haatte douchen, maar het moest toch gebeuren. Fuck het water, ik haat het.

Er was eens - nee oké grapje. Ik slofte - in een joggingbroek, dat wel - de gang op en knalde tegen iemand op terwijl ik mijn haren aan het afdrogen was. Tja, het was ook niet zo'n goed idee om te gaan lopen terwijl je een handdoek voor je ogen hebt hangen. Ik viel zowat ondersteboven omdat diegene met een hoge snelheid tegen me op knalde. Maar ik ben dus gigantisch geweldig en heb een goed evenwicht. Oké nu even ophouden met die ijdelheid. Maar helaas viel diegene die tegen me op knalde wel languit op de grond.
"Sowwy." mompelde ik gedempt achter de handdoek vandaan en trok hem van mijn hoofd af. Hetzelfde meisje dat tegen het raam aanvloog lag nu languit op de grond. Ik trok haar aan haar arm omhoog en grinnikte toen ik haar gezicht zag. Haar haren lagen overhoop als een net voor haar gezicht langs en ze keek behoorlijk verontwaardigd. Mijn haar droop nog steeds.
"Hierkomen, vuurvlieg!" gilde Selene vanuit het niets, waardoor het meisje achter me langs schoot en Selene dit keer tegen me op knalde.
"Is het nationale knal-tegen-Raven-op dag ofzo?" bromde ik geërgerd.
naam: James Blaze Thompson
leeftijd: 17
kleur ogen: Donkerbruin - bijna zwart.
soort : Nymph
gave ( indien van toepassing ): Kan alles in ijs veranderen.
kleur vacht ( indien van toepassing ):
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ): Officieel menseneter, Ook al probeerd hij minder te 'jagen'.
verleden: Hij is op twee-jarige leeftijd ontvoerd door de vriendin van zijn moeder. Zijn moeder had haar vriendin achtergelaten op het moment dat ze het het meest nodig had. De vrouw die hem ontvoerd had, was zelf een heks, deze heeft hem opgevoed als haar eigen zoon. Vanaf zijn vijfde begon de vrouw een hekel aan hem te krijgen, hij herinnerde haar aan haar vriendin en daardoor begon ze hem te mishandelen. Op 15-jarige leeftijd heeft zij hem dan ook aangevallen, omdat ze het niet meer uithield. Ze heeft hem vervloekt om zo te zijn.
vrienden: geen.
familie: geen.
overig: Pas als hij zijn ware liefde heeft gevonden, word de vloek van hem opgeheven.
info: Over het algemeen bestonden de Nymphen niet, daardoor is hij ook de enige in zijn soort. Hij kan één keer per maand rondlopen, dat is tijdens de volle maan. Het zijn vampier-achtige wezens. Ze stoppen op hun 17e met groeien
foto:

Selene

'Nee, das pas volgende week.' Zeg ik droogjes tegen Raven en neem daarna het meisje dat was afgeleid en in een doodlopende gang stond in de houdgreep.

James Blaze Thompson

Verrekte k*tstaart. K*tleven. K*twater. K*t Regina. Fuck my life. Het water hing me zo onderhand de keel wel uit, ik kon niet wachten tot vanavond. Dan kon ik eindelijk eens dit stomme riviertje uit. Helaas zou het niet niet pijnlijk worden. Chagrijnig lig ik midden op de bodem van het heldere riviertje. Waarom Regina me hier gestopt heeft, weet ik ook niet. Maar ik kan hier niet weg. Ja, ik kon naar het meer, maar daar wemelde het van de Meerminnen. En dat was de enige waterbron die in de buurt was. Omdat ik geen meermin ben, kan ik ook niet op elk gewenst moment veranderen en heb ik van de stomme kieuwen, waardoor ik niet boven water kan. Tja, tot aan mijn kin kan het, anders stik ik.

Selene

'Je moet de agenda in de gaten houden.' zeg ik. 'Dan raak je niet door de war met de data. AU!' Roep ik als ik mij handen brand aan de polsen van het meisje. Waarna ik boos mij dolk trek. Of mijn zwaard aangezien hij meteen groeide toen ik hem vasthad. En ik drukte het meisje tegen de muur met het zwaard op d'r keel. 'Zeg. Het.'
'Nee.' zegt het meisje. Hoe kon ze nu nog protesteren? ik heb verdomme mijn zwaard op d'r keel!
'Dood me maar. Ik zou blij zijn als het je lukte.' Verbaasd laat ik mijn zwaard zakken.
'Waaróm?!' vraag ik vol verbazing.
'Ik ben het zat.'
'Je bent weetikveel 17 ofzo?'
'Wat weet jij daar nou van? Ik zou elke leeftijd kunnen hebben.'
'Klopt maar je ziet eruit als 17.'
Raven Christian Marshall

"Selene!" dendert mijn stem woedend door die gang heen. Is ze altijd zo gewelddadig? Geschrokken maakt ze een spastische beweging, waardoor het zwaard uit haar handen vliegt en een eindje verderop op de grond blijft liggen. Als ze zich omdraait, kijk ze verontwaardig terwijl ze het meisje bij d'r haren vasthoud.
"Los." grom ik, alsof ik tegen een kind aan het praten ben.
"Maar zij lokte het uit!" Gilde ze als een klein kind.
"Dat boeit me geen ene flikker, je kent haar niet eens. Laat los." Zei ik terwijl ik op haar afliep. Grommend draaide ze zich om, greep het haar van het meisje steviger vast. Haar gezicht vertrok lichtjes, maar verder was er niks aan te zien. "Selene! Stop met kinderachtig doen en laat haar verdomme los man!" riep ik nu. Zodra ik bij haar stond, greep ik haar handen vast, haalde het haar van het meisje eruit en sleurde haar naar haar kamer, waar ik de deur achter haar dichtgooide en op slot deed met de sleutel die ik gevonden had.
"Ik haal je er pas uit als je weer normaal kan doen." Zei ik tegen de deur aan toen ze verontwaardig gilde.
"Ik ben je dochter niet!" riep ze door de deur heen.
"Dat maakt geen ene fuck uit! Je moet een keer leren luisteren." Schreeuwde ik, waarna ik wegliep en het zwaard wat van haar was oppakte. Het meisje wat zonet aangevallen was, wreef met haar hand over de plek waar Selene aan haar haren had lopen trekken.
"Sorry. Van haar." Mompelde ik. Haar kleren waren lichtjes gescheurd en er zat modder op. Lekker.
"Wil je anders douchen ofzo?" Mompelde ik terwijl ik het zwaard op magische wijze in een dolk veranderde. Ik haat dat ding nog steeds. Ik propte hem in mijn broekzak en keek het meisje vragend aan.
"Eh, ja. Dankje."
Selene Howe

Boos trap ik een aantal keer tegen de deur. Niet dat het enig effect heeft (ik ben helaas niet al te sterk) maar het voelt goed om tenminste iets te proberen. Dan valt mijn oog op het raam. Ik slaak een piepje maar loop er dan naar toe en gooi het open. Kom Selene! Je kunt het je hebt het gister ook gedaan zeg ik tegen mezelf. Dat klim ik door het raam en grijp de dakrand vast. Mijn hand glijdt even weg als ik mezelf probeer op te trekken maar ik slik de gil die ik van plan was te slaken in en trek mezelf verder omhoog. Over het dak kruip ik voorzichtig naar mijn ouders slaapkamerraam. Om de een of andere vreemde reden staat het nog open en ik ga snel naar binnen. Daarna sluip ik zo snel mogelijk de trap af. Raven staat met zijn rug naar mij toe uit het raam te staren. Mijn mes ligt achter hem op de keukentafel. Snel gris ik het mes van tafel en stop het in mijn zak. Raven kijkt om en staart me verbaasd aan.
'Hoe kom jij hier?'
'Via het dak. En waag het nooit meer me op te sluiten in mijn eigen huis!'
'Het was nodig!'
'NEE! WAARVOOR IS HET NODIG JE MET MIJN ZAKEN TE BEMOEIEN EN DE BAAS OVER ME TE SPELEN? Ik weet toch zelf het best waar ik mee bezig ben?'
'Je bedoeld onschuldige wezens vermoorden?'
'Ik was haar niet aan het vermoorden.'
'Je was het wel van plan.'
'Niet waar. Ik wilde gewoon antwoord.' Brom ik boos en ik plof op de bank.
'Waarom wil je zo graag antwoord? Wat kan jou het nou schelen?' Vraagt hij.
'Ik wil gewoon weten waar ik aan toe ben.' Zeg ik nors. 'Voor hetzelfde geld zijn het monsters.'
'Niet iedere toevallige voorbijganger is een monster.' Zegt hij.
'Maar iedere toevallige voorbijganger zou een monster kunnen zijn.' Werp ik tegen.

Raven Christian Marshall

"Tuurlijk." Murmelde ik, waarna ik met mijn ogen rolde. Ze leek serieus echt een klein kind.
"Raven?" Gilde Indigo's stem vanaf boven.
"Ja?" brulde ik terug terwijl Selene me kwaad aan bleef staren.
"Waar liggen de handdoeken?" Gilde ze weer.
"In het kastje linksbovenaan."
"Daar kan ik niet bij!" Ik zuchte, waarna ik mezelf facepalmde en naar de trap toeliep.
"Jij gaat daar echt niet heen!" gilde Selene verontwaardigd..
"Tuurlijk, en jij gaat haar vermoorden zeker." zuchtte ik terwijl ik de trap opschoot en op de badkamerdeur klopte.
"Hij is open!"

Indigo Hazel Waters

Ik stond achter het douche gordijn, ik zou echt niet doodleuk naakt voor een jongen gaan staan.
"Hij is open."zei ik toen ik geklop op de deur hoorde. Ik hoorde hem binnenkomen en rommelen in het kastje dat te hoog voor mij was.
"Hier."zei hij, ik stak alleen mijn arm uit, maar kon hem nog steeds niet zien en hij kon mij gelukkig ook niet zien. Ik voelde de zachte handdoek op mijn arm, hij had het dus niet aan me gegeven maar dumpte het op mijn arm. Ik trok mijn arm teug en bedankte hem. Ik wachtte tot hij weg was en droogde me ondertussen, ik kleedde me snel weer aan, zwarte hoodie had 2 lange gaten zodat mijn vleugels erdoor heen konden, als die gaten er niet waren zou ik een fortuin kwijt zijn aan kleding. Ik deed mijn lange donkere haar dat nog nat was in een slordige vlecht. Ik merkte nu pas toen ik de badkamer uitliep hoe versleten mijn broek eruit zag, dat betekende dat ik weer eens zou moeten shoppen aangezien ik mijn spullen kwijt was geraakt in een rot storm. Ik liep de trap af en ging met mijn hand naar mijn hand langs mijn nek en toen merkte ik het. Ik had mijn klokje niet om. Meteen stormde ik de trap weer op, doordat ik zo haastig bezig was struikelde ik maar het deed me niets, ik ging de badkamer weer in en pakte mijn klokje van de grond.
Ïndigo. Wat in hemels naam ben je aan het doen?" schreeuwde Raven naar boven, ze merkten dus dat ik herrie aan het maken was.
"Niets hoor." gilde ik terug. Ik maakte me altijd druk als ik mijn klokje niet bij me had, wat eigenlijk best normaal was want het was mijn leven en als iemand anders het in handen zou krijgen en het de hele tijd zou openen. God, ik moest er niet aan denken. Ik ging nu weer rustig de badkamer uit en liep de trap af.
"Oke, ik denk dat we een slechte start hebben gemaakt, "zuchtte ik, "Ik ben Indigo Hazel Waters."ik stak mijn hand uit naar Selene die me argwanend aankeek.
"Hoe weet ik dat je geen monster bent." vroeg ze.
"Daar moet je me maar op vertrouwen. Ik ben iets heel anders dan een monster."grinnikte ik, ze zuchtte en pakte mijn hand en schudde die.
"Selene Howe"
"Ahwwww.. Wat lief." zei Raven. Ik keek hem aan en trok mijn wenkbrauwen op.
"Ik vertrouw je nog steeds niet." zei Selene.
"Ik zei ook niet dat je dat moest doen." Mijn mond vormde tot een grijns.

Selene Howe

'Daarom doe ik dat ook niet.' Zei ik met een glimlach. 'Wie wil er thee?' Raven en Indigo kijken me erg verbaasd aan door mijn plotselinge omslag. 'Niemand?' Vraag ik als ze niet reageren. 'Dan krijgen jullie ook geen koekjes.' Zeg ik en ik haal mijn schouders op terwijl ik naar de waterkoker loop.
'Ik wil thee!' Roept Raven plotseling. 'En koekjes.' Voegt ie eraan toe.
'Best doe mij ook maar.'
'Ik zal je niet vergiftigen.' Beloof ik terwijl ik naar de doosjes thee kijk. Joepie er is weer kaneel! Ik ben dol op kaneel.
Een tijdje later zitten we met z'n alle aan de keukentafel en bestudeer ik Raven's gezicht terwijl hij een koekje eet.
'Wat?' Vraagt hij met volle mond.
'Hoe vind je het?'
'Hoezo?' Vraagt hij geschrokken. 'Wat zit erin.' Ik moet lachen.
'Jemig niet zo wantrouwig ik wou gewoon je mening weten.' Antwoord ik eerlijk.
'Wel lekker..' Mompeld hij en hij fronst.
'Yes!' Roep ik hard. 'Ik heb ze zelf gebakken!' Grijns ik.
'Dus?' Vraagt Indigo niet wetend waar we het over hebben.
'Hij vond het zonet nodig om mijn kookkunsten te beledigen.' Zeg ik met een grijns.
'En jij gooide een kussen naar mijn hoofd.'
'Je hoofd vraagt er gewoon om om begooid te worden.' Zeg ik.
'Waarom?' Pruilt hij.
'Om de irritante dingen die eruit komen.' Zeg ik. Waarna ik een mep moet ontwijken.
Indigo kucht iets dat verdacht veel klinkt als: "getrouwd stel" en wij kijken haar allebij boos aan.
'Gaan wij morgen dan trouwen?' Vraag ik terwijl ik mijn armen naar haar uitstrek.
'Hoezo?' Vraagt ze.
'Omdat onze relatie tot nu toe ongeveer hetzelfde verloopt als die van mij en Raven.' Glimlach ik.
'Ze had me neergestoken met dat stomme mes van d'r.' Bromt hij boos.
'En nadat ik je genezen had zag je er beter uit dan daarvoor.' Zeg ik met een enorme glimlach.
'Ik zag er prima uit.' Bromt hij.
'Ja daarom besloot ik dat het verstandiger was om je meteen aan te vliegen.' Zeg ik.
'Wat nergens op sloeg.' Ik bijt op mijn lip en staar uit het raam. Niet aan denken. Niet aan denken. Niet denken aan wie dat meisje aan te andere kant van de tafel kan zijn. Waarom was ik zo stom om Raven te gaan vertrouwen. Ik moet vanavond het boek maar een gaan doorspeuren op wat ze precies zouden kunnen zijn. Ik moet weten waar ik aan toe ben.

Faye da Luz
Jezus, waar sloeg dat nou weer op? Met mijn hand over mijn pijnlijke keel wrijvend, wankel ik naar buiten, in de richting van water. Het kan me niet schelen waar, Ik moet gewoon even ontsnappen aan de wereld boven water. Na een tijdje lopen bereik ik een smal riviertje, en zonder na te denken plons ik in een keer in het water. Mijn staart, groen met oranje-goude en bruine vlekken, verschijnt, en soepel beweeg ik me door het water. Plotseling krijg ik het gevoel dat ik hier niet alleen ben, zoals ik voorheen dacht. Ik zucht, ik zocht eigenlijk gewoon een plekje waar ik alleen kon zijn, en na kon denken over alles wat er afgelopen tijd gebeurd is.
Een eindje verderop, verscholen achter een rots begroeid met kleurrijk wier, zie ik een jongen in elkaar gedoken zitten, zijn hoofd steunend op zijn handen, starend naar iets wat ik niet kan zien.
Ik onderdruk de neiging om gelijk te gaan kijken wie het is, en besluit eerst na te denken. 'Eindelijk ben ik weer eens verstandig bezig' grinnik ik in mezelf. Ik heb al veel verhalen gehoord van mijn tante over dit dorp, waar je altijd op je hoede moet zijn, omdat er een of andere griezel achter je aan kan zitten. Ik heb geen idee of dit klopt, maar ik zou me op het slechtste moeten voorbereiden.
Ik haal diep adem, en stel me voor dat ik dezelfde kleur aanneem als de bodem, het zeewier en de rotsen. Langzaamaan verandert het goudgele randje van mijn staart in de bruine kleur van het zand, en na nog een keer diep adem te hebben gehaald verandert ook de rest van mijn lichaam.
Ik glimlach. Ik blijf het echt super cool vinden, om zo onzichtbaar te worden. Eigenlijk zou ik een keer moeten gaan autorijden terwijl ik onzichtbaar ben.
Voorzichtig zwem ik naar de jongen toe, die nog steeds in elkaar gedoken op de bodem van dit stille riviertje zit. Hoe ga ik dit aanpakken? Ehm tja.. Ik moet denken aan Maya, die me altijd tevergeefs advies probeerde te geven over jongens. Wat zei ze ook al weer? Ik heb werkelijk geen idee meer. Maar ja, op hoop van zegen van maar dat dit niet zal mislukken. Ik tik de jongen op zijn bleke schouder. 'Hallo.'


James Blaze Thompson

Ik schrok me dood. Bijna gelijk draaide ik me om, waardoor ik de persoon die me had laten schikken tegen de rotswand aan knalde. In de eerste instantie zag ik niks, totdat er felrood haar tevoorschijn kwam en me verontwaardigd aankeek, voordat ze overeind krabbelde en op een uitstekende rots ging zitten. Wat deed een meermin hier, verdorie? Ga toch terug naar dat stomme meertje van jullie.
"Ik wou alleen vragen wat er met je was." mopperde ze, terwijl ze slierten haar uit d'r gezicht haalde.
"Niks wat jou aangaat." snauwde ik kwaad, waarna ik door het water heen schoot, mijn ' woonplaats' in. Een kleine spleet tussen de rotsen, onzichtbaar maar ik had het toch gevonden. Ik hoorde een gefrustreerde grom verderop, voordat het meisje langs de opening van de grot schoot terwijl ze zoekend om zich heen keek.

Raven Christian Marshall

KOEKJES. Ik hou van koekjes. Als Selene uit de keuken verdwijnt, kijk ik Indigo aan.
"Ik weet wat je bent." Zei ik meteen. Ze kijkt me geschrokken aan, terwijl ze haar handen om het klokje vastklemt.
"Hoe?" piepte ze.
"Ik ben door zoveel wezens aangevallen." mompelde ik, hief mijn schouders op en propte weer een koekje naar binnen.
"Raven! Laat die koekjes met rust!" Schreeuwt Selene vanboven.
"MIJN KOEKJES." Roep ik kinderachtig, waarna ik de hele koekjes trommel naar me toetrekt. Moet ze d'r maar geen chocolade inproppen. Ik hoor de denderende voetstappen van Selene de trap afkomen, waardoor ik over de tafel heen spring, ondertussen de deksel van doe koekjestrommel erop prop en naar buiten schiet.

Selene Howe

'Waar is hij?!' Vraag ik aan Indigo die in haar eentje in de keuken zit. Ze wijst richting de deur. Dus ren ik het huis uit. Buiten zit Raven op een bankje koekjes naar binnen te peuzelen. Zodra hij mij zit doet hij de deksel op de koektrommel en sprint ervandoor.
'Kom hier met die koekjes!' Roep ik.
'Noooooit!' Gilt hij terug.
'Ik kom ze halen hoor!' Waarschuw ik hem.
'Succes!' Antwoord hij. O en of ik succes hij. Binnen vijf minuten heb ik hem ingehaald en haal ik hem neer door boven op hem te springen. Ik gris de koektrommel uit zijn hand en ik lach.
'Mijn koekjes.' Hij kijkt me pruilend aan.
'Mijn koekjes.' Zegt hij.
'Niet waar ik heb ze gebakken.' Zeg ik en ik houd de koektrommel boven mijn hoofd zodat hij er niet bij kan.


Indigo Hazel Waters

Ik was ook naar buiten gegaan en keek toe hoe Selene en Raven om de koekjes zitten te kibbelen, wat een kleuters.
Ik klom in een boom en ging op een stevige tak zitten, nu kon ik precies zien hoe het verloopt, net een film. Ik zat precies boven Selene, en kon de koekjestrommel dus zo pakken. Maar dat deed ik niet.
"MAG IK DE KOEKJES! ALSJEBLIEFT?"smeekte Raven
"Nee."zei Selene. Ze hadden niet doordat ik boven hun zat. Wat een sukkels. Ze hadden niet eens door dat ik er ook bij was. Ik schudde mijn hoofd en begon te lachen, voor het eerst in tijden begon ik echt te lachen, dat het niet geforceerd was. Dit waren nog eens sukkels.
"He! Wat doe jij daar?"zeiden Raven en Selene tegelijk.
"Ik zit mezelf te vermaken." zei ik lachend.
"Dit is helemaal niet leuk hoor!"zei Selene verontwaardigt.
"Voor mij wel."doordat Selene niet meer op haar koekjes focuste pakte Raven ze en rende ze weg.
"Ben je nu blij?"gromde Selene naar mij.
"Ja."
Selene ging achter Raven aan, maar hij had al een te grote voorsprong.
Zonder dat ik er echt over nadacht opende ik het klokje waardoor ik weer in half demon veranderde, ik steeg op en vloog over Selene en Raven heen, voor het eerst had ik geen zin om iemand te vermoorde maar juist een spelletje te spelen. Zodra ik precies boven Raven vloog pakte ik hem in zijn nek, nee ik pakte zijn shirt en trok hem met me mee naar boven. Hij begon te schreeuwen, natuurlijk, dat zou iedereen doen.
"Nu kan je je koekjes gewoon rustig eten, en maak je je maar geen zorgen ik laat je niet vallen."gromde ik, wanneer ik in mijn demon vorm zat praatte ik altijd nors,of sissend of grommend, maar nooit zoals ik als een mens praatte.
"O jij bent het! He! Ik had gelijk!"zie hij terwijl hij zijn mond vol koekjes propte. Ik vloog niet zo hoog, ik wilde dat Selene ons zou inhalen, en dat zou ze ook want ze had een enorme snelheid.
"Ik ga je in een boom dumpen." gromde ik, ik zette Raven in de eerste stevige boom die ik zat, "Sorry voor de gaten in je shirt."zei ik nog voordat ik weer wegvloog, op weg naar het huis van Selene, ik ging gewoon op het dak zitten. Ik had echt geen idee waarom ik dat zojuist had gedaan, ik vond het eigenlijk best leuk.

Raven Christian Marshall

En toen... Waren de koekjes op. Met een pruillip en een frons keek ik naar de koekjestrommel, terwijl Selene nog steeds naar me zocht. Ik liet mezelf uit de boom vallen en gelijk sprintte Selene naar me toe.
"Ik wil meer koekjes." Mompelde ik.

Selene Howe

'Ja en nu zijn ze op.' Zegt hij verdrietig.
'Dat is je eigen schuld.' Zeg ik.
'Nou.' Zegt ie verdrietig.
'We bakken wel een keer nieuwe.' Zeg ik. 'En die eet jij dan niet allemaal zelf op.' Voeg ik daar streng aan toe.'
'Nu?' Vraagt hij.
'Nee! Je hebt net een hele koektrommel leeggegeten wie denk je dat je bent Cookiemonster?'
'Ja?' zegt hij in de hoop om dan koekjes te krijgen. Ik zucht.
'Kom mee Cookiemonster. Als je me helpt met m'n klusjes gaan we daarna koekjes bakken.' Hij zet een hele brede glimlach op en volgt me naar mijn huis.
'He jij.' Roep ik naar Indigo. Ze kijkt me aan. 'Was het echt nodig om hem te helpen met valsspelen?'


Raven Christian Marshall

Wel, de koekjes zitten nu in de oven en ik lik mijn vingers af - wie onder het deeg zitten. Selene kijkt me hoofdschuddend aan. Tja, dit was dan ook de eerste keer dat ik koekjes mocht bakken... Mijn hele lichaam zit onder het meel, in mijn haar plakt ei en mijn vingers zitten onder het deeg. Ik voel me net een klein kind, zo. Ik grinnikt om mijn gedachten en ga op de grond zitten, voor de oven en kijk gefascineerd naar de koekjes. Selene zucht hopeloos als ze voor de zoveelste keer zegt dat ik moet gaan douchen.
"Als je nu niet gaat douchen, Raven, krijg je ook geen koekjes." Zegt ze, waardoor ik haar met grote ogen aankijk.
"Maar ik wil koekjes!" Roep ik als een klein kind.
"Eerst douchen, dan koekjes."
"En geen gemaar!" voegde ze toe terwijl ze naar boven wees. Ik maak een brom-geluidje sta op en slof naar boven toe.

Selene Howe

Als Raven onder de douche staat pak ik het grote wezen boek van tafel. Dus... Ik besluit om maar gewoon in het register op zoek te gaan naar kat. Daar komen een stuk of vier resultaten uit. Raven is in ieder geval niet optie een: Een leerachtig wezen dat katten eet als lunch. Maar de omschrijving van de tweede komt een stuk meer in de buurt: Een mensachtig wezen met een staart en kattenoren. Vertoond zowel menselijke als katten trekjes. Enzovoort en zo verder. Als ik het hele stukje heb gelezen besluit ik Indigo te gaan natrekken. Wat me een stuk meer moeite kost. Waar kan ik serieus op zoeken? Ik denk dat ik het kopje gedaanteveranderaars maar eerst probeer. Aangezien ze wel eens in een of ander raar ding veranderd.
'Wat doooeeee je?' Vraagt Raven met die met kletsnat haar de kamer binnenschuivelt.
'Laat me je haar eens zien?' Vraag ik zijn vraag ontwijkend.
'Hoezo?'
'Omdat ik wil weten of dat ei er een beetje uit is gekomen.'
'Oke..' Zegt hij. Ik ga met mijn vingers door zijn haar en er lijkt geen ei meer in te zitten. Er gaat een rilling door hem heen als mijn vingers zijn hoofdhuid raken. Aansteller
'Jij hebt het vast veel makkelijker met wassen.' Mopper ik.
'Dan moet jij het ook afknippen.' Zegt hij.
'Jaa dahag ik zie er dus echt niet uit met kort haar.'


Indigo Waters

Ik grinnikte toen Selene met Raven naar binnen ging, Raven had het de hele tijd over koekjes. Hij was koekjesvreslaafd. Ik zou hier blijven zitten tot ik terug was veranderd in mens, En ik had echt geen idee hoelang dat zou kunnen duren.

Ik was inslaap gevallen op het dak, niet voor lang, dat liet m'n klokje wel zien. Het was pas 4 uur in de middag. Ik rekte me uit en zag dat ik in plaats van lelijke klauwen weer normale bleke vingers had. Ik was weer normaal. Ik klom van het dak af. en ging gewoon via de voordeur naar binnen. Het huis rook naar koekjes. Er waren hier echt koekjes verslaafden.... Raven... Hij was echt koekjes verslaafd.
"Gaan jullie alleen nog maar koekjes bakken? Kunnen jullie niets anders?"vroeg ik aan Selene en Raven.
"Blijkbaar we."zuchtte Selene.
Ik liep naar de tafel waar ik een boek zag liggen. Gedaanteveranderaars. Ik schudde mijn hoofd, ik wist dat ze probeerde te achterhalen wat ik was maar dan zat ze helemaal op de verkeerde pagina. Mij zou je alleen bij monsters en demonen vinden en niet bij gedaanteveranderaars.
"Je zit helemaal op het werkeerde einde."zei ik tegen Selene zonder naar haar te kijken, ik bladerde door het boek en stopte bij monsters en demonen.
"Wat weet jij daar nou weer van." zei Selene.
"Hier. Dit is de pagina waar je je antwoord vind."zei ik tegen Selene.

Raven Christian Marshall

"Vast wel." Mompel ik, waardoor Selene aan mijn oor trekt.
"Auw!" mopper ik.
"Kort haar staat me niet. Punt uit." zegt ze.
"Oké." jammer ik terwijl ik over mijn oor wrijft. Indigo komt de kamer binnengelopen, kijkt hoofdschuddend naar het boek wat op de tafel licht en kijkt dan naar ons. Ik schrik op als een bulderende lag vanuit buiten klinkt. Ik zie net het gezicht van Pascal wegschieten, waardoor een woedende grom mijn keel verlaat en ik door het keukenraam - sorry, Selene - schiet en achter die stomme klootzak aanren. Mocht ik blij zijn dat ik de snelheid van een vampier had. Ik ben nog nooit zo kwaad geweest en heb nog nooit zo snel gerend, vooral niet op deze manier. Ik schiet als een kat - dus op handen en voeten - tussen de bomen door, zet me af en beland op de rug van Pascal, die omvalt, waardoor we een paar meter verderop stil liggen.
"Na'hw is het katje boos?" vroeg hij sarcastisch. Voordat ie ook maar kon knipperen, had ik hem en harde klap verkocht waardoor hij een aantal meter verderop landde. Bijna gelijk stond hij overeind en keek me woedend aan.
"Blijf met je poten van me af, vieze flikker!" schreeuwt hij, voordat hij op me springt en we nog geen seconde later al vechtend over de grond heen rolden. Dat worden blauwe plekken. Pascal heeft mijn haren vastgegrepen, duwt mijn hooft tegen de grond aan en plant zijn tanden in mijn nek.
"Laat me los, vuile hufter!" schreeuw ik half in zijn oor, terwijl hij het bloed wat 'ie opgezogen heeft over de grond uitspuugt en vrolijk verdergaat. Op een gegeven moment kan ik me niet eens meer bewegen, het enige wat ik nog kan doen is pijnlijke geluidjes maken.
"PASCAL!" gilt er een stem dof achter hem, terwijl een hand zijn schouder omsluit en eraan trekt, waardoor hij zijn arm naar achter zwaait en diegene een paar meter verderop keihard tegen de boom aan knalt en gelijk buiten westen is.

Faye da Luz

Verdorie. Ik had toch niets verkeerd gedaan? Waar is hij nu weer?
Chagrijnig keek ik om me heen, links zag ik een groepje rotsen, en rechts van me zwom een school vissen. Mm.. ik gok op links. Ik stop een plukje haar achter mijn oor, en zwem vol goede moed naar links. God, hoe kom ik hier ooit doorheen? Huizenhoge rotsen torenen boven me uit. Er overheen zal dus niet lukken, dan maar er doorheen. Ik wring me door nauwe spleten en kiertjes, als ik uiteindelijk een 'open plek' bereik. Nou ja, het is niet heel groot maar vergeleken de weg hier naar toe is het vrij groot. Ik spits mijn oren, en hoor een vaag gemompel, te zacht om te horen. Nieuwsgierig zwem ik in de richting van het gemompel, en ik verstop me achter een rots. 'Grmbl.. K*t meerminnen. Altijd verschrikkelijk nieuwsgierig, en ze kunnen niets anders dan overdreven giechelen en aan hun haar frunniken.'
'Nou ja!' verontwaardigt kom ik van mijn schuilplaats vandaan. 'Ik ben niet zoals die andere meerminnen! Waarom denk je anders dat ik hier ben?!'

Selene Howe

'Dankje denk ik.' Mompel ik tegen Indigo. 'Ik ga er maar achteraan.' Zeg ik daarna naar het raam gebarend. Indigo knikt. En ik spring uit het raam uit. Gewoon omdat ik lui ben en een beetje haast heb. In de verte zie ik Raven op handen en voeten achter Pascal aanrennen. Ik ga er zo hard mogelijk achteraan maar ik ben raak toch behoorlijk achterop. Als ik ze uiteindelijk weer in beeld krijg. Rollen ze vechten en scheldend over de grond.
'PASCAL!' Roep ik boos. Ik was eigenlijk nog van plan om er een "Waar denk je dat je mee bezig bent" aan vast te plakken. Maar daar krijg ik de kans niet meer voor. Ik word hard naar achter geslagen. Een halve seconde vlieg ik door de lucht. En het volgende moment voel ik een harde klap en word alles zwart.
Beelden van vroeger dansen voor mijn ogen.

Mijn moeder slaakt een verschrikte gil als ze de woonkamer in loopt en mijn vader slaakt een woedende kreet. Hij pakt zijn zwaard en stort zich op iets wat ik niet kan zien. Ik wil ook de woonkamer binnenlopen maar mijn moeder houd mij tegen.
'Blijf waar je bent.' Brengt ze met moeite uit. Ze probeerde me te beschermen. Maar het is al te laat. Ik had hem al zien liggen. Jason mijn tweelingbroer. Of in ieder geval zijn lichaam. Hij ligt roerloos in het midden van de kamer. Mijn vader vecht met de buurvrouw. Ik ga verdwaast tegen de jassen aanzitten die aan de kapstok hangen. De tranen stromen over mijn wangen. Tussen alle tranen door weet ik mijn moeder te onderscheiden die ook een wapen trekt en zich in de strijd stort.

'Selene.' Zucht mijn vader geërgerd. 'Je moet beter je best doen. Op deze manier win je nooit een strijd.' Ik ben doodop maar toch buk ik me om het zwaard opnieuw op te pakken. Mijn handen trillen en ik moet moeite doen om het zwaard recht te houden. Maar mijn vader kent geen medelijden. Hij wilt mij koste wat het kost in leven houden. En dus trainen we. Elke dag weer. Tot ik erbij neerval. Ik zwaai met het zwaard maar mijn vader houd de aanval gemakkelijk tegen. Het zwaard valt weer kletterend op de grond.
'Kom op Selene!' Schreeuwt hij.
'Peter.' Mijn moeder probeert mijn vader tot rede te brengen. 'Laat haar even uitrusten.'
'In een gevecht is daar ook geen tijd voor.' Bromt mijn vader. Schreeuwend stort ik me op hem. Hij valt om door de plotselinge aanval.
'In een gevecht moet je je ook niet laten afleiden.' Zeg ik boos en loop dan het huis in.

Het enige wat ik voel is mijn kloppende hoofd en de tranen die over mijn wangen stromen. Ik kan mijn handen niet bewegen. Mijn benen niet. Niks niet. Ik raak ik paniek. Mijn hart klopt op hoge snelheid in mijn borstkast. En ik kan niks anders doen dan wachten tot er een eind komt aan het zwart.

James Blaze Thompson

"Om dat ze allemaal verdomme hetzelfde zijn!" roep ik naar haar toe.
"Te nieuwsgierig naar dingen wat hun niet eens aangaat, overal achternagaan en dom doen!" Het meisje kijkt me verontwaardigd aan, wil wat zeggen maar voordat ze het kon, had ik mezelf al afgesloten van haar door een dikke ijsmuur te maken.

Raven Christian Marshall

Hier was ik dus altijd al bang voor geweest. Het zwarte. Het was eindeloos, zonder geluiden. Het omhulde me als een kille, zwarte deken die me van de buitenwereld wou houden, het liefst voorgoed. Het was niet pijnloos; helemaal niet zelfs. Ondanks dat mijn lichaam slap aanvoelde, leek het net een baksteen. Het voelde alsof er een enorme olifant op me was gaan zitten en er niet meer afkwam, dat was ook de reden dat ik haast niet kon ademen. Alsof mijn longen een kilometer lang waren, waardoor het uren duurde voordat ze eindelijk gevuld waren met de belangrijke zuurstof.

Selene Howe

Mijn hoofd klopt nog steeds als ik bijkom. Tegenover me ligt Raven. Bang kruip ik in zijn richting. Hij zal toch niet? Maar als ik voorzichtig zijn arm aanraak kreunt hij zachtjes. Ik slaak een opgeluchte zucht en pak hem steviger vast terwijl ik hem terug meetrek naar de stad. Het gaat ontiegelijk langzaam en ik moet na vijftig meter een pauze nemen omdat ik te duizelig ben om verder te gaan.
'Help..' Fluister ik schor. Ik was eigenlijk van plan het te schreeuwen, maar ik ben te zwak. Ik ga weer verder met Raven mee te sleuren.
'Wat is er gebeurd?' Roept mevrouw Bender ,het schoolhoofd, terwijl ze verschrikt op ons afrent.
'Pas... cal.' Breng ik met moeite uit. Ze kijkt me bezorgt aan.
'Kom maar ik help je.' Zegt ze en ze tilt Raven met een arm op terwijl ze mij met de ander overeind helpt. Ik probeer zelf te lopen maar ik wankel en ik moet meteen Bender's arm weer vast grijpen.
'We moeten naar mijn huis.' Fluister ik. Ze knikt en ze begint te lopen. Ze houd een rustig tempo aan zodat ik haar gemakkelijk bij kan houden. Als we bij het huis aankomen kijkt Indigo ons verbaasd aan. Ze helpt mevrouw Benders om Raven op de keukentafel te leggen. Ondertussen wankel ik naar ons medicijnkastje en begin er dingen uit te halen. Ik probeer me te herinneren wat ik nodig heb maar mijn hoofd bonkt nog steeds. Dus pak ik er een boek bij en blader naar "vampieraanvallen". Ik pak te spullen die ik nodig heb en struikel bijna onderweg naar de keukentafel. Tijdens het behandelen van zijn verwondingen slaakt Raven plotseling een harde kreet. Ik schrik en struikel achterover waardoor ik tegen het aanrecht aanknal.
'Lekker bezig.' Mompel ik boos tegen mezelf.


Raven Christian Marshall

God. Ver. Dom. Me. Alles doet pijn. Het word er ook niet beter op alsof het lijkt dat iemand met een hamer bezig is om in te slaan op mijn lichaam. Ik hoor de hele tijd vaag een paar woorden uit een zin en het enige wat ik voelde - ondanks de hamerslagen, of weet ik waardoor ik geslagen word - waren warme aanrakingen. Ik kon wel opmerken dat ik op een zachte ondergrond gelegd werd, maar dat was het ook.
"Je moet-"
"Dat hij niet-"
"Bewegen-"
Een raar, onmenselijk geluid verlaat mijn mond terwijl het lijkt alsof er een elecktrische vonk door mijn lichaam heen schiet.
"Ik blijf-"
"Hem."
Dat is nog het enigste wat ik hoor, voordat ik verder naar beneden word getrokken door onzichtbare armen.









naam: Alexander Jared Fox
leeftijd: 17
kleur ogen: grijs met een paarse gloed
soort : gevallen Engel
gave ( indien van toepassing ) : helen, hij kan echt letterlijk alles helen
kleur vacht ( indien van toepassing ): -
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) :-
verleden : Alexander was voordat hij een gevallen engel werd een engel dat heel hoog stond, hij had veel aanzien maar wilde wat anders dan alleen maar god aanbidden, god werd boos en heeft hem dus zeg maar laten vallen. Hij heeft zijn krachten gebruikt om mensen te helen maar jaagt ook op engelen met sterrenschoten want die willen hem meestal vermoorden
vrienden: hij heeft op heel de wereld wel vrienden en nog een paar andere engelen en gevallen engelen als vrienden. Hij kent Indigo, ze had hem een keer aangevallen ik heb toestemming van JJ om dit er bij te zetten
familie: geen
overig: -
foto:

Selene Howe

'Hij moet nu slapen.' Zucht ik. En we tillen hem met z'n drieën op de bank. Nou ja Indigo en mevrouw Bender tillen. Ik probeer te helpen maar loop eigenlijk vooral in de weg omdat ik te zwak ben. Als hij eenmaal op de bank ligt plof ik neer in een van de stoelen. Ik pak het boek en probeer te lezen over monsters en demonen. Maar ik kan me niet concentreren. Mijn ogen dwalen steeds af naar Raven die ligt te slapen op de bank. Zijn wonden zijn langzaam maar toch zichtbaar aan het genezen. Zijn gezicht ontspant meer namate hij meer geneest. Ik leg het boek neer en krul mezelf op in de stoel om mezelf wat slaap te gunnen.
'Wakker worden..' Zegt een irritante stem. Er prikt iets in mijn wang en ik sla het half slapend weg. Niet dat hij zich er iets van aantrekt.
'Kappen ik wil slapen.' Mompel ik boos.
'Maar je moet wakker worden.' Houd hij koppig vol. 'We gaan de koekjes opeten.' Geirriteerd open ik mijn ogen. Raven kijkt me lachend aan. Hij ziet er nog steeds erg moe uit.
'Moest je me echt daarvoor wakker maken?'

Raven Christian Marshall

Het is nog een wonder dat ik bij de keukentafel aangekomen was. Ja, ik wou koekjes, en ja, ik had nog steeds pijn. Selene had me toegesnauwd dat ik zelf maar koekjes moest gaan eten en was bijna gelijk weer inslaap gevallen. Dan moest ze straks ook niet zeuren dat de koekjes op zijn. Voordat ik ook maar bij de koekjestrommel kon komen, grijpt een arm me vanachter vast, word mijn mond bedekt en staan we niet veel later op een verwoeste plek.

Indigo Hazel Waters

"Indi!!"Ik schrok van de stem, de stem kwam me bekend voor, doordat ik schrok was ik van de tak afgevallen. Ik was op de tak gaan zitten nadenken over hoe ik Pascal zou kunnen terugpakken.
"Alexander Jared Fox, ik vervloek je."snauwde ik boos terwijl ik weer opstond.
"Geen tijd om me te vervloeken. Indi."Ik haatte de bijnamen die Alexander mij altijd gaf.
"Hoezo niet, sukkel." siste ik.
"Dat schattige jongetje, is jou vriend toch, dat jongetje dat naar koekjes rook." Ik wist meteen over wie hij het had.
"Raven?"
"Wat kan mij het schelen dat hoe hij heet. Ken je Athenais nog?" Ik begon allerlei vervloekingen op te noemen toen ik de naam hoorde, ik haatte haar, ik haatte haar met heel mijn hart.
"Wat is er met haar?"gromde ik.
"Ze heeft dat schatte koekjes jongen ontvoerd en je weet dat Athenais sterk is." zei Alexander. Athenais was net als mij een half demon, geen hele demon.
"Was er geen meisje bij Raven?" vroeg ik.
"Nee."
"Hmm."
"Wat ga je doen?"
"Achter Athenais aan. En jij gaat mee, jij mag Selene gaan dragen."
"WIE THE FUCK IS SELENE. EN WAAROM MOET IK IEMAND GAAN DRAGEN?" schreeuwde Alexander vol verbazing, ik begon hem nu al weer te commanderen.
"Jij gaat mijn hulpje zijn. Klaar punt uit Xandertje" ik ging met mijn haar door zijn warrige haar en opende daarna mijn klokje, meteen veranderde ik in een lelijke rot demon. Nou ja ik zag er in ieder geval beter uit dan de andere demonen/half demonen. Vergeleken met hun was ik in mijn demonen gedaante ook mooi. Alexander ontrolde zijn vleugels en ging voorop. We troffen Selene aan voor haar huis, ze wist helemaal niet wat er aan de hand was, ze was helemaal in de war. Alexander was geland en liep naar haar toe, voordat ze kon protesteren had hij haar al opgetild en steeg weer op. Selene begon als een gek te protesteren en ze wilde haar dolk al gaan pakken.
"Waag het niet om Alexander aan te vallen, hij gaat ons helpen met jouw verloofde, vriendje of man of wat hij ook van jou is te redden." gromde ik in haar richting. Als het aan Athenais lag had ze Raven al vermoord, maar ik wist dat ze hem alleen als lokmiddel gebruikte, ze wilde hem wel vermoorden maar ze wilde ook dat ik er bij zou zijn wanneer dat gebeurde.
"Welke kant op Indi?" vroeg Alexander.
"Houd je kop Alexander. En jij zag ze als laatst dus ga jij maar oor op hulpje." snauwde ik.

Alexander Jared Fox

Ik kom altijd op de verkeerde tijds stip kennissen bezoeken. Nu moet ik van Indi een meisje dragen dat niet weet wat haar overkomt. Geweldig is dit. Indigo vliegt achter mij, ik weet dat ze er moeite mee heeft om mij in leven te houden, het liefst wilt ze een sterrenschot van mij afpakken en dat tegen mij aandrukken zodat ik verdwijn, voor altijd. Maar ze heeft mij nu nodig. Ik heb Athenais als laatst gezien. Ik heb geen zin om iemand te dragen tijden het vliegen en vooral niet wanneer ik moe ben. Ik heb net een rot reis achter de hand en dan mag ik nu dit doen. Echt geweldig.
"Wie ben jij?"vraagt het meisje dat ik draag zacht.
"Een kennis van Indi, Alexander Jared Fox. Jij?"
"Selene Howe." mompelt ze.
"En dan is het weer stil, voor even maar want dan begint Indi tegen mij te tetteren.
"Kan je niet sneller vliegen sukkel?"gromt Indi.
"Nee Indigo Hazel Waters."snauw ik terug, ik hou iet van haar toon, ik weet dat ze er niet aan kan doen maar toch is het heel irritant. Ik voel me nogal snel beledigt.
"Hoe wil je de koekjesjongen meenemen op de terugreis?"vraag ik aan Indi.
"Die draag jij."gromt ze, terwijl ze naast me komt vliegen. Haar vleugels zijn veel angstaanjagender dan die van mij en veel groter en zwart, die van mij zijn wit.
"En Selene dan?" vraag ik.
"Die draag je ook Xander. En waag het niet om te zeuren!"snauwt ze boos, ze is nu zeker weten geïrriteerd.

Raven Christian Marshall

Met een pijnlijke kreun landde ik met een doffe klap op de grond. Ik wist niet eens wie ze was, waarom ze me meegenomen had en waarom ze me sloeg. Doordat ze een harde trap in mijn maag gaf, protesteerde die en kwam al het eten van de laatste tijd, inclusief bloed, omhoog.
"Mietje! Je kan ook nergens tegen, hé?!" schreeuwde ze, voordat ze de lange naald hak van haar in mijn been boorde en me in mijn gezicht trapte.

Selene Howe

'Hij heet Raven.' Mompel ik zachtjes.
'Huh?' Vraagt de jongen die eventjes druk bezig was met Indigo boos aankijken.
'Koekjesjongen. Hij heet Raven.' Zeg ik.
'Ow..' Zegt ie. Niet echt waar hij mee bezig was zeker.
'En Indigo kan ook best iemand dragen.'
'Hou je bek!' Roept ze boos. Ik sla koppig mijn armen over elkaar. Voor zover dat gaat in deze o-zo-fijne houding.
'Wat is hier eigenlijk precies aan de hand?' Vraag ik.


Indigo Hazel Waters

We vlogen lang, heel lang, mijn vleugels waren moe, en die waren bijna nooit moe.
"Xander. Zijn we er bijna? Ik kan niet meer?"gromde ik.
"We zijn er."zei Alexander, hoe kon het dat hij zo snel iemand kon vinden door alleen maar de geur. We gingen landen en Alexander liet Selene nu ook gewoon staan.
"Waar zijn ze dan?"vroeg Selene.
"Hier ergens. Dat weet ik wel zeker."zei Alexander. Ik was blij dat ik niet meer hoefde te vliegen, mijn vleugels waren gewoon echt uitgeput. Het voelde heerlijk hoe mijn vleugels ontspanden. Alexander liep voorop, Selene achter hem en ik weer achter Selene. Alexander had zijn sterrenschoten al klaar staan, hij kon elk moment gaan aanvallen. Ik had mijn handen in mijn zakken van mijn hoodie gestoken. Ik vroeg me af waar Athenais was, ik wilde haar zo graag vermoorden. Dat moest ik jaren geleden al doen. Maar toen kon ik het niet. Toen deed de pijn die ze mij bezorgd had nog veel te veel pijn. Ik haatte haar.
Boem. Ik knalde tegen de grond aan en er zat iemand op me. Ik kreunde, ik was nogal hard gevallen.
"Alex, zoek samen met Selene naar Raven."kreunde ik, maar het leek nog steeds meer op gegrom.
"Dat duurde lang. Indigo." siste Athenais die boven op me zat, "Geef je niks om de jongen? Ben je even harteloos als eerst?" De laatste paar woorden maakten mij razend, ik gromde, ze zat in haar demon vorm boven op me. Met weinig kracht duwde ik Athenais van me af. Haar blonde haar had ze in ene staartje wat ze vroeger nooit deed.
"Even slap als eerst Athenais?"siste ik.

Voordat ik het wist waren Athenais en ik in een gevecht verwikkeld. Ze was sterker dan ik verwacht. Haar klauwen waren veel groter dan die van mij, alleen daarmee kon ze mij echt verwonden. Aan har broek had ze een hangertje, ik wist dat dat haar leven was. Als ik die nou te pakken zou kunnen krijgen. Ik incasseerde haar klappen, schoppen, gewoon alles wat ze deed en probeerde mijn energie te besparen.
Ik merkte dat Athenais steeds vermoeider werd, haar klappen kwamen langzamer aan en dat was voor mij het seintje. Ik ramde mijn klauwen in haar buik en pakte haar hangertje met mijn andere hand. Ik smeet het hangertje op de grond en trapte er met mijn voet op, een paar keer. Elke keer wanneer ik er op trapte kreunde Athenais van de pijn. Iemand anders moest dus het hangertje kapot maken! Dat ik daar niet eerder op was gekomen! Voordat ik het klokje helemaal kapot trapte ramde Athenais nu haar klauwen recht in mijn borst. Mijn ogen werden groot van de pijn, ik kon het niet meer. Ik wilde niet meer. Met mijn laatste kracht maakte ik haar hanger kapot en daardoor ook haar leven. Ze viel op de grond neer met haar ogen wijd open. Ik voelde hoe ik weer veranderde in mens en daardoor werd de pijn alleen maar erger. Met mijn hand ging ik naar mijn borst waar ook mijn klokje hing. Ik drukte met mijn hand tegen mijn borst in de hoop dat de pijn zou verzachten. Ik haalde hortend adem. Ik had zojuist mijn eerste vriendin vermoord.

"Is ze dood?" Alexander kwam aanlopen, hij en Selene ondersteunden Raven. Ik knikte en haalde nog steeds hortend adem.
"Zullen we dan gaan?" vroeg Selene.
"Je moet je klokje weer open maken Indi." zei Alexander, "je moet een van de 2 dragen. Ik kan niet beide."
Zonder enige reden begon ik keihard te huilen, ik wilde niet weer veranderen, dat zou de pijn nog erger maken.
"Dat lukt niet."snikte ik.

Raven Christian Marshall

Uit het niets struikelde Selene, waardoor ik voorover viel en tegen Indigo aan knalde. Ze maakte een piepend geluidje, waardoor ik overeind schoot. Haar borst bloedde hevig op de plek waar die Athenais haar had geslagen had.
"Jezus!" riep ik, waarna ik opstond en bijna gelijk weer omviel. Die vreemde vogel kon me nog net overeind houden. Ik trok Indigo voorzichtig overeind, wie gromde en mij probeerde te slaan.
"Selene, heb je hier niet iets van water ofzo?" vroeg ik.
"Niet in de buurt, nee." antwoorde ze luchtig. Ik maakte een vaag geluid, duwde de vogel aan de kant en gooide Indigo op mijn rug.
"W-at doe je?" vroeg ze snotterend.
"Tja, we moeten toch vooruit komen?" antwoordde ik. Het deed wel pijn, maar ik kon er mee leven.
"Vogel, vlieg jij met Selene naar huis. Dan sleep ik Indigo mee." beval ik de vogel-jongen die me raar aankeek.
"Doe nou maar gewoon!" snauwde/snifte Indigo, waardoor de jongen Selene zuchtend vastpakte en wegvloog.

Selene Howe

'Je bent gewond.' Roep ik verontwaardigt. Maar Raven loopt stug door. 'Zet me terug neer!' Beveel ik. 'Alexander! Die jongen is herstellende van een vampieraanval. En ik weet niet wat hij van plan is te doen als hij water vind. Want voor zover ik weet kan híj daar niemand mee genezen.'
'Genezen.' Mompelt de jongen. Hij met een scherpe bocht rechtsomkeert.
'Lijkt er al meer op.' zeg ik plotseling vrolijk. 'Ik heb gisteren een klap op mijn hoofd gehad oké?' Verdedig ik mezelf als hij me raar aankijkt. We landen met een klapje op de grond.
'Raven!' Roep ik boos terwijl ik achter hem aan rende.
'Wat is er?' Vraagt hij bezorgt maar toch wel geïrriteerd
'Je bent zo irritant.' Zeg ik boos. 'Gewoon een beetje random gaan rondrennen in de hoop dat er weetikveel een of andere genezende redder uit het niks tevoorschijn komt en mij naar huis sturen ofzo? Wat was in vredesnaam je bedoeling?!'















naam: Blake Sophie Dawn
leeftijd: 17
kleur ogen: zeeblauwe ogen met grijze spikkels.
soort : Meermin
gave ( indien van toepassing ) : Kan lucht besturen . zorgen dat het gaat waaien , tornado's etc.
kleur vacht ( indien van toepassing ): niet van toepassing.
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : niet van toepassing
verleden : Haar ouders stierven toen Blake nog maar 5 jaar oud was bij een auto ongeluk haar zusje Louise was toen 4. Ze werden ondergebracht onder een pleeggezin Blake en Louise erlieten hun toen Blake zestien werd omdat Blake een meermin werd. Ondertussen is Louise ook een meermin geworden.
vrienden: Wat andere meerminnen en haar zusje.
familie: heeft ze niet meer alleen nog Louise!
overig: kan naast zingen ook goed dansen en gitaar spelen.
intro: -
foto:



Indigo Hazel Waters

Ik kon mijn ogen amper openhouden. De pijn was verschrikkelijk, Met veel moeite pakte ik mijn klokje en rukte het van mijn nek. Ik keek ernaar en zag dat er een grote barst in zat. Dat was dus de reden dat de pijn maar bleef. Normaal voelde ik bijna geen pijn.
"Kom."Ik werd van Ravens rug eraf gehaald en voorzichtig op de grond, mijn hele hoodie zat onder het bloed en ook ravens kleding.
"Dit kan pijn doen Indi."zei Alexander.
"Noem me alsjeblieft geen Indi."ik kon het er maar moeite uitbrengen.
Ïk kan alleen je wond helen maar daarna moet de pijn vanzelf weggaan. Oke?" Ik knikte, maar volgens mij zag hij het niet. Zijn hand dat 5 centimeter boven mijn borst zat begon fel groen te gloeien er kwam een soort van hitte uit. In het begin deed het pijn en slaakte ik een gil maar daarna had het wat kalmerend. Ik sloot mijn ogen en kneep mijn klokje fijn. Ik wist niet hoelang hij met zijn hand boven mijn borst zat maar het hielp in ieder geval, ik bloedde niet meer.
"Nu jij koekjes jongen."zei Aexander die opstond, "Je bent herstellende van een vampier aanval toch?"
"Ja?"zei Raven.
"Goed, waar heb je het meest pijn?" Raven wees de plek aan waar hij het meest pijn had en Alexander ging over die plek met zijn handen heen. Iksloot mijn ogen weer en sloot me af van de rest van de wereld, ik wilde hier gewoon blijven liggen.
"Wow! Hoe heb je dat gedaan?" vroeg Raven vol ongeloof.
"Dat kan ik gewoon."zei Alexander achteloos, "En nu jij met je klap op je hoofd."zei Alexander tegen selene. Hij ging met zijn hand over Selene's hoofd, haar reactie was normaal, ze zei gewoon niets.
"Oke, Indi... Ik bedoel Indigo. Je moet nu kunnen lopen en weer kunnen veranderen als ik het goed heb."zei Alex weer tegen mij.
"Catch."" zei ik en ik gooide het klokje naar hem toe, "Zie je die barst?"
"Ja."
"Die barst is vee en veel groter dan de andere barstjes. Deze barst heeft jaren van me weggenomen. En daardoor kan ik voor een dag of 2 niet terug veranderen in demon, en blijf ik zwakker dan eerst."
"O." was zijn reactie. Ik snoof en duwde me met mijn ellebogen overeind. Ik wankelde even toen ik stond.
"Geef mijn klokje terug."snauwde ik. Alex gooide het klokje terug naar me die ik ving, ik propte het in mijn broekzak en liep wankelend verder.
"Je mag kiezen hulpje."zei ik tegen Alex, "Je draagt Raven of Selene."
"Moet dat echt?"mopperde Alex.
"Ja."
"Dan draag ik Selene.Die is vast minder zwaar." zei Alex, hij tilde Selene op die weer begon te protesteren.
"En jij en koekjesjongen?" vroeg Alex.
"Wij kunnen rennen." had ik geantwoord. Alex twijfelde even en steeg toen op met een spartelende Selene. Ik zette me af en begon ook te rennen, ik was lang niet zo snel als normaal maar veel sneller dan een normaal mens. Raven die volgde mijn voorbeeld en begon ook te rennen.
Blake Sophie Dawn.


'Ben even zwemmen' roep ik tegen mijn zusje die tegen een van de rotsen geleund zit op het strand. Ze knikt. 'Ik leun naar voren en deuk soepel het water in. Al langzaam veranderen mijn benen in een staart en de goudkleurige schubben glinsteren enorm. Ik zwem naar de rotskant waar ik op een van de rotsen ga zitten. ik begin met 'defying gravity uit de musical wicked te zingen'

Ik zet de laatste woorden 'Bring me down' maar ik wordt onderbroken. 'Je bent al beneden' zei een jongensstem. 'Wie is daar' vraag ik. Ik begin te trillen en ik voel me niet op mijn gemak. 'Je bent toch niet ook een meermin als die ene Faye' vraagt de stem weer. 'Jewel , maar ik ben anders dan haar , ik wil weten wie je bent kom tevoorschijn.' roep ik. Voorzichtig hoor ik iemand mijn kant op komen het is een jongen , een knappe jongen het is geen meermin maar wat hij is weet ik niet. 'Hoi ik ben James' zegt de jongen 'Ik ben Blake' antwoord ik voorzichtig. Ik schud zijn hand en het voelt op een of anderen manier meteen vertrouwd wat is dit , ik wil het weten. Wie is hij?

James Blaze Thompson

Een zachte, prachtige stem haalt me uit mijn kwellende gedachten.
"Je bent al beneden." roep ik, voordat het meisje met haar gedachteloze hoofd tegen de bodem aan knalt.
"Wie is daar?" roept ze vrijwel meteen.
"Je bent toch niet weer een meermin, zoals die ene Faye?" roep ik terug, haar vraag ontwijkend.
"Jawel, maar ik ben anders dan haar." Dat moeten we nog eerst zien, dan geloven.
"Kom tevoorschijn! Ik wil weten wie je bent!" roept ze erachteraan. Lichtlijk nieuwsgierig. Okay, ik ben dodelijk nieuwsgierig want op één of andere manier trekt haar stem me aan.
"Hoi. Ik ben James." mompel ik, ietwat twijfelend. Ik zie aan haar gezicht dat ze probeert te bedenken wie ik ben, of wát ik ben.
"Ik ben Blake." Antwoord ze voorzichtig, nog steeds denkend. Ze pakt mijn hand, die natuurlijk uitgestoken is - ik weet niet waar dat vandaan komt - en schud hem zachtjes, waarna ze hem loslaat.
"Wat ben jij?" vroeg ze plotseling, waardoor mijn humeur met 180 graden draaide.
"Iets waarvan ik hoop dat jij het nooit zou worden." mompel ik, mijn stemming duister.

Raven Christian Marshall

Na een tijdje lopen rennen, stopt Indigo uit het niets en gaat ze hijgend aan een boom hangen.
"Tisser?" vroeg ik, terwijl ik haar onderzoekend aankeek.
"Het doet pijn." Jammert ze, terwijl ze voorzichtig over haar borst wrijft in de hoop de pijn te verzachten.
"Klim op mijn rug, dan." Antwoord ik geërgerd. Ik had het al meerdere malen voorgesteld, maar ze negeerde me gewoon.
"Nee, dat ik pijn heb, betekend nog niet dat ik niet kan lopen!" roept ze verontwaardigd, waarna ze aanstalten maakt om weer verder te rennen. Voor ze ook maar kon knipperen, had ik haar over mijn schouder geslingerd en racete ik tussen de bomen door.
"Raven! Laat me verdomme los!" gilt ze, terwijl ze op mijn rug slaat. Ik negeer haar - wie de bal kaatst, kan hem terug verwachten - en na een halfuurtje staan we voor het huis. Selene zit met d'r handen in d'r haren in de woonkamer te ijsberen, terwijl Alex uit het keukenraam staat. Zodra hij ons in de gaten krijgt, schreeuwt hij iets naar Selene, die gelijk naar buiten rent terwijl ik Indigo op de grond zette. Selene vliegt uit het niks om mijn nek heen, waardoor ik haar smalle lichaam geschrokken - en verbaasd - vastpak terwijl ik probeer om niet om te vallen. Voordat ik het ook maar besef huilt ze, waardoor de tranen een weg langs via mijn nek naar mijn shirt banen en ze daar worden opgenomen, om een steeds grotere, vochtige plek te vormen.

Blake Sophie Dawn.
Ik knik. Ik begin mijn haar te vlechten. 'Je zingt wel mooi' complimenteerde James me. Ik glimlach verlegen 'dankjewel , ik hoor het wel vaker maar nog voel ik me best onzeker' antwoorde ik. Ik zou nooit snel iets over mezelf vertellen maar dit is de eerste keer dat ik me veilig bij een jongen voel. Ik laat het niet merken dadelijk denkt hij dat ik een of andere gek ben. 'Naja ik ga vis vangen , moet je ook wat hebben ' vraag ik James om het gesprek een beetje op gang te krijgen. 'Ja 'antwoord hij. ' Ik glimlach. 'Ga je mee ? Eens kijken wie sneller is' grinnik ik. James lacht kort. 'Ben er nog maar niet zeker van dat je sneller bent ' antwoord James soepeltjes. 'Oke dan' antwoord ik. Ik sprint langs het zeewier en heb al snel een voorsprong op James mijn staart gaat soepel door de golven heen en al snel heb ik een paar vissen te pakken. 'Tuurlijk ben ik er zeker van ' antwoord ik. Hij is nog 10 meter verderop dus ik ga maar op een rots zitten en haal de graden uit de vissen. Ik geef hem een aan en Ik zie dat hij zo'n mooie heldere ogen heeft. Ik ben verkocht.

Indigo Hazel Waters

"Ik ga kleding uit je kast pakken Selene."bromde ik terwijl ik wankelend naar binnen liep, ik duwde Aexander hard opzij en ging naar Slene's kamer waar ik een sportbroek en een te grote shirt pakte. Haar kleding was gewoon veel te goot voor mij. In de shirt maakte ik 2 gaten. Ik ging naar de badkamer en nam een snelle douche. Ik kleedde me aan, pakte mijn klokje uit mijn smerige broek en ging de badkamer uit. Ik wilde de trap weer aflopen maar bleef zitten, ik sloot mijn ogen en doezelde langzaam weg. Ik iet het mezelf toe, ik wilde gaan slapen. Ik was moe. Ja ik was moe. Heel moe.

"Indigo. kom op. Sta op. Je hoort niet op de trap te slapen." hoorde ik, ik schrok wakker en nam zowat meteen gevechtshouding aan op de trap wat niet a te handig was want ik duwde Selene om ver, zij duwde Alexander omver en hij weer Raven. Iederene viel dus op Raven.
"O mijn god! Het spijt me!"verontschuldigde ik me terwijl ik langzaam de trap af liep en ze hielp met overeind te komen. Raven was vast geplet.
"Sorry."piepte ik opnieuw, ik wist niet waarom maar ik begon steeds aardiger te worden vond ik en dat in een dag. Normaal zat ik alleen maar te snauwen.
"Misschien moet je niet meer op de trap slapen."merkte Raven op.
"Ja inderdaad. Indi."zei Selene, o god, nu noemde zij mij ook al Indi. Had Alex haar verteld dat ik bijnamen haatte?
"Ik heet geen Indi."gromde ik.
"Kom dan mag je in mijn kamer even slapen."zei Selene. Ze was opeens veel vriendelijker dan eerst.

James Blaze Thompson

Ik slik het laatste stukje vis door, kijkt Blake vanonder mijn wimpers aan en glimlach lichtjes. Wow, wacht. Ik glimlachte, serieus? Dit was de eerste keer in twee jaar dat ik ooit geglimlacht heb.
"Blake!" hoor ik een meisjesstem van boven gillen, waardoor ze geschrokken opkijkt.
"Sorry. Ik euhm- moet gaan. Wanneer zie ik je weer?" vraagt ze, haar blik hoopvol op mijn gelaat gericht.
"Misschien nooit, misschien morgen, misschien vanavond. Wie weet." Antwoord ik mysterieus, voordat ze verward naar boven schiet.
Raven Christian Marshall

Selene deed raar. Dat was een punt. Ik lag languit op de bank, gapend.
"Raven, ik denk dat jij ook moet gaan slapen." Hoorde ik Selene vertwijfeld zeggen.
"Ik lig wel goed." murmelde ik moe.
"Ik sleep wel een matras naar mijn kamer toe." zucht ze, voordat ze naar boven verdwijnt en niet veel later weer voor me staat.
"Kom, Raven." Mompelt ze, terwijl ze aan mijn arm trekt.
"Ik leg wel goehoed." zeur ik moe.
"Nee, je moet op een bed slapen, of tenminste een matras. Ik heb hem tegen de kachel aangelegd." zei ze voordat ze me omhoog hees en me aan mijn hand naar boven trok. Ik slofte loom achter haar aan, terwijl mijn ogen ondertussen dichtvielen. Toen we op Selene's kamer aankwamen, plofte ik uitgeteld neer op het matras, krulde mezelf tegen de kachel op en murmelde wat onsamenhangends, voordat Selene me instopte.
"Slaaplekker, lieverd." Hoorde ik haar zeggen, waarna ze door mijn haar woelde. Wat zei ze? Ik opende mijn ogen duf en keek haar aan.
"Ogen dicht en slapen, Raven." Mompelde ze, waarna ze een extra deken over me heen legde en ik gapend in slaap viel.

Selene Howe

Ik blijf naast het matras tegen de verwarming aan zitten. En ik probeer me te concentreren op mijn hoofd. Door die klap van gisteren is de muur die ik zorgvuldig om mijn slechte herinneringen heb gebouwd in een keer ingestort. En nu moet ik hem weer opnieuw opbouwen terwijl ze me blijven kwellen. Ik begin met de kleine dingen, die zijn het makkelijkste. Zoals die keer dat ik ten onrechte een onvoldoende had gehaald voor een proefwerk.
Ik kijk naar Raven's gezicht. Hij ziet er schattig uit als ie slaapt. Dat had ik al eerder opgemerkt maar ik heb het er nog nooit zo warm van gekregen. Komt doordat ik tegen de verwarming aanzit maak ik mezelf wijs. Ik steek mijn arm uit en streel voorzichtig zijn wang. Waarom doe ik dat? Ik snap niks meer van mezelf.
Ik heb pas door hoe moe ik ben als ik enorm moet gapen. Toch ben ik niet van plan te gaan slapen en ik blijf stug zitten. Mooie voornemens.. Maar na een kwartiertje lukt het me niet meer om mijn ogen open te houden en zak ik naast Raven op het matras neer.
Ik word wakker door Indi die mijn bed uitstapt. Ze werpt me even een veel betekenende blik toe als ze me naast Raven ziet liggen. Maar ik doe gewoon alsof ik het niet zie en draai me nog een keertje om om weer verder te kunnen slapen. Waardoor Raven's gezicht plotseling vlak voor de mijne ligt en ik me eigenlijk nogal doodschrik. Gelukkig (?) ben ik moe genoeg om me niet wakker te schrikken.
De volgende keer dat ik wakker word en de eerstvolgende keer dat ik me doodschrik vallen op hetzelfde moment.
'Wattisser.' Mompel ik. Serieus niet gaan gillen midden in de nacht!
'Wat doe je hier?' Vraagt Raven die blijkbaar vroeg wakker was.
'Proberen te slapen.' Kreun ik. 'Het lukt niet erg.'
'Waarom niet in je eigen bed?' Vraagt hij.
'Daar lag Indi. En ik was trouwens helemaal niet van plan om te gaan slapen.'
'Je deed het wel.' Merkt ie droogjes op.
'Ja en je hebt er geen last van gehad.' Antwoord ik koppig.
'Tot ik wakker werd en me doodschrok.' Mompelt hij.
'Nou je schrok me daar wel mooi wakker mee dus ik denk dat we quitte staan. Waarom ben je eigenlijk zo vroeg op?'
'Ik ben niet vroeg op jij hebt gewoon overdreven veel geslapen.'

Raven Christian Marshall

En ze viel alweer inslaap. Oké, ik moest toegeven dat ze er schattig uitzag... Ik drukte mezelf dichter tegen de kachel aan, wurmde me in de dekens en viel weer inslaap. Tja, eens een kat, altijd een kat.

Toen ik wakker werd, lag ik op mijn buik en hing Selene over me heen. Like, dafuq? Hoe krijgen we dat weer voor elkaar? Ze had haar armen om mijn middel heen weten te wurmen en haar hoofd in mijn nek gedrukt. Oké, ik werd er misschien een klein beetje bang van. Sinds wanneer? En zo lag ik een paar uur lang, aangezien Selene sliep als een os. Je kon nog een kanon afschieten en ze hoorde het niet. Toen ze - eindelijk - wakker werd, rolde ze zichzelf van me af en keek me verward aan. Ik rekte mezelf uit - mijn hele lichaam kraakte - en stond op.
"Je mocht me wel wakker maken, hoor." zei ze verontwaardigd.
"Wel, ik heb tegen je lopen schreeuwen maar nog werd je niet wakker." antwoorde ik droog. Ik trok een jogginbroek uit Selene d'r kast - ze had daar kleren neer gelegd voor mij - en kleedde me om.
"Dat mocht je ook wel ergens anders doen."
"Tja, daar had ik geen zin in want nu wil ik koekjes." mompelde ik, sprintte de kamer uit en sprong de trap af. Ik greep de koekjestrommel, liep naar de woonkamer en plofte neer op de bank. Alexander keek naar de koekjes en stak zijn hand uit, geen slim idee. Ik siste naar hem, sloeg zijn hand weg en hij keek me verontwaardigd aan.
"Ik Cookiemonster, mijn koekjes." gromde ik. Hij keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan.
"Ik zou het niet nog een keer proberen, als ik jou was." Mompelde Indigo, die de kamer binnengelopen kwam met haar mond volgepropt met appel.

James Blaze Thompson

De daaropvolgende dagen zocht het meisje me, maar ik had nog gelijk gehad ook. Regina had me vastgezet, in een of andere rare bubbel waardoor ik slaperig werd en dagenlang sliep. Elke keer hoorde ik haar roepen, maar elke keer lag ik zo diep in de bewusteloosheid dat ik me eigen nog niet kon bewegen.

Ik voelde mijn lichaam veranderen. Dus het was weer volle maan, gelukkig. Maar ik had er niet veel aan, denk ik. Een fel licht omsloot mijn staart, deed hem doen veranderen naar zijn oorspronkelijke vorm. Het was niet geheel pijnloos, helemaal niet zelfs. Ik hoorde de stem van Blake voor de zoveelste keer hopeloos mijn naam schreeuwen, ze kwam steeds dichterbij.
"James? James! Ben je hier?" gilde ze hard, voordat ik haar naar adem hoorde happen.
"James!" Gilde ze.

Selene Howe

'Je mag ook best wel delen hoor.' Zeg ik als ik ook de kamer binnenloop.
'Dat vond ik nou ook.' Bromt Alex. Hij kijkt me heel zielig aan.
'Mijn koekjes.' Zegt hij.
'Niet waar... We hebben ze samen gebakken.' Zeg ik streng.
'Nouw...' Zegt hij zacht en hij steekt een koekje uit naar Alex. Alex probeert het aan te pakken maar Raven laat niet los.
'Gewoon harder trekken.' Adviseer ik terwijl ik snel een koekje pak. 'Ik moet ook ontbijten.' zeg ik als Raven me verontwaardigt aankijkt. Waarna ook Indi een koekje pakt.
'Regel een:' Mompel ik zachtjes tegen Raven. 'Je nooit laten afleiden.' Hij kijkt me heeel zielig aan er verschijnt een glimlach op mijn gezicht en ik trek aan zijn neus.
'Waar sloeg dat nou weer op?' Vraagt hij met opgetrokken wenkbrauwen.
'Geen idee.' Zeg ik fronsend. Wat is er mis met me? 'Ik ga denk ik maar ontbijt voor ons maken.' Mompel ik terwijl ik nog altijd fronsend de keuken inloop. Voor zover dat kan ik kamer waar de keuken aan de woonkamer vast zit dan he.

Blake Sophie Dawn


'James , James ' schreeuw ik hulpeloos. Ik ga voorzichtig op een rots zit en kijk voor me uit. Hij wilt me gewoon niet. Hij afschuwde me. Ik wilde hem zien maar hij mij niet. Ik maak mijn vlecht los. Laat het los hangen en kijk om me heen. Ik zal hem zoeken en dan wil ik weten wat hij echt vind. Ik zwem soepel naar de grot waar ik hem het laatst zag en wat vind ik hem in een bubbel. Shit..

James Blaze Marshall (bedoel je niet Thompson? Whatever)

Ik hoor Blake op de bubbel rammen, terwijl ze de hele tijd mijn naam roept. Jammer voor haar, kan ik niet reageren. Mijn benen zijn gehuld in de spijkerbroek die ik aanhad voordat Regina me had veranderd in dit vervloekte wezen.
"James?" hoorde ik Blake voor de laatste keer piepen, voordat ze in tranen uitbarst.
"Kom op nou." jammert ze, terwijl ze harder op de stomme bubbel gaat rammen. Op een gegeven moment begint ze een liedje te neuriën, terwijl ze ophoud met het rammen op die bubbel. Zodra ze begint te zingen, voel ik hoe die bubbel steeds zwakker word, aangezien ik meer gevoel in mijn lichaam krijg. Zodra het liedje afgelopen is, barst de bubbel uit elkaar, schieten mijn ogen open en hap ik naar adem. Geen slim idee. Een flinke teug water schiet mijn longen binnen, terwijl Blake me geschrokken aankijkt en mijn arm vastgrijpt. Ze schiet als een pijl uit een boog de grot uit, de diepte rivier omhoog en gooit me neer op het zand. Doordat ik begin te hoesten, schiet het water omhoog en vloeit het in grote golven mijn mond uit, waardoor ik me langzaam op mijn zij draai.

"Gaat het?" vroeg Blake bezorgd, terwijl ze mijn gezicht vastnam en mijn hele lichaam onderzoekt.
"Jawel." antwoord ik schor, waarna ze me in een knuffel trekt.
"Ik dacht dat ik je kwijt was." mompelde ze.
"Gemene stiefmoeders zijn niet goed." mompel ik, waarna ik ga zitten.

Raven Christian Marshall

Chagrijnig propte ik de koekjes naar binnen. Ik had ze samen met Selene gemaakt, Alexander niet. En voor de tweede keer keek ik met grote ogen naar de koekjestrommel met een frons, en een pruillip. Waarom waren koekjes zo snel op? Ik schrok op toen Selene een gil slaakte en het gekletter van ijzer dat op de grond landde, deed me naar haar doen kijken. Een druppel helderrood bloed liep via haar wijsvinger naar beneden. Met grote ogen bleef ik er naar staren, terwijl het puntje van mijn tong langs mijn scherpe tanden gleed. Voordat Alexander - of Indigo - me ook maar tegen kon houden, had ik Selene's hand vast en likte ik de druppel bloed op.

Selene Howe

'He!' roep ik verontwaardigt en ik trek mijn hand weg. 'Dat is mijn bloed afblijven!' Maar Raven hoort me niet. Stomme sukkel! Dus ik grijp onmiddellijk naar mijn Dolk. 'Afblijven.' Dreig ik. Raven schrikt enorm als hij het wapen ziet en het de weerkaatsing van het lemmet schittert in zijn ogen. Het volgende moment Grijpen Alex en Indi Raven van achteren vast. 'Ik pak een pleister.' Zeg ik zachtjes.
Raven blijft tegenspartellen dus vlucht ik het huis uit in de hoop dat ie dan vanzelf weer kalmeert. Het is buiten verschrikkelijk donker. Had ik echt zo lang geslapen dat het al weer nacht was geworden? Naast de rivier staat Blake met een kletsnatte hoestende jongen naast zich die ik niet ken. De jongen staat hard te kuchten.
'Wat is er gebeurd?' Vraag ik.

Raven Christian Marshall

Zodra ik ook maar stop met tegenspartelen, schiet ik het huis uit, het bos in. Urenlang blijf ik rennen, totdat ik uiteindelijk uitgeput stop en tegen een boom leun en mezelf naar beneden laat slepen. Zodra ik op de grond neerplof, breken de dammen. Ik had mezelf gezworen dat ik nooit van mijn leven meer bloed zou drinken, verdomme! Ik breek die belofte aan mezelf, en dan ook nog een keer bij Selene, verdomme. Ik kruip een holle boom in als het plotseling begint te regenen en sla mijn armen om mijn benen heen, terwijl de tranen blijven stromen en ik schokkerig ademhaal.

James Blaze Thompson

Blake en ik schrikken ons beiden dood als er een meisje opeens aan de rand van de ondiepe kloof staat. (Zoiets als in Twilight, de grens tussen hun land en die van de wolven).
"Ik heb geen idee, Selene." Zucht Blake. Ze heeft zichzelf aan me vastgeklemd, alsof ik elk moment kan verdwijnen. Alsof ik één ster ben uit de duizenden andere, die je, als je even niet kijkt, kwijtraakt omdat er zoveel anderen zijn.
"Selene!" gilt er een stem, helemaal in paniek. Een meisje met donkerbruin haar komt tussen de bomen door rennen.
"Raven is weg. Alexander is hem achterna gegaan, maar hij kan hem nergens vinden." vertelde het meisje, buiten adem.
"Wat?" gilt ze.
"We moeten hem zoeken, straks word ie vermoord! Of word ie ziek." piept ze.
"Kom mee, dan!" roept het andere meisje, wie Selene meesleurt.

Blake Sophie Dawn.
'Selene wacht' roep ik nog snel even als ik haar weg zie lopen. Ze draait kort om. 'Ik zal de lucht voor je besturen dan kan waar hij ook is heel moeilijk vooruit komen'stel ik voor. Selene knikt en verdwijnt. Ik droog me af en al snel is mijn staart weer weg en zo sta ik weer in mijn blousje , korte broek en mijn ballerina's. Mijn mascara zit nog redelijk wat ben ik blij dat mijn mascara na de terug verandering er altijd nog perfect op zit. James kijkt me aan. 'Ja wat ik ben ook gewoon een mens' antwoord ik. Hij haalt zijn schouders op. Wacht even antwoord ik hem en ik zwaai mijn handen langs elkaar heen dat ze een cirkel vormen. 'Zorg ervoor dat Raven in iedergeval alleen de weg terug naar huis kan nemen zorg ervoor dat alle andere wegen niet beschikbaar zijn'fluister ik tegen mijn kleine tornado , ik gooi het in de lucht en al snel is het verdwenen.

James Blaze Thompson

Blake plofte naast me neer.
"Ik snap het nog steeds niet." mompelt ze.
"Wat niet?" vroeg ik.
"Wat er nou met jou aan de hand is."
"Ik ben vervloekt." mompel ik, moeite hebbend om niet in tranen uit te barsten.
"Niet!" antwoord ze geschokt.
"Jawel." grom ik kwaad.
"Maar waarom dan?"
"Moet je aan die vrouw vragen die het me heeft aangedaan."
"Maar wat ben je precies dan?" vroeg ze.
"Een Nymph. Het dodelijkste wezen in de zee." mompel ik.
"Maar kan je die vloek ook breken, dan?"
"Denk het wel..." mompel ik stil.
"Hoe dan?"
"Weet ik niet..." Meteen is het stil.
"Dat meen je niet." fluistert ze ademloos. Ik knik licht en staar naar de schemering van de volle maan in het water.
"Mag ik wat proberen?" zei ze zacht, amper hoorbaar.

Blake Sophie Dawn.

Hij knikt. Ik kijk hem lang in zijn ogen aan. Ik schuif dichter naar hem toe en voorzichtig gaan mijn lippen naar de zijne. Hij doet het zelfde en later vinden onze lippen elkaar. We blijven zo een tijdje doorgaan en later kijkt hij me voorzichtig aan.'Ben je niet bang voor me?' vraagt hij fluisterend. Ik schud van nee. Diep van binnen weet ik gewoon dat je me niks aan wilt doen. Ik weet het gewoon. Want ik ben verliefd op je' zeg ik verlegen. 'Kom hier dan' grinnikt hij. Hij pakt me vast en ik nest me in zijn armen. En dan kust hij me weer. Teder maar toch voorzichtig. Ik heb nog nooit zoiets lekkers geproefd.
Re: Nop! [message #37 is a reply to message #36] Tue, 03 December 2013 20:25 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member

James Blaze Thompson

Ik trok Blake dichter tegen me aan, liet me achterover vallen en zuchtte. Ik sloot mijn ogen, terwijl ik voorzichtig met mijn hand door haar lange haren heenging.
"James, wat gebeurt er?" piepte Blake uit het niets, waardoor ik mijn ogen opende en haar verbaasd aankeek. Sliertjes licht kronkelden als slangen over de grond heen, onze richting op. Blake kroop van me af, stond op en keek bang naar de slangen. Ik krabbelde overeind, pakte Blake's hand voorzichtig vast en zuchtte depressief.
"Ik verander weer terug." Mompelde ik, gelijk zag ik haar gezichtsuitdrukking veranderen.
"Nee!" riep ze, en klemde zichzelf aan me vast. Ik hapte naar adem toen een slang zichzelf om mijn been heenkrulde en omhoog kroop. Na een tijdje zat mijn hele lichaam onder de ijskoude, lichtgevende slangen. Een rare, pijnlijke schok ging door mijn lichaam heen, waardoor ik als een lappenpop neerviel. Mijn hele lichaam voelde aan alsof het ingevroren werd, dit was niet wat normaal gebeurde. Blake viel op haar knieën langs me neer, greep mijn gezicht vast en keek me angstig aan.
"Wat gebeurt er?" vroeg ze in paniek. Felblauwe slangen kropen vanuit het bos water richting Blake toe, die haar armen om mijn nek sloeg en naar adem hapte toen de slangen haar lichaam omsloten.

Selene Howe

'Waar is ie heengegaan?' Vroeg ik aan Alex en Indi. Ze keken elkaar boos aan.
'Ik heb geen idee.' Bekende Alex en Indi kijkt me verontschuldigend aan.
'Fijn. Hij kan nu dus overal zijn.' Zucht ik geïrriteerd. 'Ik ga een dutje doen.' Zeg ik.
'Waarom?' Vraagt Indi niet begrijpend.
'Omdat ik Athena om raad wil vragen.' Verklaar ik. Wat voor hun niet veel verklarend is. Eigenlijk werkt het bijna nooit.. Maar tot nu toe is het de enige manier waarop ik haar ooit heb gesproken.
Kom op kom op kom op. Bid ik zachtjes. Het lukt me niet om in slaap te vallen.
'Weet je.. Ik heb er voor gekozen om altijd vrijgezel te blijven. Ik kan geen man gebruiken om mijn hoofd op hol te brengen.' Klinkt er opeens een stem naast me.
'Holy!' Roep ik verschrikt uit als er plotseling een vrouw naast me zit. Ze lacht zachtjes.
'Je zou denken dat je me toch wel verwacht als je non-stop zit te bidden.'
'Sorry.' Verontschuldig ik me. Om eerlijk te zijn heb ik geen idee hoe ik het precies aan zou gaan pakken.
'Jij hebt je hoofd al op hol laten brengen he meisje?' Zegt ze zachtjes. Ik knik. Ik ben er nog steeds boos over op mezelf. 'En we hebben er niks aan als je alleen maar bezig bent om je zorgen te gaan maken.' Zegt ze.
'Ga je me helpen?' Roep ik blij.
'Ga maar in het oosten zoeken.' Adviseert ze me. En het volgende moment is ze weg. Oke. Dus spring ik op en pak mijn reisspullen uit de kast. (Ja ik had ze al klaarliggen. Ik ben altijd klaar om op avontuur te gaan.) Dan loop ik naar beneden. Alex en Indi kijken me verwachtingsvol aan.
'Het oosten. We moeten naar het oosten.' Zeg ik.
Na een half uur de oostelijke kant van het bos te hebben doorzocht komen we langs een boom die vreemde geluidjes maakt. Behalve dan dat bomen dat nooit doen. En de geluiden gemaakt worden door iets in de boom. Als ik door een gat in de boom gluur zie ik een opgekrulde gestalte.
'Ga weg.' Zegt ie boos.
'Nee.' Antwoord ik kort en ik klim de boom in. Ik sla mijn armen om hem heen. Hij probeert me weg te duwen maar ik houd hem stevig vast. 'Je dacht toch niet echt ik je zomaar liet gaan he?'

Blake Sophie Dawn.


'James wat gebeurd er , ik krijg geen adem meer' piepte ik. Ik probeerde op te krabbelen. En drukte een kus op zijn voorhoofd. De lichtstralen gingen rond mijn middel en duwde me naar beneden. Ik schreeuwde het uit. De pijn ging door totdat ik flauw viel. Ik voelde niks meer. Alleen de liefde voor james het enige wat nog belangrijk voor me was. Zelfs mijn zusje was minder belangrijk. Na een paar uur werd ik wakker. Ik keek in de ogen van James. Hij is blijkbaar niet veranderd. Ik kijk hem aan. 'Ik heb pijn aan mijn hoofd' mompelde ik. 'Het komt goed' antwoordde hij. 'Ik ben niet veranderd en dat komt door jou , jij hebt de vloek verbroken' zei hij blij. Hij keek me aan en kustte me.

Raven Christian Marshall

En voor de tweede keer vandaag beginnen de tranen als een stel watervallen over mijn wangen heen te stromen.
"Uiteindelijk ga je toch weg." snikte ik.
"Ik ga helemaal nergens heen! Wie heeft dat tegen je gezegd?" Selene klampt zich steviger tegen me aan.
"Ze gaan dood, iedereen gaat dood." Riep ik hysterisch. Het was waar. Mijn moeder ging dood, mijn bezorgde adoptie-ouders. Straks ging Selene ook dood, of Indigo. En dat was mijn schuld.
"Er gaat helemaal niemand dood, Raven. Niemand." Fluisterde Selene terwijl ze mijn handen - die ik in mijn haren geklauwd had - er voorzichtig uit trok.
"Jawel, dat doen ze wel. Straks ga jij ook dood en Indigo ook en iedereen gaat dood!"

Selene Howe

'Hou op.' Zeg ik. Ik probeer de brok in mijn keel weg te slikken. 'Er gaat helemaal niemand dood oke? Daar zorg ik voor. Er is een reden dat ik mensen nooit vertrouw.' Vertel ik hem. 'Gewoon om te zorgen dat ze niet stiekem iemand anders zijn. En er dan iemand-' Op dat moment lukt het me niet meer om mezelf groot te houden. De tranen stromen ook over mijn wangen en Raven kijkt me verschrikt aan.
'Niet huilen.' Zegt hij zachtjes. 'Ik wil niet dat je huilt.'
'Ik wil ook niet dat jij huilt maar jij moet dat zo nodig wel doen.' Antwoord ik. En ik ga gewoon lekker door met huilen. Alsof ik dat zelf kan bepalen. Ik kruip dicht tegen hem aan. We zitten daar gezellig potje te huilen. Opeens moet ik denken aan Indigo en Alex die buiten staan te wachten en een hysterische lach onsnapt uit mijn keel.
'Wat?' Vraagt Raven.

Raven Christian Marshall

"Elf één en twee staan buiten te wachten met ons gehuil." lacht ze.
"Van mijn part mogen ze een eind opdonderen." grom ik.
"Nou dan gaan we." hoor ik Indigo verontwaardigd schreeuwen, voordat hun wegvliegen. Selene veegt haar tranen van haar wang af en kijkt me glimlachend aan.
"Jij bent serieus downie."
"Hé!" roep ik verontwaardigd.
"Waarom denk je dat iedereen dood gaat, Raven?" vraagt Selene, nadat ze zich op mijn borst had genesteld.
"Omdat je eerst het verhaal moet weten, voordat je het begrijpt." Selene kijkt omhoog, recht in mijn ogen.
"Vertel het dan, alsjeblieft?" vraagt ze zachtjes.
"Dat wil ik niet." piep ik bang. Ik wil niet weer al die pijn voelen die ik gevoeld had, een keer in je hele leven was al genoeg.
"Ik ben bang dat ik je anders nooit kan begrijpen, Raven." Haar grote, grijze ogen haken zich in de mijne.
"Je kunt het wel." zegt ze zachtjes, als ze ziet dat ik mijn woorden niet meer kan vinden.

Als ik het hele verhaal gedaan heb, stromen de tranen weer over mijn wangen heen/ Het doet zo ongelofelijk veel pijn.
"Dat is vreselijk." fluistert Selene ademloos. Ik knikte enkel.

Indigo Hazel Waters

"Weetje ik wil je nog steeds vermoorden."zei ik tegen Alex die me hielp in de keuken, ik had honger en er was niets fatsoenlijks om te eten en ik kon best goed koken. Waarschijnlijk veel beter dan iedereen hier omdat ik zo veel ervaring had. Ik was van plan om een Marokkaanse gerecht te maken, couscous. Ik hield van buitenlandse gerechten, nou eigenlijk hield ik gewoon van lekker eten.
"Dat dacht ik al."mompelde Alex, "Jij gaat ook nooit veranderen."
"Inderdaad en wil je nu alsjeblieft vertrekken. Ik houd er niet van om samen met mensen te koken. Dus rot op voordat ik de mes die ik nu vast heb in je ram."siste ik, Alex wist niet hoe snel hij weg moest wezen.

"Eddie! Nee!"gilde ik terwijl hij de hete pan optilde, meteen liet hij het vallen... op zijn voeten. Hij gilde en sprong weg. Ik kreunde, want ik had zo veel moeite gedaan voor dit gerecht en nu had Eddie het op de grond gegooid. Eddie was pas 12 jaar en ik 14. Ik hield van koken, het was mijn passie net als muziek maken. Ik speelde altijd stiekem op mijn vaders klavecimbel. Hij vond het niet leuk dat ik erop speelde. Hij vond dat ik kattengejank maakte, maar mijn moeder vond van niet. Zij vond dat ik prachtig speelde, Eddie vond ook dat ik heel goed speelde en Emmett en Rudolf ook.
"Gaat het Eddie?"vroeg ik terwijl ik naar hem toe liep en de pan gewoon achterliet op de vloer. Eddie had tranen in zijn ogen en knikte van ja.

Door de flashback die ik kreeg dacht ik opeens weer aan mijn passie voor muziek, die ik nog steeds had net als voor koken. Ik ging aan de tafel zitten en wachtte tot de couscous klaar zou zijn. Zou Selene een muziek instrument hebben? Het maakte niet uit wat, door de jaren heen had ik mezelf geleerd om op allerlei instrumenten te spelen.

Selene en Raven kwamen de keuken binnen en uiteindelijk kwam Alex ook twijfelend binnen, hij was vast bang dat ik hem nu zou aanvallen. En als ik niet aan mijn heerlijke eten dacht dat net klaar was zou ik dat ook doen.
"Wat heb je gemaakt?"vroeg Selene.
"Couscous antwoordde ik kortaf.
"Je hebt er toch geen vergif in gestopt?" zei ze.
"Wat denk je? Ik heb het net zo goed oor mezelf gemaakt dan wil ik geen vergif in mijn eten ookal doet het mij niets, ik wil de smaak niet laten verderven."snauwde ik, "Je beledigt nu mij en mijn kookkunsten." zei ik terwijl ik op de borden couscous deed. Ik ging niet aan de eettafel zitten maar op de aanrecht.
"Eet smakelijk."zei ik, dat ik verbitterd en gemeen was betekende niet ik niet sociaal kon zijn, al hoewel ik eigenlijk het tegendeel bewees door op het aanrecht te zitten. Ik nam als eerst een hap en daarna begon derest ook langzaam te eten.
"Ik wist niet dat je kon koken."zei Selene na een tijdje.
Ik haalde mijn schouders op. "Alleen Athenais wist dat. Jullie weten wel meer van mij niet."
"Dat merken we."zei Raven met volle mond, zijn verdrietige uitdrukking was totaal verdwenen nu hij zat te eten. Hij bleek dus gewoon een voedsel monster te zijn.
"Heb je ene muziek instrument Selene?"
"Ja hoezo?"
"Gewoon. Ik mis het maken van muziek."zei ik onverschillig terwijl ik mijn bord in de vaatwasser zette en de keuken uitliep maar ik bleef staan in de deuropening, "Waar ligt het?"
"In mijn kamer- "ik liet haar niet uitspreken doordat ik al wegliep. Selene had een gitaar, een mooie ook. Ik plofte op haar bed neer en begon een van mijn lievelingsliedjes er op te spelen. I'm in love with you van Timbaland en Tyson. Ik twijfelde of ik erbij zou gaan zingen, ik had het lang niet gedaan. Al jaren niet. Heel veel jaren. En uiteindelijk besloot ik toch om het te doen. Het was raar om mezelf weer te horen zingen. Heel raar ik was het niet gewend. Wel genoot ik ervan, het was leuk.

Raven Christian Marshall

Indigo mocht vaker koken. Ik schepte mijn bord voor de zoveelste keer op - er was genoeg voor tien personen - en propte het naar binnen.
"Waar laat jij dat allemaal?" vroeg Alexander met opgetrokken wenkbrauwen.
"Ergens waar de zon niet schijnt." antwoordde ik droog en met volle mond.
"Ah, Raven!" Selene keek verachtend naar mijn mond, die ik meteen sloot.
"We hoeven je gekauwde eten niet te zien, hoor." mompelde ze. Ik hief mijn schouders op en propte het laatste beetje in mijn mond.
"En dit bewaren we voor een andere keer." zei Selene snel, toen ik op wou scheppen. Ik maakte een verontwaardigd geluidje en plofte weer neer op de stoel.
"Ik ga even wat hout halen, dan kan ik de haard aansteken." Mompelde Selene, nadat ze de couscous had opgeruimd.

Zodra Selene de kachel had aangezet, krulde ik mezelf voor de kachel op.
"Echt, hoe lenig ben je?" riep Alexander verontwaardigd.
"Ik ben een kat, dat zegt genoeg." Jemig, wat is die kachel lekker warm. Ik weet niet wie er zingt - of het nou Selene of Indigo zingt - maar het maakt me, samen met de warmte van de kachel, aan het spinnen. Ik hou van warmte. Ik kan niet tegen koude plekken... Dan krijg ik een soort claustrofobische aanval.
"Is ie weer aan het spinnen?" vraagt Selene aan Alexander.
"Je hoort het toch." Antwoord hij chagrijnig. Selene gaat naast me zitten, waardoor ik mijn hoofd op haar schoot leg en haar arm als een knuffel tussen mijn armen klem.

Indigo Hazel Waters

Ik dacht terug aan Eddie, Emmett en Rudolf, ik miste ze. Heel erg. Ik had geen familieleden meer, volgens mij. Zouden zij mij ook hebben gemist toen ik op mijn 16e verjaardag was verdwenen? Vroegen ze zich af waar ik was , waarom ik weg was? Ik wou dat ze nog leefden maar zij zouden geen 100 jaar kunnen leven, mensen konden dat nou eenmaal niet. Mensen werden waarschijnlijk hoogstens 90 en dan gingen ze dood. Ze gingen dood zonder iets te zeggen en lieten pijn achter bij de mensen die van hun hielden. Daarom hechtte ik me ook niet zo snel aan mensen. Er bleef altijd een muur tussen mij en de ander staan. Ik wilde me niet hechten aan mensen, ik wilde geen pijn lijden door ze te verliezen of dat zij mij zouden verliezen- dat laatste was nogal onwaarschijnlijk maar goed. Zelfs nu met Raven en Selene wilde ik niet een te hechte band krijgen, ik wilde ze geen pijn doen of zo iets dergelijks en bij Alexander..... Hem wilde ik maar al te graag pijn doen. Ik wilde hem wurgen met mijn eigen handen. Hem martelen. Hij is gewoon zo irritant. De enige echte vriend die ik had gehad was Athenais maar die liet me dubbel en dwars vallen en nu vertrouwde ik al helemaal niemand meer. Ik had geen spijt van dat ik haar had vermoord, ik hoorde het al jaren geleden te doen.
Ik zou me nooit aan iemand hechten, ik was bang voor de pijn die zij zouden achterlaten bij mij. Ik rilde maar speelde gewoon verder op Selene's gitaar. Ik was ondertussen al weer met een ander liedje begonnen, Right Here. Ik wist niet van wie het was ik had het gewoon ergens op youtube gevonden, maar een geweldig liedje vond ik. Het had emotie.
James Blaze Thompson

Ik lag languit op het enorme hemelbed van Blake. Ik weet niet wat er gebeurt was de afgelopen tien minuten, maar ik had het hartstikke warm en mijn lichaam voelde aan als pap. Ik was moe, maar kon niet slapen en ik had nergens zin meer in. Ik snapte het helemaal niet meer, maar ik was dan ook voor twee jaar niet in de buitenwereld geweest. Ik had ook nog eens een stekende pijn in mijn rug.
Blake kwam de douche uitgelopen met een pyjama aan terwijl ze haar haar in een vlecht deed.
"Gaat het wel, James?" vroeg ze toen ze mij languit op het bed zag liggen.
"Ik voel me niet lekker." kreunde ik schor. Ze liep op me af en legde haar hand op mijn voorhoofd.
"Jemig, je bent ijskoud!" Riep ze.
"Nietes." mompelde ik terwijl ik mijn wenkbrauwen fronste.
"Ik heb het warm." voegde ik eraan toe.

Blake Sophie Dawn.


'Ik maak wat soep voor je' stel ik voor. James knikt. 'Dankjewel ' antwoord hij. Hij drukt teder een kus op mijn voorhoofd. Ik glimlach en loop naar de keuken waar ik soep maak en in twee kommen verdeel. Omdat ik het huis met mijn zusje , Dylan en Jamie. Daardoor heb ik bij Dylan een spijkerbroek , hoodie , boxer , sokken , oude schoenen en een pyjama kunnen regelen. Ik loop met de koppen en de kleding terug naar James. Ik geef hem de soep aan en na een tijdje knapt hij al een beetje op. Ik geef hem de kleding aan , loop de kamer uit zodat hij zich kan omkleden. Na een tijdje kom ik terug. Ik kruip naast hem in bed en leg mijn hoofd op zijn borst. Hij gaat voorzichtig met zijn hand door mijn haar. En drukt een kus op mijn voorhoofd en val zo al snel in slaap.

Selene Howe

Ik kijk staat naar de vlammen en kroel me mijn vrije arm door Raven's haar.
'Is er iets?' Vraag ik aan Alex.
'Indi is gewoon de hele tijd zo irritant.' Bromt hij.
'Waarom ga je dan überhaupt met d'r om?' Vraag ik. Hij geeft geen antwoord dus ik concentreer me weer op de vlammen. Na een tijdje trek ik zachtjes aan Raven's haar.
'He?' Mompelt hij duf.
'Je bent zo stil.' Zeg ik. 'Niet doen.'
'Waarom niet?' Vraagt ie. En hij pakt mijn arm nog wat steviger vast.
'Omdat ik bang ben dat je dan in slaap valt.' Probeer ik uit te leggen.

Raven Christian Marshall

"Maar ik ben toch wakker?" mompel ik terwijl ik mijn ogen gesloten heb.
"Maar zometeen niet meer..." zei ze zacht. Ik liet Selene's arm los, draaide me om en sloeg mijn arm om haar middel heen, met de andere pakte ik haar arm weer vast. Mijn neus prikte in haar zachte buik en ik snoof haar heerlijke, bedwelmende geur op. Zodra Selene weer met haar vingers door mijn haar heenging, begon ik weer te spinnen. Ik gaapte, krulde me dichter tegen Selene op, Mijn staart om haar middel geslagen en val toch - terwijl Selene zachtjes aan mijn haar trok.

James Blaze Thompson

Toen Blake sliep, keek ik naar haar gezicht en plantte nog een kus op haar voorhoofd. Wat een meisje wel niet kan doen met je emoties... Uit het niets voel ik de soep van nog geen halfuur geleden weer naar boven komen. Ik weet niet hoe snel ik overeind moet komen. Door de snelheid schrikt Blake wakker en kijkt duf rond. Ik schiet de badkamer in, net op tijd. Mijn maaginhoud komt in golven mijn mond uit, recht de wc in. De onverteerde stukken vlees en groenten zien er ongelofelijk goor uit, waardoor de misselijkheid me weer overspoelt en de viezige drab word vergezeld door gal.

Selene

Zuchtend maak ik mezelf los uit Raven's greep. Hij houd even op met spinnen maar hij is een diepe slaper dus hij wordt niet wakker. Ik loop de trap op om het matrasje en beddengoed van mijn kamer te halen. Indi houd eventjes op met spelen maar als ik niks tegen haar zeg gaat ze weer door. Ik drop de spullen neer bij de kachel en rol Raven het matras op.
'Wat doe je?' Vraagt hij gapend.
'Iets wat je eigenlijk best zelf had mogen doen. Meneertje ik ben toch wakker.' Antwoord ik.
'Oke.' Zegt hij nog altijd gapend. Volgens mij heeft hij niet eens gehoord wat ik zei. Raven pakt mijn arm weer en trekt hem dicht tegen hem aan. Ik besluit om maar naast Raven te gaan liggen. Ik houd mijn arm graag ín de kom. Raven krult zich op en nesteld zich tegen me aan. Dan valt hij weer diep in slaap met mij als zijn gevangene. Ik vind het niet erg om zijn gevangene te zijn. Ik vind het leuk om naar hem te kijken als hij slaapt.

Raven Christian Marshall

Duf word ik wakker van een raar geluid en een vloeistof die langs mijn nek loopt. Ik ben gelijk wakker als ik merk dat het Selene is, en dat ze huilt.
"Wat is er?" vraag ik meteen, de bezorgdheid duidelijk aanwezig.
"I-k dacht d-at je niet meer wakk-er werd. D-at ik je kw-ijt was." snift ze, nadat ze zich tegen me aangeklampt had.
"Waarom dat?" vroeg ik meteen geschrokken.
"Je ligt al een week te slapen!" zei ze hard.

Selene Howe.

'Je bent zo'n enorme sufkop.' Mompel ik zachtjes. Raven kijkt me beledigt aan.
'En bedankt.' Mompeld hij bij wijze van een anwoord.
'Nee echt hoor eerst ga je een beetje zitten: jullie gaan allemaal dood. En vervolgens vind je het nodig om de hele week uit te slapen. En dan nog even verbaasd lopen zijn dat ik boos op je ben. Nou zo werkt dat niet he!' Hij kijkt me stomverbaast aan.
'Maar ik wist toch ook niet dat ik de hele week heb geslapen? Heb je nooit geleerd dat katten geen besef van tijd hebben?'
'Nou sorry hoor.'
'Ik heb honger.' Zegt Raven. Ik geef hem een mep. Geen harde mep meer een tikje tegen de achterkant van zijn hoofd maar dan in de vorm van een mep. Duidelijk!
'Waarneer heb je dat niet?' Hij haalt zijn schouders op. 'Meekomen jij.' Zeg ik dan maar en ik sleur hem mee. Met een beetje moeite strompelt hij overeind. Waarna ik hem eigenlijk meteen weer tackel. Ik ben zo gemeen. Hij staart me verdwaast aan terwijl ik bovenop zijn buik ga zitten.
'Ben je hard op je hoofd gevallen?' Vraag ik zachtjes. Hij schud zijn hoofd. 'Oke.' Zeg ik dan. En ik plant mijn lippen op die van hem.
'Hmpf.' Zegt Raven. En er verschijnt een glimlach op mijn gezicht.
'Jemig Raz geef me de kans.' Zeg ik. 'Je hebt me wel mooi een week laten wachten he?' Hij kijkt me schuldbewust aan. Wat voor me geen reden is om hem niet nog een keer te zoenen. Deze keer werkt Raven gelukkig wel mee. Hij slaat zijn armen om me heen en trekt me dichter tegen zich aan.
'Uchum,' Doet een zware stem ons verschrikt ophouden. Als ik opkijk kijk ik recht in de ogen van mijn vader...

Indigo Hazel Waters


Ik woonde al een week bij Selene, zonder toestemming. Ik beef gewoon en ze zei er niets over dus blijkbaar vond ze het niet al te erg want ik kookte nu elke dag. Alex bleef ook, ook zonder toestemming, hij bleef zo veel mogelijk uit mijn buurt omdat ik hem nog steeds wilde vermoorden.
IK was naar het stadje gegaan waar ik kleding kocht, ik had geen zin meer om Selene's te grote kleding aan te trekken, ze was veel langer dan mij en haar kleding stond mij niet. Ik kocht gewoon een paar kleding stukken in mijn maat, ik had toch genoeg geld. Ik leefde al zolang dat ik overal wel geld stal en soms ook werkte.
Ik strompelde terug naar Selene's huis en ging naar binnen, ik wilde mijn spullen dumpen in Selene's kamer toen ik opeens een man zag en een akward Selene en Raven. Alex kwam de trap zo snel mogelijk af en stelde ik zich voor, hij had alles dus in de gaten. Hij was echt stiekem!
"Ik ben Alexander Jared fox, u bent een half god als ik het goed heb, Selene's vader?? Ik ben een gevallen Engel. Geen slechterik. Leuk om kennis te maken." Alex klonk zo vriendelijk dat Selene's vader zich opeens op zijn gemak voelde, dat effect hadden engelen en gevallen engelen nou eenmaal. Ze konden iedereen op hun gemak stellen.
"Insgelijk jongen." zei Selene's vader die Alexander zijn hand schudde. Zonder iets te zeggen liep ik langs ze heen en ging naar Selene's kamer waar ik mijn spullen dumpte, ik ging weer terug naar beneden en stelde me voo.
"Ik ben Indigo Hazel Waters,u mag me allerei bijnamen of wat dan ook geven als u maar geen Indi zegt. "bromde ik, "Ik doe u geen pijn."snauwde ik terwijl ik zijn hand schudde. Hij wist niet wat hem overkwam nadat Alex zo vriendelijk klonk.
"En wat ben jij?" vroeg hij vriendelijk. Ik keek even naar Selene om toestemming te hebben om het te vertellen. Ze knikte zachtjes met haar hoofd.
"Ik ben half Demon, maar ik doe u, en iedereen hier niets. Maar voor Alexander is dat niet gegarandeerd." bromde ik.
"Jullie hebben vast iets akwards gedaan, kijken jullie daarom zo?"vroeg ik aan Raven en Selene, toen ze niet reageerden begon ik te lachen. Ik was ook zo'n gemene trut dat ik ze dat precies nu moest vragen.

Raven Christian Marshall

"Mag ik nu eten?" vroeg ik met een pruillip, nadat Selene's vader eindelijk wegwas. "Tuurlijk, vreetmonster." grinnikte ze.
"Cookiemonster klinkt beter." mompelde ik.
"Maar dat ben je ook." Selene plantte een kusje op mijn pruilende onderlip, stond op en liep de trap af. En toen merkte ik dat ik nog steeds het bebloedde shirt aan had. Met een gezicht als een oorwurm - geloof me, je wil niet zien hoe ranzig het eruit ziet - trok ik het shirt uit, gooide het in de hoek van de kamer en pakte een ander shirt. Ik slofte de trap af, trok ondertussen het shirt over mijn hoofd heen en botste tegen Indigo aan.
"Sorry." mompelde ik onduidelijk door de stof van mijn shirt heen, aangezien ik niet kon zien waar ik liep. Ik trok het ding over mijn hoofd heen en trok het omlaag.

Raven Christian Marshall

"Hoe kan jij serieus zo veel vreten en niet aankomen?!" riep Selene verontwaardigd.
"Omdat ik awesome ben." mompelde ik droog, waarna ik een glas sinasappelsap achterover gooide.
"Ik heb zin in zwemmen. Zullen we zwemmen?" vroeg Indigo random toen ze binnenkwam.
"Ik ga niet mee." mompelde ik gelijk.
"Waarom niet?" vroeg Indigo verontwaardigd.
"Omdat ie bang is voor water." Ik keek Selene met grote ogen aan.
"Dat mocht je niet zeggen!" riep ik als een klein kind.
"Dat meen je niet?" Indigo barstte in lachen uit.
"Jawel, dat doe ik wel." antwoordde Selene hem.
"En toch ga ik niet zwemmen." mopperde ik. Indigo keek me boos aan.
"Maar het is facking mooi weer?!" gilde ze, in mijn gezicht.
"Ik ben niet doof hoor."
"Oh, dat dacht ik wel."
"Maar ik ben het niet."
"'T ziet er wel zo uit."
"JA hou nu jullie koppen maar." snauwde Selene geërgerd.
"Maar zij begon!" Kinderachtig stak ik mijn vinger uit naar Indigo die me boos aankeek. Ik stak mijn tong uit, rende de woonkamer in en plofte neer op het matras wat er nog lag.
"Maar je gaat in ieder geval niet liggen slapen, Cookie." Selene trok me aan mijn staart, waarbij ze mij de kamer uitsleepte.
"Laat los!" jammerde ik. Dat ding zat vast aan mijn lichaam, dus het deed pijn. In ieder geval als je er aan meegesleurd werd.

Selene.

'Laat m'n staart los.' Roept Raven boos.
'Alleen als jij meegaat zwemmen.' Probeer ik te onderhandelen. Maar hij kijkt me met grote angstige ogen aan. 'Alsjeblieeft? Desnoods blijf je gewoon aan de kant zitten.' Stel ik voor.
'Dan duw je mij er toch in.' Bromt Raven.
'Ik beloof dat ik je niet in het water zal duwen.' Zeg ik. Misschien trekken. Of gewoon het water op hem storten ofzo. Hij pruilt.
'Je kunt nu gewoon vrijwillig met ons meegaan. Of we sleuren je mee.' Zeg ik zo serieus mogelijk.
'Daarnet klonk je nog alsof ik een keus had.' Zegt Raven.
'Tja.. Dat is dan jammer voor je.' Grijnste ik en ik pakte zijn hand om hem mee trekken. Als we bij het meertje aankomen staat mijn moeder daar. Serieus Raven's sukkeligheid is gewoon besmettelijk. Natuurlijk was mijn moeder hier ook ergens.
'Hey schat.' Zegt ze en ze geeft me een knuffel. Dan valt haar blik op Raven's hand in de mijne.
'Gaat ze ook boos worden?' Fluisterd Raven onzeker.
'Stel je niet aan Raz. Mijn moeder is oke.'
Raven Christian Marshall

Selene's moeder bleek dus écht oké te zijn, ze vond me zelfs schattig. Zucht. Mijn wang was nu rood, omdat ze er de hele tijd in zat te knijpen. Nu lag ik languit, op mijn buik in het gras. Ik schrok me dood toen er een golf ijskoud water over mijn lichaam heen gegooid werd. Selene stond grijnzend naar me te kijken.
"Verdomme!" riep ik kwaad, terwijl het ijskoude water van mijn lichaam afdroop. Indigo en Alexander zaten te lachen.
"Sorry?" probeerde Selene, toen ze merkte dat ik echt kwaad was.
"Sorry? Wat heb ik daar nou aan! Je weet verdomme dat ik doodsbang voor water ben! Donder een eind op, ik ben weg hier." Ik draaide me om en schoot weg voordat Selene me ook maar achterna kon gaan.

Mijn hele lichaam was aan het trillen en het geluk was niet bij me vandaag. Het regende dat het goot. Lekker dan. Het duurde nog een tijdje voordat ik bij het huis kwam, tenminste op dit tempo. Ik slofte nogal, en bleef vastzitten in die gore modder. Selene was waarschijnlijk allang thuis, zij wist de weg wel. Ik niet, en vooral niet als het donker was. Uiteindelijk kwam ik bij het huis aan, gooide de deur open en stampte de trap op. Ik schoot de badkamerdeur in, draaide hem op slot en schuifelde naar de douche toe. Aangezien de modder de hele tijd omhoog spatte door de regen die op ze neerviel, was ik nu vies. Ik draaide de douche aan, trok mijn kleding aan en schoot onder de douche. Ik trilde als een rietje, en dat omdat ik bang was voor een beetje water. En omdat ik het ijskoud had. Hoe snel het weer wel niet kon veranderen... Ach, ja.

Selene

Ongeduldig wacht ik tot Raven klaar ik onder de douche. Serieus voor iemand die niet van water houd..
Als hij eindelijk de badkamer uitkomt schiet ik snel naar binnen. Ik ben stiekem heel dol op douchen. Nou ja op water dan. Dat is vooral mijn moeders schuld denk ik nou ja of mijn opa's... Na een halfuur word ik gestoord irritand gebonk op de badkamerdeur.
'Selene! Opschieten ik wil ook douchen.' Roept Indi.
Raven Christian Marshall

Serieus, ik hou van kachels. De kamer is pikdonker en ik zit in het hoekje, tussen de kast en de kachel in, verpakt in een deken. Ik lag half te slapen, maar werd de hele tijd wakker door de donderslagen. Selene, daarentegen, sliep. Volgens mij snurkte ze zelfs een beetje. Volgens mij kon ik wel een hele waslijst maken voor dingen waar ik bang voor ben. Zo ben ik dus ook bang voor de donder. Ik schaam me dood. Selene draaide zich om, maakte een slaperig geluid en viel het bed uit. Ik grinnikte half toen ze verbaasd om zich heenkeek, toen opstond en de deur uit sprintte. Toen ik even later de wc hoorde doorspoelen, kwam Selene weer binnen. Ik had geen flauw idee waar Indigo en Alexander sliepen, vast ergens op de zolder, of in de logeerkamer ofzo. Selene plofte loom neer op het bed, begroef haar hoofd in het kussen en murmelde wat. Dit kreeg ik allemaal mee met mijn slaapdronkenkop, goed hé?
"Raven?" vroeg Selene slaperig toen ze haar hoofd weer optilde. Ze keek de kamer rond, nog een wonder dat ze wat kon zien in het donker, en stond zuchtend op.
"Wat doe je hier?" mompelde ze. Ik maakte een vaag geluidje en trok de deken verder over mijn hoofd heen.
"Ben je ook ergens niet bang voor?" grinnikte ze, waarna ze me naar het bed toe sleepte. Ze dumpte me neer in bed en plofte charmant - kuche - neer op mijn buik, ze legde haar hoofd in mijn nek en trok de dekens over ons heen.
"Ik ben ook niet bang voor donder, dus dan hoef jij dat ook niet te zijn. En nu slapen." mompelde ze.
Indigo Hazel Waters

Ik werd wakke door de zon die op me scheen, ik sliep weer buiten- op het dak, ik probeerde mijn oude gewoontes op te pikken, voordat ik Selene en Raven leerde kennen. Ik gaapte en strekte me uit. IK wilde weten hoe laat het was n tastte daarom naar mijn klokje langs mijn nek, maar er was geen hals ketting te bekennen, dan zou hij wel in mijn broekzak zitten, maar daar zat het ook niet. Ik raakte licht in paniek, snel stond ik op en sprong van het dak af, ik kwam gewoon goed terecht op mijn hurken, zonder enige pijn of zo iets.
Ik liep naar de voordeur toe maar hij ging niet open, ze hadden het op slot gedaan geweldig.
"SELENE."schreeuwde ik. Geen antwoord.
"SELENE."schreeuwde ik weer en dit keer begon ik ook op de deur te bonzen, niet wetend dat ze een deurbel hadden.
Na een paar minuten werdt de deur open gedaan door Selene'smoeder, ze ziet er slaperig uit.
"Indigo?"vroeg ze slaperig.
"Hallo mevrouw, sorry mevrouw. Mara ik ben mijn klokje denk ik in jullie huis vergeten."mompelde ik terwijl ik langs haar glipte. Ik zocht eerst op de benden verdieping maar kon hem niet vinden. Ik rende de trap op en ging naar de logeerkamer waar Alexander zat te slapen, hij snurkte en zag er niet bepaald charmant uit. Inde logeerkamer en badkamer zat het niet, ik ging Selene's kamer zonder te kloppen in en zag ze- Raven en Selene- naast elkaar slapen. Heel schattig maar daar kwam ik niet voor, ik kwam voor mijn klokje. Ik zocht overal in haar kamer maar kon het niet vinden uit frustratie schopte ik tegen het bed waardoor er een pijnscheut door mijn voet ging en ik slaakte een kreet.
"Wat doe je?" mompelden Raven en Selene tegelijk.
"Ik ben mijn klokje kwijt."grauwde ik.
"Huh, wat? Waar heb je hem als laatst gezien?" vroeg Selene.
"Als het goed was had ik hem om mijn nek hangen."mompelde ik boos. Ik dacht na en begon me dingen van de afgelopen nacht te herinneren. Ik was half aan het slapen en er boog iemand over mij heen, ik dacht dat het mijn verbeelding was, de persoon raakte mijn hals aan waarna hij iets van me weg trok. Ik leunde tegen de muur aan en zakte verdoofd tegen de muur in elkaar. Het was dus geen verbeelding. Het was echt gebeurd, want ik was namelijk nergens anders geweest met mijn klokje, behalve in het huis hier en op het dak.
"Hij is gestolen."mompelde ik schor, als die persoon het klokje openmaakt en de wijzers veranderde kon er van alles gebeuren. Ten eerste ik zou in een demon veranderen, er zouden jaren van mijn leven af gaan- dat was nog niet eens zo erg- en ten tweede wat zou er nog meer kunnnen gebeuren. ALs hij of zij de wijzers tegen de klok in zou draaien zou er van alles en nog wat kunnen gebeuren. Dit was een grote shit.

Selene Howe

'Jij hebt makkelijk praten. Jij bent nergens bang voor.' Bromt Raven.
'Tuurlijk ben ik ook wel ergens bang voor.' Mompel ik zachtjes.
'Waarvoor dan?' Vraagt Raven.
'Dat ga ik jou niet aan je neus hangen.' Fluister ik. Raven kijkt me aan met z'n pruillipje waarvan hij ondertussen vast al weet dat ik die niet kan weerstaan.
'Ik ben voornamelijk bang om mensen kwijt te raken. En monsters, maar dat is eigenlijk dezelfde angst. Want ik ben niet bang om dood te gaan. En ik heb een beetje hoogtevrees.' Beken ik.
'Waarom ben je niet bang om dood te gaan?' Vraagt Raven verbaasd.
'Ik weet niet.' Zeg ik en ik haal m'n schouders op.
'Niet doodgaan.' Zegt Raven zachtjes. Ik draai mijn hoofd zodat ik niet meer naar het plafon kijk maar Raven aan kan kijken.
'Maak je maar geen zorgen. Ik laat je niet alleen.' Beloof ik en ik druk een kusje op zijn lippen. De deur gaat zachtjes open en ik moet knipperen tegen het felle licht dat van de gang komt.
'Ik ga me er niet mee bemoeien maar wees wel een beetje stil oke?' Bromt mijn vader chagrijnig.
'Waarmee?..' Vraag ik. En dan drinkt het tot me door wat hij bedoelt. 'Iewl! Pap nee, gadverdamme.' Zeg ik. Raven grinnikt zachtjes als mijn vader weer weg gaat.
'Het is opgehouden.' Zeg ik na een tijdje.
'Wat?'
'De donder het is opgehouden.' Zeg ik. Raven is een tijdje stil.
'Je hebt gelijk.' Zegt ie verbaasd. 'Ik had het niet eens meer door.' Ik glimlach.
'Truste.'
Als we allemaal wakkergegild, aangekleed en wel om de ontbijttafel zitten en de rest ook Indi's verhaal hebben gehoord vraagt mijn vader: 'Heb je enig idee wie het gedaan zou kunnen hebben?'
'Nee!' Roept Indi gefrustreerd uit. 'Ik heb geen idee!'

Raven Christian Marshall

Iedereen is in paniek. Oké, behalve ik dan. Alex is weg, Indigo is d'r klokje kwijt en Selene haar vader was ook verdwenen. Allemaal verdwijningen de laatste tijd. En ik zit rustig koekjes naar binnen te proppen. IK HOU VAN CHOCOLA JA?
"Ik wed dat Alexander hem heeft." mompelde ik met volle mond. Want tja, die twee haatten elkaar, Indigo wil 'm vermoorden en hij was een Engel, en zij een Demon. Hij zou er alle redenen voor hebben om hem te stelen, denk ik.

Indigo Hazel Waters

"Alexander kan het niet zijn want ik zag hem net nog snurken, ene uur geleden, en Alexander ruik ik van een paar meter afstand, hij stinkt."mompelde ik op snauwende toon.
"Hij stinkt niet?" het was meer een vraag dan bevestiging, zo klonk het tenminste, Selene keek me vragend aan. Ik zuchtte.
"Demonen, ruiken anders dan jullie en ik vind hem stinken, het is net als bij weerwolven en vampiers, snapje?" legde ik uit.
"Mag je hem daarom niet?" vroeg Raven
"Demonen, zijn slecht, Engelen goed. Get it?" snauwde ik. Ik was hartstikke geprikkeld. Ik was bang dat ik op elke moment in een half demon zou veranderen, geweldig was dit, ik vloekte de hele tijd, en mompelde vervloekingen.
James Blaze Thompson

Ik was nog nooit van mijn leven zo ziek geweest. Nog nooit. Het enige wat ik kon doen was bedhangen... Blake was overbezorgd, wist niet wat ze moest doen en stresste helemaal. En alles wat ik binnenkreeg, kwam er nog geen vijf seconden later weer uit. Ik had Blake weggestuurd, aangezien ik niet wilde dat zij ook ziek werd. Ik hoorde een aantal bonken achter elkaar, en toen gekreun.
"Verdorie." hoorde ik Blake gedempt mopperen.
"Wat is er gebeurd?" vroeg ik - ongelofelijk schor -, toen ik in een deken gewikkeld en ongelofelijk wankelend mezelf aan de deurpost vasthield.
Selene.

'Ik wou dat ik ook monsters kon ruiken.' zucht ik. Dat zou alles zo veel makkelijker maken.
'Ja dan hoef je ze niet meer eerst bijna te vermoorden.' Zei Raven.
'Precies!' Zei ik met volle mond. Raven staarde triomfantelijk aan.
'Je doet het ook!' Zei hij.
'Jemig Raz je hebt echt een slechte invloed op me.' Zei ik.
'Je gaat toch niet bij me weg.'
'Vanwaar dat plotselinge zelfvertrouwen?'
'Jongens!' Riep Indi die nog steeds erg vrolijk was. Uchum.
'Misschien moeten we de buren gaan vragen of ze iets gezien hebben?' Stelde ik voor.
Raven Christian Marshall

Ik zuchtte verveeld. Indigo was bij de buren, met Selene. Waarschijnlijk waren ze zeiknat zometeen, want het regende weer met bakken uit de lucht. En ik had gelijk. Selene en Indigo kwamen niet veel later binnen, zeiknat. Indigo had er geen last van, maar aangezien Selene half mens was, stond ze nu te trillen als een rietje.
"Snuggere." ik schudde zuchtend mijn hoofd, stond op en trok Selene naar me toe.
"Jij, gaat in bad." mompelde ik tegen haar haren aan, waarna ik haar optilde en ze zich verschrikt aan mijn nek vastklampte.

Nadat Selene gedouched had - dat duurde een tijdje - sloeg ik een dikke deken om haar heen en droeg d'r weer naar beneden.
"Ik kan zelf ook wel lopen." mopperde ze.
"Maar dit is leuker." mompelde ik. Ze hing als een baby - wel een grote baby, dan - in mijn armen en was hulpeloos omdat haar armen in de deken verpakt waren. Ik heb zo mijn slimme momentjes.
Selene

'Ik voel me net een wurm.' Mopper ik.
'Je bent dan wel een uitzonderlijk zware wurm.' Zegt Raven.
'Had je maar niet zo stom zijn om me te gaan dragen.' Zeg ik.
'Tis maar wat je stom noemt. Ik vind dat je er heel lief uit ziet als je zo hulpeloos bent.' Zegt hij met een knipoog.
'Ik wil echt niet weten wat je je in je hoofd haalt.'
'Jammer dan.' Zegt Raven en hij buigt zich voorover om me te zoenen.
Raven Christian Marshall

Een lange, uitgerekte gaap verliet mijn mond. Selene lag - heel schattig, met haar duim een stukje in haar mond - te slapen op mijn borst. Ik wou haar niet wakker maken, dus bleef ik maar liggen. Boeiend dat ik rugpijn zou krijgen. Ik klemde haar middel in mijn staart, zodat ze zich niet kon omdraaien en dan op de grond viel. Indigo zat te wenen in een hoekje, ik wist ook niet waarom. Tja, ik wist dat ze haar klokje kwijt was, en dat ding was belangrijk.
"We vinden dat ding wel terug." mompelde ik, bijna slapend.
"Maar straks vinden we hem niet, wat dan?" piepte ze.
"Kom hier." mompelde ik, terwijl ik een slap gebaar maakte met mijn hand. Ze schoof op me af en ging met haar rug tegen de bank aan zitten. Ik legde mijn hand op haar hoofd en trok haar dichter deze kant op.
"We vinden hem wel." mompelde ik, terwijl ik een kus op haar haar drukte. Ja, ik kon ook mensen troosten. Had je niet verwacht hé?
"En nu slapen." fluisterde ik, haalde mijn hand door haar haar heen en viel in slaap.

Selene

Als ik wakker word probeer ik (uiteraard) op te staan. Het lukte niet. Raven had zijn staart stevig om me heen geslagen. Ik trok een boos gezicht wat Raven toch niet zag want hij was diep in slaap. Toen viel mijn blik op Indigo die met gebalde vuisten tegen de bank aan zat en boos voor zich uitstaarde.
'He?' fluisterde ik zachtjes waardoor ze opkeek.
'Heb je nog wat geslapen?' Vroeg ik. Ze schudde haar hoofd. 'Te bezorgt?' Concludeerde/Vroeg ik.
'Het is gewoon vervelend dat ik elk moment in een demon kan veranderen.' Zei ze zachtjes.
'Maar er is nog niks gebeurd. Dat is een goed teken toch?' Ze gaf geen antwoord. 'Je moet maar beter wel wat gaan slapen. Ik denk niet dat het helpt als je jezelf uitput. Pak maar een pilletje uit de kast als je zelf niet in slaap kunt komen.' Zei ik. Indigo knikte.
'Selene?' mompelde Raven slaperig.
'Ik ben gewoon hier.' Fluisterde ik. 'Ik zou best weg willen maar je laat me niet gaan.' Voegde ik er verbitterd aan toe. Hij glimlachte zwakjes.
'Sorry.' Zei hij. Maar hij liet me nog steeds niet los. Lekker dan.
Raven Christian Marshall

"Raven!" tettert Selene in mijn oor waardoor ik een spastische beweging maakte, Selene van de bank afviel en mij meetrok omdat ik d'r nog steeds vastgeklemd had. Ik kon nog net voorkomen om met mijn hele gewicht op haar neer te vallen, door mijn handen naast haar hoofd neer te zetten. Volgens mij waren haar benen nu wel geplet. Ik stond op, liet haar los en tilde haar op de bank.
"Dat was niet de bedoeling." mompelde ze, terwijl ze over haar achterhoofd wreef. Ik grinnikte, porde met mijn staart aan de zei kant van haar hoofd en sprong over de bank heen, naar de keuken.
"Vlees!" riep ik, toen ik de koelkast opentrok - en de deur van het vriesvakje openviel. Ik pakte de rundvlees - die is natuurlijk het lekkerst - en gooide de koelkast weer dicht.
"Raven, dat is avondeten!" gilde Selene vanuit de woonkamer.
"Mijn vlees!" riep ik verontwaardigd terug, ook al was het niet echt 'mijn' vlees. Helaas was het nog bevroren, en kon ik het niet opeten...

Toen het - eindelijk - ontdooit was en ik op Selene's rug zat en haar handen gevangen hield onder mijn kont - en haar benen met mijn staart - scheurde ik de verpakking open.
"Goed vlees." mompelde ik met mijn mond vol.
"Ah, gatver. Rauw vlees?" mompelde ze gedempt in het dikke tapijt van haar kamer.
"Ik ben een kat. Dat zegt genoeg."

Selene Howe

'Kun je van me af gaan?' Vraag ik. Gek genoeg is het niet al te fijn om met je gezicht in het kleed gedrukt te liggen terwijl er iemand boven op je zit.
'Ik kan van je af gaan...' Zegt ie vertwijfeld. 'Maar ik zit net zo lekker.'
'Als je niet van me af gaat ga je daar last van krijgen.' Dreig ik. Waarna ik net zo lang met mijn hoofd wurm tot ik niet meer met mijn gezicht maar met m'n oor in het kleed gedrukt lig. Adem!
'O ja?' Vraagt ie spottend. 'Je kan toch niks doen zolang je zo ligt.' Ik geef geen antwoord. Maar ik draai wel mijn hand een kwartslag en knijp hard in Raven's kont. Hij slaakt een geschrokken gil en ik schiet in de lach. Mwahahaha geslaagd plan. Vanuit mijn ooghoek zie ik dat Raven me boos aanstaart. 'Je durft wel hè?'
'Ik ben zo goed als machteloos hier. Ik doe wat ik kan.' Verdedig ik mezelf.
'Je weet dat ik veel meer kan hé?' Fluistert Raven in mijn oor. Ik trek een bang gezicht. En Raven begint me te kietelen. Niet al te slim van hem want ik begin als een gek om me heen te slaan. Ik weet wat je denkt, "He maar Selene zat toch vast?" Klopt met de nadruk op zat. Door zijn gekietel heb ik me los kunnen rukken.
Zodra ik de kans heb spring ik op en ren ik weg. Waarop Raven het lege gehaktbakje wegzet en achter me aan sprint.

Raven Christian Marshall

Een aantal harde, doffe klappen en een lange uitgerekte gil deed Selene doen stoppen, waardoor ik tegen haar op botste.
"Indigo!" riep ik gelijk, wie zou het anders kunnen zijn? Selene's moeder was niet thuis, die was bij weet ik veel wie op visite. Ik schoot langs Selene, die me achterna riep, en sprong de woonkamer in. Tja, hoe zou ik het zeggen? De woonkamer was een ravage. Het leek net een slagveld. As van de open haard lag her en der verspreid, de banken lagen onderstboven, met scheuren er in. Het tafeltje was kapot en lag half tegen de muur aan, de vaas lag in scherven op de grond en de bloemen waren platgestampt. Een stuk behang was half van de muur afgescheurd en er zaten drie, lange krassen op. Precies een horrorfilm. Alleen miste het bloed nog.
Faye da Luz

Vermoeid kruip ik op de waterkant, ik was ook veel te lang onder water gebleven. Na dat die onbekende 'jongen' was weggezwommen,heb ik nog lang na gedacht over alles wat hij heeft gezegd. Ik wordt alweer chagrijnig als ik er aan denk. Ik kan daar echt niet tegen! Van die mensen die al voor ze iemand gezien hebben, gelijk een mening over diegene hebben. Alsof ik al die andere meerminnen wel kan uitstaan. Oké, het is waar wat hij zei, de meeste meerminnen doen niets anders dan giechelen, flirten en aan hun haar frunniken. Maar lang niet allemaal hoor!
Ik zucht, en plof neer op een rots aan vlak bij het water. Ik kijk dromerig voor me uit, en fantaseer over wat er had kunnen gebeuren, als ik géén meermin zou zijn. Dan zou mijn leven gewoon weer normaal worden. Net zoals het vroeger was. Dan zouden er geen rare jongens met kieuwen in het water zijn, en geen agressieve meisjes die me zomaar willen vermoorden. Maar ja, ik zal er hier maar het beste van moeten maken.
Plotseling hoor ik geritsel in de struiken, en ik kijk op. Twee grote kobaltblauwe ogen kijken me aan. Ik kijk terug. 'Hallo?' vraag ik voorzichtig. 'Wie ben je?'
Een zacht geritsel, en de twee onschuldige ogen waren weer verdwenen. Nieuwsgierig sluip ik in de richting van de struiken. 'Hallo?' vraag ik nog een keer.
'H-h-hallo..' een zachte, pieperige stem klinkt van onder een tak.
'Oh gelukkig, ik dacht al dat ik het me allemaal verbeeldde.' Grinnik ik. 'Wie ben je, ik ben Faye?'
'I-i-ik ben Grubby, i-ik ben een elf.' Stottert het wezentje, en hij kwam onder de struik vandaan. 'I-ik zag je zitten, en i-ik wilde gewoon even kijken. I-ik heb nog nooit zo'n meermin gezien als jij.' Verzuchtte de klein elf. Ik giechelde, en bekeek de elf nog eens goed. Hij was heel klein, ik denk dat hij net tot aan mijn middel kwam, had puntige oren en was al bij al gewoon heel schattig. 'I-ik zag je net niet zo heel blij kijken,' zei Grubby. 'I-ik denk dat ik je eigenlijk wel ergens mee kan helpen..'

Selene Howe

Ik ren vluchtend voor Raven het huis door. Ik kijk even achterom en het volgende moment knal ik keihard tegen iemand op. Ik slaak een gil als de kamer voor mijn ogen begint de draaien. Het volgende moment land ik hard op de bevroren bosgrond. Woest sta ik op en trek m'n dolk. Dat wil zeggen ik probeerde mijn dolk te pakken maar mijn hand greep in de lucht.
'Waar is?' Vraag ik. Dan valt mijn blik op achimirós (Ja stiekem had mijn wapen al die tijd al een naam maar had ik die gewoon nog nooit genoemd.). Hij had het in z'n hand. Ik wil hem heel graag aanvliegen. Maar het lijkt me niet al te verstandig..
'Jullie lagen zo diep te slapen vannacht. Echt heel schattig hoor. Maar je had de volgende ochtend niet eens door dat hij weg was. Valt me tegen van je Selene.' Ik staar hem boos aan.
'Jij kunt er toch niks mee.' Zeg ik.
'Maar het punt is dat jíj er ook niks mee kunt.' Antwoord hij. Fijn nu moet ik het dus doen met die tien ml water die in een zakje om mijn nek hangt. Nadat Raven ontvoerd was leek dat me wel zo handig.
'Selene pas op!' Riep een stem achter me. Toen ik me omdraaide zag ik Alex vastgebonden aan een boom staan. En ik zag ook een man met een touw.
'Hadden we je niet gezegd dat jij je kop dicht moest houden?' Snauwde hij naar Alex.

Indigo Hazel Waters

Ik keek vanaf het dak toe, de man dacht dat ik al uitgeschakeld was maar dat was niet zo, wel kon ik niet echt meer goed vliegen, hij had hooguit 5 veren uit beide vleugels uitgetrokken. En op die plekken druppelde er nu bloed vanuit. Geweldig, het bloed vond ik niet erg maar dat het pijn deed en dat ik niet echt kon vliegen. Alexander zat vastgebonden aan een boom, zijn vleugels zaten vastgekneld, ik wist dat hij zou kunnen ontsnappen, maar ook bij hem ontbraken er veren uit zijn vleugels en die plekken probeerde hij met zijn mind te helen. Selene en de 2 mannen- eigenlijk - een hielden een gesprek, nou ja de 2 mannen hielden het gesprek, Selene zat op de grond en wist niet wat ze moest doen.
"Waarom moet ik eigenlijk mijn kop houden?"vroeg Alexander eigenwijs.
"HOUD GEWOON JE KOP ROT KIND!" snauwde de man naar Alex.
"Nee! Ik ben geen rot kind, alleen mijn vrienden mogen mij een rot kind noemen!"schreeuwde Alexander, hij leek net een klein kind. Hij keek om zich heen en zijn blik viel op mij, snel gebaarde ik dat hij stil moest zijn. Hij focuste zich weer op zijn vleugel.
"Wat ga je doen?"vroeg er iemand naast mij, er werd een hand op mijn mond geplaatst zodat ik niet zou gaan gillen.
"Ik ben het Raven."fluisterde hij, hij liet me weer los en ik begon te grommen.
"Doe dat nooit wanneer ik in mijn demonen vorm zit, begrepen, "siste ik tegen hem, "hoe ben je hier gekomen?" Ik keek naar Alex, we zaten stiekem te seinen naar hem, zijn vleugel was geheeld en hij zou kunnen ontsnappen.
"Achteruitgang en katten zijn lenig weetje."zei hij schouderophalend, "maar wat gaan we doen?"
"Houd je aan mijn arm vast kitty. "zei ik, hij deed wat ik hem opdroeg. Ik hoopte dat de aarde me niet in de steek zou laten. Ik balde mijn hand tot een vuist en opende die, een vlammetje zweef recht boven mijn hand. Dat lukte me dus nog wel, nu moest de aarde dat ook. Ik ademde diep in en concentreerde me op de aardoppervlakte, onder ons. En toen begon die te trillen, ik had moeite om mijn evenwicht te houden doordat de beving die ik veroorzaakte veel harder was dan verwacht, Alex maakte het touw dat op hem heen zat kapot en vloog weg nadat hij Selene vast had gegrepen.
"Wat the fuck ben je aan het doen?"vroeg Raven een beetje in paniek.
"Ik laat een aardbeving verschijnen want we hebben geen kans om van ze te winnen sukkel." gromde ik, de schaduw man was veel sterker, in plaats van de vallen op de grond vervaagde hij. WHAT THE FUCK MAN. Dit was gewoon raar, wat was die man? Ik probeerde controle over de beving te krijgen maar die was ik helemaal kwijt, ik zou en kon er geen controle meer over krijgen. Onder Raven en mij voelde ik het huis zich begeven, het was niet mijn bedoeling om alles te vernielen.
Ik stond op en pakte de kitty bij zijn trui vast en steeg op. Het was echt niet mijn bedoeling om het huis kapot te maken.

"Hebben jullie hem"Vroeg ik grommend aan Alex en Selene. Ze schudde beiden hun hoofd.
"Waar sloeg dat op Indigo! Je hebt bijna heel het dorp verwoest!"zeiden Alex en Selene tegelijkertijd, ze klonken allebei boos.
"Sorry hoor, "gromde ik, "Ik had jullie wel de gelegenheid gegeven om te ontsnappen!" Ik voelde me beledigt en ondergewaardeerd. Ik vloog naar Alex toe en gooide de kitty- Raven- over zijn schouder.
"Zorg jij maar voor ze."siste ik terwijl ik met pijnlijke vleugels wegvloog. Ik voelde me ondergewaardeerd terwijl ik hun leven had gered.
Ik landde bij een meertje, en ging met mijn benen in het water zitten, zelfs hier was een gedeelte verwoest, het was dus echt niet mijn bedoeling om het hele gebied te verwoesten. Ik ging met mijn hand langs het water en probeerde mijn gewonde vleugels te wassen.

Raven Christian Marshall

"Je mag me wel neer zetten." mompelde ik tegen de rug van Alexander aan. En zonder pardon liet hij me op de grond vallen. Ik maakte een 'oempf' geluidje toen mijn rug contact maakte met de grond en keek Alexander verontwaardigd aan.
"Waar was dat voor nodig?"
"Je bent zwaar." mompelde hij schouderophalend. Selene grinnikte.
"Niet leuk." mompelde ik met een pruillip.
"Niet doen! Je weet dat ik daar niet tegen kan, Raven." mompelde Selene verontwaardigd, waarna ze me omhoog trok.
"Je bloed." fluisterde ik met grote ogen. Een straaltje helderrood bloed liep langs de zeikant van haar hoofd, naar beneden. Meteen greep Alex mijn arm vast, voordat ik ook maar kon knipperen. Selene vloekte en veegde met haar hand het bloed weg. Een hoog gepiep kwam uit mijn keel, die nu in de fik stond. Fuck het vampierdeel van mij.

Blake Sophie Dawn.


'Ach er is niks aan de hand , alleen een beetje pijnnnn , Aahh' ik begin te schreeuwen van de pijn. 'Blake gaat het wel. James gooit zijn deken aan de kant , rent de trap af. En helpt me opstaan. 'Nee James ik kan niet staan , ik kom zo die trap niet op' piep ik. 'Wacht huppakee' zegt James. Hij tilt me behendig op en brengt me naar boven en legt me in bed. Hij pakt de deken die hij aan de kant gegooid had en legt hem over ons heen. Ik ga in zijn armen liggen. 'Ik hou van je' mompel ik. 'Ik ook van jou' we blijven zo een tijdje liggen. En opeens horen we een knal..

Indigo Hazel Waters

Ik zat de hele tijd te grommen terwijl ik mijn vleugels schoon probeerde te maken, maar als ik het aanraakte deed verdomd veel pijn. Ik Bleefd maar grommen, ik had een stuk stof van mijn shirt afgescheurd en probeerde daarmee mijn vleugels schoon te maken. Het deed waarschijnlijk zo veel pijn doordat mijn klauwen ook mijn vleugels raakten.
Een traan biggelde over mijn wang, dit is voor het eerst dat ik in mijn demonen vorm zit te huilen, in al die jaren dat ik leefde had ik in demonenvorm nog nooit gejankt.
Na een paar minuten had ik het meeste bloed uit mijn vleugels gehaald, mijn vleugels wikkelden zich om mijn tengere lichaam heen en ik bleef maar grommen en sissen. Die rotkop had mijn klokje en Selene's dolk nu. Ik zou hoe dan ook mijn klokje terug krijgen, hoe wist ik niet, Selene's dolk kon mij niets schelen. Selene zelf kon mij niets schelen, waarom probeerde ik haar te redden en probeerde ik die idioot Raven te redden. Ik mocht ze niet.
Dit was de reden waarom ik gene vrienden maakte, ik verwoeste toch wel weer alles en dan zouden ze kwaad worden blablabla.
James Blaze Thompson

Oké, ik had niet moeten rennen, ik voelde het gal - ik had geen eten meer in mijn lichaam - weer omhoog komen. Ik schrok me dood toen die knal keihard door het huis heengalmde, waardoor ik Blake steviger vasthield.
"Blijf liggen." mompelde ik tegen Blake, die zich aan me vastklemde of haar leven er vanaf hing. Ik opende de deur op een kier, wat ik beter niet had kunnen doen. Twee - of drie - zwarte gedaantes stormde op de deur af en beukte hem in, waardoor ik achteruit vloog.
"Zoon van Anastasia." gromde een man, die mijn keel had vastgegrepen. Ik fronsde mijn wenkbrauwen. Wie was dat nou weer?
"James!" gilde Blake vanaf het bed, waardoor ze een harde klap van de andere man tegen haar slaap aan kreeg en ze bijna gelijk buiten westen was.
"Blake!" riep ik, waarna ik de man van me af probeerde te duwen. Deze klemde zijn hand strakker om mijn keel heen, waardoor ik amper lucht kreeg.
Selene Howe.

Snel grijp ik naar m'n hanger terwijl ik langzaam achteruit deins. Ik schrik me een hoedje als Raven's ogen langzaam rood worden. Ik doe snel het geheime klepje van het hangertje open en al het water stroomt er bijna allemaal meteen uit. Gelukkig staat Poseidon me bij en weet ik het kleine beetje water nog net op te vangen. Snel ga ik met mijn natte hand langs de wond die zowat meteen geneest.
'Raven relax.' Fluister ik zachtjes. 'Het is weg oké?' Niet dat dat veel werkt. Het duurt zoiezo nog een hele tijd tot Raz weer normaal word en dan is hij totaal overstuur. Alex gaat tegen een boom aanzitten. Luiaard. Ik sla mijn armen om Raven's nek omdat ik er niet tegen kan dat hij zo zielig kijkt. Hij duwt me zachtjes weg.
'Niet zo dicht bij je nek.' Zegt ie. Dus klem ik me koppig aan hem vast.
'Dat bepaal ik zelf wel.' Zeg ik. Hij kijkt me pruilend aan. Stommerd. 'Je ogen zijn weer blauw.'
'Wat?' Vraagt hij verbaasd.
'Ze waren zonet rood.' Verklaar ik.
'Aha.'

Raven Christian Marshall

Ik moet alle kracht - die ik heb - inzetten om niet gelijk Selene's nek open te scheuren. En het was ook niet slim van Indigo om nu precies bij het meertje te gaan zitten. Ik probeer me uit haar greep te wurmen, terwijl ik een aantal rare geluidjes maak.
"Niet. Doen." gromt Selene.
"Alexander, hou Indigo hier weg." mompelde ze, terwijl ze haar handen in mijn haar vastzette.
"Wat?" vroeg Alex duf.
"Doe nou maar gewoon, smurf!" siste Selene kwaad. Gif stroomde als een soort tweede speeksel in mijn mond. Een zure, bittere smaak.
"Raven, kijk me aan." beval Selene. Mijn ogen brandden in de rug van Indigo, wie aangetikt werd door Alexander.
"Raven!" geschrokken keek ik in de stormgrijze ogen van Selene.
"Je doet rustig, ja? Indigo is een vriendin. Een vriendin doe je niet pijn." zei ze, langzaam articulerend. Ik maakte een paar humgeluidjes, draaide mijn hoofd weer naar Indigo toe, tenminste. Dat wou ik. Selene trok met een ruk aan mijn oor, waardoor ik een jammerend geluid maakte en ze meteen haar lippen op de mijne drukte, en haar tong mijn mond binnendrong. In één klap leek de hele wereld te vervagen.
Selene Howe

Na onze zoen kan ik eigenlijk niet veel meer dan Raven grijnzend aankijken. Nou ja totdat ik. 'Je ogen zijn weer een ander kleur!' roep.
'Welke?' Vraagt Raven.
'Roze.' Antwoord ik. 'Het ziet er belachelijk uit.'
'Roze?' Vraagt Raz verbaasd. 'Die heb ik nog nooit gehad.' Dus duw ik hem op de grond en ga op z'n borst zitten. Meest logische reactie ever.
'Dus vertel me meer over je ogen.' Zeg ik.
'Oke... Nou ze veranderen dus van kleur door mijn emoties.' Zegt hij simpelweg.
'Ze zijn tot nu toe altijd blauw geweest.' Zeg ik.
'Ik heb het normaal onder controle.' Bromt hij. Ik moet lachen. Hij is erg schattig als hij ontevreden is. Dus zoen ik hem gewoon nog maar een keer.

Raven Christian Marshall

"Maar waar moeten we nu heen?" vraag Selene uit het niets.
"Ik heb geen idee." mompelde ik simpelweg, terwijl ik mijn schouders ophief.
"Wacht! Mijn oma's-" Ze slikte even moeilijk. "- staat aan de andere kant van San Fransisco. Ik weet wel zeker dat dat huis niet getroffen is. Misschien het hele dorp hier is verwoest, maar de rest van San Fransisco niet." mompelde Selene.
"Dat kan." Alexander - en Indigo, die overigens niet blij kijkt - komen samen aangestrompeld. Gelijk klampt Selene zich als een slot aan me vast.
Selene

'Ik bloed niet meer hoor.' Zegt Indi. Toch bestudeer ik eerst nog even haar vleugels voordat ik Raven loslaat.
'Wat doen we nu?' Vraagt Alex
'Nou Selene was van plan om naar d'r oma te gaan...' Mompeld Raven.
'We moeten zoiezo eerst hier helpen. We kunnen niet zomaar weglopen en het hier zo achterlaten.' Zeg ik.
'Waarom niet?' Vraagt Indi. Wat haar een aantal boze blikken opleverd.
'Misschien moet Raven hier blijven.' Besef ik me opeens.
'Waarom?' Vraagt hij.
'Omdat er misschien wel mensen gewond zijn. En bloeden weet je wel?' Antwoord ik.
'Ow.' Zegt hij sipjes.
'Dan moeten de andere vampiers ook weg.' Zegt Alex.
'Klinkt als een taak voor jou!' Roep ik overdreven blij. Niet dat ik blij was. Maar ik had echt geen zin om me met de vampiers bezig te houden.
'Dan ga ik kijken of er al een EHBO tentje is opgezet ofzo.'
Raven Christian Marshall

En Selene had gelijk. Ik werd ongelofelijk gek van al die verschillende aroma's van het heerlijke bloed die door het bos dwaalde, ondanks dat die mensen meer dan vijf kilometer verderop waren.
"Oké, ik heb er genoeg van." snauwde Indigo, voordat ze een harde klap tegen mijn hoofd gaf in ik neerstortte. Gelijk greep ik naar mijn hoofd, waar een bonkende hoofdpijn zich vormde.
"Waar was dat voor nodig?!" krijste Selene kwaad.
"Hij moet zich een keer niet aan lopen stellen. Snotjoch." siste ze.
"Hij is geen snotjoch, hoer." siste Selene furieus.
"En als je hem nog één keer een snotjoch noemt, stuur ik je naar de dodelijkste krochten van de hel. En dat is nog erger dan Demon zijn." snauwde Selene, die met haar wijsvinger tegen Indigo's borst aanduwde.
Selene

'O, ja? Met wel wapen dan wel?' Vraagt Indigo spottend. Waarop ik haar een giftige blik toewerp.
'Kom Raven we gaan een boom voor je zoeken ofzo.' Zeg ik en ik trek hem zonder Indigo nog aan te kijken met me mee.
'Au.' Mompelt hij over zijn hoofd wrijvend.
Als ik Raven ergens diep in een boom heb gepropt loop ik terug naar het stadje om te kijken of ik ergens kan helpen. Owja en of ik die twee kenmerkendeobjectenstelende dieven kan vinden. Zou ik ook niet erg vinden.
Raven Christian Marshall

Indigo zat als een chagerijn tegen alles wat ze tegen kwam aan te rammen. Fijn, er is hier iemand ongesteld. Mijn hoofd bonkte nog steeds, een wonder dat ik niet gelijk K-O was gegaan. Toen Indigo tegen de boom waar ik opzat aantrapte, begon die te trillen waardoor ik een spastische beweging maakte. ik gleed van de tak af en belandde op diegene daar onder, waar ik dus nu kreunend en half-kotsend overheen hing.
"Lekker voor je!" riep Indigo naar boven.
Indigo Hazel Waters












"Lekker voor je!"riep ik naar Raven, ik was niet echt gezellig gezelschap. Selene was terug gekomen.
"O trouwens Selene, Ik kom uit hel. Vervloekte mensen komen allemaal uit hel!"schreeuwde ik naar Selene die me pissig aan keek, "En horen allemaal in hel. Dus het kan me niets schelen!! "vervolgde ik mezelf.
"Ik hoop trouwens dat je je domme zwaard of dolk of what ever nooit terug krijgt!" snauwde ik. Ik maakte alles om me heen kapot, zoals ik vroeger altijd deed. Ik had Alexander mijn vleugel niet laten helen, mijn wonden op mijn vleugels waren wel weer aan het open gaan omdat ik ze niet liet rusten en er gewoon mee tegen bomen ramde.
"Doe eens rustig Indigo." zei Alexander, die zijn hand op mijn schouder zette, ik draaide me woest om en duwde hem hard van me af waardoor hij hard op de grond viel. Ik balde mijn klauwen tot vuisten en opende, in allebei mijn handen zaten 2 vlammen, die steeds groter werden.
"Blijf van me af voordat ik je verbrand. Alexander Jared Fox. "siste ik. Hij bleef stil en keek me met toegeknepen ogen aan. Ik liet de vlammen verdwijnen en stak mijn handen in mijn broekzakken. Ik gromde terwijl ik een boom inklom, een boom dat nog overeind stond, dat niet was verwoest door mijn zelfgemaakte aardbeving, of door mijn woede uitbarsting van net.
"Probeer te kalmeren Indigo Hazel."zei Alexander met een kalme stem. Zijn stem werkte inderdaad wel kalmerend, tja, dat soort effect hadden Engelen en gevallen Engelen nou eenmaal. Ik sloot mijn ogen en probeerde ene normale ademhaling te krijgen, wat nog al moeilijk was.
Ik voelde hoe mijn klauwen langzaam verdwenen, mijn oren weer normaal werden en mijn vleugels langzaam heel langzaam wegtrokken. Elke keer deed het weer pijn.
"Lukt het al met kalmeren?"vroeg Selene spottend.
"Ach houd je bek toch."snauwde ik. Ik sprong van de tak af en belande gewoon recht op mijn voeten, maar gehurkt.
"Je ziet er in ieder geval weer normaal uit." zei ze, "Behalve.... Je ogen. Die zijn nog zwart."
"Dan zou ik als ik jou was nog maar even oppassen."siste ik.
"Indigo gedraag je nou niet als een lelijke oude heks."zuchtte Alexander. Au. Die woorden deden pijn, ik zou nooit die lelijke oude heks zijn die mij had vervloekt. En ik hield ar helemaal niet van als met heksen werd vergeleken. Ik kromp in elkaar.
"Houd je bek." siste ik.
"Dus die woorden doe je pijn?"zei Alexander, "Nou je hebt hier ook mensen pijn gedaan. Je reageert je af op ons Indigo. Wij hebben niets gedaan." zei Alexander op beschuldigende toon.
"Pas op jij."snauwde ik, "Ik verander ook door woede uitbarstingen. En dat hoor jij te weten want jij hebt het al vaker gezien." Ik besloot om te gaan, ik zou mijn klokje wel vinden, ik wist niet hoe maar ik zou het vinden.
Selene Howe

Nadat Alex en ik ons uit te voeten hebben gewerkt om alle gewonden te helpen komen we weer terug bij de open plek. Waar we vrolijk door Indigo worden ontvangen. Ik ga naast Raven zitten en we kijken gezellig toe hoe Alex en Indi ruzie maken.
'Ik ben moe.' Zucht ik zachtjes terwijl ik lichtjes tegen hem aan leun. Lichtjes ik wil niet uit de boom vallen...
'Ik ook.' Fluistert hij terug.
'Waar kun jij nou moe van zijn?' Vraag ik.
'Van wakker zijn.' Verklaard hij.
'Aha.' Is mijn al te intelligente antwoord. 'Je bent ook wel een enorme slaapkop.'
'Sorry, ik kan er ook niks aan doen.' Zegt Raven.
'Is het gezellig daarboven?' Vraagt Indi.
'Heel fijn. Gewoon doen alsof we jullie geruzie niet horen en vergeten dat we een flinke stapel problemen hebben en dan is het hier bijna knusjes.' Zeg ik sarcastisch.
'Wat ga we nu doen?' Vraagt Raven.
'Op zoek naar achimirós.'
Wies dat?' Vraagt Raz.
'M'n mes.' Verduidelijk ik.

Indigo Hazel Waters












"Weet iemand waar je een geweer kan kopen?"vroeg ik, het was even stil, Alex was in een boom geklommen en keek boos voor zich uit.
"Hoezo?"vroeg Selene argwanend.
"Zodat ik een kogel door je kop kan schieten,"zei ik sarcastisch, "We hebben een wapen nodig, en jij al helemaal sufkop. Jij hebt je dolk niet, en ik mijn klokje niet. Wat doen we wanneer we aangevallen worden. Op die 2 kunnen we niet echt rekenen. Ik kan niet meer veranderen wanneer ik wil behalve wanneer ik een woede uitbarsting heb. Dus is een geweer best handig vind je niet?"snauwde ik. Ze zuchtte.
"Niet ver van hier is een illegaal winkeltje waar ze wapens verkopen."zei ze.
"Goed dan gaan we daar heen."zei ik.

"Hadden jullie trouwens die knal gehoord?"vroeg Alexander, "Vlak nadat die gast met zijn dubbelganger verdween."verduidelijkte hij, Ik trok mijn wenkbrauwen.
"Ja, hoezo?" vroeg Raven die er heel uitgeput uitzag.
"Misschien heeft het met het gevecht te maken dat bij Selene's ineengestorte huis hoorde, Misschien heeft de man en zijn dubbelganger er wel mee te maken."zei Alex. Ja joh, dat kon me nu echt niets schelen.
"Ja inderdaad, misschien zijn er wel speciale mensen ontvoerd, "zei Selene, dus zo verwoordde zij de wezens hier in dit dorpje.
"Als dat zo is, kan dat me niets schelen. We zijn geen rescue team ofzo."gromde ik, "Zijn we er bijna?"
"We zijn bijna dit verwoeste dorpje uit."zei Selene, ik grinnikte ze was boos omdat ik het dorp had verwoest.

"We moeten nu nog ongeveer 1 uur lopen." vertelde Selene. Ja doei, ik zou echt geen 1 uur lopen! Daar was ik veel te lui voor.
"Ik ga niet lopen hoor."zei ik.
"Wat wil je dan doen? Vliegen?"spotte Selene.
"Nee."
"Ik kan jullie alle 3 niet dragen." zei Alexander, hij keek triest, we gebruikten hem of eigenlijk gebruikte ik hem als pak ezel. Ik keek om me heen en mijn blik viel op een beschadigde range rover. Ik beende daarnaar toe en maakte de deur open, die niet op slot zat. Ik ging achter het stuur zitten en begon met de draadjes van de auto te werken.
"Wat doe je?"vroeg Raven.
"Ik ben niet van plan om 3 kwartier te lopen."zei ik terwijl ik me op de draadjes concentreerde, ik wilde namelijk geen shock krijgen.
"WAT? Ga je de auto gewoon stelen?" vroeg Alexander geschrokken.
"Als je ons alle 3 wilt dragen vind ik het ook goed hoor, zei ik zonde op te kijken, "En ik heb nog al haast." De motor van de auto begon te brullen en ik lachte triomfantelijk.
"Stappen jullie nog in?"vroeg ik vrolijk.
"Hoe wist je wat je moest doen?"vroeg Selene terwijl ze naast me kwam zitten, Alexander en Raven gingen beide op de achterbank zitten.
"Riemen vast, ik garandeer geen veilige, gezellige, rustig autoritje."zei ik grijnzend, ik mocht ze nog steeds niet maar het was gewoon kicken dat ik een auto aan de praat had gekregen en dat ik weer eens zou autorijden. Natuurlijk had ik wel eens vaker aan joyriding gedaan, maar het bleef gewoon kicken. Geweldig gewoon.

"Je beleeft hier echt plezier aan he?"vroeg Alexander die de rit helemaal niet prettig vond, de kitty naast hem was misselijk en zat voorover gebogen terwijl Alexander op zijn rug klopte.
"Gaat het Raz?"vroeg Selene.
"Best."mompelde hij. Alexander klopte nog steeds op zijn rug.
"Kan je niet wat rustiger rijden?" vroeg Selene, die de rit ook niet echt prettig vond.
"Nee. Voor de Kitty zeker?"was mijn antwoord.
"Ja... En we kunnen worden opgepakt."zei ze twijfelend.
"Kan me niets schelen, en als we worden opgepakt zeggen we gewoon dat we de kitty naar het ziekenhuis moeten brengen en dat we daarom zo'n haast hebben. Hij ziet er toch zo ziek uit."zei ik. Selene en Alexander waren het helemaal niet met me eens, ze vonden dat ik langzamer en voorzichtiger moest gaan rijden en vooral bij de bochten. Maar ik zou niet naar ze luisteren, ik luisterde nooit naar iemand en dat zou ik nu ook niet doen.

Raven Christian Marshall

Zodra de auto stopte, vloog ik er als eerste uit en leegde ik mijn maaginhoud.
"Jemig, wat eet jij?" vroeg Indigo met een verafschuwd gezicht. Tja, het was een rood-achtige drap met nog kleine stukken vlees erin. Lekker dan. En dat roodachtige kwam ook van het vlees. En toen kwam er weer een hele golf kots en gal en weet ik het wat uit. Gadverdamme.
Selene Howe

Ik probeer vooral niet naar Raven's gore overgeefsel te kijken. Hij komt weer overeind en kijkt ons verontschuldigend aan.
'Gaat het een beetje?' Vraag ik en ik geef hem een knuffel.
'Ik heb nu wel een heel gore smaak in mijn mond.' Zegt ie.
'Je stinkt ook uit je bek.' Merk ik droogjes op. 'Oke dus.. Op naar de illegale wapenhandel.'
We stappen het stoffige zaakje binnen. Vanachter de toonbank kijkt een man ons onderzoekend aan.
'Jullie zijn toch niet van de politie he?' Vraagt hij wantrouwig. Serieus? Er stapt een stel tieners binnen en hij vraagt zich af of we van de politie zijn..

Indigo Hazel Waters












"Nee dat zijn we niet."zei ik met een gefronst voorhoofd waarom zou hij denken dat we van de politie waren? We waren een stelletje tieners die er niet uitzagen. De winkel rook naar sigaretten en bier. Ugh. Ik wilde hier zo snel mogelijk weg.
"Oke, wat moeten jullie dan?" vroeg hij verveeld.
"3 van die." zei ik wijzend naar 3 simpele pistolen, "Met alles erop en der aan, dus ook de kogels, een paar extra zelfs."zei ik snauwend.

"Waarom 3 en geen 4?"vroeg Alexander toen we weer buiten stonden. Ik grinnikte.
"Wat lief, je dacht dat ik jou en de kitty ook eentje zou geven. De 3e is voor noodgevallen. "ik overhandigde Selene een pistool, Ik trok mijn wenkbrauwen op toen ik Raven achter het stuur zag zitten. Hij wilde dus gaan rijden. Als het aan hem lag zouden we zo langzaam als een slak gaan, dan kon ik nog beter lopen.
"Eruit Kitten." siste ik.
"Nee. Jij rijd gevaarlijk!"zei hij pruilend.
"Ahwww, was de kitty bang?" vroeg ik spottend.
"Ja."zei hij.
"Ik was ook bang."merkte Selene zachtjes op.
"En ik ook, " zei Alexander, "Ik vind het beter dat Selene, Raven of ik gaan rijden."zei hij.
"Ik rijd niet. Ik houd het hier achter wel in de gaten, voor het geval dat." zei Selene die op de achterbank ging zitten en haar pistool klaar hield.
"Ik wil rijden!" zei Raven opgewekt, hij zat opgewekt achter het stuur. Alexander ging ook op de achterbank zitten. Ik greep Raven in zijn nekvel en trok hem uit de auto.
"Auwauwauwauw! Je doe me pijn!" zei hij, ik hield hem nog steeds vast terwijl ik hem naar de bijrijders stoel bracht.
"Dat was ook de bedoeling. Jij gaat dus echt niet rijden, Raven."snauwde ik terwijl ik weer wegliep en achter het stuur ging zitten.
"Geweldig dit, we zitten met een gevaarlijke joyrider."zuchtte Alexander.
"Gaat het Raz?"vroeg Selene klef, ik maakte kotsgeluiden want ik hield niet van mensen die klef deden, ik hield sowieso niet van mensen.
"Jonge liefde, prachtig is het." zei Alexander zuchtend, hij wist dat het me irriteerde, zonder iets te zeggen trapte ik in het gaspedaal en reed weg.
Raven Christian Marshall

Na een hartaanval te hebben overleefd - ik dacht letterlijk dat we tegen een enorme boom opbotsten - stond ik weer kotsend tegen een boom aan te leunen.
"Dat rijden is niet goed voor mijn maag." mompelde ik, waarna ik een klodder bitter slijm uitspuugde. En toen leek het alsof die boom me opgezogen had. Ik knalde met mijn hoofd op de grond, wat gelijk de bonkende hoofd veroorzaakte. Mijn staart werd vastgegrepen, waardoor ik grauwde en diegene achter me probeerde te schoppen, helaas lukte dat niet. Ik werd een blauw verlichte ruimte, waar rare buis-achtige kamers stonden. In twee van die buizen 'zweefde' een jongen. Heet leek alsof hij sliep, maar toch weer niet. Ik werd in één van de buizen gegooit, maar voordat ik ook maar kon opstaan maakte die vent hem dicht.
"Ik hoop voor je dat Indigo je komt ophalen." bromde een donkere stem. Uit twee buizen die in het plafond van de 'kamer' zat, kwam een blauwig goedje gestroomd, precies hetzelfde als bij het jongen en het meisje. Ik vloog gelijk naar de glazen muur toe, waarbij ik keihard begon te schreeuwen en op het glas begon te bonken. Enkel zag ik de grijns van de man onder zijn kap vandaan komen. Ik zat tot aan mijn middel in die blauwe substantie, terwijl ik alsnog aan het bonken was. Op een gegeven moment stond ik nog op mijn tenen en het handige was - ik kon niet zwemmen. Wel een beetje, dan. Net genoeg om met de substantie omhoog te gaan. Totdat de cabine helemaal vol was. Een slaperig gevoel overspoelde mijn hele lichaam, en voor ik het wist lag ik nog te slapen ook.

Selene Hoooowe

Ik kijk drie seconde de andere kan op -het uitzicht was niet al te prettig en nee ik heb niet echt geteld- en plotseling is Raven weg.
'Waar is Raven?' Vraag ik. Maar Indi en Alex doen ook niet veel meer dan stomverbaasd voor zich uit staren. Waar ik niet al te veel aan heb..
'Kom op jongens dit is niet grappig.' Probeer ik nog maar Raven lijkt dus echt in het niks verdwenen te zijn. Ik trap nog een paar keer tegen de barst van de boom in de hoop dat er een of andere geheime deur verschijnt. Maar de boom blijft gewoon een doodnormale boom. En nu is het tijd voor paniek. Ik probeerde iets uit de boom te krijgen door er een kogel door heen te schieten. Maar het enige effect dat dat heeft is een boze snauw van Indi.
'Waar was dat goed voor? Je verspilt een kogel!' Roept ze.
'Nou sorry hoor.. Voor hetzelfde geld had het iets geraakt en wisten we nu wat er aan de hand is met deze boom. Want de meeste bomen eten geen jongens.' Snauw ik terug.

Raven Christian Marshall

Het was alsof ik in coma lag; lichamelijk was ik er niet bij, maar geestelijk wel. Ik hoorde alles - gedempt door het blauwe spul heen - rondom me.
"Eerst die andere jongen. Dan worden de meisjes helemaal gek. Die faye is toch niet zo moeilijk." mompelde een.
"Dan doen we eerst Faye. Die slaan we gelijk knock-out."
Wie was Faye? En wat had zij met Indigo te maken, en wat hadden die andere twee met haar te maken?
James Blaze Thompson

Ik kreeg zo langzamerhand claustrofobie, leek het wel. Het leek alsof ik weer in een bubbel zat, ik kon alles horen, sliep soms kort maar kon me niet bewegen. Hoe lang waren we al hier? Ik wist dat er een jongen binnengekomen was, en er was iets met een Indigo.
"Laat me los, stelletje eikels!" snauwde een woedende stem. Weer een jongen.
"Raven!" dus die andere heette Raven, of er was iemand binnengekomen toen ik sliep.
"Verdomme, laat me los!"

Alexander Jared Fox








"Jij hebt de eerste wacht Xandertje."imiteerde ik Indigo na, ja joh omdat ik een jongen was zeker moest ik wakker blijven en de wacht houden. Lekker was dat. Mopperend leunde ik tegen een boom aan en onderdrukte een gaap. De meiden waren niet de enige die moe waren en waar was Raven heen? Die gek was verdwenen en nu zat ik opgescheept met een gewelddadig kind en een jankend kind, nou ja ze jankte niet, ze was alleen overdreven bezorgd en ik werd er gek van.

Ik werd wakker door een harde stoot tegen mijn kop, ik kreunde en merkte toen dat er een sterrenschot op mij gericht zat. Mijn sterrenschot! Als die mij zou aanraken zou ik er gaan, ik zou verdwijnen, dood gaan.
"Loop door." siste de stem. Ik werd stevig vast gehouden en naar een creepy ruimte werd gebracht. Ik schrok toen ik de lichamen in bepaalden cabines zag.
"Raven!" zei ik geschrokken. Ik probeerde te ontsnappen, los te komen van de armen, maar hun greep werd slechts strakker.
"Verdomme, laat me los!" snauwde ik boos terwijl ik nog steeds worstel om los te komen.
"Niet meer bewegen of we doorboren je met de pijl." door die wooden gaf ik me over, met tegenzin.
Indigo Hazel Waters












Selene sliep in de auto en ik op het dak van de auto, ik sliep niet echt, ik was nog steeds wakker maar realiseerde niet wat er om me heen gebeurde, daar was ik te moe en lui voor. Ik ging op mijn zij liggen en sloot mijn ogen waarna ik helemaal in slaap viel.

"Indigo. Indigo wordt wakker!"ik werd door elkaar geschud door Selene, ze keek me met grote ogen aan.
"Wat?" mompelde ik gapend, ik hield er niet van om wakker te worden gemaakt en vooral niet door personen die ik niet mocht, de hele wereld dus.
"Alexander is ook al weg. Ik heb al naar hem lopen zoeken." zei ze.
"WAT? IS DIE IDIOOT ER VAN DOOR?"schreeuwde ik nu, ik was meteen klaar wakker, als die idioot er van door was zou ik hem de eerst volgende keer echt vermoorden en dan zou ik geen medelijden tonen.
"Dat zeg ik niet, "zuchtte ze, "Ik zeg alleen dat hij weg is en ik hem niet kan vinden."
"Godverdomme."ik ging van de auto dak af en begon allerlei vervloekingen en nare verwensingen op te sommen, voor niemand in het bijzonder bedoeld. Dit kon er echt bij komen, geweldig dit. Dit was echt iets dat ik wel wilde meemaken joh.
SELENE HOWE

'INDIGO!' ONDERBREEK IK HAAR GESCHELD BOOS. 'KAPPEN! HIER HEBBEN WE DUS ECHT HELLEMAAL NIKS AAN.'
'HOU TOCH JE MOND, KLEINE NIETSNUT.' SCHREEUWT INDIGO KWAAD TERUG.
'O? IK BEN HIER DE NIETSNUT?' ANTWOORD IK. 'IK BEN ANDERS NIET DEGENE DIE BOVENOP EEN AUTO IN HET NIETS LOOPT TE SCHELDEN.' ZE KIJKT ME HEEL BOOS AAN.
'HEB JIJ EEN BETER PLAN DAN?'
'NEE.. MAAR WE MOETEN TOCH IETS KUNNEN DOEN... IK HEB IN IEDER GEVAL GEEN ZIN OM HIER TE ZITTEN NIKS DOEN TERWIJL ER WEET IK VEEL WAT MET RAVEN EN ALEX GEBEURD.' ZEG IK KOPPIG.
'MISSCHIEN ZIJN ZE WEL GEWOON VERMOORD.' ZEGT INDIGO TREITEREND.
'HOU JE KOP!' ROEP IK HAAR TOE. 'SERIEUS DIT HELPT ME ECHT NIET NADENKEN OFZO.'
'JAMMER DAN.' ANTWOORD INDI.
'OKE, MIJ BEST BLIJF ME MAAR LEKKER IRRITEREN ZODAT IK NIET NA KAN DENKEN. MAAR DAT ZAL JE OOK NIET HELPEN JE KLOKJE TERUG TE KRIJGEN.' MOMPEL IK. HET WERKT GELUKKIG. INDI HOUD METEEN HAAR MOND EN KIJKT ME NU ALLEEN NOG MAAR ERG BOOS AAN. EEN HELE VERBETERING.

Indigo Hazel Waters












Dit was een grote hel, o wacht. Mijn hele leven was altijd al ene grote hel, ik had nooit iets beters gekend. Nee nu zat ik te liegen. Ik had best een prettig leven toen ik nog normaal was, voordat ik 16 werd. Toen had ik een prettig leven met mijn ouders en broers en broertje. En weetje, ik miste dat. Ik miste mijn oude leven. Ik haatte dit leven, maar dat had iedereen natuurlijk wel door want ik was een enorme kreng.
"Wat ga je nu doen? Ik heb geen plan."meldde ik Selene die gefrustreerd heen en weer liep. Ze keek pissig op, dit was de eerste keer dat ik haar echt pissig zag kijken.
"Dat weet ik niet. Maar er moet een manier zijn om ze te vinden." zei ze peinzend, "Ik ga even weer rondkijken. Misschien kom ik ze wel tegen. "zei ze en ze liep weg, ik kon niet protesteren, ze zou toch niet naar me luisteren. Ik bleef in kleermakers zit op het dak van de auto zitten met mijn geweer klaar zitten. Ik zou meteen kunnen schieten wanneer ik zou worden aangevallen. Ik beet de hele tijd op mijn onderlip, zonder dat ik het door had.
Raven Christian Marshall

Luid gegil en gebonk. Ik wist precies wie er binnenkwam en ondanks dat ik haar wilde helpen, lukte het me verdomme niet.
"LAAT LOS VIEZE HUFTER!" gilde Selene kwaad. Ik hoorde hoe één van de mannen luid vloekte. Vast in zijn kruis getrapt. Dat is mijn meisje.
"STELLETJE KLOTE HOMO'S. LAAT ME VERDORIE LOS." gilde ze weer keihard.
"Verd- RAVEN!" En toen ging het mis. Nooit je aandacht verliezen. Ik hoorde een luid gebonk en toen gekerm.
"LAAT ME ERUIT! Ik ben geen vis! En geen pop! En al helemaal geen gevangene!" gilde Selene kwaad, terwijl ze op het glas ramde.
Selene Howe

Het eerste wat ik dacht toen ik plotseling in een vage ruimte stond was: Nou ik ben in ieder geval binnen. Niet dat dat al te gunstig bleek te zijn. Voor ik het wist hadden ze me in een van die creepy buizen geduwd. O, nee! Dat dacht ik niet! Ik heb echt geen zin om er straks net als de rest als een of andere vage bezetene bij te liggen. Ik trap een paar keer tegen de glazen wand van de buis. De blauwe vloeistof vormt zich nu al een plasje rond mijn voeten en ik wil hier zo snel mogelijk uit. Als ik erachter komt dat trappen niet werkt -wat ik waarschijnlijk zelf ook wel had kunnen bedenken- trek ik mijn pistool en schiet een kogel door de wand. Ik grijns als er barsten verschijnen rond het kogelgat en met nog een trap valt de wand neer.
'Pak aan sukkels!' Schreeuw ik. 'Wie is die volgende? Vrijwilligers?' Vraag ik en ik laat mijn pistool dreigend door de kamer glijden. (Niet letterlijk natuurlijk.. Ik weet niet of het wel mogelijk is om je pistool echt letterlijk door de kamer te laten glijden op een dreigende manier. Ik kan me er niet echt iets bij voorstellen.) Plotseling springt er een donkere gedaante bovenop me met een gilletje val ik om en laat daarbij het pistool vallen. Als een gek begin ik het persoon te schoppen. Er klinkt wat pijnlijk gekreun maar hij gaat niet van me af. Rotzak.
'Wat hebben jullie met Raven.. en de rest gedaan?' Vraag ik boos.
'Rustig aan ze doen gewoon een dutje. En dat ga jij ook nu doen.' Zegt de andere man terwijl hij mijn pistool oppakt. Ik probeer hem te bijten maar het lukt niet en ik heb mijn handen nu eigenlijk nogal vol aan rotzak nummero een.
'Tuurlijk joh. Een dutje.' Zeg ik spottend. 'De Raven die ik ken doet niet aan dutjes. Alleen aan eindeloos geslaap net zolang tot je hem met geweld wakker maakt. En stiekem denk ik eigenlijk dat dat precies is wat jullie met mij gaan doen nietwaar?' Vraag ik boos.
'Ja dat komt misschien iets meer in de beurt.' Beaamd rotzak nummer twee. De ander duwt me een buis in.
'Zoiets dacht ik al.' Zeg ik. Maar het gaat verloren in het geluiddichte glas. Ik slaak een diepe geïrriteerde zucht en begin weer tegen het glas te trappen.

Indigo Hazel Waters












Ik zat nog steeds op de dak van de auto, nog steeds op mijn hoede. Het was inmiddels al een half uur geleden sinds Selene weg was gegaan. Waarom was ze nog niet terug, ze was er toch niet van door? Als dat zo was zou ik haar ook vermoorden wanneer ik haar vond. Eigenlijk stond iedereen op mijn dodenlijst, heel erg maar goed. Ik had namelijk een hekel aan iedereen wat iedereen wel door had.
"Selene?'schreeuwde ik. Ik wachtte ene paar minuten maar kreeg geen antwoord.
"Selene! Waar ben je rotzak?"gilde ik weer, nog steeds geen antwoord. Ze had me dus laten zitten of ze was verdwenen of ontvoerd. Hoe geweldig was dit, Er gebeurden hier allerlei rare dingen, ik zou hier nooit zijn moeten gekomen. Misschien zou ik dan nooit in dit rot avontuur zijn beland, en wat erger was dan dit avontuur waren Selene, Alexander en Raven, die nu alle 3 weg waren.
Raven Christian Marshall

Ik was woedend. Ja, dat was ik. Ik wou me bewegen, schreeuwen en het ding kapot slaan, maar dat lukte niet. Ik wou Selene helpen, die wanhopig stond te schreeuwen en waarschijnlijk tot aan haar middel in het blauwe spul zat.
"Als hun drieën er nog lang in blijven, zouden ze best hun geheugen wel eens kunnen verliezen." grinnikte een man. Wat?
"Dan mag die Indigo wel opschieten." bromde een andere.
"Laat me eruit!" klonk Selene's stem voor de zoveelste keer woest.
Faye da Luz

Verbaasd kijk ik op. 'Helpen? waarmee dan?'
'J-je wordt toch achtervolgd door van die onbekende mannen de laatste tijd?'
'Wat..? Grubby waar heb je het over? Doe niet zo gek, mallerd!'. Ik grijns, en geef hem een vriendschappelijk stoot tegen zijn schouder. 'Ik wordt helemaal niet achternagezeten door vage mannen.' Eigenlijk ben ik degene die hier iemand achtervolgde, maar die ben ik nu weer kwijt, bedenk ik me bij mezelf. Maar dat zeg ik maar niet hardop. 'Wordt jij soms achtervolgd Grubby?'
Grubby's spert zijn mega-ogen wijd open. 'Neee! Neee!' jammert hij. Zijn blik gericht op iets wat ik niet kan zien. Hij laat zich op de grond vallen, en slaat met zijn hoofd op de grond. 'Nee! Nee!'
'Grubby! Stop!' roep ik. Paniekerig kijk ik om me heen. 'Iemand, help!'
Er komt niemand. Ik pak Grubby vast bij zijn knokige armpjes, en kijk hem recht aan. 'Grubby, stop!'
Plotseling, worden zijn ogen weer helder. 'Je moet me helpen.' Zachtjes fluistert hij iets in mijn oor.
'Maar we moeten hier eerst weg.' Zegt hij resoluut. 'We zijn in gevaar!'
Verbaasd kijk ik hem aan. 'In gevaar? Maar, huh?' Ik snap er echt geen zak meer van.
'Kom! Snel!' Grubby trekt ongeduldig aan mijn arm. 'Kom mijn kind, we moeten echt gaan! Ik heb nu geen tijd om het uit te leggen.'
What the fuck... Ik snap echt geen zak meer van mijn leven. Sinds ik bijna vermoord ben door dat vage kind, is mijn leven totáál verandert.
Terwijl we op een sukkeldrafje door het bos rennen, zet ik alles nog even op een rijtje.
1. Ik ben in de houdgreep genomen, en daarna bijna vermoord.
2. Ik ben een onbekende jongen tegen gekomen in mijn meertje, waar nooit iemand is. En toevallig lijkt het er op dat hij ook meerminnen haat.
3. Ik kom een of ander wezen tegen, Grubby die ik echt verschrikkelijk veel vind lijken op een van mijn favoriete personages uit Harry potter, Dobby. (Ja, ik was vroeger Harry potter fan), die ineens samen met mij iets belangrijks wil gaan doen.
4. We zijn in gevaar.

Blake Sophie Dawn.


'ugh.. mijn hoofd bonkt als de ziekte 'mompel ik. Ik kijk om me heen. Ik lig in het appartement. Het is een paar uur geleden dat ik bewusteloos ben geslagen. James is weg. Die mannen. Binnen no time sta ik in andere kleren. Heb ik mijn tas ingepakt en laat een briefje voor mijn zusje achter. Ik moet weg , ik weet niet wanneer ik terug ben. Ik hou van je , kus Blake.


Ik ren het appartement uit , stap in mijn auto. Gooi mijn spullen op de achterbank en volg mijn gevoel , de nog net ziende bandensporen. Binnen een paar uur heb ik nog niks gevonden. Wat een zeik. Ik kijk om me heen. Ik weet niet waar ik ben. Ik weet niet waar James is , ik weet niet waar ik moet zoeken. En ik heb honger. Ik haal bij de eerste beste avond winkel een maaltijdsalade , wat water , met wat appels. Ik neem een tijdschrift mee. Ik betaal loop naar de auto. En stap in. Vannacht dan maar op een camping slapen . morgen verder zoeken ik ben te moe. Als ik bij de camping aan kom. Krijg ik een plaats toegewezen waar ik mijn auto kan plaatsen. Ik klap mijn auto zo goed uit dat ik er in genoeg ruimte heb en na een tijdje val ik moeizaam in slaap.

Faye da Luz

Jaja.. 'Grubby, alsjeblief. Waarom vluchten we in hemelsnaam?' zucht ik. Ik sta stil, en kijk Grubby aan. 'Faye! Pas op!'
Angst schiet door mijn lijf, en op dat moment gebeuren er een paar dingen tegelijk. Ik merk hoe ik sneller dan normaal, stukje bij beetje onzichtbaar wordt. Een donker figuur komt op Grubby en mij afgesneld. Grubby lijkt weer in trance en begint te gillen.
'Godverdomme! Kutelf!' Waar heb je haar gelaten!' De onbekende man komt op Grubby af gelopen. 'Je hebt haar laten verdwijnen, hé? Met die rare trucjes van je!'
Grubby lijkt nog steeds in trance, en kijkt nu met nietsziende ogen voor zich uit.
'Verdomme! Zeg iets!' De man schopt Grubby tegen zijn schenen. Maar hij zegt nog steeds niets. Tierend pakt de man Grubby bij zijn nekvel. 'Zeg op.' Sist hij. 'Waar is het meisje?'.
Nog steeds zwijgt Grubby. Vloekend smijt de man hem op de grond, en
'S-Snel.' W-waar wacht je nog op, vlucht!' fluistert Grubby zo zacht, dat ik het alleen kan horen.
'Faye! Vlucht!'
Verbaasd kijk ik hem aan, hoe kan hij me zien? 'Doet er niet toe.' Sist Grubby, mijn gedachten radend.
'Ren!'
Ik slik. 'Ik kom je straks halen.' Fluister ik met een brok in mijn keel. Grubby steekt zijn hand naar me uit. 'Tot straks'. Ik ren weg, en verschuil achter een boom, nog steeds onzichtbaar. Tranen stromen over mijn wangen. Ik ken Grubby pas sinds deze middag, maar ik geef nu al verschrikkelijk veel om hem. Maar ik weet dat ik door moet gaan. 'Grubby! Ik kom je straks halen!' herhaal ik nogmaals!
Ik hoor de man flippen. 'GODVERDOMME! Kut elf! Vertel op! Waar is die trut?' Grubby snikt zachtjes. 'Ga Faye! Ga!'
Nog steeds onzichtbaar ren ik verder. Ik moet doorgaan, voor Grubby.

Het lijkt me trouwens leuk om mee te doen. Zou dat nog kunnen?
Ik heb al iets verzonnen:
naam: Ivy Silva Viridi
leeftijd: 17
kleur ogen: Felgroen
soort : Woudmeisje
gave: Kan (tot op zekere hoogte) de natuur om haar heen beïnvloeden. Ze is ook in staat om zich zo snel en geruisloos te verplaatsen dat het lijkt of ze zomaar uit het niets verschijnt.
vegetariër of menseneter: ze leeft van alles in het bos.
verleden : Ze herinnert zich nog maar een beetje van haar grootmoeder, die haar alles wat ze weet geleerd heeft. Haar grootmoeder overleed toen ze nog een klein meisje was. Ze zorgde vanaf dan voor zichzelf. Van haar ouders weet ze niets. Ze heeft altijd alleen in het bos gewoond. Nu ze 17 jaar oud is zal ze niet meer ouder worden.
vrienden: Geen.
familie: Weet ze niet. Ze gaat er vanuit dat ze niet meer in leven zijn.
overig: Ze draagt een masker, alleen de persoon die voor haar de ware is kan het masker wegnemen, zij zelf kan dat ook niet. Ze leeft in het bos en verzorgt daar de dieren, planten en bomen. In ruil daarvoor zorgt het bos ook voor haar.
intro: Ik weet dat er iets mis was in het bos. Ik merk het aan het gedrag van de dieren. Ze trekken weg van het midden van het bos. Ik klim uit de boomhut. Het regent. Ik ren tegen de richting van de wegtrekkende dieren in. Langzaam begin in het bos uit te kammen...
foto:
James Blaze Thompson

Zo, dat meisje kon hard schreeuwen. Ze was nog steeds wanhopig bezig om op het glas te bonken, iets wat toch geen zin had. Uiteindelijk werd het stil, of op zijn minst stiller. Dus ze was al; of onder het blauwe water of ze was bezig met watertrappelen. Ik wist nog steeds niet wie die Indigo was, of wát ze/hij was.
"N-niet doen! Grubby niet weten waar meisje is!" gilde een hoge stem. Het deed me denken aan iemand uit een Harry-Potter film, alleen wist ik niet welke.
"Ellendige elf! Je hebt haar laten ontsnappen!" riep de woedende stem van één van de mannen, waarna er een harde bonk klonk en gejammer.
"Grubby weet niet waar het meisje is." jammerde de elf.

Indigo Hazel Waters







Ik was de hele nacht wakker gebleven, dag en nacht, onder mijn ogen had ik vast en zeker wallen, o wacht. Die had ik al. Ik had een halfuur geleden een zelfmoord poging gedaan, ik wilde mezelf ophangen met mijn shirt maar dat ging nogal moeilijk want ik had die shirt ook aan! Een kogel door mijn kop schieten zou ook niet hepen, dat had ik al zo vaak gedaan. Daarom lag ik nu weer op de dag van de auto, me eenzaam te voelen. Waar waren die sukkels heen? Alexander, Raven en Selene, ik zou ze kunnen wurgen. Ik had mijn pistool nog steeds in mijn handen geklemd.
"WHOAW."schreeuwde ik toen ik van het dak van de auto er af werd geslingerd doordat een of andere idioot een botsing maakte. Meteen stond ik op, en hield mijn pistool op het geschrokken meisje gericht.
"Niet schieten!"zei ze snel, "Ik ben opzoek naar mijn vriend. Hij is een soort van ontvoerd door rare wezens." ze keek bang uit haar ogen.
"Nou dan ga je maar ergens anders zoeken."snauwde ik boos.
"Ik ben Blake. Ben jij ook iemand kwijt? En waarom zie je er zo uit?"vroeg ze.
"Nee, ik zoek mijn 3 huisdieren, Alexander,Raven en Selene."snauwde ik boos. Het bleef even stil, ik klom weer op het dak van de auto en ging weer liggen, ik hoorde het meisje niet vertrekken. Wat wilde ze, dat ik haar zou helpen?

"Blauw." hoorde ik een mannenstem zeggen, ik ging meteen rechtop zitten, mijn naam betekende blauw, en daar reageerde ik ook altijd op, "Indigo Hazel Waters. Wil je je vrienden niet redden?" De man stond recht voor mij, Blake slaakte ene geschrokken gilletje terwijl ze uitstapte.
"Waar is hij!"gilde ze, je kon horen dat ze bang was.
"Zeg tegen je vriendin dat ze haar kop moet houden." zei de man.
"Ze is mijn vriendin niet, en ik zoek mijn vrienden niet, maar mijn huisdieren die tegelijk mijn hulpjes zijn."snauwde ik naar de man, "Blake houd je kop even oke!"snauwde ik naar het meisje.
"Waar zijn ze."zei ik tegen de man, mijn stem klonk verrassend genoeg kalm.
"Volg mij maar." zei de man terwijl hij wegliep. Ik ging van de auto dak af en liep achter de man aan, Blake volgde mij weer. Geweldig. De man liep en leip en liep maar verder tot hij bij een boom kwam, hij ging er met zijn hand langs.
"Jullie kunnen er nu ook gewoon naar binnen."zei hij grijnzend. Hij ging de boom gewoon door. WHAT TH FUCK. Twijfelend duwde ik mezelf tegen de boomstam en ik voelde hoe ik ook de boom in ging en niet veel later kwam Blake ook de boom in.
"Waar is hij?"vroeg ze smekend aan de man.
"Volg mij maar Indigo." zei de man tegen mij. Ik knikte en volgde de man door een rare ruimte. Mijn ogen werden groot van verbazing toen ik van die glazen cabines met een vreemd soort blauwe gloed zag en daarin zaten. Raven en Selene! En nog een of andere gast. Er borrelde allerlei woede in me op toen ik ze zo hulpeloos lag liggen.
"James!"gilde het meisje in paniek toen ze de lichaam van haar, volgens mij was het haar vriendje, zag.
"Wat doe je met ze?"vroeg ik geschrokken en vol afschuw, er kwam nog een man, hij leek heel erg veel op de man die mij hier heen had gebracht en hij had mijn klokje en Selene's dolk.
"Geef mijn klokje!"grauwde ik. Toen ze hem niet wilde geven werd ik nog kwader en voelde ik hoe mijn huid op mijn rug openscheurde en er 2 grote zwart vleugels tevoorschijn kwamen. Mijn handen werden van die lelijke klauwen, ik hield niet echt van klauwen.
"Waarom zijn zei hier?"vroeg ik terwijl ik naar de hulpeloze lichamen keek.
"Wij willen Agatha terug."zei de man.
"Wie is Agatha nou weer, ik ken gene Agatha, ik ken veel mensen die ik allemaal wil vermoorden maar geen Agatha."siste ik.
"Agatha, "begon ene van de mannen, "Is onze zuster, degene die jou heeft vervloekt. Maar doordat ze jou had vervloekt is ze haar leven zelf kwijt geraakt. Dus offeren we jou op, en daarbij hebben we dierbaren van je nodig."zei hij wijzend naar de lichamen in de glazen cabines.
"Nooit!" siste ik, ik steeg op in de kleine ruimte en maakte de eerste cabine kapot door er de hele tijd met mijn vleugels op de rammen. Natuurlijk deed het voor mij pijn, maar het hielp, er kwamen grote barsten in de cabine. Het was de cabine van Alexander.
"Blaak, sufkop! Blijf daar niet zo staan en help me! Ik begin met kapot maken en jij maakt het verder kapot!"schreeuwde ik naar het meisje dat niet wist wat haar overkwam. Snel maakte ik de andere 2 cabine's ook kapot, nou ja ik begon er al. Ik wist niet hoe Blake ze verder zou kapot maken maar dat kon me niets schelen. De 2 mannen lachten alleen maar.
"We wisten wel dat je ook door woede in een half demon zou veranderen."lachten ze, ik gromde naar ze. Voordat ik het wist werd ik door niets tegen een muur aangeduwd. Ik voelde de pijn niet ondanks dat ik best hard tegen de muur aankwam.
"Als je ze allemaal kapot hebt gemaakt, neem je ze allemaal mee naar buiten Blake, en niet alleen je liefje, maar ook mijn hulpjes die tevens mijn huisdieren zijn, " gromde ik.
"Oke!' zei ze. Ik wist hoe ik moest vechten ik had het al zo vaak gedaan, ik vloog op de mannen af en had mijn klauwen al gebald, i probeerde een grote vuurbal te creëren. Ik raakte een van de mannen's halzen aan en liet hun huid verbranden, hij gilde het uit.
"Au!"snauwde ik toen ik voelde hij de andere veren uit mijn vleugels zat te trekken. Dat deed wel weer verdomd veel pijn. De meeste klappen ontweek ik best goed, dat kon ik niet over hun zeggen. Ze waren nogal mislukte vechters, het enige wat ze konden doen was mijn veren eruit trekken. Ik gromde, en beacht hoe ik me hun buiten westen kon krijgen. "Is het al gelukt?"vroeg ik hijgend aan Blake terwijl ik me nog steeds op het gevecht richtte. Twee mannen tegen een meisje is niet echt eerlijk.
"Ja maar ze staan niet echt op!"zei ze in paniek.
"Hulp nodig?"ik herkende de stem meteen. Selene! Ze had haar dolk te pakken gekregen. En keek een van de mannen grijnzend aan.
"Waarom staat de rest niet op?"jammerde Blake.
"Zij zitten er waarschijnlijk al veel langer." zei Selene kalm.
"Ga jij haar maar helpen. En anders moeten jullie maar een weg naar buiten zien te vinden, want ik ga het denk ik maar weer laten instorten." zei ik tegen Selene, ze twijfelde maar ging toch Blake helpen met proberen de 3 jongens wakker te krijgen.
Na 10 minuten zag ik hoe Selene met moeite Raven wegsleepte, na ongeveer een kwartier kwam ze terug om Blake te helpen met haar vriendje en daarna Alexander.
"Als ik jullie was zou ik nu maar verdwijnen."siste ik tegen de mannen, ik doelde op wat ze eerder vlakbij Selene's huis hadden gedaan. Ik concentreerde me op de grond en ja hoor ze verdwenen al, ik moest hier uit zien te komen, voordat alles instortte! Ik zocht grommend de uitgang naar buiten wat ook de ingang was geweest.
Raven Christian Marshall

Ik voelde me net een of andere pop. Mijn hele lichaam voelde aan alsof het pudding was, mijn oogleden leken net betonnen blokken te zijn, waardoor ik ze niet open kreeg, en mijn hele lichaam plakte van het viezige, blauwe spul. Ik zat ergens tegen een boom aan, waar iemand me heen geslepen had.
"Jezus wat is 'ie zwaar." hoorde ik haar mopperen. Volgens mij was ze nu met Alex aan het slepen.
"Uh, Sanne, ofzo? Wil je me even helpen?" vroeg een ander meisje.
"Mijn naam is Selene, smurf." snauwde ze. Selene. Dat kwam me vaag bekend voor. Mijn gedesoriënteerde brein leek aangetast te zijn door dat vieze spul, alsof het in mijn hoofd gekropen was. Gatverdamme.

Ivy Silva Viridi







Ik zit in een boom in het midden van het bos. Ik heb al de hele dag gerend. Ik zat even uit te rusten. Ik had ontdekt dat ik mijn elf niet kon vinden. Grubby, mijn beste maatje, volgde me normaal overal. Maar nu is hij er niet... Plotseling hoor ik onder me mensen aankomen, nou ja, je weet nooit of het wel mensen zijn. Een man en twee meisjes. Een van de meisjes keek nogal pissig. De ander doodsbang. Het gezicht van de man kon ik niet zien. Ze zeggen iets. Ik spring naar een lagere tak om het beter te horen. Ik zie het groepje bij een boom staan. De man verdwijnt in de bast. Ik knipper met mijn ogen. Huh?! Waar is hij? Normaal heeft het bos geen geheimen voor mij. Aarzelend doen de twee meisjes de man een voor een na. Ook zij verdwijnen. ik blijf nog een tijdje in de boom zitten. Er gebeurt niets. Ik klim de boom uit en loop naar de neppe net-echt-boom. Ik haal diep adem. Ik steek mijn hand uit. Voordat ik de bast raak komt er een meisje uit. Ik spring opzij. En voor ze op kan kijken zit ik alweer in een boom.
'Hallo?', vraagt ze.

Raven Christian Marshall

Ik lig ergens. Op iets zachts en ik word de hele tijd door elkaar geschud dus zo fijn is het niet. Met een lange gaap open ik eindelijk mijn ogen. Ik lig in een auto, dat is duidelijk. Daardoor word ik door elkaar geschud. Mijn hoofd licht op de schoot van een meisje, vage herkenning in mijn hersens. Ze heeft wel mooi haar.
"Ik wil een lolly." mompel ik. Ik prik het meisje in haar wang. Met een rare zucht slaat ze mijn arm suf weg.
"Ik wil een lolly!" roep ik. Gelijk schrikt ze wakker, als ik aan haar haar trek.
"Wat nou?" snauwt ze keihard.
"Ik wil een lolly?" zeg ik met een pruillip, en puppyogen.
"Nou, die hebben we niet." snauwt ze, waarna ze haar hoofd weer tegen het raam aanlegt.
"Maar ik wil een lolly!" zeur ik.
"Raven, doe is normaal!" siste ze.
"Ik wil een lolly." zeg ik koppig.
"Raven, we hebben geen lolly. Klaar uit. En nu normaal doen, je bent geen kind weer. Mopperend kom ik overeind en kruip ik in het andere hoekje. Een jongen en meisje voor mij zitten met elkaar te praten, al snauwt het meisje eerder. Ik grijns en sla mijn armen om de jongen's nek heen, waarna ik mijn kin op zijn hoofd leg.
"Heb jij een lolly?" vraag ik.
"Raven, doe eens normaal!" de jongen probeert mijn armen van zijn nek af te halen.
"Ik wil lolly." Jammer ik, als ik weer terug plof op de achterbank.
"Raven, hou je kop dicht en doe normaal!" snauwde het meisje achter het stuur.
"Stomme mensen." mopperde ik.

Indigo Hazel Waters












Raven was serieus gek geworden, het was een wonder dat Alex niet zo gek was, hij voelde zich alleen enorm beroerd en was hartstikke geprikkeld.
"Heb jij je dolk Seleentje?"vroeg hij zuchtend aan Selene.
"Noem me geen Seleentje. En ja ik heb mijn dolk. Al ziet het er niet uit!"zei ze zuchtend, "Kan je alsjeblieft wat rustiger rijden Indigo."
"Best."mompelde ik, "En let maar op, Alexander blijft je nu Seleentje noemen, hij houd van bijnamen." voegde ik er spottend aan toe. Ik reed veel te rustiger vond ik, maar de meeste hier in de auto hadden hoofdpijn en konden zich nergens op concentreren, vooral de kitten, oke waarom noemde ik hem in hemelsnaam kitten. Ja zo gedroeg hij zich wel.
"Heb jij je klokje?"vroeg Alexander nu aan mij.
"Nee. En kan je nu je kop dicht houden."gromde ik. Zij waren namelijk niet de enige met koppijn. Er was een stukje beton of wat het ook was op mijn kop gevallen, gelukkig was mijn hoofd niet zo gevoelig als dat van een mens. Blake reed met haar vriendje achter mij aan. Ze had vragen zei ze. Om van haar gezeik af te komen had ik gezegd dat ik ze later zou beantwoorden, maar dat zou ik dus echt niet doen.
"Is er nu wel een lolly?"vroeg Raven nu weer, ik gromde en nam nu een andere weg, om van zijn gezeik af te komen moesten we een lolly hebben, het leek net alsof ik een oppasser was voor Raven samen met Selene en Alexander.

Ik stapte uit en beende boos naar de winkel toe. De vrouw achter de kassa keek me geschrokken aan.
"Ik wil een zak lolly's. "mompelde ik.
"O. Oke." zei ze. Ik betaalde en ging weer naar buiten, ik stapte in en zodra we weer reden gooide ik de zak lolly's tegen Raven's hoofd aan.
"Hier zijn je rot lolly's."snauwde ik boos. Hiervoor waren we gestopt. Terwijl er een of andere man achter ons aanzat om ons te vermoorden.
"Je wordt maar beter weer jezelf."siste ik tegen Raven zonder me van het stuur af te wenden.
"Waarschijnlijk is hij zo omdat hij te lang in een van die glazen cabine's heeft gezeten. Het meisje dat achter ons rijd, haar vriend heeft er dus waarschijnlijk meer last van. Ze moeten langzaam hun geheugen terug krijgen. Selene en ik hebben er niet zo veel last van omdat we er niet zo lang in zaten maar Raven en die andere jongen wel."mompelde Alex die met zijn hoofd tegen het raam aanleunde.
"We stoppen zo weer, want ik heb honger, en jullie volgens mij ook."mompelde ik.
Raven Christian Marshall

"Lolly!" Ik scheurde de zak open, legde de lolly's op mijn schoot en gooide de zak weg. Ik scheurde de verpakking van een blauwe lolly eraf en stak hem in mijn mond. Lolly. Ik hield van Lolly's. Lololololly voor iedereen.
"Ook lolly?" Ik keek Seleentje met grote ogen aan en stak een roze lolly naar haar uit.
"Nee." zuchtte ze.
"Maar lolly's zijn lekker!" probeerde ik, waarna ze haar hoofd schudde. Ik legde de lolly terug op mijn schoot en sabbelde op mijn blauwe lolly. Blauwe lolly's zijn gaaf, omdat je er een rare blauwe tong van krijgt.

Ik likte over de wang van de jongen voor me heen, die een spastische beweging maakte en me boos aankeek.
"Je hebt een blauwe wang!" zei ik, wijzend naar de enorme blauwe veeg.
"Raven, doe toch is normaal man!" siste hij.
"Niet boos zijn." mompelde ik met een pruillipje. Hij moet niet boos zijn, dat is niet leuk. Dan gaan mensen schreeuwen.
"Maar dat ben ik wel! Je moet verdorie een keer ophouden met dat kinderachtige gedoe van je!" riep hij kwaad. Met grote ogen keek ik hem aan en kroop over de achterbank heen, waardoor ik tussen de achterklep en de bank ingepropt zat. Waarom was iedereen kwaad op mij? Ik deed toch niks verkeerd? Ik voelde een warme zoute druppel over mijn wang heenglijden. Nu liet hij me huilen! Dat was niet aardig. Ik begroef mijn hoofd in mijn opgetrokken knieën en snifte.
"Raven..." zuchtte Alex.
"Ophouden!" gilde ik. Ik keek over mijn knieën heen, waar een zwarte beer lag. Ik pakte de knuffel op en hield hem vast, waarna ik mijn duim in mijn mond stopte. Ze mochten niet boos zijn op mij. Ik wou niet dat ze boos waren.

Selene Howe

Oke ik vind het in een woord verschrikkelijk dat Raven Raven niet meer is. En alsof dat nog niet vervelend genoeg is is hij in een irritante kleuter veranderd. Maar ik kan het nog steeds niet aanzien om hem te moeten zien huilen. Dus ga ik naast hem zitten en sla een arm om hem heen.
'Iedereen is gemeen tegen mij.' Snift hij met zijn mond vol duim en lollie.
'Haal in ieder geval je duim uit je mond als je praat.' Zeg ik streng. Hij doet wat ik zeg en kijkt me met grote bangen ogen aan.
'Waarom zijn jullie allemaal boos?' Vraagt hij.
'We missen Raven.' Zeg ik zachtjes.
'Maar ik ben toch hier?' Probeert hij het goed te maken.
Raven Christian Marshall

"Dat is waar..."
"Wat is er dan mis?" vraag ik.
"Ik weet niet wat er met je gebeurt is, maar je bent zeventien. Je hoort je niet zo te gedragen." mompelt ze verslagen. Ik kruip over haar heen en prop mezelf tussen haar benen door en leg mijn hoofd op haar buik.
"Sowwy." mompel ik terwijl ik mijn duim weer in mijn mond steek en gaap.
"Dat geeft niet." mompelt ze, terwijl ze haar handen door mijn haar laat glijden en ik zo in slaap val.

Ivy Silva Viridi







Ik spring heen en weer, van boom naar boom. Ik volg de auto's. Nadat ik toen straks weer terug in mijn boom was geklommen, waren er een hoop mensen uit de neppe net-echt-boom gekomen. Ze zaten allemaal onder de blauwe smurrie. Een katachtig wezen was niet bij bewustzijn. Alles begon te schudden. Toen renden ze allemaal weg. Ze splitsten zich op en reden vervolgens met twee auto's de weg op. Dus ik volgde ze. Niemand voert iets uit in mijn bos zonder dat ik het weet, dacht ik boos. Na een tijdje was de auto gestopt. Er was een meisje uitgestapt en een winkel binnengegaan. Ze kwam terug met iets in haar handen, ze keek woedend en smeet het naar de achterbank. Daarna reden ze weer verder.
Ze zijn tot nu toe niet meer gestopt. Ik zie verderop een tak over de weg hangen. Zal ik... Het is natuurlijk gevaarlijk... Ik besluit van wel. Ik haal de auto's in en klim de tak op. De eerste auto komt dichterbij... Dichterbij... Dichterbij... Ik haal diep adem... en spring.
De tijd lijkt een paar seconden stil te staan. Dan kom ik met een bonk neer op het dak van de eerste auto.

Selene Howe

'Er moet toch een manier zijn om hem terug te krijgen.' Roep ik gefrustreerd.
'Misschien als we hem heeel hard slaan.' Stelt Indigo voor.
'Indi!' Roep ik boos.
'Hij is dan in ieder geval stil.'
'We gaan hem niet slaan!' Zeg ik boos.
'Zijn herinneringen komen vast vanzelf wel weer terug.' Zegt Alex.
'En hoe weet je dat zo zeker?' Vraag ik lichtelijk wanhoopig.
'Dat weet ik niet zeker Sel.' Zucht Alexander. 'Dat kunnen we alleen maar hopen.'
'Ik heet Selene.' Grom ik boos.
'Jullie noemen mij ook allemaal Alex.' Kaatst hij terug.
'Jou naam heeft vier lettergrepen!'

Raven Christian Marshall

Een geschrokken gil verliet mijn mond toen er een harde bonk op het dak klonk. Ik klemde mezelf aan Selene vast en keek geschrokken naar het dak. Indigo trapte op de rem en vloekte hard.
"Wat gebeurt er?" piepte ik.
"Er is niks aan de hand." zei Selene zachtjes en kroop onder me vandaan.
"Blijf jij hier zitten? Dan ga ik even kijken. Teddy blijft bij je." ze gaf me een blauwe lolly en glimlachte.
"Okay." mompelde ik en haalde de lolly uit de verpakking.
"Je liet hem doodschrikken, achterlijk wijf!" gilde Selene van buiten klaar. Ik schrok even toen ik een harde piep hoorde, maar ging verder bezig met op de lolly sabbelen. LOLLY. Ik hoorde een doffe klap tegen de auto aan en greep Teddy beter vast.
"Doe eens normaal!" riep een kalmere stem nu, al zat er een vlaag van woede in verstopt.

Ivy Silva Viridi







Het meisje dat tegen me geschreeuwd had kijkt me woedend aan.
'Alsof jij zo normaal doet!', gilt ze. Ik sta op het punt om antwoord te geven als de auto een scherpe bocht maakt.
'Wha!', roept het meisje en ze glijdt van het dak af. Vlug kruip in naar haar toe. ZE HANGT AAN DE ZIJKANT VAN DE AUTO!
'Indigo! Stop!', gilt ze. Ik wil haar hand pakken. Haar vingers glippen weg. Net voordat ze valt grijp ik haar hand vast.
'Niet loslaten!', roept ik. De auto mindert vaart. Ik trek het meisje het dak op. De auto stopt langs de kant van de weg. Ze kijkt nog steeds geshockeerd voor zich uit.
'Gaat het?', vraag ik een beetje trillerig.
'Wie... Wie ben jij?' Voordat ik antwoord kan geven word ik van achteren van het dak afgerukt. Ik voel iets scherps tegen mijn keel drukken.
'Huh! Wa-?'
'Niemand doet mijn sleentje pijn!', zegt iemand achter me.

Raven Christian Marshall

Het meisje leek duidelijk verbaasd. Dat mocht ook wel. Ze mocht Selene niet pijn doen! Selene was lief, en een engel. Ze kon soms wel boos zijn, maar dan mocht je nog niet boos op haar zijn! Selene keek mij ook verbaasd aan.
"Niet doen!" gilde het meisje. Haar haren waren zo vel, dat ze pijn deden aan mijn ogen.
"Raven, ze heeft mij net gered." zei Selene.
"Maar ze gooide je van de auto af!" riep ik kwaad.
"Dat deed ze niet expres. En geef nu mijn dolk terug." zei ze.
"Nee. Niemand mag jou pijn doen." Indi had de auto gestopt, en beide waren ze uitgestapt.
"Raven, geef mij mijn mes." mompelde Selene, terwijl ze haar hand uitstak. Uit het niets werd ik met een ruk vastgepakt en naar achter getrokken, waardoor het mes een lange lijn achterliet op de wang van het meisje. Een tak van een boom zat om mijn middel heen.
"Laat los!" riep ik hard an probeerde me uit de tak te wurmen. Deze ging om me heen klemmen, waardoor ik bijna geen adem kreeg. De mes gleed uit mijn hand, waardoor ik gefrustreerd harder begon te bewegen en wurmen. Indigo stond ondertussen vaag naar het meisje te kijken. Doordat, kreeg ik nog minder adem en ging ik voorover hangen. Toen ik helemaal stil was, liet de tak me plots los en viel ik met een doffe plof op de grond.

Selene Howe

'Het was echt niet nodig om hem zo hard te knijpen!' Roep ik boos tegen het meisje.
'Hij vloog mij eerst aan!' Roept ze terug.
'Dat kan me niet schelen!' Roep ik en ik ren naar Raven toe. 'Je blijft van hem af.' Ik probeer Raven bij te brengen door hem zachtjes op zijn te slaan.
'Wie zijn jullie? En wat doen jullie in mijn bos?' Vroeg het meisje pissig.
'Indi Raven Selene en ik ben Alexander. En die twee mensen die net uit die andere auto stappen zijn Blake en James.' Zegt Alexander ons om de beurt aanwijzend.
'We zijn gewoon op doortocht.' Merkt Blake op.
'En met die vreemde praktijken in die boom hebben jullie zeker ook niks te maken?' Vraagt het meisje.
'Nee dat waren die andere creeps.' Zegt Indigo nijdig.
'Oke jongens heel leuk allemaal maar Raven wordt niet wakker.' Zeg ik. 'Alex kun je me helpen?' Alex snelt naar me toe en doet zijn vage groene lichtding bij Raven.
'Hoe heet jij eigenlijk?' Vraag ik plotseling.
'Ivy.' Zegt het meisje kortaf.
'Oke.' Zeg ik. Jaaah mooi antwoord i know. Ik vestig mijn blik weer op Raven. Hij komt langzaam een beetje bij.
'Gaat het?' Vraag ik zachtjes.

Ivy Silva Viridi







Ik kijk naar de mensen om me heen. Ik kijk naar de jongen die ik net fijngeknepen had. Ik voel me een beetje schuldig. Het valt me op dat hij niet echt een jongen is, meer een soort kat. Plotseling proef ik een ijzerachtige smaak. Ik herinnerd me dat de jongen me met de dolk gesneden had. Ik voel aan mijn wang. Hij is warm en vochtig. Ik bestudeer mijn vingers. Ze zitten onder het bloed. De katachtige jongen is weer bijgekomen. Hij staart me aan. Plotseling worden zijn ogen rood. Ik schrik me een ongeluk en strompel naar achteren. Hij staat op en begint op me af te lopen, alsof ik hem nooit fijngeknepen had.
'Raz?', zegt het meisje. 'Raven?!' Ik draai me om en zet het op een lopen. Ik ren de snelweg over. Vlieg tussen de auto's door. Ik weet dat hij achter me aankomt. Ik heb de rand van de snelweg bereikt en klim in een boom. Hij klimt achter me aan. Vanaf de andere kant van de snelweg klinken verschrokken kreten.
'Raven! Stop! Stop ermee!' 'Raven! Kom terug!'
Ik ben nu helemaal boven in de boom. Er is geen boom die dichtbij genoeg is om te springen. Dus blijf ik doodsbang zitten. De kat-jongen, Raven, komt langzaam dichterbij. Hij zit nu op de tak waar ik op zit. Langzaam, op handen en voeten, loopt hij mijn richting uit. Ik doe mijn handen voor mijn ogen. Ik voel mijn gezicht. Mijn masker is verdwenen. Ik spring op, zonder te weten wat ik doe laat ik me uit de boom vallen. Het kan gewoon niet. Langzaam komt de grond dichterbij. Waarom was ik alweer gesprongen? Een meter boven de grond werd ik door iets geschept en viel in een groep doornstruiken. Geschokt keek ik op. Een jongen staat over me heen gebogen. De jongen die net uit de auto stapte, James, geloof ik. Snel sta ik op. De tranen stromen over mijn wangen.
'Het gaat wel.', zeg ik, als een reactie op zijn onderzoekende blik. 'Dank je.' voeg ik er snel aan toe. Ik huil nog steeds. Selene is de boom ingeklommen en kalmeert de Raven-jongen.
'Waarom huil je?', vraagt het meisje dat geloof ik Blake heet. Ik schud mijn hoofd.
'Wil er niet over praten.'
'Ga je nu met ons mee?', vraagt de andere jongen.
'Nee!', roept het meisje dat de auto bestuurde. 'Dat meen je niet Alexander! Ik wil je nu echt vermoorden. En dat wilde ik al!'
'Indigo, hou toch je mond!', roept Alexander. 'Ik help je wel met die snee.'
'Nee, hoeft niet.', zeg ik snel. Ik loop terug naar het bos en pluk wat kruiden. Ik kauw er even op en smeer het op de wond. Ik ga tegen een boom zitten. Ik besef nog steeds niet wat er is gebeurd. Ik raak de huid rond mijn ogen nog eens aan. Het kan niet. Het kan niet kloppen. Er moet sprake zijn van een misverstand. Ik hyperventileer bijna. Oké, zeg ik tegen mezelf, even rustig. Ik kan nu niet instorten. De personen daar weten niets van mij. Ze zullen merken dat er iets is en vragen stellen. Het komt goed. Het komt goed. Ik sta op en loop terug naar de rest. Terwijl ik de tranen van mijn wangen veeg. Het komt goed.

Raven Christian Marshall

Pisnijdig zat ik in de boom. Nu stond mijn keel in de fik. En ik wou een lolly.
"Raven?" riep Alexander naar boven.
"Wat?" snauwde ik terug.
"Kom naar beneden!" riep hij weer.
"Nee."
"Nu!"
"Nee!"
"Ik kom je persoonlijk ophalen, hoor." riep hij kwaad.
"Doe je best." gromde ik.
"Ik heb een lolly! Een blauwe!" gilde Selene opeens naar boven.
"Lolly!" riep ik, mijn humeur 180 graden gedraaid. Ik sprong de boom uit, lande met een plof naast Selene en stopte de - al uitgepakte - lolly in mijn mond. Ik gooide Selene prompt over mijn schouder heen en sprong over de auto's heen naar de andere kant.
"Kijk, ik heb een lolly." mompelde ik, terwijl ik mijn lolly uitstak naar Blake.

Selene Howe

'Dat zie ik.' Zegt Blake droogjes.
'Kun je me neerzetten?' Vraag ik lichtelijk geïrriteerd. Ja gek genoeg is dubbelgeslagen over iemands schouder liggen niet al te comfortabel.
'Ow! Sorry!' Roept Raven. Hij pleurt me neer.
'Aaaw!' Kerm ik als er een pijnscheut door mijn stuitje schiet. Raven kijkt me verschrikt aan.
'Sorry!' Zegt ie nog een keer, zijn ogen zijn wijd opengesperd.
'Gaat het?' Vraagt Blake.
'Ja hoor.' Lieg ik en ik sta op de pijn in mijn stuitje negerend. Ze kijkt me vertwijfeld aan. Maar ik werp haar een hou-nou-maar-gewoon-je-mond-blik en ze gaat zich weer bezig houden met James. Ik loop weer terug naar Alex en Indigo enzoow.

Ivy Silva Viridi
Ik kijk naar Selene en Raven die nu op ons af komen gelopen. Nou, Selene loopt en Raven rent om haar heen. Ze komen weer bij ons staan.
Selene kijkt me onderzoekend aan.
'Is er iets?', vraagt ze.
'Nee hoor.', zeg ik. Te snel. Ze kijkt alsof ze me niet gelooft.
'Raven? Moet jij niet iets tegen Ivy zeggen?', vervolgt ze. Raven kijkt vragend naar haar op.
'Oh, ohja. Wil jij ook een lolly, Ivy?' Ik kijk hem raar aan. Selene schud haar hoofd.
'Nee, Raven, dat bedoelde ik niet. Weet je nog wat er net gebeurd is?' Weer kijkt Raven vragend naar haar op.
'Nee...', zegt hij. Selene kijkt hem fronsend aan.
'Oké dan.', ze wendt zich nu tot mij. 'Sorry dat Raven je aanviel. Sorry voor zijn gedrag in het algemeen. Hij doet een beetje raar sinds hij uit die buis is gekomen.' Ze kijkt treurig voor zich uit.
'Uhm, welke buis?', vraag ik. Ze kijkt naar me op.
'Weet je het niet?', vraagt ze. Ik schud mijn hoofd. Selene zucht. Ze begint te vertellen. Toen ze op het punt aankwam dat ze de boom weer uitkwamen onderbrak ik haar.
'Ja, vanaf daar weet ik het wel.' Nu kijkt iedereen me raar aan. Ik zucht.
'Ik volgde jullie. Wist ik veel wat er in mijn bos aan de hand was.'
'Jouw bos?!', roept Raven. 'Is dat helemaal van jou?! Ohhh... En zijn er ook... LOLLYBOMEN?!'
'Uhm, Raven, ik denk dat we allemaal wel genoeg hebben van je lolly's. Waarom wacht je niet even in de auto?', zegt Selene. Indigo knikt instemmend.
'Ik wil niet alleen in de auto.', zeurt hij.
'Ik ga wel met hem mee.', zeg ik. 'Als jullie dat niet erg vinden.' Iedereen schud van nee. Behalve Indigo natuurlijk. Raven loopt al naar de auto. Ik loop achter hem aan.
'Ivy, wacht!', roept Selene. 'Wil je bij ons blijven?' Ik twijfel, maar ze zullen me waarschijnlijk nodig hebben. En ik had hen nodig, als ik ooit nog rust wilde in mijn bos. Ik knik. Ik hoor Indigo kreunen.
'Ja, graag!'
'Oké!', zegt ze. Ik stap met Raven in de auto. Ik ga naast hem zitten en doe onze riemen vast. Binnen twee minuten valt hij in slaap. Als de andere komen waarschuw ik hen.
'Shttt... Raven slaapt...' Iedereen stapt de auto. Indigo rijdt weer. Het laatste wat ik hoor is dat Raven in zijn slaap iets mompelt over lolly's, dan val ik in een slaap die meer lijkt op bewusteloosheid.

Blake Sophie Dawn.

Ach Selene flikker toch op. Gaat door mijn gedachten. James is anders dan hij was. Stiller , maar hij weet nog wie ik ben en hij knuffelt me nog steeds. Een geluk.
James pakt me bij mijn middel. 'Ik hou van je' mompelt hij. 'Nouja willen jullie gezellig op doortocht gaan of gaan jullie mee naar mijn appartement aan de zee? 'stel ik de andere voor. Raven kijkt me met grote ogen aan. 'Heb je ook lolly's?' vraagt hij hopend. Ik knik. De andere halen hun schouders op. 'Heb jij nog een appartement? 'vraagt James me. 'Uhum en dat waren niet de enige 2'
'Waarom aan de zee in godsnaam en niet in het bos' vraagt dat meisje die Indi heet. 'Ik ben een meermin'antwoord ik droog. 'Ja weet ik veel' antwoord ze. Ik draai me om en draai met mijn ogen. 'Nouja ,gaan jullie mee? 'vraag ik nog een keer.

Indigo Hazel Waters












"Alexander," mompelde ik, ik had moeite met wakker blijven.
"Ja?"vroeg hij zacht.
"Wil je met plek ruilen. Ik ben moe."mompelde ik gapend, ik kon mijn ogen amper openhouden. W zouden nu naar Blake's huis gaan maar ik was echt te moe om verder te rijden.
"Tuurlijk."zei hij, ik wist dat hij ook moe was maar hij offerde zich graag op als mijn hulpje en huisdier tegelijk. Ik stopte de auto en we ruilden van plek. Ik viel zowat meteen in slaap.

Blake had een mooie huis, ik had het mezelf gelijk comfortabel gemaakt op haar bank, zo asociaal was ik wel. Ik probeerde weer in slaap te vallen maar dat lukte niet echt omdat ik overwemd werd door schuldgevoel. Ik had Selene's huis verwoest, waar zouden haar ouders en zij nu moeten wonen? Alexander die alleen ene kussen en deken had lag op de grond, hij zei dat hij hoofdpijn had, maar ik wist dat hij wakker was.
"Alexander."mompelde ik.
"Hmm."
"Ik voel me schuldig." fluisterde ik, ik was bang dat iemand anders het ook zou horen.
"Wat, jij voelt je schuldig, dat kan niet." zei hij spottend, maar hij ging nu wel recht op zitten.
"Ja, " zei ik, "Ik heb Selene's huis verwoest. Je moet me helpen."
"Het is voor het eerst dat jij zegt dat je je schuldig voelt, dus ik help je. Met wat moet ik je helpen?"
"Wanneer je je weer beter voelt, bouwen we een huis voor haar, jij bent een jongen, dus je bent vast wel sterk en weet hou dat soort dingen in elkaar zitten.En je bent zo vriendelijk dus je weet vast we hoe het moet?"
"Ja, natuurlijk, ik deed aan vrijwilligerswerk en bouwde voor de armen huizen."zei hij met een gefronst voorhoofd, "Wanneer wil je dit doen? En hoe kom je aan het geld?"
"Zo snel mogelijk, en ik heb geld zat." mompelde ik gapend, "Maar nu ga ik echt slapen. Ik ben uitgeput."
"Laat me je blauwe plekken en wonden helen." Ik was te moe om te protesteren dus liet ik Alexander maar zijn gang gaan.
Ivy Silva Viridi







We waren aangekomen in het huis van Blake. Het is een mooi huis. Het is heel open en licht. Iedereen ligt nu te slapen. Behalve ik. Ik kan niet slapen. Ik ben niet gewend aan de muren, de geuren en de geluiden. Thuis slaap ik in de bomen. Of op de veranda van mijn boomhut. Ik sta op van het matrasje op de grond. Ik sluip op mijn tenen naar de kamerdeur. Voorzichtig druk ik de klink omlaag. Ik kijk even om naar Raven en Selene. Ze liggen samen in het bed. Raven ligt op het randje met zijn duim in zijn mond. Zijn ogen gaan een beetje open. Hij kreunt zachtjes en draait zich dan om. Ik sluip de deur uit. Ik loop om mijn tenen door de gang. Ik open de deur.
'Waar ga je naartoe?', vraagt een stem achter me.
'Raven! Wat doe je?'
'Dat kan ik jou ook vragen.'
'Ik ga even naar buiten. Ik kan niet slapen.'
'Mag ik mee?'
'Eh, ik weet niet of dat een goed idee is...'
'IK WIL MEE!', krijst hij.
'Shht! Oké, oké. Kom maar mee.' Ik doe de deur verder open en we lopen samen naar buiten. Ik doe de deur dicht. Op het geluid van de zee na is het doodstil. Ik loop naar het strand. Er is nergens een boom te zien. Ik zucht.
'Wat is er?', vraagt Raven.
'Ik mis mijn bos...', antwoord ik. Wacht eens... Er klopt iets niet...
'RAVEN!', roep ik uit. Hij schrikt zich een ongeluk.
'Wat?'
'Je hebt nog niets over lolly's gezegd!' Hij barst in lachen uit om mijn verbaasde gezicht. Beledigd loop ik verder naar de zee toe en ga in het zand zitten. Boos staar ik voor me uit. Plotseling wordt de stilte op het strand verbroken door de rommelende motor van een auto. Hij kwam onze oprit op!
'Raven!', gil ik. 'Naar binnen! Nu!'

Raven Christian Marshall

Voor ik het weet, heeft Ivy me het huis in gesleurd.
"Hier bliven, en niet naar buiten komen." sist ze, waarna ze de deur voor mijn neus dicht gooit. Boos staar ik naar de deur, wat toch geen zin heeft en slof naar de woonkamer toe, waar ik de TV aanzet.
"Spongebob!" roep ik met grote ogen en plof neer voor de televisie. Ik vlieg ondersteboven van schrik als ik buiten een harde knal hoor. Ik krabbel overeind en kijk uit het raam, wat me zicht geeft op Ivy - wie op de grond ligt - en twee lange mannen in pak. Ik sprint naar de voordeur, gooide hem open voordat iemand anders het kon doen - Indigo en Selene renden van de trap af - en rende naar Ivy toe. in haar buik zit een gat, waar het bloed uitgutst. Een van de mannen hield een pistool vast en greens. Ik siste hard naar hen en vloog op ze af. De man met het pistool schoot spastisch mijn richting in en raakte mijn arm waardoor ik nog kwader werd en naar hem uithaalde.

Ivy Silva Viridi







De kogel boorde zich in mijn buik. Het duurde twee seconden voor de pijn tot me doordrong. Ik klapte dubbel en zakte op de grond. Ik drukte mijn handen op de wond in mijn buik. Ik hapte naar lucht. Mijn zicht werd wazig. Raven kwam naar buiten gerend en viel de twee mannen aan. De geluiden waren dof. Leken ver weg. Ik keek door een tunnel. Mijn gezichtsveld werd kleiner. Ik hapte nog eens naar adem. Het laatste wat ik zag was het bange gezicht van Grubby in de auto. Toen was alles zwart. Alleen een doffe pijn in mijn buik bleef over.

Ik stond in een bos, mijn bos! Ik was terug! Tegenover me stond mijn oma. Oma? Dat kon toch niet?
'Oma?', vroeg ik zachtjes.
'Oh, mijn liefste Ivy!', zei ze. 'Ik heb je zo gemist!'
'Waar zijn we oma?', ik had nog zoveel vragen voor haar!
'Dat doet er niet toe.', antwoordde ze. Toen viel mijn blik op wat ze in haar handen hield.
'Maar... Oma! U heeft mijn masker!'
'Ja, kind. Ik dacht dat je het nog wel nodig zou hebben.'
'Maar...', onderbreek ik haar.
'Nee, luister even goed. Er is maar een persoon in de wereld die jou dit masker kan afnemen. Zorg dat het niet gebeurt. Het beschermt je, zolang deze persoon dat niet kan.' Raven! schreeuwde ik in gedachte. Hij was de enige die me had aangeraakt voordat mijn masker verdween. Mijn oma hief haar handen op en legde mijn masker op mijn gezicht. ik voelde het versmelten met mijn huid. Ik wist wat me te doen stond.
'Dank u, oma. Ik hou van u!' Toen was mijn oma verdwenen en was ik weer alleen in het zwart.

Raven Christian Marshall

Vloekend, woedend en tierend greep die man naar zijn wang toe. Tja, katten hebben nagels. Ik plantte mijn tanden in zijn nek en zoog in hoge snelheid het bloed uit zijn lichaam, nu ik daar toch de kans voor had. Die ander was bezig met op me in te slaan, waarna hij het pistool van zijn collega vastgreep. Voor de zekerheid brak ik de nek van het levenloze lichaam en vloog op de andere man af. Jemig, wat hadden zij met spastischheid? Deze was nog erger dan die andere en schoot meerdere keren, voordat ik zijn nek brak. Ik liep naar Ivy toe, waar Alex en Selene omheen zaten.
"Ik krijg die kogel er niet uit." mompelde Alex gefrustreerd, voordat ik hem aan de kant gooide. Mijn nagels waren alweer terug 'gegroeid' naar hun oorspronkelijke vorm, maar ik liet ze weer groeien naar lange, scherpe nagels. Voorzichtig haalde ik de kogel uit de wond en gooide hem weg. Alex - die meer dan honderd meter op de grond was geland was overeind gekomen. Ik trok mijn shirt over mijn lichaam heen en propte hem op, waarna ik hem voorzichtig op de wond duwde, zodat het bloed niet erg kon stromen.
"Schiet op, mongool!" snauwde ik naar Alex toe, die eindelijk kwam aanrennen.

Selene Howe

Ik staar verbaasd naar Raven. Hij gedraagt zich in ieder geval niet meer als een klein kind. Toch vind ik het stiekem niet heel fijn dat hij zo beschermend over Ivy doet. Ja ik weet het heel kinderachtig.





Ivy Silva Viridi







Ik kwam dichter bij de oppervlakte van het duistere water. Eerst hoorde ik de stemmen om me heen. Ze klonken in paniek. Gefrutsel bij mijn buik. Doen een ontzettende golf van pijn. Ik kwam aan de oppervlakte. Ik haalde gejaagd adem. Gloeiende golven van pijn joegen door mijn lichaam. Ik hoorde verschrikte kreten om me heen.
'Ivy!' 'Ivy stop!' Toen waren alle handen verdwenen. De stemmen klonken gedempt. Ik hoorde een vaag gebons. Plotseling werd ik omhuld door iets bekends. Mijn ogen schoten open. Planten! Dikke lianen krulden zich over mijn lichaam. Ze leken licht uit te stralen. Om me heen was een koepel van dikke stammen. De pijn werd minder. Het licht werd nog feller, het verblinde me. Ik deed mijn ogen weer dicht. Van buiten klonk nog altijd gebons op mijn cocon. De pijn verdween, samen met de lianen die om mijn lichaam gestrengeld waren geweest. Ik haalde voorzichtig adem. Geen nieuwe pijngolf. Ik ging rechtop zitten. Ik keek naar mijn buik. Ik zat onder het bloed. Er zat alleen nog maar een rond litteken. Omhult door een vreemde tatoeage van ineengevlochten stengels en bladeren. Voorzichtig voelde ik aan mijn gezicht. Mijn masker was er weer. Was alles echt geweest?
'Ivy!', klonk een woeste brul. Dat herinnerde me aan de anderen. Snel beval ik de planten zich terug te trekken. Ik zat nog op de zelfde plek toen iedereen op me afkwam gerend en naar mij en heb bebloede zand om me heen staarden. Ik leefde nog!

Selene Howe

'Gaat het Iv?' Vraagt Alex als ze weer bijkomt. Ze knikt.
'Mooi.' Zegt Raven.
'Ja fantastisch allemaal hoor jongens.' Zeg ik verbitterd. 'Maar wat doen we met die lijken?' Iedereen kijkt me verbaasd aan.
'In zee gooien?' Stelt Indi voor.
'Ja dahag.' Zeg ik boos. 'Daar gaan we Poseidon echt niet mee opschepen hoor. En daarbij als we ze in zee gooien worden ze uiteindelijk gevonden en dan hebben we de politie achter ons aan.'
'Begraven?' Zegt James voorzichtig.
'Verbranden.' Zegt Indi. 'Dan is geen enkel bewijs meer.' Ik knik.
'Dat is waarschijnlijk inderdaad het beste. Blake wonen er hier nog meer mensen in de buurt?' Vraag ik.
'Ja.. Hoezo?' Zegt ze aarzelend. Oke ik snap best dat het waarschijnlijk nogal vreemd is om hier zo koelbloedig over te praten enzo. Maar zolang ik maar afgeleid ben van Raven -en zijn ongelofelijk sexy ontblootte bovenlijf- vind ik elk onderwerp best.
'We willen niet dat ze de geur van verbrand vlees ruiken. We kunnen dan beter ergens diep de bergen inrijden.' Leg ik uit. Blake huivert.
'Selene heeft gelijk. Laten we maar meteen vertrekken zolang het donker is ziet toch niemand dat we lijken in auto's stoppen.' Zegt Indi.
'Want een gestolen auto was al niet misdadig genoeg.' Zucht Alex.
'Hou toch je kop!' Roept Indi terug.
'Heb je hier een telefoon?' Vraag ik plotseling aan Blake als ik me iets bedenk.
'Ja hoor waarom?' Antwoord ze.
'Ik bedacht me net dat m'n ouders wel ongerust zullen zijn.'

Raven Christian Marshall

"Ik denk dat het beter is als jullie twee eerst gaan douchen ofzo..." mompeld Indigo droog.
"Hoezo?" mompel ik.
"Je zit onder het bloed, mongool." grinnikt Selene.
"IK BEN EERDER BIJ DE DOUCHE." roep ik, waarna ik het huis insprint en naar boven ren. Ik hoor Ivy net geërgerd zuchten als ik de deur net voor haar neus dichtgooi. Ja, ik ben snel.
"Lekker voor je!" grinnik ik, waarna ik mijn overige kleren uittrok en de douche aanzet.


"SELEENTJE." roep ik keihard, nadat ik me eindelijk afgedroogd heb.
"WAT?!" roept ze geërgerd terug.
"Ik heb geen kleren! EN IK WIL LOLLY." roep ik keihard.
"Dan had je ze mee moeten nemen!" gilt ze weer terug. Zo, d'r is iemand ongesteld zeg... Ik sla de handdoek geërgerd om mijn middel heen en open de badkamer deur, waarna Ivy achter me naar binnen schiet.

Ivy Silva Viridi







Ik schiet langs Raven de badkamer in. Snel gooi ik mijn verpeste kleren op de grond en stap onder de douche. De warmte maakt mijn stijve spieren los. Dan besef ik pas wat er gebeurd is. Ik had gewoon dood kunnen zijn! Ik barst in tranen uit. Terwijl ik ongecontroleerd snik zie ik het bloed het afvoerputje instromen. Samen met de shock stroomt het langzaam weg. Ik haal diep adem. De warme douche lijkt me te verstikken en ik stap er snel onderuit. Ik draai de kraan uit en wikkel me in een handdoek. Dan gooi ik het raam open en kijk omlaag naar de tuin. Ik kan weer ademen. Langzaam laat ik me langs de muur omlaag zakken. Dan begin ik te denken. Ik weet niet hoelang ik zo zit, ik heb veel vragen. Er worden me wel een paar dingen duidelijk. Niemand merkt op wanneer ik wel of geen masker draag. Er is iets aan de hand met Selene. Waarom zou ze anders zo boos doen? En Raven wordt weer zichzelf. Ik merk dat vooral dat laatste me opvrolijkt. Ik weet niet of dat wel goed is... Ik sta op en merk dan pas hoe gehavend mijn kleren zijn. Die kan ik net zo goed weggooien. Ik kieper ze in de prullenbak onder de wastafel. Ik staar naar mijn gezicht. Mijn ogen staan dof. Ik schrik er zelf van. Mijn haren zijn net stro en zijn al net zo dof als mijn ogen. Ik zucht en pak een borstel. Ik vermijd mijn spiegelbeeld. Als ik mijn haar geborsteld en geföhnt heb, loop ik terug naar het raam en beveel een van de struiken in de tuin omhoog te komen. De taken krullen zich omhoog tot aan het raam. Ik neem een paar takken met veel bladeren en bloesem af en vlecht ze samen tot een soort van jurkje*. Dan bedank ik de struik. Ik besluit wat te eten, en loop naar beneden.
* Ivy's jurkje
Raven Christian Marshall

Met een lolly in mijn mond plof ik neer op de bank. Lolly's zijn gewoon gaaf, en vooral als je er een blauwe tong van krijg. Ivy staat te hannesen in de keuken, duidelijk niet wetend hoe en gasfornuis werkt. Die is lang niet op de bewoonde wereld geweest. Indigo en Selene waren aan het discussieren wie de lijken weg zou brengen en Alex zat er gefascineerd naar te kijken.
"Wat doe je?" vraag ik, nadat ik neergeploft ben op een keukenstoel.
"Ik was van plan om wat eten te maken." mompelt ze.
"Wat wil je?" vraag ik.
"Wat er in huis is." antwoord ze droog.
"Pannenkoeken! Ik ga pannenkoeken maken!" kir ik kleuterachtig, waarna ik opsta en de keukenkastjes doorspit. Dat was het enige wat ik kon maken: pannenkoeken. Tja, en ei met spek. Maar dat was ook alles.

Ivy Silva Viridi







Wat? Pannenkoeken? Raven snuffelt door de kastjes opzoek naar allerlei ingrediënten.
'Uhm, Raven?', vraag ik voorzichtig. 'Wat zijn pannenkoeken?' Hij draait zich om. Zijn uitdrukking loopt over van ongeloof. Ik moet er bijna van lachen. Bijna.
'Wat?', vraagt hij.
'Wat zijn... Pannenkoeken?'
'Wat zijn pannenkoeken?!', roept hij. 'Weet je dat echt niet?!' Ik kijk naar beneden en schud mijn hoofd.
'Eh... Tja, hoe leg ik dat uit?' Hij krabt op zijn hoofd. Hij merkt dat ik niet opkijk. 'Hé, Iv, maak niet uit, joh. Kun jij toch niks aan doen.' Ik kijk nu wel op. Hij kijkt me schattend aan.
'Weet je wat?', zegt hij. 'Ik maak gewoon PANNENKOEKEN! Dan weet je het vanzelf.' Hij pakt een lolly (blauw, natuurlijk) en gaat verder met zijn pannenkoeken. Ik ga op de keukentafel zitten en kijk wat hij doet. Na een paar minuten hangt er een heerlijke zoete geur in de keuken.
'Mmmm... Ruikt lekker.', zeg ik. Glimlachend kijkt hij me aan.
'Wist het wel!' Na een paar minuten staat er een bord met een dampende pannenkoek voor mijn neus. Raven zit tegenover me. Ik kijk hoe hij zijn pannenkoek eet. Ik doe gewoon precies na wat hij doet. Voorzichtig stop ik een klein stukje in mijn mond. Het smaakt heerlijk! Snel slik ik het door en neem nog een stuk.
'Lekker?', vraagt hij. Ik knik heftig. Na noch twee pannenkoeken heb ik wel genoeg gehad.
'Dank je, Raven. Dat was echt heel lekker!', zeg ik.
'Altijd tot je dienst!', roept hij vrolijk. Ik draai me om en zie Selene vanuit de woonkamer boos naar me kijken. Ik schrik een beetje.
'Eh... Dan ga ik maar...', zeg ik zachtjes en loop snel de keuken uit. Ik besloot om weer een stukje over het strand te gaan lopen. Ondanks de slechte herinneringen.

Raven Christian Marshall

"Waar was jij mee bezig?" siste Selene kwaad.
"Ivy wou eten." mompel ik.
"En daarom deden jullie zo gezellig?" Ze was jaloers, waarom? Geen idee.
"Ze wist niet wat een pannenkoek was!" protesteer ik.
"En dan ga je lekker met haar lopen flirten." gromde ze.
"Wat?"
"Je heb me overduidelijk gehoord, Raven."
"Sinds wanneer flirt ik?"
"Sinds dat groene kind er is!"
"En ik heb helemaal niks met haar gedaan!"
"Oh, echt wel!" roep ze nu. Onderhand probeer ik haar de ogen er niet uit te krabben, alsof zij het alleen zo moeilijk heeft.
"Oh, en wat heb ik dan gedaan?!" grom ik kwaad. Dan valt ze even stil.
"Ten eerste, alsof ze je beste vriendin is en je haar niet wou vermoorden, een stomme lolly aanbieden. Dan je leven wagen alsof ze je vrouw is! Dat is niet normaal!" Zegt ze uiteindelijk.
"Dat zijn geen redenen! Jij zou Alexander toch ook redden als die vermoord werd?"
"Maar Alexander is ook een vriend!"
"En Ivy ook!" Met een ruk sta ik op, waardoor de stoel tegen de muur aanvliegt.
"Wat denk je dat ik met haar wil doen? Aflebberen, en dan mee het bed in duiken? Ik ben niet achterlijk! Alsof we getrouwd zijn, jemig. Doe eens niet zo jaloers man!" Ze kijkt me met grote, bange ogen aan als ik dat keihard in haar gezicht schreeuw. Waarschijnlijk zijn mijn ogen nu pikzwart, ofzo. Mijn tot vuisten gevormde handen trillen enorm, net zoals mijn armen. Ze reageert serieus te overdreven.

Raven Christian Marshall

Dit had ik niet verwacht. Selene stond te koken van woede, precies het spiegelbeeld van mij behalve dan dat ik stond te trillen en pikzwarte ogen had. Haar vuist kwam met een hoge snelheid tegen mijn gezicht aan, waardoor ik opzij knalde, tegen de deurpost aan. Een pijnlijke kreun verlaat mijn mond, waarna ik half de woonkamer in val. Selene staart me geschrokken aan, met haar handen voor haar mond en grote ogen. Indigo staart me geschrokken aan, net zoals Blake.
"Selene, waar sloeg dat op?" vraagt Indigo met opgetrokken wenkbrauwen.
"Op hem!" roept ze. Volgens mij licht mijn kaak aan de andere kant van de wereld, hij zit iniedergeval niet meer op zijn plaats.

Ivy Silva Viridi







Langzaam loop ik het water in. Het klotst zachtjes om mijn enkels. Ik loop verder. Als ik tot ongeveer halverwege mijn buik in het water sta laat ik me onderwater zakken. Het water omhult me. Ik blijf liggen. Het zout prikt in mijn ogen. Als mijn longen bijna knappen zwem ik naar boven en hap naar adem. Ik hoor geschreeuw komen uit het huis. Wat zou er aan de hand zijn? Ik begin terug te zwemmen naar de kust. Ik ben verder afgedreven als ik dacht. Als ik nog tot mijn heupen in het water sta stopt het geschreeuw. Er komt iemand naar buiten gerend. Selene. Ze ziet me niet. Ze trapt woest in het zand. Ik loop verder. Plotseling kijkt ze mijn kant op. Ze staat op en komt mijn kant op. Ze kijkt boos. Ik sta stil. Ik sta nog tot mijn knieën in het water. Ze stopt op ongeveer twee meter afstand. Een plotselinge golf mept me van achteren neer. Ik val. De golf lijkt Selene te ontwijken. Huh? Ze kijkt me nog steeds woedend aan.
'Is er iets?', vraag ik terwijl ik overeind krabbel.
Raven Christian Marshall

Zodra ik de voordeur hoor dichtknallen, sta ik bijna gelijk op. Mijn kaak staat scheef, volgens indigo, en langs mijn oog loopt bloed. Ik hoor Ivy en Selene vanaf buiten naar elkaar schreeuwen, of meer Selene die schreeuwt. Ik storm het huis kwaad uit, Selene moest een keer normaal doen met haar velle reacties. Zodra ik buiten sta, stop ik meteen. Selene is bezig met Ivy te verdrinken, tenminste. Daar lijkt het op. Zonder dat ik het weet staat Alex achter me en drukt mijn kaak ferm op zijn plek. Ik sla zijn arm grommend weg en stuif over het zand heen, naar Selene toe. Ik kom niet verder als ik plots tot mijn knieën in het zand sta. Ivy staart met een geconcentreerd gezicht naar het zand, Selene dis nog steeds bezig met haar half te verzuipen. Als ik tot mijn middel in het zand sta, schiet Ivy's blik naar Selene. Ik probeer me eigen uit het zand te wurmen, maar het lijkt meer alsof ik in het zand sta.
"Verdomme!" schreeuw ik keihard. Als ik niet opschiet, vermoorden die twee elkaar nog.
"Doen dan wat, mongool!" roep ik naar Alex, die maar wat dom staat te staren. Blake stond bij de meiden en probeerde hun rustig te krijgen, alleen kreeg ze een golf water over zich heen. Ze lag nu languit met het halve onderlichaam van een vis op het strand en hapte geschrokken naar adem.
"Ivy, maak me verdomme los!" schreeuwde ik woedend.

Ivy Silva Viridi







'Ivy, maak me verdomme los!', hoorde ik Raven brullen. Nee, hij mag zich er niet mee bemoeien. Ik hap naar adem. Selene controleert de golven. Ze blijven over me heen slaan. De stroming trek me alle kanten op. Mijn longen branden. Ik probeer naar adem te happen maar krijg een grote slok zeewater binnen. Alex komt op ons afgerend. Een golf slaat hem ook opzij. Ik spartel en probeer boven het water uit te komen. Het lukt niet. Ik voel mijn greep op het zand rond de benen van Raven verslapen. Dan slaat mijn hoofd tegen de rotsen.

Raven Christian Marshall

"Selene, verdomme!" brul ik woest, terwijl ik mezelf langzaamaan uit het zand kan trekken. Gelijk race ik over het zand heen en duik de zee in. Selene is doorgedraaid, of iets dergelijks. Hoe kan ze dit ooit doen? Als een soort vis schiet ik door het water heen, richting de rotsen die een paar kilometers van de kust af staan. Iets grijpt mijn arm vast, waardoor ik geschrokken opzij kijk. Blake sleurt me op hoge snelheid het water door alsof het niks is en kijkt zoekend om haarzelf heen. In het diepe, een stuk naar beneden, zakt een gedaante met felgroen haar naar beneden. Gelijk wurm ik me uit de greep van Blake en schiet naar beneden. Echt, als ik uit het water kwam moest Selene uitkijken. Ik grijp Ivy bij haar arm en Blake sleurt ons mee terug alsof het niks is. Blake schiet als een dolfijn uit het water, trekt ons mee en laat ons met een plof op het zand vallen, voordat ze zelf een paar meter verderop op het zand valt. Selene lijkt uit haar woedende trance te komen en kijkt geschrokken naar Ivy, die levenloos onder me ligt. Ik ga rechtop zitten en leg mijn oor op haar borstkas.
"Godver!" tier ik keihard, als ik niks hoor. Gelijk schiet ik weer overeind en begin haar te reanimeren. Alex ploft voor me neer.
"Probeer mond op mond." mompelt hij. "Ik doe het reanimeren wel." voegt hij eraan toe. Ik denk dat Selene straks furieus word.
"Laat me helpen." hoor ik Selene plots zeggen.
"Jij hebt genoeg geholpen, Howe. Donder een eind op." sis ik, voordat ik Ivy mond-op-mond geef. Na een paar seconden begint ze opeens keihard te hoesten, schieten haar ogen open en loopt er water als golven uit haar mond. Alex rolt haar op haar zij, zodat het water er beter uit kan lopen. Zodra dat klaar is, hapt ze naar adem. Ik trek haar dicht tegen me aan en kijk Selene woest aan. Eigenlijk zijn er geen woorden voor, voor wat ze deed. Ivy trilt helemaal en klamt zich aan mijn shirt vast. Haar altijd zo vrolijke haren hingen als gordijnen half voor haar ogen en langs haar gezicht. Ik schuif mijn armen onder haar rug en benen door en kom wankelend overeind. Het is doodstil, op het geruis van de wind en het geklots van de zee na. Ik slof over het strand heen, duw Selene aan de kant en stap het gras op. Ik open de deur van het huis en stap binnen, om naar Selene's en mijn kamer te lopen. Vanaf nu geen Selene meer, die mocht een eind opvliegen. Ik legde Ivy in het bed, liep op de kast af en trok daar verschillende dekens uit die ik om haar heen wikkelde. Na nog geen drie seconden viel ze in slaap. Ik slofte weer naar de kast toe en trok daar een joggingbroek, boxer en hoodie uit. Ik pakte de sleutel van de kamer en draaide hem op slot, zodat Selene er niet in zou komen.
"Raven..." piepte de kleine stem van Selene.
"Niet aanspreekbaar, en al helemaal niet voor jou." snauwde ik naar haar, voordat ik de badkamer in schoot.

Ivy Silva Viridi







Ik word langzaam wakker. Mijn hoofd doet pijn. Mijn keel en longen branden en ik heb het ijskoud. Mijn tanden beginnen te klapperen en ik draai me om.
'Ivy?', ineens zie ik dat Raven op het bed zit. Hij kijkt me bezorgd aan.
'K-kou-d', weet ik met rauwe stem uit te brengen. Hulpeloos stopt hij me wat beter in onder de dekens. Ik schud mijn hoofd. Auw!
'D-douche', stotter ik.
'Oh, ja! Tuurlijk!', zegt hij. Hij trekt de dekens op één na van me af en tilt me op. Ik druk me tegen hem aan en rillend klamp me vast aan zijn shirt. Ik hoor zijn hart tegen mijn oor kloppen. Hij is lekker warm. Hij haalt de kamerdeur van het slot en loop te gang op. Selene, die op de gang had gezeten stond meteen op.
'Raven, luister, ik' Hij onderbreekt haar.
'Selene, ga alsjeblieft even weg.', hij draait zich niet eens op. Ik hoor dat Selene zich weer op de grond laat zakken. Hij loopt naar de badkamer. Hij doet de deur open, zet mij voorzichtig op de stoel en draait de deur op slot. Hij zet de douche aan. Ik kijk wat hij doet zonder na te denken. Ow, wat deed mijn hoofd pijn.
'De douche is warm.', zegt Raven. Hij kijkt me beschaamd aan. Ik begrijp het niet. Voorzichtig sta ik op. Ik leun tegen de muur.
'Moet ik weggaan?', vraagt hij.
'Wat?', ik heb het idee dat ik iets over het hoofd zie, maar mijn hoofd is te verdwaast om iets te verzinnen.
'Eh, ik ga wel op de gang zitten. Roep maar als je me nodig hebt.' Dan dringt het tot me door. Hij wil niet blijven omdat ik ga dóúchen. Ik knik. Auw! Alweer. Raven draait zich om en loopt de gang op. Langzaam trek ik mijn kleren uit. Stap onder de douche. Ik kan niet blijven staan. Ik zak door mijn knieën en blijf onder de warme straal zitten, met mijn hoofd tegen de muur geleund. Door de warmte voel ik hoe moe ik ben en ik doezel langzaam weg.

Selene Howe

Als mijn tenen het water raken kom ik weer enigszins tot rust. Ik laat me dieper de zee ik zakken en ga uiteindelijk ergens tegen een rots aanzitten. De rots is bedekt met een dikke laag mos. Ik weet dat de tranen nu over mijn wangen stromen. Hoewel ze daar de kans niet voor krijgen. Ze gaan onmiddellijk op in de rest van de grote zoute watermassa om me heen.

Raven Christian Marshall (deenter werkt niet) Geduldig wachtte ik tot Ivy klaar was en me riep, of zelg de badkame uitliep. "Ivy? " ik klopte op de deur, geen reactie. "Ivy?" vroeg ik verschillende keren achter elkaar, nog geen reactie. Ik stond op, greep de deurklink vast - ze had hem niet op slot gedaan - en stak mijn hoofd om de kier heen. Ze lag met haar rug naar me toe en aanhaar ademhaling te horen, sliep ze. Ik greep een grote handdoek vast en draaide de kraan uit, zonder naar haar lichaam tte kijken natuurlijk. Ik gooide de handdoek om haar heen entilde haarop. Met alle geluk van de wereld bleef hij op zijn plek liggen. Ik kreeg het voor elkaar om de deken ook om haar heen en liep naar de slaaapkamer toe. Daar legde ik haar op het bed en haalde haar armen voorzichtig ui dedeken, waarna ik een hoodie pakte en die over haar hoofd en armen schoof. Met alle slimheid hae ik haar op haar buik gelegden daar dankte iknu elke bestaande god voor. Ik ging echt niet naar haar ontblootte lichaam kijken... ik schoof de hoodie om haar heen en trok de dekens weer over haar heen, waarna ik naar de keuken toeliep en een mok melk in de magnetron zette. Melk is goed voor elk, toch?

Ivy Silva Viridi







Ik word langzaam wakker. Ik heb het niet koud en de keelpijn is verdwenen. Ik ga rechtop zitten. Te snel. Mijn hoofd draait, zwarte vlekken dansen voor mijn ogen. Ik haal een paar keer diep adem. De vlekken verdwijnen. Voorzichtig leg ik een kussen achter mijn rug. Ik lig weer in bed. Ik kan me niet herinneren dat ik in bed ben gaan liggen. Of dat ik deze hoodie heb aangetrokken. Hmmm... Dan valt mijn oog op het nachtkastje. Er staat een mok, nog dampende, melk op, een blauwe lolly ligt ernaast. Er zit een briefje bij. Ik vouw het open. Gelukkig heeft mijn oma me leren lezen, ik vraag me alleen af of ik het nog kan. Letter voor letter ontcijfer ik de woorden. Er staat:

Hoi Iv,
Als je dit leest ben ik ff weg. Ik wil met Selene praten. Ik wil snappen wat er aan de hand is. Blijf in bed, drink je melk. Ik zal niet lang weg zijn.
R.

Ik wil ook met Selene praten! Ik stap mijn bed uit en pak mijn jurk, die op de grond ligt. Snel trek ik hem aan. Ik trek de hoodie erover. Zo, nu krijg ik het niet koud. Ik loop de slaapkamer uit. Onder hoor ik stemmen. Ik loop de trap af en kom de woonkamer binnen. Alexander, Indigo, Raven en Selene zitten rond de tafel. Als ik binnenkom staart iedereen me aan.
'Uhm, hallo...', zeg ik zachtjes.

Indigo Hazel Water












Ik gromde toen ik Ivy binnen zag komen, ik mocht haar volkomen niet.
'Wat is jou probleem?"siste Alexander naar mij. Ik keek hem giftig aan en gromde nu naar hem. Meteen merkte ik dat Selene ook boos keek, ze moest zich inhouden.
"Kitty meekomen."gromde ik, Selne zuchtte opgelucht, ze had dus liever dat Raven in mijn buurt was in plaats van in Ivy's buurt, snel stond ik op en beende met grote passen weg.
"Waarom moet ik meekomen?"hoorde ik Raven zuchtend zeggen.
"Als je niet gaat vermoord ze je in je slaap, dus ik zou maar gaan."mompelde Alexander. Ik passeerde Blake en haar vriendje en ging naar buiten, snel klom ik het dak op. Niet veel later kwam Raven naast me zitten.
"Waarom moest ik komen?" Vroeg hij mokkend.
"Omdat ik weet dat Selene het niet leuk vind dat je in de buurt van Ivy bent." mompelde ik, hij snapte echt niets van meisjes.
"Hoezo dat?"vroeg hij verbaasd.
"Meisjes zijn nogal raar, ze zijn heel snel jaloers, en nu jij Selene's vriendje bent en dan zo tegen Ivy gedraagt maak je haar jaloers."legde ik hem uit.
"Aha. Ik snap het.... Denk ik."
"Als ik jou was zou ik het beter gaan snappen voordat ik..... ik je in elkaar sla."
"Waarom zou je dat doen?" Raven keek me geschrokken aan.
"Meisjes horen voor elkaar op te komen, ik zie Selene als mijn jongere zus en ik heb haar huis verwoest, dus voel ik me schuldig. Waag het niet om dit aan haar te vertellen. En waag het niet om weer te gaan flirten met Ivy." gromde ik.
"Oke." zei Raven die heftig met zijn hoofd knikte.
"Ga nu maar terug."snauwde ik tegen raven voordat hij van het dak af kon klimmen gooide ik hem er af, eigenlijk duwde ik hem van het dak, nadat hij weer rechtop stond sprong ik ook van het dak af en wandelde achter hem aan. Ik had Balke's kleding aan en daar was ik haar best dankbaar voor.
Blak zat naast haar vriendje die weer naast Selene zat. Alexander zat aan de andere kant van Selene.
"Sta op Xander."commandeerde ik. Meteen stond hij op en liet Raven naast Selene zitten, ik ging naast Raven zitten, Alexander naast mij en Ivy zat nu aan de andere kant van Alexander.
"Wat heb je gedaan?"vroeg Alexander die naar Raven keek en zich verontschuldigde voor wat hij ook had gedaan.
"Ik heb hem verteld dat meisjes nogal rare wezens zijn." mompelde ik zacht.
"Got it."zei Alexander grijnzend.
Selene Howe

'Waarom zei Indi dat ik je vriendje ben?' Vraagt Raven zachtjes als hij naast me zit.
'Omdat je mijn vriendje was.' Antwoord ik kort in het niets voor me uit starend. 'Voordat je je geheugen verloor enzo.'
'Oke.' Zegt Raven aarzelend. 'Waarom heb jij dat nooit gezegd?'
'Omdat je niet eens wist of weet wie je zelf bent dan ga ik me echt niet aan je opdringen.' Verklaar ik.
'Wie ben ik dan?' Vraagt Raven uiterst serieus. Dat hij dat kan in zijn kinderfase.
'Jij bent Raven Christian Marshall. Je bent bang voor zowat alles op deze aarde. Je bent een enorme vreetzak en als je slaapt is het enorm lastig om je weer wakker te maken. Je hebt een enorme obsessie voor koekjes, en nu dus ook voor Lolly's.' Vertel ik hem. Ik ben even stil zodat hij het in zich in zich op kan nemen.
'De eerste keer dat ik je zag heb ik je neergestoken.' Beken ik daarna zachtjes. Hij kijkt me nogal geschrokken aan. Waardoor ik moet glimlachen. 'Toen ik je weer had opgelapt was je enorm chagrijnig en ging je ruzie maken met Pascal een vampier.' En zo vertel ik hem ongeveer wat we samen hebben meegemaakt. Niet alles, ik ontweek de stukjes waarin we hebben gekust en ik vertel hem ook niks over zijn kindertijd.

Indigo Hazel Waters












"Digooo!" Ediie kwam gillend naar me toe renne met Emmett achter zich aan, Eddie zat te huilen. Hij sloeg zijn magere armpjes om me heen.
"Wat is er gebeurd?"vroeg ik terwijl ik hm probeerde te troosten.
"Emmett heeft me geslagen en hij noemt me dom." snikte hij.
"Emmett is een leeghoofd, hij krijgt straks wel zijn verdiende loon. Daar zorgt God wel voor."zei ik sussend terwijl ik Emmett boos aankeek, ik was nogal geloving, ik geloofde heilig in God en dat hij alles kon.

"Ben je in slaap gevallen Indigo?"Alexander porde me met zijn vingers,
"Blijf van me af. "snauwde ik, "En nee, ik zat te nadenken, over vroeger." Ik sloeg hem op zijn achterhoofd, ik hield er niet van als mensen mij aanraakten.
"Maar het leek net alsof je in slaap viel."zei Alexander.
"Alsjeblieft, sla hem buiten in elkaar, niet hier binnen."zuchtte Blake. Mokkend ging ik weer normaal zitten.
"Wanneer wil je trouwens beginnen?"vroeg Alexander.
"Zo snel mogelijk. Nadat we de lijken hebben gedumpt, i guess."zei ik.
"Wat gaan jullie doen?"vroeg Selene.
"Dat gaat je niks aan!"zei ik tegen Selene.
"Nou ja zeg. We zijn in gevaar en je wilt niet vertellen wat voor geheime digen jullie gaan doen."zei Selene. O ja, we waren ook nog eens in gevaar, ik was mijn klokje helemaal vergeten. Geweldig, dat kon er ook nog bij.
Ivy Silva Viridi







Selene en Indigo staren elkaar boos aan. Snel spring ik op
'Zal ik vandaag koken?', vraag ik snel. Niemand reageert, behalve Alexander.
'Ik help je wel!', samen lopen we naar de keuken.
'Ik kan wel soep maken, die maakte ik thuis altijd.', zeg ik zachtjes. Tranen wellen op in mijn ogen. Niet huilen, niet huilen. Alex ziet het niet.
'Oké, ik zet al water op!'
'Ik ben even buiten.', zeg ik en snel de deur uit. Buiten in de tuin pluk ik wat ik nodig heb. Wat er niet is, vraag ik om te komen. Ik moet mijn gave echt minder voor gemakzucht gaan gebruiken, dat vindt het bos niet leuk. Ik besluit om de natuur geen gunsten meer te vragen, tenzij het echt nodig is. Met de kruiden loop ik terug naar de keuken. Daar vertel ik Alex wat hij moet doen. Terwijl ik wat kruiden fijn snij, vraag ik hem:
'Wat gingen Indigo en Raven buiten doen?' Ik zie hem twijfelen. 'Selene hoorde bij hem, hè? Voordat...' Ik weet niet hoe ik mijn zin af moet maken. Alexander zegt niets.
'Alsjeblieft Alexander, ik moet het weten. Jij kunt me helpen.' Ik weet dat het niet kan wat ik doe. Hem zo manipuleren. Het lijkt wel te werken. Hij haalt diep adem.
'Ja, Raven en Selene hadden iets.' Ik merk dat ik dat erger vind dan ik zou moeten. 'Toen verdween Raven, hij werd opgesloten in zo'n buis met blauwe smurrie. En daarna wist hij niets meer.' Dat wist ik helemaal niet. Geschrokken haal ik adem. Alex kijkt op. Snel herstel ik mezelf. Ik doe alsof ik een hoestbui krijg. Hij gaat verder met groente snijden. Ik was mijn handen. Ik moest niet meer zo overtuigend hoesten. Dan bedenk ik me iets.
'Alex, weet je misschien nog iets meer over dat blauwe spul?', vraag ik.
'Hoezo? Wat wil je erover weten?', vraagt hij.
'Hoe rook het?'
'Eh, sorry, ik heb geen idee. Dat zou je een van de anderen moeten vragen.'
'Oh, oké.', teleurgesteld wijd ik me weer aan mijn werk. Na een half uurtje is de soep klaar. Het is een dikke soep met veel groente. Het ruikt heerlijk. Indigo en Blake dekken de tafel. James zit een tijdschrift te lezen op de bank en Raven en Selene zijn nergens te bekennen.
'Het eten is klaar!', roep ik op de gang. Geen reactie. Ik loop naar boven en klop op de deur van hun slaapkamer. Ik doe hem langzaam open. Selene en Raven zitten samen op bed een film te kijken.
'Jongens, het eten is klaar.', zeg ik. Ze kijken tegelijk op.
'Oké.', zegt Raven. Hij staat op en loopt naar de deur. 'Kom je Selene?'
'Sorry,', zeg ik tegen Raven. 'Ga maar vast. Ik zou graag nog even met je willen praten, Selene.' Selene knikt. Raven vertrekt naar onder. Langzaam loop ik naar het bed en ga naast haar zitten. Ik haal diep adem.
'Sorry.', zeg ik. 'Ik wist echt niet- jij en Raven. En ik wilde echt niet- Ik voel me zo slecht.' Ik kan niet voorkomen dat ik begin te huilen. 'Het spijt me echt, Selene.' Ze zegt niets. Ze doet niets. Langzaam kijk ik naar haar op. Ik zie dat ze ook huilt.
'Het spijt mij ook.', fluistert ze.

Even later komen we beneden. Ik voel me een stuk lichter. Ik huppel de eetkamer in en ga aan tafel zitten.
'Smakelijk!', zeg ik vrolijk. Iedereen mompelt iets terug. Niemand zegt iets aan tafel, maar het is geen vervelende stilte. Ik geloof dat ze mijn soep lekker vinden.

Faye Da Luz

'Ik. Moet. Blijven. Zoeken. Naar. Het. Woudmeisje.'
Steeds blijf ik deze zin in mezelf herhalen. 'Ik. Moet. Haar. Vinden. Voor. Grubby.'
Met deze zinnen blijf ik mezelf wakker houden, steeds verder over mijn vermoeidheidsgrens gaand.
Ik weet dat ik ieder moment uitgeput in elkaar kan zakken, maar ik moet blijven zoeken.
Alles in mijn lichaam doet pijn. Blauwe plekken van al het vallen, mijn ogen doen pijn door de felle kleuren in het bos en mijn oren tuiten door al het schelle gefluit van de vogels in het bos.
Ik kreun, Ik kan dit echt niet meer aan. Maar ik mag hier niet slapen, dat heeft Grubby me heel duidelijk gezegd. Slaap nooit op de grond, maar altijd ergens hoog. Ik 'loop' nog een tijdje verder (voor zover je het lopen kan noemen), en ik merk dat ik op een open plek ben aangekomen. Mijn ogen dichtknijpend tegen het felle zonlicht kijk ik omhoog, en ik zie een soort boomhut. Mijn hart springt op. Een boomhut! Dit was de plek waar Grubby over vertelde, dit was de plek waar ik het woudmeisje zou vinden!
Vol nieuwe energie klim ik lenig in de boom naar boven, de veranda op. Een vreugdekreet ontsnapt uit mijn mond. Het is me gelukt! Ik zal het woudmeisje vinden!
Ik klop drie keer op de deur van het huisje, maar er wordt niet open gedaan. Ik open de deur, en kijk door een kiertje naar binnen. Zou ze slapen? Brutaal stap ik zomaar naar binnen, en ik kijk om me heen. Het huisje is.. Leeg. Fuck. Godverdomme. De hoopvolle energie die daarnet in me op was gekomen verdwijnt als sneeuw voor de zon. In de plaats daarvan slaat de verschrikkelijke vermoeidheid als een blok toe, en het laatste wat ik me kan herinneren, is dat alles zwart wordt.

Raven Christian Marshall

Soep. Dit was geweldige soep. Helaas was het op - achum, dat was ik, achum - en kon ik niet meer krijgen.
"Mag ik een lolly?" Indigo slaat haar hoofd geërgerd op de tafel nadat ik die zin uitgesproken heb. Of tenminste, ik was pas bij de lo, en toen zuchtte ze en toen ik bij de tweede l van dubbel l was lag haar hoofd op de tafel met een bonk.
"Ik dacht dat we er eindelijk vanaf waren." jammert ze gedempt tegen het eikenhouten tafelblad aan.
"Van wat?" vroeg ik verbaasd.
"Van die stomme lolly's van je!" snauwt ze.
"Ze zijn niet stom!" roep ik verontwaardigd, waarna ik een lolly in mijn mond geduwd krijg.
"Lolly." tevreden sabbel ik op de blauw lolly. Blauwe lolly's zijn gewoon awesome.
"Ik ga de haard aansteken." mompelt Blake. Ik slof naar de woonkamer toe en plof neer voor de haard. Ik kijk gefascineerd toe hoe Blake hem aansteekt en ga opgekruld ervoor liggen.
faye da Luz

'Hallo, Faye.' Ik ben in het bos, mijn oude vertrouwde bos uit Noorwegen. Een oude vrouw kijkt me aan. Ze heeft schattige grijze krulletjes, en draagt kleding gemaakt van gevlochten planten. Haar grasgroene, wijze ogen kijken me doordringend aan. 'Je bent op zoek naar mijn kleindochter, vertelde het bos me.' What the fuck, het bos vertelde je... Dit zou ik dus nog in mijn oude leventje denken, maar sinds ik.. Tja.. Ik weet eigenlijk niet wanneer, lijkt dit allemaal heel normaal.
'Je zult haar niet vinden.' Vervolgde ze. 'Ze is samen met een andere groep gevlucht uit het bos, voor die mannen die ook jou kleine vriendje Grubby hebben.'
'Weet u waar ze is?' Vroeg ik snel. 'Weet u waar het woudmeisje is?'
De oude vrouw glimlachte, 'Niet zo snel meisje. Ik kan niet toveren. Maar ik kan het bos wel om een gunst vragen.'
In een oogwenk verdween de oude vrouw, en ik was weer alleen in het bos.

Ik schrik wakker. Waar ben ik? Ik kijk om me heen, en zie een houtkleurig huisje, versierd met planten en bloemen. Langzaam aan komen alle herinnering in flarden terug. Grubby die werd ontvoert door enge mannen, terwijl ik machteloos moest toekijken, de bomen die voorbij flitsten toen ik op zoek was naar het woudmeisje. De verschrikkelijke vermoeidheid, maar mijn koppigheid om toch door te gaan, en uiteindelijk de opluchting die ik voelde toen ik de boomhut zag, en gelijk daarna teleurstelling.
En toen mijn droom, die zo verschrikkelijk echt leek.
'Hallo?' een stem doet me opschrikken uit mijn herinneringen. Ik kijk om me heen, maar ik zie niemand. 'Ben je er?'
Ik knipper een paar keer met mijn ogen, maar er is nog steeds niemand. 'Faye! Faye! Reageer eens!'
'W-wie is daar..?' vraag ik zachtjes. 'W-waar ben je?'

Ivy Silva Viridi







Ik zit als enige nog aan de tafel. Ik staar voor me uit. Dan zie ik dat niemand de moeite heeft genomen te tafel af te ruimen. Ik sta op en pak een bord op. Ik loop richting de keuken.
'Ivy!' Iemand gilt mijn naam. De eetkamer verdwijnt. Het bord glipt uit mijn handen en valt stuk op de grond.
Ik sta in mijn boomhut. Er zit een meisje op de grond. Ze kijkt verward.
'Hallo?', vraag ik. 'Ben je er?' Ik hoorde de stem van mijn oma in mij hoofd. Ze fluisterde iets: 'Faye...'
'Faye! Faye! Reageer eens!'
'W-wie is daar? Waar ben je?', vraagt ze.
'Ik ben Ivy. Ik sta naast je.'
'Ik zie niets.' Dit is echt raar. Ik ben niet bang. Dit meisje heeft mijn hulp nodig.
'Ben je gewond?', vraag ik snel.
'Nee. Ik heb alleen honger.'
'Er staat eten in de kast in de hoek. Zie je hem?' Ze knikt en loopt naar de kast.
'Wat heb je gedaan? Waarom kan ik je horen?' Ik zeg maar niet dat ik haar ook kan zien. Ik weet niet zeker wat ze daarvan denkt.
'Ik had een visioen van je oma.', antwoord ze.
'Oké.', zeg ik. 'Is er iets dat ik moet weten.'
'Grubby!', roept ze uit.
'Grubby! Waar is hij? Wat is er gebeurd?' Plotseling herinner ik het me. Grubby's bange gezicht in de auto van die rare mensen.
'Ik weet waar Grubby is!', roep ik tegen Faye. Mijn boomhut verdwijnt en ik sta weer in de eetkamer. Iedereen staat om me heen. Raven schudt me door elkaar.
'Ivy! Wakker worden!' Ik ruk me los en ren de gang door. Ik sprint over de oprit en sla een van de ramen van de auto in. Daar zie ik Grubby. Ik til hem voorzichtig door het gebroken raam. Hij is niet bij bewustzijn. Hij heeft snel hulp nodig. Ik ren terug naar het huis. Met mijn lieve Grubby in mijn armen.

Raven Christian Marshall

"Fuck!" sis ik, als Ivy me aan de kant duwt en ik zo recht in een glasscherf stap. Jezus, wat ben je weer slim Raven. Ik grijp mijn voet vast en wurm het stuk glas er uit. Ivy komt helemaal in paniek binnen met een wezen in haar armen, wat ze op de tafel legt.
"Ik moet kruiden hebben." zegt ze, waarna ze een hele waslijst opnoemt.
"Alex, probeer jij eens wat. Ik ga kijken of ik die kruiden kan vinden." riep Blake naar Alexander, die op het wezentje afstormde. Selene die had ergens een EHBO-doos vandaan gehaald en was bezig met mijn voet, terwijl ik die andere probeerde te helpen.
"Raven, stilzitten! Ivy, Alex, Blake en Indigo die redden zichzelf wel. En wat James doet weet ik niet." zegt ze, waarna ze me weer terug op de keukenstoel drukt. Elke keer als ze de wond probeert schoon te maken, trek ik mijn voet weg.
"Raven! Als je mij die wond nou eens schoon laat maken krijg je een lolly!" roept Selene.
"Echt?" ik kijk haar met grote ogen aan.
"Ja, echt." zegt ze, waarna ze het doekje met ontsmettingsspul op de wond. Ik boor mijn tanden in mijn lip terwijl ik de stoel letterlijk kapot knijp. Jemig, dat spul prikt man. Selene plakt er een grote witte pleister op, waarna ze er omheen wikkelt met het verband. Lekker dan, maar Alex is nu even bezig.
"Hier is je lolly." ze haalt haar hand door mijn haar heen en glimlacht even. Ik hinkel naar de kamer toe en plof neer voor de haard. Lekker warm... Ik schoof een kussen van de bank onder mijn hoofd en sabbelde op de lolly. Je moet ze niet kapot bijten, dat is niet lekker. behalve als ze heel klein zijn, dan wel.

Ivy Silva Viridi







Alsjeblief, Grubby! Wordt alsjeblieft wakker! Ik aai over zijn hoofdje. Het komt goed. Het komt goed. Ik hou zijn hoofdje vast terwijl Alex hem wat te drinken geeft. Ik begin de kruiden te mengen. De bittere geur van het mengsel stijgt langzaam op. Ik pak een beetje van de groene prut en leg het op de tong van Grubby. Nu moeten we wachten en hem goed warm houden. Ik wikkel Grubby in een deken en jaag Raven weg bij de haard. Voorzichtig ga ik zitten. Ik leg Grubby op mijn schoot. Achter me begint Raven te krijsen.
'IK WIL BIJ DE HAARD! IK WIL! IK WIL! IK WIL!', gilt hij. Selene stopt de lolly terug in zijn mond en zet hem op de bank. Ik blijf naar Grubby kijken.

Raven Christian Marshall

"Nouhou." mompel ik.
"Ik wil bij de haard." mompelde ik naar Selene, terwijl ik een pruillipje trek en haar met puppy-ogen aankijkt.
"Raven, wij gaan boven een film kijken, is dat goed? Je kunt niet bij de haard, want Ivy moet voor Glubbs zorgen. Dan mag jij de film uitkiezen, goed?" vraagt Selene, terwijl ze de lolly uit mijn hand trekt en weer in mijn mond stopt. Ik knik gauw met mijn hoofd.
"Kom." ze staat op van de bank en steekt haar hand naar me uit. James staat met Blake in de keuken te kussen, waardoor ik een vies gezicht trek.

Selene ploft neer op het bed terwijl ik een film uitkies. Lion king. Dat was mijn favorite film. Ik kruip onder de dekens en krul mezelf tegen Selene op.
Selene

Ik kijk naar Raven die naast me op de bank zit. Hij kijkt geconcentreerd naar de film. Ik wil dus echt niet weten wat Indigo tegen Raven heeft gezegt. Hoewel ik er stiekem oom heel blij mee ben vind ik dat Raven zelf moet kiezen wat hij doet. Ik schrik als ik zie dat Raven bijna moet huilen. Een blik op het scherm verklaard meteen waarom. Musafa ligt dood op de grond terwijl alle antilopen over hem heen springen en simba geen kans geven om bij hem te komen. Raven kruipt tegen me aan en ik sla troostend een arm om hem heen.
'Sst het komt allemaal goed.' Fluister ik zachtjes.
Ivy Silva Viridi







Selene loopt de kamer uit met Raven. Wat gaan ze nu weer doen? Ik schrik van mijn reactie. Het is toch logisch!, zeg ik tegen mezelf. Ik weet niet wat Indigo tegen Raven gezegd heeft, maar hij heeft zijn geheugen nog niet terug en gedraagt zich nog altijd als een kind. Het enige is verschil is dat hij mij compleet negeert. Plotseling draait Grubby zich op.
'Grubby?', fluister ik. 'Grubby, wordt wakker, alsjeblieft?' Hij knippert mijn zijn ogen.
'Wa-waar ben ik?', vraagt hij. Dan ziet hij mij. 'Vivie!' roept hij (z'n bijnaam voor Ivy, de eerste keer dat ze elkaar ontmoetten verstond hij haar naam verkeerd. Dus zo heeft ze een bijnaam gekregen).
'Ik ben hier Grubby, alles komt goed.' Ik trek hem tegen me aan en geeft hem een dikke knuffel. Alles komt goed. Dat zeg ik wel vaak de laatste tijd.
Raven Christian Marshall

Met een lange uitgerekte gaap draaide ik me om en verstopte me dieper in de dekens. Ik gluurde voorzichtig door mijn wimpers heen, maar kon Selene nergens vinden. Waar was ze? Ik schrok me dood toen er iets op mijn rug begon te springen en maakte een spastische beweging, waardoor diegene omviel en een jammerend geluidje maakte. Ik trok de dekens over mijn hoofd heen en keek naar het wezen wat uit een Harry Potter film was gestapt.
"Huh?" mompelde ik duf, waarna mijn hoofdt weer in de kussens viel.
"S-sorry meneer." stotterde het kleine wezentje.
"Niet doen." mompelde ik gapend, waarna ik mijn ogen weer sloot. Jemig wat was ik moe, niet normaal gewoon. De deur vloog open waardoor het felle licht uit de gang volop de kamer in scheen. Het was donker in de kamer, op een spleet tussen de gordijnen door na.
"Grubby!" siste Ivy's stem.
"Kom." zei ze zachtjes.
"Het bed licht lekker warm." mompelde het kleine wezen wie onder de dekens door op mijn rug was gaan liggen. Ik hoorde gestommel, en niet veel later voelde ik scherpe nagels die zich in mijn zei boorde.
"Grubby wil niet weg!" krijste de elf. Ivy trok de elf van mijn rug af, waardoor de nagels een lang spoor maakte. Een verschrikt geluid verliet mijn mond en ik schoot gelijk overeind waardoor de elf me geschrokken losliet.
Ivy Silva Viridi







Ik laat Grubby los en sla mijn handen voor mijn mond. Ik staar geschrokken naar de lange strepen die over de zij en rug van Raven lopen. Langzaam begint er bloed uit op te wellen.
'Oh, sorry, Raven!', gil ik. Hij maakt een laat maar gebaar. Maar dat lijkt me niet slim.
'Laat mij je helpen, alsjeblief!', zeg ik. 'Ik ben zo terug.' Ik grijp Grubby in zijn nekvel en zet hem op de gang. 'Ga maar een ander slaapplekje zoeken.' Mokkend loopt hij weg. Ik ren naar buiten en pluk een paar bladeren. Dan ren ik weer naar boven. Raven heeft niet bewogen.
'Ga even recht liggen.', zeg ik. Ik gaat liggen en laat zijn gezicht in het kussen vallen. Ik stop een stukje van het plat in mijn mond en kauw er even op. Dan haal ik het uit mijn mond.
'Het kan een klein beetje pikken.', zegt ik. Dan smeer ik het voorzichtig over de eerste kras. Hij blijft heel stil liggen. Dan leg ik er nog een blad op zodat het dadelijk niet in de dekens zit. Als ik aan de laatste schram wil beginnen, hoor ik iemand op de gang. Ik kijk op. Ik zie het silhouet van Selene in het felle licht van de gang.
Raven Christian Marshall

Het prikt als hell. Dat moet ik je wel vertellen.
"Wat zijn jullie aan het doen?" hoor ik de stem van Selene vragen.
"Grubby wou niet van zijn rug af." mompelt Ivy, licht bang voor Selene.
"Die huiself?" vraagt ze verbaasd. Ivy maakt een instemmend humgeluidje en gaat verder met mijn rug.
"Gaat het?" vroeg Selene, toen ze haar hand op mijn hoofd legde. Ik draaide mijn gezicht naar haar toe en knikte.
"Ik wil straks wel een lolly." murmelde ik.
"Je mag straks een lolly." mompelde ze, terwijl ze haar hand door mijn haar heen haalde.
"Maar ik moet weg, Mr. & Mr. John Doe moeten in de fik worden gestoken." mompelde ze.
"Blijf." jammerde ik terwijl ik haar arm vastgreep.
"Dat kan niet Raz, iemand moet het doen. Indigo kan het niet alleen doen, ik ben zo terug oké?" Ze kijkt even twijfelend naar Ivy.
"Ik denk dat Ivy wel even bij je wil blijven. Oké?".
"Ja." piepte ik. Ze greep een lolly uit het laatje van het nachtkastje, haalde de verpakking er af en gaf hem aan mij.
"Brave jongen. Stil blijven liggen, dan komt het goed." mompelde ze, gaf een kus op mijn voorhoofd en verdween de kamer weer uit.
Ivy Silva Viridi







'Oké.', zeg ik tegen Raven. 'Je moet stil blijven liggen totdat het ingetrokken is, anders werkt het niet en moet het opnieuw. Dus, wat kun je doen terwijl je stil ligt?'
'Ehm... LOLLY'S ETEN!' Ik lach.
'Dat lijkt me niet echt een slim idee. Eentje is wel genoeg hoor.' Ik zie hem nadenken.
'Wil je me vertellen over het bos?', vraagt hij. Die vraag overvalt me.
'Oh, eh, ja hoor. Wat wil je dan weten?'
'Wat doe je daar? De hele dag?' Hij ziet me twijfelen. 'Vertel gewoon wat je begint als je opstaat en zo de hele dag.' Ik knik.
'Als het bos me wekt, stuurt het een vogel. Die gaat op het raamkozijn zingen. Het eerste wat ik zie als ik mijn ogen opendoe is mijn boomhut.' Ik doe mijn ogen dicht terwijl ik vertel. 'Het hout, mijn gezellige tafel en mijn keukentje. Alle muren zijn versierd met houtsnijwerk en overal staan vazen met bloemen. Het gouden licht van de ochtendzon valt door de ramen naar binnen. Dan sta ik op en ga eerst door het bos wandelen. Ik haal water in het meertje aan de open plek. Dan ontbijt ik licht. Dan maak ik mijn vaste ronde in het bos en dan komt Grubby ergens vandaan en volgt me. Ik vlieg door de bomen en voel me zo licht als een veertje. Halverwege de ronde is weer een open plek met allemaal fruitbomen en stuiken. Daar lunchen we en plukken fruit voor het avondeten. Terwijl we teruggaan nemen we nog andere dingen mee, die we onderweg vinden.'
'Waarom maak je die ronde?', onderbreekt Raven me. Ik merk nu pas dat ik huil. Ik veeg de tranen weg en glimlach.
'Het bos helpt mij alleen als ik het bos help.', zeg ik. Ik zie dat hij het niet begrijpt. 'Ik help de dieren en planten in het bos te groeien, en verzorg ze als ze gewond zijn.' Hij knikt.
'Vertel verder.' Ik verwonder me erover dat hij zo lang kan luisteren in zijn kleuterfase.
'Meestal begint het te schemeren als ik weer bij mijn boomhut aankom. Dan dol ik nog even met Grubby en dan gaan we eten koken. 's Nachts blijf ik thuis. Het bos is zelfs voor mij niet veilig dan. Grubby valt bij mij is slaap, en hij is 's ochtends alweer weg, bezig met zijn eigen zaakjes. Op een dag merkte ik dat alle dieren wegtrokken van een bepaald punt in het bos. Ik besloot ernaar te gaan zoeken. Toen besefte ik dat Grubby kwijt was. Plotseling doken er mensen onder me op. Zo'n rare man en Indigo en Blake. Die man ging die neppe boom in. Daarna volgden Indigo en Blake. Toen ik moed had verzameld om ook te proberen binnen te komen, kwam Selene de boom uit gestrompeld. Jou meeslepend. Ze zag me, geloof ik.Ik vloog terug de boom in. Toen iedereen buiten was, gingen jullie naar de auto. Ik wilde de vrede terug in mijn bos, toen zag ik die tak over de weg hangen. En ik sprong. Zo landde ik op het dak en ontdekte Selene me. Ik redde haar, jij probeerde mij te vermoorden. Mijn masker verdwijnt. Ik word bijna vermoord door een stel idioten. Ik krijg mijn masker weer terug van grootmoeder. Dan flipt Selene op me uit, over iets dat ik helemaal niet weet.' Ik praat heel snel. 'Dan krijg ik een visioen over een meisje dat Grubby kent. Ik red Grubby. En nu zit ik hier en weet ik niet wat ik moet doen.' Ik sla mijn handen voor mijn gezicht.
'Wa-wa-watte?', zegt Raven. 'Maskers, visioenen, grootmoeders? Ik volg het niet meer.' Ik geef geen antwoord en blijf ineengedoken op het bed zitten. Ik wil verdwijnen. Ik wil naar huis. Plotseling vervaagt de slaapkamer.
Ik sta weer in mijn boomhut. Faye staat tegen de muur aangedrukt. Er staan twee van die mannen in pakken voor haar, ze lijken op die die ons achterna zaten.
'Ivy!', roept Faye.
'Faye!', roep ik terug, snel in het rond kijkend. 'Spring uit het raam!'
'Wat?!'
'Doe het!' Ze knikt en klimt door het raam. Een van de mannen grijpt haar haar.
'Auw!', gilt ze. De pluk haar laat los en ze valt. Ik concentreer me en zorg dat het bos haar opvangt. Ik laat lianen om haar heen wikkelen en beveel het bos haar naar mij toe te brengen.
De slaapkamer is terug. Ik zit op de rand van het bed ik. Ik staar in het niets.
'Ivy?', vraagt Raven. Ik spring op. Ik was hem helemaal vergeten.
'Wat gebeurde er?', vraagt hij.
'Niets hoor.', zeg ik en ren de kamer uit.

Ivy Silva Viridi







Ik loop de tuin in. Dat vervloekte strand ga ik echt niet meer op. Ik loop rondjes om het huis. Waar de fuck ben ik mee bezig! Ik ken die mensen hier helemaal niet! Een wildvreemd meisje hiernaartoe halen! Ik begraaf mijn handen in mijn haar en trek hard.
'Aaarrrgggg...', grom ik. Waar ben ik mee bezig! Ik laat me op mijn rug vallen en haal mijn handen uit mijn haar. Ja, goede vraag Ivy, waar ben je mee bezig?

Re: Nop! [message #38 is a reply to message #37] Tue, 03 December 2013 20:26 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
Raven Christian Marshall

Selene kwam de kamer binnengelopen, met een oorwurmgezicht. Ik lag me stierlijk te vervelen. Wie ligt er nou meer dan vijf uur lang achter elkaar stil? Ik dus. Alsof ik vastgeplakt op het bed zat leek het wel.
"Waar is Ivy?" vroeg ze.
"Weg." mompelde ik chagrijnig.
"Hoelang al?"
"Dat weet ik niet. Ongeveer tien minuten nadat jij de kamer uit was." mompelde ik, ik was moe. Ik snap niet waarom je moe word terwijl je slaapt. Stom slijmspul.
"Ze liet me alleen." jammerde ik toen ze voor me zat.
"Ik wil niet alleen zijn." mompelde ik sniffend in het kussen.
Selene Howe

Met hulp en een paar vieze gezichten van Alex en James tillen we de lijken in de achterbak. Ik en Indi rijden ze diep de bergen in. Na een tijdje verlaten we het pad en rijden verder tot de bomen ons de weg te erg versperren. Dan gooien we de lijken de auto uit. We rijden de auto een stukje weg en Indi gooit een bal van vuur naar de lijken die meteen vlam vatten. We blijven staan kijken tot er in de verte sirenes klinken.
'Shit.' Mompelt Indigo en ze rent al richting de auto.
'Wacht even.' Gebied ik haar. Ik haal mijn hanger tevoorschijn het water stroomt in mijn hand waar ik het laat vermeerderen. Ik maak een soort van gracht om de lijken heen en ren vervolgens achter Indi aan naar de auto.
'Waar was dat voor nodig?' Vraagt ze.
'Ik denk niet dat Ivy er blij mee is als we een bosbrand veroorzaken.' Verklaar ik. 'Gassen!' Voeg ik eraantoe. Indi trapt het pedaal diep in en de auto schiet naar voren. Echt fantastisch haar manier van rijden..
Als we de openbare weg opgereden zijn zie ik de politie net afslag bos nemen. Op het nippertje ontsnapt..
'Ze hebben ons niet gezien.' Zegt Indi.
'Nee gelukkig niet nee. Wat moeten ze wel niet denken als ze twee brandende lichamen vinden in het midden van een volmaakte cirkel?'
'Aliens.' Zegt Indi en ze grijnst zowaar. Ik schiet ook in de lach. Na een uurtje rijden komen we weer aan bij het strandhuis. Ik ga meteen op zoek naar Raven die "zielig" ligt ze zijn op het bed.
'Moet je ook niet met je gezicht in een deken blijven liggen he gekkie?' Lach ik hem uit als hij zeurt over dat hij alleen was. 'Je had ook op zoek kunnen gaan naar gezelschap.'
'Maar ik ben moe.' Pruilt Raven. 'En je me me niet uitlachen.'
'Dan moet je me daar geen reden voor geven. En ga dan slapen dan heb je er geen last van dat je alleen bent en het helpt wonderbaarlijk genoeg ook tegen moeheid.'
'Nietes.' Bromt Raven die weer met zijn gezicht in het kussen gaat liggen waardoor ik hem nauwelijks kan verstaan.
'Maar jij bent dan ook een heel zeldzaam soort luiaard. Had ik even niet aan gedacht sorry.' Grijns ik. Niet te geloven dat je zo vrolijk kon worden van het verbranden van lijken..


Ivy Silva Viridi







Ik blijf uren naar de lucht staren. Ik begin te twijfelen aan het visioen, zoals ik denk dat het is. Was het wel echt? Heb ik echt een meisje hierheen geroepen zonder ook maar in de buurt te zijn van bossen of van haar? Het lijk meer een droom. Wat nou als het is, zoals met mijn oma en het masker? Dat had ik toch ook niet verzonnen? Of wel? Het is donker en koud buiten. Ik wil net naar binnen gaan als ik een auto aan hoor komen. Ik besluit te blijven liggen. Ik hoor Selene en Indigo uitstappen. Ze lijken (haha) in een melige bui. Raar, vooral voor Indigo. Ze lopen het huis in. Ik kan mezelf er nog altijd niet toe zetten te bewegen, als er iemand het gras over komt lopen, mijn kant op.
'Waar ben jij nou mee bezig?', vraagt een stem. Ik zucht. Laat me gewoon even alleen. Ik blijf liggen en staar naar de sterren.
Raven Christian Marshall

"Gatver." mompelde Selene met een gezicht waarvan de afgunst vanaf droop. Ze waas bezig met de smurrie eraf te halen en gooide het in de prullenbak die ze naast haar neergezet had.
"Nu douchen en straks weer terug komen." zei ze, waarna ik opstond en mezelf uitrekte waardoor mijn hele lichaam kraakte. Ik slofte naar de douche toe, trok mijn joggingbroek uit en stapte met boxer en al de douche in. Ik wist zeker dat ik in slaap zou vallen, en ik had nog gelijk ook. Ik had het kleine krukje wat in de kamer stond bij de muur neergezet, de douchekop er boven gericht en plofte neer op het krukje, waardoor het water over mijn hoofd langs de muur in straaltjes over mijn hele lichaam gleed. Ik gaapte, zette mezelf goed neer en viel in slaap.

Selene

Na zo'n drie kwartier is Raven nog steeds niet de douche vandaan.
'Alex wil jij even kijken waar Raven blijft?' Vraag ik.
'Waarom doe je dat zelf niet?' Vraagt hij. Ik werp hem een kom-op-zeg blik toe.
'Ik heb wel genoeg lichamen gezien vandaag.' Mompel ik.
'Hij zit te slapen onder de douche.' Zegt Alex als hij de trap weer afkomt.
'Serieus?' Vraag ik geïrriteerd. Alex lacht om mijn gezicht.
'Je kan gewoon naar binnen hoor hij heeft z'n onderbroek nog gewoon aan.' Zegt Alex.
'Fijn.' Brom ik. Ik sta op en loop naar boven. Als ik in de badkamer sta draai ik de doucheknop om zodat er alleen nog maar ijskoud water uitstroomt. Raven wordt verschrikt wakker. Ik draai de douche weer dicht en geef Raven een handdoek.
'Ik ga je niet naar bed slepen hoor.' Zeg ik. Hij zit nog steeds te rillen als ik de badkamer weer uitloop. Had ie maar niet zo stom moeten zijn om onder de douche in slaap te vallen hoor..
Raven Christian Marshall

Katten zoals ik worden snel verkouden. Dankje Selene. Ik lag languit op het bed, Selene was in d'r slaap bovenop me gerold waardoor ik niet weg kon. Mijn neus zat gigantisch verstopt, ik met mijn stomme snelle-verkoudsheid-krijgend-weetikveelwat. Ik probeerde de dekens hogerop te trekken, maar iedere keer schopte ze het weg. Stomme Selene.
Indigo Hazel Waters











Het was verdacht vond ik, die creepy mannen hadden nog niks gedaan om ons te terroriseren. En e hadden mijn klokje nog niet geopend. Dit was gewoon heel irritant, ik kon zelf ook niet op zoek gaan naar mijn klokje, want ik wist namelijk niet waar die creepy guys waren. Dit was gewoon geweldig.
Dus nu zou ik moeten bedenken hoe ik weg kon gaan samen met Alexander op Selene's huis op te knappen.
"Wat doe je?"Alexander kwam naast me zitten op het dak, "Mooi uitzicht! Daarom zit je dus altijd op het dak."
Ik rolde met mijn ogen, "Ja joh, daarom slaap ik ook op het dak. Nee sukkel, ik wil mijn oude gewoontes aanhouden en niet veranderen in een of andere huisjunkie." snauwde ik tegen Alex.
"Maar toen je nog normaal was..." Hij stopte met verder praten omdat hij wist dat ik hem van het dak af zou duwen of zo iets dergelijk.
"Zullen we gaan?"vroeg ik aan Alex,"Niemand zal iets door hebben."
"Oke. kom." We gingen beide van het dak af, gingen naar de gestolen auto en reden weg.

"Woooooww! Ik wist niet dat het zo erg was."mompelde ik toen ik Selene's kapotte verwoeste huis zag.
" Tja. Jij ziet dat ook nooit." zei Alex. Ik gromde naar hem.
"We kunnen het niet hier bouwen. Dat duur te lang!" zei ik gefrustreerd.
"Iets verder op dan?" stelde Alex voor.
Raven Christian Marshall

"Selene!" jammerde ik.
"Ga van me af!" Er was geen mogelijkheid dat ik hier weg kon komen, ze had volgens mij een nachtmerrie, riep de hele tijd mijn naam alsof ik dood was of wegging en ze wurgde me zowat.
"SELENE!" brulde ik hard, waardoor ze spastisch wakker werd en van het bed af flikkerde. Ze staarde geschrokken ogen naar het plafond en ging overeind zitten.
"Je hoeft me niet te vermoorden, hoor." Mompelde ik schor, van de hele tijd roepen en schreeuwen. Ik had ook nog eens keelpijn, fijn. Dankje.
"Sorry." grinnikte ze en droogde haar tranen.
"Gewoon geen nachtmerries meer hebben." kreunde ik gedempt in het kussen.

Selene

'Ik zal m'n best doen.' Beloof ik. Ik sna op en wrijf over mijn hoofd. Ik ben dus echt behoorlijk hard neergekomen. Ik loop zachtjes de kamer uit en ga naar beneden. Er is nog niemand en als ik op de klok kijk zie ik dat het ook nog maar zeven uur is. Tijd voor ontbijt! Ik ga de keuken in om te kijken wat er te gebruiken is om iets lekkers mee te maken. Ik ben erg blij als ik zie dat er kaneel is. Daar ga ik wat mee doen besluit ik. Nadat ik ook oud brood en eieren (die overigens ook tegen de houdbaarheidsdatum aanliggen) heb gevonden ga ik aan de slag. Wentelteefjes! Echt iets dat ik al heel lamg niet meer gegeten heb.
Ivy

Mijn keel doet pijn van al het praten. Faye was aangekomen. Ik dacht eerst dat ik droomde dus was blijven liggen daarna had ze me wakker geschud. Ik was de rest van de nacht bezig geweest haar de situatie uit te leggen. Ik had haar ook verteld dat ik bang was voor de reactie van de anderen. De zon was langzaam opgekomen. Het zal nu ongeveer zeven uur zijn. Uit de het openstaande keukenraam komt de geur van eten.
'Mmm... Wentelteefjes!', roept Faye. Wentelteefjes? Ach laat maar.
'Faye, ik denk dat het tijd is om je voor te stellen aan de rest...' Ze knikt en we lopen naar de deur.

Raven Christian Marshall

"Raven, serieus. Je moet echt een keer normaal leren eten." zegt Selene met opgetrokken neus. Verontwaardigd kijk ik haar aan. Ik moest wel toegeven, mijn vingers zaten onder de bruine suiker waarmee ik het wentelteefje bedolven had, en oké mijn wangen zaten er ook onder.
"Maar het is lekker." mompelde ik.
"Dan hoef je je nog niet als een beest te gedragen." Ik kijk naar de deur die met een bonk tegen Alexander - die er net voorbij loopt - knalt.
"Auw." jammert hij, terwijl hij op zijn achterhoofd wrijft.
"Sorry." zei Ivy geschrokken.
"Karma is een bitch." Mompelde Indigo, die tegen het aanrecht geleund stond. Waar ze opeens vandaan kwamen, wist ik ook niet. POOF en ze waren er. Het waren magiërs.
"Harry Potter! Heb je Harry Potter?" vroeg ik aan Blake met grote ogen.
"Vast wel." mompelde ze, terwijl ze zichzelf volpropte met wentelteefjes en Selene maar aan het bakken en het bakken en het bakken was. Ik grinnikte toen ze uiteindelijk zuchtte en de stapel op tafel zette, waar ik er direct vijf vanaf graaide en Selene me verontwaardigd aankeek.
"Ik vraag me nog steeds af waar je dat allemaal laat zonder dik te worden." zei ze verontwaardigd.
"Ik ben gewoon een en al mysterie." grinnikte ik, waarna ik weer een berg suiker over de wentelteefjes gooide. Ik gromde toen Indigo de suiker wilde pakken.
"Hier." mompelde Selene en drukte het andere pak in haar handen.
"Sukkel." mompelde ze.
"Jongens? Ik wil jullie aan iemand voorstellen." begon Ivy en trok het meisje wat ze bij zich had achter haar rug vandaan.
"Dit is Faye." mompelde ze.
"Geweldig, nog zo'n dartelelf erbij!" riep Indigo geërgerd terwijl ze haar ene hand in de lucht gooide - ze had in de andere het bord met wentelteefjes.
Selene Howe

'Hey Fay ga zitten en steel wat wentelteefjes van Raven.' Zeg ik.
'Oke..' Mompelt Faye.
'Nee! Mijn wentelteefjes!' Roept Raz.
'Je moet ook leren delen.' Zeg ik. 'En je bent hier heus niet de enige die moet eten. Daarbij dit is de laatste lading.' Zeg ik terwijl ik nog een stapel wentelteefjes op tafel zet.
'En Faye waar kom je vandaan?' Vraagt Blake.
'Noorwegen.' Grijns ik. Iedereen staart me verbaasd aan.
'We zaten bij elkaar in de klas.' Verklaard Faye lachend.
'Wauw wat een gelukkig weerzien!' Roept Indi zwaar sarcastisch.
'En hoe kom je hier?' Vraagt Raz met volle mond wat hem een boze blik oplevert.
'Sorry.' Zegt hij tegen mij nog steeds met volle mond..
'Door het bos.' Zegt Faye. No shit.

Ivy Silva Viridi







Verbaasd kijk ik toe hoe Faye en Selene elkaar om de hals vliegen. Stiekem was ik het bangst geweest voor de reactie van Selene. Het volgende wat in me opkomt is; waarom heeft Faye niets gezegd? Ik staar naar de grond. Selene en Faye staan gezellig bij te kletsen. Ik zucht en loop naar de tafel. Ik steel een wentelteefje van Raven, wat me een verontwaardigde gil oplevert. Langzaam eet ik het wentelteefje op. Raven gilt nog steeds tegen Selene.
'Seleeentje! Ivy steelt mijn wentelteefje!' Selene negeert hem compleet. Na een paar minuten gaan hij maar wat voor zich uit zitten mompelen. Ik sta op en loop de kamer uit.

Raven Christian Marshall

Stomme mensjes. Ik schoof het bord met het halve opgegeten wentelteefje weg en staarde er boos naar. Nu hoefde ik hem niet meer, als ze zo deden. Er lagen nog genoeg op de tafel. Mopperend stond ik op en slofte naar de woonkamer toe, waar ik chagrijnig voor de kachel ging zitten en naar de flammen staarde. Ik schrok me dood toen er een soort steekvlam-achtig iets kwam en dook naar achter, terwijl ik jammerend naar mijn hand. Wie de fuck deed dat? Mijn hand was helemaal rood, en er liepen kleine straaltjes bloed uit. de binnenkant was één grote, zwarte verbrande plek.
Selene Howe

Halverwege mijn verhaal over wat er allemaal was gebeurd klinkt er een kreet uit de woonkamer. Ik kijk Fay geschrokken aan. Ik ren de woonkamer ik waar Raven huilend achter de bank zit met een verbrande hand. Ik pak hem bij zijn schouder beet en trek hem mee de keuken in.
'Niet wegtrekken.' Commandeer ik als ik zijn hand onder de lauwe kraan duw. Raven trekt alsnog zijn hand weg maar ik duw hem hard terug. Ivy kijkt ons verschrikt aan.
'Haal Alex!' Roep ik hoewel ze maar een meter verderop staat.
'Ik kan-' Begint ze. Maar ik onderbreek haar.
'Het is waarschijnlijk derdegraads Iv ik denk niet dat wij dat aankunnen.' Ik en Ivy mogen dan wel ook kunnen genezen maar dat is niet waar onze krachten op geconcentreerd zijn. Ik denk niet of we iets kunnen opbouwen wat compleet vernietigt is. Ivy staart me even aan en rent dat de kamer uit op zoek naar Alex.
'Raven stop met je hand wegtrekken.' Sis ik.
'Sorry.. Het helpt niet echt dat je me bang maakt.' Zegt hij. Ik kijk hem verontschuldigend aan.
'Voel je dit?' Vraag ik.
'Wa- aaaah.' Zegt Raven als ik hem in de palm van zijn verbrande hand prik. Ik glimlach opgelucht.
'Waar was dat goed voor? En waarom vind je dit zo leuk?' Vraagt Raven boos.
'Omdat dit betekend dat alleen de bovenste laag van je hand verbrand is.' Verklaar ik.
'Moet ik nu blij zijn?' Vraagt Raven nog steeds boos.

Ivy Silva Viridi







Ik ren de kamer uit, waar is Alex als je hem nodig hebt?!
'Alex!', gil ik. Jeetje, waar hangt hij uit? Ik ren naar boven. 'Alex! Ben je hier?'
Ik ren naar beneden en naar buiten.
'Alex?!'
'Wat is er?', hoor ik achter me. Ik draai me om.
'Zat je nou net op h- laat maar! Kom snel! Raven!', gil ik. Ik ren alweer naar binnen. Alexander achter me aan. In de keuken kom ik slippend tot stilstand.
'Alex!', hijg ik. Ik wijs naar Raven. Maar hij heeft me opzij geduwd en staat al naast hem.
'Is het erg?', vraagt Selene met trillende stem. Alexander geeft geen antwoord. Dan komt Faye de keuken in gestormd. Haar haar zit in de war en ze heeft een schattige pyjama aan, maar haar ogen staan wakker.
'Wat is er aan de hand?', vraagt ze. Dan ziet ze Raven. Voor ze naar hun toe kan lopen hou ik haar tegen.
'Lijkt me geen goed idee.', zeg ik.
Ivy Silva Viridi







Ik en Faye staren naar Alexander. Die de hand van Raven bestudeert. Hij fluistert iets in het oor van Selene. De twijfelend naar Raven kijkt en knikt.
'Hallo!', roept Faye. 'Wij zijn hier ook nog!' Selene kijkt mij en Faye om de beurt aan.
'Ik denk dat het beter is als jullie even weggaan.', zegt ze.
'Maar...', protesteert Faye. Selene kijkt haar streng aan.
'Nu.' Ze werpt ons een koude blik toe. Faye loopt naar de deur. Ik blijf gewoon staan.
'Wat gaan jullie doen?', vraag ik.
'Gaat je niks aan.'
'Selene, vertel nou maar, ze gaat echt niet weg.', mengt Alexander zich in het gesprek. Hallo! Ik ben hier hoor. Ik vind het irritant dat ze praten of ik niet bij ben.
'Nee, ik wil het haar niet vertellen.', sist Selene. Alexander zucht. Raven staat er met een bleek gezicht naar te kijken.
'Doe maar wel, ze gaat echt niet weg.', zeg ik. Alexander en Selene kijken me aan.
'Als jij het niet doet doe ik het.', zegt Alex. Jezus, was die hint niet duidelijk genoeg?! Hij draait zich naar mij.
'Ik kan het herstellen, maar het gaat veel kracht kosten van mij, maar ook van Raven.' Hij haalde diep adem. 'Hij zal iets krachtigs nodig hebben om het vol te houden, iets sterkers dan mensenvoedsel. Snap je wat ik bedoel?' En of ik het snap. Ik denk aan de Raven's rode ogen toen hij mij aanviel. Het lijkt eeuwen geleden. Er loopt een rilling over mijn rug.
'Bloed.', fluister ik. Alexander knikt. Dan sper ik mijn ogen wijd open. 'Bloed van Selene!', roep ik. Ze zucht.
'Ja, mijn bloed.', zegt ze zacht. Ze kijkt niet meer boos. Ik adem diep in en uit.
'Is dat wel veilig? Ik bedoel- durf je dat?'
'Nee, het is niet veilig. En ik wil het niet.', zegt Raven plotseling. 'Ik ga jou bloed echt niet drinken, Selene. Ik- ik ben mezelf niet dan...'
'En wat nou als ik het doe?', vraag ik zachtjes.

Indigo Hazel Waters








"Nee! Ook niet!" Raven keek geschrokken naar Ivy.
"Snij dat kind gewoon open." zei ik, "EN met dat kind bedoel ik Selene, geen Ivy."
"Waar kom jij vandaan Waters?"vroeg Alexander verbaasd.
"Overal en nergens." zei ik, "Maar snij haar gewoon over, anders snij ik iemand willekeurig open. En bij mij gaat meestal alles mis."ik plofte neer op de grond.
"Jij snijd al helemaal niet iemand open."zei Raven tegen mij.
"Ahhwww, daar had ik nou zo'n zin in." ik grijnsde. Alexander zuchtte en rolde met zijn ogen.
"Ik geef je mijn bloed wel."zei Ivy nu weer.
"Nee."zei Raven.
"Weetje dit gaat te lang door, ik geef mijn bloed wel. Engelend bloed is vast heerlijk. Al hoewel ik een gevallen engel was, dus dat moet ook wel heerlijk voor je zijn."zei Alexander, wat een ijdeltuit was hij toch. Voordat Raven kon protesteren ging Alexander de kamer uit. Hij liep snel weg.

Ik werd overspoeld door bezorgdheid, wat was Alexander aan het doen, hij was naar buiten gegaan met een paar spullen, wat wist ik niet. Ik had hem nog nooit zo snel zien lopen. Ik stond op en leep nerveus heen en weer. Alexander was de enige die ik echt lang kende en hij begon langzaam in een vriend te veranderen in plaats van een huisdier.
"Wat doe je?"vroeg Selene aan mij.
"Ik loop, dat zie je toch?"snauwde ik.
Waarom duurde het zo lang? Wat was die gek aan het doen? De deur ging open en Alexander kwam binnen, in Engelenvorm. Hij had 2 witte veren achter zijn oor gestopt. Aan zijn rechtervleugel, aan de onderkant ontbraken twee vleugels en ik zag dat hij het daar net had geheeld en dat er geen bloed meer vandaan kwam. Maar bij de 2 veren die hij achter zijn oor had gestopt droop nog wel bloed van af. Hij had iets, ik wist niet wat het was, gevuld met bloed, zelfs ik rook het gewoon. Hoeveel bloed had hij van zichzelf weg genomen?
"Indigo, help me."zei Selene die Raven vast probeerde te houden, niet alleen ik rook het bloed dus.
"Godverdomme. Waarom ik? Daar is Ivy en Faye. Or What ever. Ik ga." zei ik, ik werd hartstikke misselijk door het zien van de 2 veren waar nog bloed aan zat. Je veren eruit trekken doet altijd verdomd veel pijn. Snel ging ik de kamer uit en botste tegen Jason- zo heette hij toch, ik wist dus echt niet hoe hij heette, het kon me namelijk niet echt iets schelen, het vriendje van Blake- aan.
"Wat is dat voor een geur?"vroeg hij aan mij, zijn stem was rauw en zacht.
"Alexanders bloed. En moven. Please."zei ik terwijl ik langs hem heen glipte en naar buiten ging.

Raven Christian Marshall

Ik weet niet wát hij had gedaan, maar ik vond het niet leuk. Het leek alsof een beest mijn lichaam overgenomen had en ik hulpeloos stond toe te kijken. Ivy keek toe alsof ze zelf werd aangevallen en Faye zat in elkaar gedoken. Alexander wist niet wat ie deed, hij wist niet wat hij gedaan had. Een lage, harde grom die uit de diepste duisternis van mijn borstkas kwam, liet het huis doen trillen. Alexander - de ongelofelijke arrogante knuppel - stond nog steeds zelfverzekerd voor me.
"Selene, los." mompelde Alexander.
"Nee." piepte ze.
"Ja."
"Je gaat dood, knuppel!!" gilde ze.
"Ik kan niet twee keer dood gaan, alleen een sterrenschot kan me omzeep helpen." Vertelde hij.
"Zeker?" piepte ze, ik werd helemaal wild hierzo. Ik stond er zo dichtbij, maar toch zo ver weg. Toen ik de handen van Selene voelde verdwijnen, vloog ik op Alexander af en knalde hem tegen de grond op. Mijn rauwe tong gleed razendsnel (Ben ik de enige die dit pervisch vind?) over de straaltjes bloed. Ik gromde luid toen het bloed op was en plantte mijn tanden in Alexander zijn nek. Ik wist niet wat mezelf overkwam, ik leek totaal een beest zijn geworden. Ik werd hard naar achter gerukt en door de kamer heen gegooid. Ik knalde met een hoge snelheid op de tafel, die brak. Ik probeerde op te staan, maar Selene ging op mijn middel zitten en Ivy greep mijn verbrandde hand vast. Faye en Ivy waren met mijn hand bezig, terwijl Selene me probeerde te kalmeren.
"Haal Alex hier weg!" gilde Selene naar James, die in de deuropening stond toe te kijken. Gelijk schoot hij naar Alex toe, die wankelend opstond en zich aan James vastgreep.
Ivy Silva Viridi







Ik grijp instinctief Raven's hand vast en begin een bezwering te mompelen. Het is een soort lied, dat mijn oma altijd zong als ik niet kon slapen. Ik kwam er later pas achter dat het een bezwering was. Je bent minstens een paar uur van de wereld. Ik sloot mijn ogen en sloot de paniek om me heen buiten.
Raven Christian Marshall

Ivy murmelde nog steeds rare woorden, Selene had haar ene arm neergezet op de arm van de verbrandde hand en Faye probeerde hem te verbinden, wat hopeloos mislukte omdat ik de hele tijd weg trok. Net toen ik Selene bijna van me afgegooid had, leek het alsof plotseling moeheid mijn lichaam overmeesterde. Ik viel met een plof terug op de doormidden gebroken tafel en staarde wazig naar het plafond boven me, waarna mijn ogen steeds dichtvielen en ik uiteindelijk in een eindeloos, zwart gat viel.

Selene Howe

Ik kijk Ivy verbaasd aan als Raven plotseling in elkaar zakt en zachtjes begint te snurken.
'Hoe krijg je dat nou weer voor elkaar?' Vraag ik verbaasd.
'Van mijn oma geleerd. Hij is nog wel even van de kaart.' Zegt ze.
'Dan ga ik maar even kijken bij Alex.' Zeg ik. James staat buiten met Alexander aan zijn voeten.
'Hoe gaat het?' Vraag ik zachtjes. Alex kreunt. Wauw mooi antwoord dit.
'Dat pakte niet helemaal goed uit he?' Fluistert hij na een tijdje schor.
'Noo shit sherlock.' Zeg ik.
'Hoe gaat het met Raven?' Vraagt Alex.
'Ivy heeft hem zonet in slaap gezongen ofzo..' Zeg ik. 'Het was nogal vreemd het ene moment probeerde we hem met geweld te verbinden en het volgende moment lag ie te tukken op de grond.'
'Je moet ook geen geweld gebruiken bij EHBO.' Grijnst Alex.
'Het was meer dat hij niet meewerkte hoor.' Verdedig ik mezelf. 'Maar gaat het al weer?'
'Ik genees snel.' Zegt Alex.
'Dat zie ik.'

Ivy Silva Viridi







Zuchtend laat ik Raven's hand los. Ik wenk Faye en we verbinden zijn hand. Selene en James komen binnen. Alex leunt op hen. Ik sta op.
'Hé,', zeg ik. 'Dat ging geloof ik niet helemaal zoals gepland.'
'Ja, dat kun je wel zeggen.', zegt hij met een flauwe glimlach. Hij ploft op de bank.
'Waar is Indi nou heen gerend?', vraag ik.
'Geen idee.', zegt James. 'Ik ga haar wel zoeken.' Hij loopt de gang op. Ik kijk naar Raven.
'Ik denk dat we hem maar naar boven moeten brengen.', zeg ik. 'Help je even, Selene?' Selene springt op. Alex wil ook helpen, maar Faye duwt hem terug op de bank.
'Het lukt ze wel met z'n tweeën.', zegt ze.
'Oké,', zegt Selene.'Jij bij z'n hoofd, ik neem z'n voeten. 1... 2... 3...' We tillen Raven op. Hij is echt zwaar. Langzaam dragen we hem de trap op. We slepen hem de overloop over, de kamer in. Dan manoeuvreren we hem het bed op.
'Echt eng, hoe je dat geflikt hebt.', zegt Selene. Ze trekt de deken over Raven heen. Ik haal mijn schouders op. We lopen weer naar beneden.
'De schone slaapster ligt in d'r nest.', grap ik. Selene ploft op de bank.
'Oké, wie wil er thee?', vraag ik. We zullen nog wel even moeten wachten voordat die slaapkop wakker wordt.

Raven Christian Marshall

Als ik mijn ogen open, wens ik gelijk weer dat ik terug lag te slapen. Mijn hand leek verteerd te worden en mijn hoofd bonkte alsof er een baksteen tegenaan gegooid was. Ik had het hartstikke warm, en probeerde de dekens van me af te gooiden. Ik schrok me dood toen de elf opeens voor me stond en mijn hand aanraakte, waardoor een pijnlijke kreet mijn mond verliet en ik mijn hand weer naar me toetrok.
"S-sorry." stotterde Grubby. Ik murmelde wad en kreunde. Mijn hand werd letterlijk verteerd. De deur sloeg open en bijna gelijk hoorde ik de stem van Ivy.
"Grubby, wat doe je hier?" vroeg ze verbaasd.
"Ik wou bij Meneer de Kat kijken, vievie." mompelde het wezentje schuldig.
"Mijn hand doet pijn." jammerde ik.
"Laat me even kijken, dan. Grubby gaar maar ergens anders heen." Mokkend slofte de elf de kamer uit en trok de deur achter zich dicht.
"Nee." jammerde ik toen Ivy probeerde het - nog steeds - spierwitte verband eraf te halen.
"Raven, als het zo'n pijn doet moet ik wel weten waarom." mompelde ze, terwijl ze het er voorzichtig afhaalde en ik mijn hoofd in het kussen duwde.
"Holy shit!" riep ze geschrokken.

Selene Howe

Een paar voetstappen stormen de trap af. Als ik me omdraai zie ik Ivy met een verschrikt gezicht de trap afstormen.
'Jongens dit willen jullie denk ik wel even zien.' Zegt ze aarzelend. Ik spring op en storm de trap op gevolgd door de rest. Raven zit op het bed met een verschrikt gezicht naar zijn hand te kijken. Ik werp een blik op de wond en vloek.
'Vervloekt.' Merkt ook Blake op.
'Raz? Hoe kom je precies aan die wond?' Vraag ik.
'Niet door zijn hand in het vuur te steken.' Zegt Fay.
'Nee het vuur stak eerder in mij.' Zegt Raven. Zijn gezicht staat op doodsbang. Ik ga naast hem zitten en pak voorzichtig zijn hand vast.
'Het ziet er echt niet uit.' Zegt Indi.
'Bedankt daar hebben we wat aan.' Zeg ik.
'Ik ga Alexander wel even wakker maken.' Zegt Blake waarna ze de kamer uitloopt.
'Wakker maken?' Vraagt Raz. 'Hij slaapt normaal toch nooit.'
'Hij moest rusten van ons.' Zegt Fay.

Ivy Silva Viridi







Ik staar naar Raven's hand. Ik word er misselijk van. Ik wil wegkijken maar kan het niet. Raven kreunt.
'Gaat het?', vraag ik, mijn ogen van zijn hand afrukkend. Hij schud zijn hoofd. Faye rent naar de deuropening.
'Sorry, ik moet even naar buiten.', zegt ze verontschuldigend. Ik hoor haar de trap af denderen, dan knalt de deur achter haar dicht. Raven kreunt weer.
'So hé! Die had haast!', merkt Indigo op. Ze doet wel heel stoer, maar ik zie dat ze ook een beetje wit ziet. Dan komen Blake en Alex de kamer ingerend. Alex werpt een blik op de wond.
'Een duistere vloek. Dat gaat mijn macht te buiten. Sorry.' Raven ziet eruit of hij elk moment in tranen uit kan barsten. Dan drukt hij zijn hand in zijn buik en vliegt de kamer uit. We horen hem op de badkamer overgeven. Ik trek een vies gezicht.
'Zou er niet even iemand bij hem moeten gaan kijken?', vraag ik.
'Mij niet gezien.', zegt Indigo. 'Ik hoef niet naar een kotsende kitten de kijken.' Ik en Selene werpen haar precies tegelijk een boze blik toe.
'Ik ga wel.', zucht ik. Iedereen loopt achter me aan als ik de gang oploop. Voorzichtig steek ik mijn hoofd om de deur.
'Raz?', vraag ik zachtjes.
'Hmpf.' Ik stap naar binnen. Het ruikt er vreemd. Brrr... Ik loop naar de wasbak en vul een glaasje water.
'Hier, drinken.', zeg ik. Raven pakt het glas en neemt gulzig een slok.
'Niet te snel!' Braaf nipt hij aan het glas. Ik trek de wc door. Als ik per ongeluk een glimp opvang van de rode inhoud schrik ik. Bloed, denk ik. Ik rook bloed! Snel herstel ik me. Ik draai me weer op naar hem en vraag:
'Gaat het weer een beetje?'
'Ja, hoor.', antwoordt Raven dapper.
'Oké,', roep ik richting de deur. 'Jullie kunnen weer komen!'
Raven Christian Marshall

ik ben misselijk, dat kon ik je wel vertellen. Wat er verder rondom me gebeurde wist ik niet. Ik lag al 2 dagen op het bed, languit en was ongelofelijk ziek. Alles wat ik at, kwam er na geen tien minuten - hoogstens twintig - uit en ik wilde niks van het bloed van Selene, Ivy of iemand anders weten. Van mijn part konden ze daar een eind mee opvliegen. Het enige wat ik kon doen was glazig voor me uit staren en slapen. En nachtmerries hebben over de gruwelijke dood van Indigo, Ivy, Alexander, of Selene zelfs Blake, James en Faye kwamen er in voor. Ook de kleine Grubby, de kleine onhandige dondersteen. Ik gaapte, nestelde mezelf in de deken toen ik onophoudelijk begon te trillen en sloot mijn ogen. Helaas kon ik niet slapen, aangezien de deur met een klap opengegooid werd en Indigo - ik keek er zelf ook van op - de kamer instormde met een wanhopig gezicht.
"Oh, gelukkig." mompelde ze, zuchtte opgelucht en verdween weer. Wat had die opeens? Ik piepte toen er een steek door mijn hand ging en kromp in elkaar.

Ivy Silva Viridi







Raven ligt al dagen in bed. Ik kan het niet aanzien. Hij wil geen bloed, en eten kotst hij meteen weer uit. Ik loop nu al een tijdje met dit idee in mijn hoofd. Ik besluit het uit te voeren. Raven gaat het verschrikkelijk vinden. Hij gaat me erom haten, maar het is voor zijn eigen bestwil.
Diezelfde avond nog steel ik een mes uit de keuken. Na het eten doe ik alsof ik Raven zijn portie ga brengen. Als ik de slaapkamer inkom gaat hij voorzichtig rechtop zitten. Ik draai de deur achter me op slot.
'Wil je iets eten?' Hij schud zijn hoofd. Dan begin ik te praten.
'Het spijt me echt heel erg, Raven, maar het is voor je eigen bestwil.' Hij kijkt me verward aan. Dan zie ik de weerkaatsing van het mes in zijn ogen. Hij staart me aan. Ik haal diep adem en haal het mes over mijn onderarm.
'Nee!', roept hij. Dan zie ik de verandering in zijn ogen. Hij komt op me afgestormd. Dan is er niets meer.

Blake Sophie Dawn
Ik werd er gek van , al die mensen om me heen. Er worden beslissingen genomen die achter mijn rug worden genomen. En James heb ik de laatste tijd al zo weinig kunnen spreken. Ik wil de deur van mijn slaapkamer afsluiten totdat ik zie dat James binnenkomt. ' Sunshine 'mompelt hij. Hij grijnst. Hij sluit de deur af en samen gaan we tegen de deur aan zitten. Hij kust me teder en gewild op mijn mond. 'Ik heb je gemist ' mompel ik. Hij glimlacht. ' Het wordt tijd dat jij eens aan jezelf gaat denken. Eens je eigen wil gaat achtervolgen' zegt hij. Zijn stem is een beetje hees. 'Zolang jij maar in mijn leven voorkomt ' antwoord ik. James glimlacht. Hij kust me weer. De afgelopen paar uur voelde zo goed. Dat gevoel kan me alleen James geven. Hij wrijft mijn haren uit mijn gezicht. Opeens horen we gegil en geschreeuw er iets en deze gillen herken ik wel zeker Indy & Raven. We kleden ons snel aan en versnellen ons naar de plek waar het afspeelde.
Raven Christian Marshall

Alsof ik een klap tegen mijn hoofd aankreeg, schoot ik overeind. Ivy lag kreunend onder me, op de grond en greep haar arm vast.
"Shit, nee. Godver. Fuck!" vloekte ik, zachtjes.
"Wat ben je toch een koppig mens, verdomme!" tierde ik, kwaad. Uit het niets begon ze een keel op te zetten, happend naar adem en haar longen uit haar lijf schreeuwend.
"Laat het stoppen!" piepte ze tussen het schreeuwen door, terwijl ze onder me kronkelde.
"Godverdomme!" Ik had niet eens gemerkt dat iedereen erbij was komen staan.
"Wat is er gebeurd?" Riep Selene, geschrokken.
"I-ik heb haar gebeten." mompelde ik in paniek.
"Godver, Raven!" siste Indigo boos.
"Het word gigantisch snel door haar lichaam heen gepompt, het is precies in haar slagader terecht gekomen." mompelde Alexander, die haar pols verbond.
"We kunnen niks done." mompelde hij, teleurgesteld.
"Nee." piepte ik.
"Leg haar op het bed." commandeerde Blake, terwijl Selene me voorzichtig van Ivy aftrok.
"Ik heb haar pijn gedaan." piepte ik in de nek van Selene, terwijl de tranen in kleine stroompjes over mijn wangen heenliepen.
"Het komt wel goed, we laten haar even alleen. We kunnen alleen maar afwachten." mompelde ze.
"Nee." zei ik standvastig.
"Ik laat haar niet Alleen." ik kroop het bed op, schoof onder Ivy door en trok haar voorzichtig met één arm op mijn borst. ZE maakte enkel een paar pijnlijke geluidjes, ademde onregelmatig en piepte soms.

Ivy


Het brandt, het brandt als de hel! Vuur spoelt door mijn aderen. Raast door mijn hoofd. Het vliegt door mijn hele lichaam en het brandt!!! Ik merk niet wat er om me heen gebeurt. Ik wil alleen maar dood. Waarom ging ik niet dood toen ik neergeschoten werd? Waarom ging ik niet dood? Nooit? Ik begon weer te gillen. Mijn hersenen stopten. Ik dacht alleen nog maar. Brand! Ik sta in brand!
Selene

'Raven! Stop met ijberen en ga zitten!' Roep ik gefrustreerd.
'Maar-' Sputterd Raven.
'Geen gemaar! Niemand word er beter van als jou hand niet geneest.' Zeg ik en ik duw hem in een stoel.
'Raz hoe-' Begin ik maar dan valt mijn oog op het mes dat op de grond ligt. 'Ze deet het zelf.' Fluister ik.

Raven Christian Marshall

Selene had me onder Ivy vandaan weten te trekken, stom mens. Ik wou bij Ivy blijven!
"En ik denk dat we dat ding maar even moeten verwisselen." mompelde ze.
"Oh, nee. Oh nee!" riep ik geschrokken, maar ze had mij al in een soort wurggreep getrokken waardoor ik niet weg kon komen.
"Nee!" riep ik, terwijl ik mijn arm probeerde weg te trekken. Alex kwam de woonkamer binnengelopen. Selene was alleen nog maar pissig en koppig, sinds ze erachter kwam dat ze het zelf gedaan had.
"Laat los!" piepte ik pijnlijk. Een vervloekte hand voeld niet alsof het in babyolie gedoopt is, als je dat soms dacht. Elke seconde van de dag, leek het alsof ie verteerd werd. Na een tijdje raak je er gewend aan. Maar als er iemand aan zat lopen frunniken, dan leek het alsof hij tien keer achter elkaar in het vuur gestoken werd.
"Los!" piepte ik, toen Selene het eerst zo witte, en nu rode verband in de handen van Alexander duwde. Deze kwam niet veel later terug met een nieuw, smetteloos rolletje verband.
"Los! Laat los!" riep ik.
"Raven, hou je kop eens!" gilde Indigo, vanaf het dak.
"Klaar." mompelde Selene, nadat ik de stoel kapot geknepen had. Vanboven kwam een hard, oorverdovend gegil en zo snel ik kon gooide ik Selene op de bank en sprintte naar boven. Het pijnlijkste gedeelte van heel het gebeuren was bezig. Ze kreeg de verdomde staart en oren. Voorzichtig trok ik haar naar me toe en fluisterde geruststellende woordjes, terwijl ze haar - nu al - lange nagels in mijn vlees boorden. Het deed ongelofelijk pijn, had ik ergens van gehoord. Maar als je er nou eenmaal mee geboren was, wist je niet wat die pijn was. Ik sloot mijn armen beschermend om het trillende lichaam van Ivy en drukte haar dicht tegen me aan, in de hoop haar een beetje te kunnen kalmeren.

Alexander Jared Fox








Ik werd serieus gek hier, voor het eerst in mijn lange hele lange leven was ik omring door idioten. Die zorgden er wel voor dat ze in problemen kwamen.
"ALEXANDER!" schreeuwde Raven van boven.
"WAT!"snauwde ik, snauwen, een gewoonte van Indigo dat ik aan het overnemen was.
"LAAT DE PIJN STOPPEN, ZORG DAT HET MINDER WORDT!" Schreeuwde Raven nu weer.
"Ja doei! Ik voel me niet goed!"schreeuwde ik terug, en dat was niet gelogen, ik voelde me echt niet goed. Hoeveel bloed had ik nou verloren? Veel, en ik kon niet eens lang genoeg rusten. Zelfs gevallen Engelen moesten kunnen rusten wanneer ze te veel bloed hadden verloren. Ik zag Indigo weer naar binnen komen, geruisloos zoals altijd wanneer ze zich niet goed voelde.
"Wil je haar niet helpen?"vroeg ze zacht. Selene schrok van de stem.
"Nee. Ik wil niet helpen. Omdat het me niet gaat lukken. Ik voel me er nog niet heel goed voor."zei ik zuchtend terwijl ik naast Selene op de bank ging zitten, ze zat te huilen.
"Gaat het?"vroeg ik aan haar.
"Ik raak raven kwijt."snikte ze zacht. Ik trok haar naar me toe en omhelsde haar, zoals ik altijd deed bij Rosette wanneer ze verdrietig was, voordat ze werd vermoord door een sterrenschot. Ik zag Rosette altijd als mijn kleine zusje.
"Dat gebeurt niet."zei ik sussend terwijl ik haar als een klein kind heen en weer wiegde. Dat deed ik altijd automatisch wanneer ik medelijden met iemand had- dat heen en weer wiegen.
"EN anders maak ik hem wel af."mompelde Indigo.
"Nee, niet doen."snikte Selene.
"Goed, dan doe ik dat niet." zei Indigo zacht. Ik kon haar heen en weer horen lopen, en van boven kwam nog steeds het gegil. Blake en James kwamen binnen, ze gingen naast Selene en mij zitten.
"Ik troost haar alleen maar."zei ik toen ik hun verbaasde blikken zag.
"Wil je daarom niet helpen?'vroeg James.
"Nee, niet daarom. Hij is ook uitgeput en niemand houd daar rekening mee. Engelen, en gevallen engelen horen ook te rusten. EN wanneer doet hij dat nou wel? Nooit! Hij had net maar even de tijd om te rusten voordat hij weer moest komen helpen. Hij gaat nu gewoon even niet helpen!"snauwde Indigo boos naar James en Blake.
"O. Oke."zei Blake, die blijkbaar niet wist hoe ze daarop moest antwoorden. Ik was blij dat Indigo dat vertelde maar ze kon het ook normaal vertellen in plaats van te snauwen.
Selene snikte niet meer maar leunde nu op mijn schouder, wat ik niet erg vond. Volgens Indigo was ik toch maar het huisdier, het hulpje, de persoon die de narigheid moest opknappen. Van boven kwam er nog steeds gegil, ik werd er gek van, serieus gek.
Indigo die heen en weer in de kamer liep stopte opeens met lopen en kromp in een.
"Wat is er?"vroeg Blake geschrokken.
"Het.. Klokje." grauwde ze voordat er een paar grote zwarte vleugels verschenen, punt oren, klauwen en haar ogen van kleur veranderden.
"Godverdomme. Dit kan er ook echt bij."zuchtte James. Ja inderdaad dit kon er ook bij, de gestoorde gasten waren weer eens bezig en omdat ze Indigo's klokje hadden bepaalden zij wanneer ze haar veranderden. GEWELDIG.
"Probeer kam te blijven. Indigo."zeiden Selene en ik tegelijk. Ze leek ons niet te horen maar kromp in een op de vloer en sloeg haar vleugels om haar heen. Ze waren iets met het klokje aan het doen. Dat wist ik zeker. Dit kon er zeker bij.

Indigo Hazel Waters









Dit kon er zeker bij, echt geweldig werd dit, er waren a genoeg problemen en dan moest probleem Indigo terug komen. Ik had mijn zwarte vleugels om me heen geslagen en ging op de grond zitten, de pijn die ik voelde was onbeschrijfelijk. Ze probeerden mijn klokje kapot te krijgen, ik voelde elke barst dat in het klokje kwam in me gewoon. Ik wist dat ze me dood wilden hebben om hun zuster Agatha terug te krijgen of zo iets, ik kon het me niet meer herinneren, maar daar hadden ze mijn 'vrienden' toch ook voor nodig.
"Indigo probeer rustig te blijven."hoorde ik Alexander zeggen, hij moest even oprotten, zijn leven was geen klokje, hij zou de pijn die ik nu voelde nooit voelen.
"Wat gebeurt er met haar?"hoorde ik Blake vragen.
"Ze zijn waarschijnlijk haar klokje kapot aan het maken. En dat klokje is haar leven." hoorde ik Alexander zuchtend vertellen.
"Bedoel je dat ze van het klokje heel veel houd dat het heel waardevol voor haar is?" vroeg James.
"Nee!"snauwde Selene, "Dat klokje is letterlijk haar leven, als dat klokje kapot gaat, dan is Indigo weg, dood. Get it?"
Had Athenais zich ook zo gevoeld toen ze dood ging, toen ik haar hanger kapot had gemaakt? De pijn hield niet op, het bleef maar erger worden. Godverdomme. Ik schreeuwde niet, tenminste dat dacht ik, wel hoorde ik Ivy nog steeds gillen. En toen hield de pijn op, heel plotseling. Dus vandaag zou ik nog niet dood gaan? Ik bleef nog een paar minuten zo liggen en voelde hoe ik weer terug veranderde in mens.
"Hoeveel jaar?"vroeg Alexander aan mij toen ik weer rechtop ging zitten, op de grond.
"Ongeveer 100."mompelde ik. 100 jaar was nog best oke, ik had er nog honderden voor me en ik wilde zelf dood, ik haatte mijn leven namelijk.
"Hoe weet je dat?"vroeg Blake, ze twijfelde of ze de vraag wel mocht stellen.
"Omdat wanneer ik in Demon verander er ongeveer 31jaar van mijn leven verdwijnt, maar nu heb ik elke barst gevoeld, een lichte barst betekent ongeveer 5 jaar een diepe barst 10 en dit waren hele pijnlijke barsten."snauwde ik.

naam: William Juan Perièr
roepnaam: Liam
leeftijd: Ziet eruit als 15 maar is ergens rond de 90
kleur ogen: Rood
soort : Vampier
gave ( indien van toepassing ) : Kan iedereen van binnen besturen, hen zijn wil opleggen.
kleur vacht ( indien van toepassing ): --
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : Menseneter maar met moeite, heeft geen idee dat het anders kan.
verleden : Leefde 90 jaar geleden met zijn ouders, twee zusjes en grote broer in Concarnieu, aan de kust van Frankrijk. Zijn ouders zijn allebei overleden maar zijn zusjes en broer moeten nog ergens in leven zijn. Hij weet wel dat zijn jongste zusje met de 2e wereldoorlog naar Amerika is verhuist.
vrienden: een aantal vampiers over de wereld. In zijn vorige leven Lilly en Jaque, broer en zus.
familie: Vader Juan, Moeder Marie, zijn zusjes Amélie en Celine, oudere broer Léon
overig: Vind het moeilijk om van mensen te leven omdat hij ze, door zijn gave, kan voelen. Word door zijn gevaar vaak aantrekkelijk gevonden."Normale meisjes" worden naar hem toe getrokken.
intro:

Leuker werd het niet, wel makkelijker. Ik schakelde mijn gevoel uit en beet. Maar toch, het bange gevoel van mijn prooi kon ik niet negeren. Het van doodsangst en pijn verlamde meisje staarde me aan toen ik even losliet. Een gorgelend geluid kwam uit haar keel en smoorde een gil. Lelijk was ze niet. Haar bruine ogen keken me met ongeloof en angst aan en haar krullende zwarte haar danste om haar gezicht. Ze deed me een beetje denken aan hoe Lil er vroeger uitzag. Met haar donkere haar en ogen leek ze erg op haar. Nee! Niet aan denken. Schreeuwde mijn gedachten. Als ik terugdacht aan die tijd werd ik weer droevig, en dat kon ik niet gebruiken. Dus ging ik maar luisteren naar een ander gevoel, die van de brandende dorst, die nog steeds door mijn keel woedde. En er was maar één manier om die brand te blussen, de dorst te lessen. Dus ik beet. En nog eens. En nog eens. Want als je eenmaal de smaak te pakken had kon je niet meer weigeren en ging je verstand op nul.

En toen was ze leeg. Ik rammelde haar nog wat heen en weer maar er was niks meer. Met afschuw duwde ik het levenloze meisje weg en ik ijsbeerde wat heen en weer. We waren diep in het bos dus niemand zou haar vinden. En toch, het onderbewuste in mij vond dat ik haar niet zo kon laten liggen. Dus ik groef een diepe kuil en legde haar er voorzichtig in. Even grinnikte ik. Het was moeilijk te geloven dat er iemand met meer respect met de doden omging dan ik, zeker als vampier.
Ik vulde de kuil snel en net op het moment dat ik wilde wegrennen hoorde ik iemand naar adem snakken. Snel draaide ik me om en zag een slank, atletisch meisje wegsprinten. Ze was sneller dan een normaal mens maar ik haalde haar makkelijk in. Haar grijze ogen staarde mij aan, keken door tot mijn ziel. Bang was ik, voor de eerste keer sinds ik een vampier was, was ik bang. Bang voor haar reactie. Met mijn rode ogen zal ik niet echt een gezellige gozer lijken. Zeker niet nu zij mij een jong meisje heeft zien vermoorden en begraven.

Foto:

Alexander Jared Fox








100 jaar, wow, hoelang zou Indigo kunnen leven? Demonen konden onsterfelijk zijn maar Indigo was een half demon geen volle demon, dus was ze vast niet onsterfelijk. Wanneer ze dood zou gaan wist niemand dus, eigenlijk was ik daar best benieuwt naar. Ik hoorde Ivy nog steeds gillen.
"Doe daar alsjeblieft iets aan, man."bromde James tegen mij.
"Goed."mompelde ik, om eerlijk te zijn werd ik ook wel gek van het schreeuw, het deed pijn aan mijn kop. Ze kon er natuurlijk niks aan doen, maar het was gewoon zo, het deed pijn, haar geschreeuw. En Indigo zou toch niet willen dat ik een beetje pijn weg nam van haar, ze hield er niet van dat mensen haar aanraakten.

"Kom je nu eindelijk."snauwde Raven naar mij.
"Ik kan ook wel weer vertrekken hoor." mompelde ik.
"Nee! Nee!"zei Raven snel. Ik kwam de kamer verder in en keek naar Ivy, ze had pijn dat kon ik wel zien.
"En ga je nog wat doen?"vroeg Raven aan mij.
"Moet jij je niet bekommeren om je vriendin? Die zat zojuist te huilen!" snauwde ik terwijl ik mijn hand op Ivy's voorhoofd plaatste. Meteen werd ze wat kalmer, terwijl ik niets deed, maar dat soort effect hadden engelen en gevallen engelen nou ze konden je met 1 aanraking alweer een beetje kalmeren.
"Hoe doe je dat?"vroeg Raven aan mij.
"Ik ben gewoon goddelijk knap, en dat weet zij, zelfs door mijn hand te voelen weet ze dat ik goddelijk knap ben."zei ik grijnzend. raven rolde met zijn ogen waardoor ik begon te lachen.
"Het was maar een geintje, "grinnikte ik, "Maar je moet toegeven ik ben wel heel erg knap!" Nu lachte Raven ook.

Raven Christian Marshall

Nadat Alex weer verdwenen was, kreunde Ivy alleen nog een beetje, ook was haar gezicht vertrokken van de pijn. Het zou nog zo'n drie dag duren, aangezien de staart die ze had, net iets langer dan een halve meter was - transformatie van 'mens' naar kat duurden langer dan van 'mens' naar vampier. De oren die op haar hoofd stonden, zagen er ongelofelijk schattig uit Ze hadden - wat eigenlijk best vreemd was - een spierwitte kleur.

Zo gingen die drie dagen door, zonder enkele slaap of eten. Ivy wurgde me elke keer zowat, of ze plantte haar nagels dieper in mijn huid, of ze schreeuwde. Ik was te koppig om op te staan, iets waar Selene alleen maar meer depressief van werd. En ik kon niet eten, aangezien ik Ivy niet los durfde te laten.
"Raven, je moet godverdomme iets eten!" siste Selene wanhopig.
"Je bent een koppige klootzak, iedereen hier is bezorgd om je en je doet er niks aan!" zei ze uiteindelijk, kwaad en verliet stampend de kamer.

Indigo Hazel Waters












"Zal ik met hem praten?" vroeg ik aan Selene. Van binnen was ik woedend maar dat liet ik niet zien, ik was om Selene gaan geven en die klootzak Raven behandelde haar als vuil, vond ik. Hij had verdomme iets met Selene en hij bleef maar bij Ivy alsof dat zijn vriendin was. Om eerlijk te zijn mocht ik Ivy niet, ik wilde haar niet eens leren kennen. Ik hoefde haar niet eens te leren kenne, ze was niet boeiend genoeg vond ik.
"Graag."mompelde Selene. Geruisloos liep ik naar de kamer waar Raven met Ivy zat.
"Mee komen! Nu."gromde ik naar Raven, hij schrok van mijn stem.
"Nee." zei hij vast besloten.
"Nu."gromde ik. Hij bleef zitten en dat maakte me furieus. Wat niet echt handig was want ik veranderde weer in een lelijkerd, nou ja vergeleken met andere half demonen was ik nog mooi.
"Het is denk ik niet zo handig om hier te veranderen in je andere vorm."zei Raven tegen mij, Ik gromde, beende naar hem toe pakte hem in zijn nekvel en sleepte hem het bed uit. Snel maakte ik het raam open en gooide hem eruit, ik wist dat hij hard was gevallen maar vast niet zo hard. Ik sprong uit het raam en belandde voor Raven.
"Waar was dat goed oor."mompelde Raven die over zijn pijnlijke elleboog wreef.
"Je wilde niet naar me luisteren kitty. Wat niet echt handig is."gromde ik boos.
"Uhmm.. Indigo... Je ziet er best eng uit."mompelde Raven,, "Oke ik ga al luisteren, wat wilde je zeggen?"
"Jij, "begin ik, "Gaat meer tijd door brengen met je vriendin, als je dat niet doet vermoord ik je." siste ik.
"Je vermoord me niet. Je geeft om me, ik ben een buddy van je."zei Raven. Ik begon te lachen, en niet zo acht ook.
"De enige om wie ik geef zijn mijn dode broertjes en Selene en misschien ook Blake en mijn huisdier Alexander. En jij hoort daar niet bij volgens mij. Jij bent een irritante kitty dat om koekjes en lolly's zeurt!"siste ik, "En ik heb al zo veel personen vermoord, jou kan ik ook best vermoorden. Ook al doe ik Selene dan pijn. Ik heb al zo lang niet iemand vermoord en weetje ik snak ernaar."Nu leek Raven het te begrijpen, ik maakte geen grap, ik zou hem echt vermoorden als hij niet luisterde. Daar had ik genoeg lef voor.
"Als ik jou was zou ik maar gaan eten en naar Selene luisteren."siste ik.
"Oke."zei hij en hij stond op en ging rustig naar binnen. Ik bleef nog even buiten staan en ging toen geruisloos naar binnen en keek wat Raven aan het doen was, hij zat mokkend een paar koekjes op te eten. Ik grinnikte zacht en ging weer naar buiten waarna ik in een boom ging zitten, wachtend totdat ik weer normaal werd.

Blauw. Indigo Hazel Waters, je klokje is dichterbij dan je denk. Ik zie je heel duidelijk, op een tak in een boom. Ik schrok van de rare stem in mijn hoofd, maar ik herkende het, het was de stem van een van de mannen die de idioten in het huis had ontvoerd, maar welke wist ik niet. Dus zij communiceerden via gedachten. Waar waren ze? Ze moesten dichtbij zijn, dat zeker, anders wisten ze niet dat ik in een boom zat.
De tijd dringt voor jou. weer dezelfde stem. Wat bedoelde hij met de tijd dringt voor jou? Wat voor rare creepy gast was dit. Ik wachtte totdat hij weer iets zou zeggen in mijn hoofd maar dat deed hij niet, het bleef stil in mijn hoofd.
Raven Christian Marshall

Selene had zich tegen me aan genesteld en grinnikte. We lagen languit op de bank - tot grote ergenis van James die nu chagrijnig in de stoel in de hoek zat - en ik kietelde met mijn staart over haar oor heen, waardoor ze Spastisch weg probeerde te komen.
"Raven, stop." grinnikte ze, waardoor ik mijn staart plagend in haar zij porde.
"Had je maar tegen kietelen moeten kunnen." plagerig stak ik mijn tong uit en ging verder met haar te kietelen.
"Nouhou, dat is niet eerlijk." mompelde ze met een pruillipje, waarna ze grijnste en mij begon te kietelen waardoor ik spastisch begon te bewegen en haar van me afduwde - wat nogal moeilijk ging met een hand - en rende door het huis heen terwijl ze me lachend achterna zat. Ik sprintte de voordeur door, belandde bijna gelijk met een plof op het zachte zand en rende over het zand. Doordat Selene op mijn rug sprong, vloog ik vooruit en begon ze me te kietelen zodra we contact maakte met het zachte zand.
"Auw, kut!" riep ik, toen er een pijnlijke, elektrische schok door mijn hand heenging.
"Wat is er?" vroeg Selene, die gelijk gestopt was en mijn hand vastgreep.
"Die mannen moeten een keer ophouden met hun stomme magie, stelletje mongolen." mompelde ik chagrijnig.

James Blaze Thompson

Ik weet niet wat er met Blake aan de hand was, maar ze deed raar. Heel erg raar. Alsof er iets aan de hand was, maar wat wist ik niet. Ik kroop het dak op en schrok me dood van de stem van Indigo.
"Wat die je hier?" gromde ze, chagrijnig.
"Ik sta er nou niet echt van te juigen hoe kleffie en beffie op de bank liggen te rollebollen." mompelde ik droog.
"Wie?" vroeg ze, plotseling nieuwschierig.
"Raven en Selene."
"Dus kitten kan ook nog eens luisteren." mompelde ze, zacht.
"Wat?" vroeg ik.
"Nee, niks. Laat maar." zei ze, met een glimlach. Oké, hier werd ik bang van. Maar dan ook heel bang.
"Wie ben jij en wat heb je met Indigo gedaan?" vroeg ik met opgetrokken wenkbrauwen.
Indigo Hazel Waters











"Ik ben nog steeds Indigo, sufkop."zei ik zuchtend.
"Helemaal niet." zei James koppig, ik gromde.
"Moet ik mezelf soms bewijzen?"gromde ik.
"Ja. Of nee, dat hoeft niet. Want jij gooit me waarschijnlijk van het dak af." zei James snel. Ik grinnikte
"Goed geraden, James." zei ik.
We bleven beiden stil en keken voor ons uit, normaal zat ik alleen op het dak, maar nu had ik gezelschap.
"Ben je altijd gemeen geweest?"vroeg James opeens. Ik hield mijn adem in en ademde toen langzaam uit.
"Nee,"mompelde ik, "Niet altijd. Pas nadat ik werd vervloekt en ik al mijn dierbaren kwijt raakte, zoals mijn broers. Ik ben pas sinds een jaar of 60 harteloos. Nadat ik merkte dat ik niet dood zou kunnen gaan. Ik kan alleen doodgaan wanneer mijn tijd erop zit en dat laat het klokje zien, maar die ben ik kwijt. Die rot gasten hebben mijn klokje." mompelde ik, ik vertelde hem niet dat die gasten contact met mij hadden gemaakt nadat ik Raven zowat had bedreigd, wacht ik had hem ook bedreigd. Ik leunde op mijn ellebogen en keek naar de helderblauwe lucht boven mij. Zou Ivy al wakker zijn? Ik wist het niet en het kon me ook niet echt iets schelen.
"VERBERG ME!" schreeuwde Alexander die in zijn engelen gedaante op het dak landde, hij zag er in paniek uit.
"Wat? Hoezo?"vroeg James verbaasd.
"Ik heb net een vampier lopen pesten. En dat was niet echt handig en slim."zei Alexander hijgend. terwijl hij zijn vleugels introk.
"Waarom?" vroeg ik op mijn beurt verbaasd.
"Ik wilde weten hoe een vampier reageert wanneer hij geïrriteerd is en ik dacht dat dit mijn kans zou kunnen zijn."mompelde Alexander, "Daar komt hij." Een jongen stopte voor het huis en keek omhoog, hij had bloedrode ogen en keek niet echt blij.
"Alexander."kreunde ik. Boze vampiers waren niet echt leuk. Die waren gevaarlijk, dat wist ik omdat ik jaren geleden hetzelfde als Alexander had uitgeprobeerd, "Hoe kon je zo dom zijn!"
Ivy Silva Viridi







Ik sta in brand, al eeuwen. Ik kan me niets anders herinneren. Alleen maar brand! Soms is het erg, soms niet uit te houden. Ik kan nergens aan denken. Alleen maar brand! Brand! Brand! Ik voel mezelf naar adem snakken. Het geeft geen verlichting. Brand! Ik hou het niet meer! Ik gil. Ik wil dood, alsjeblieft, ik wil dood! Ik gil nog harder. Ik krijs de longen uit mijn lijf. Brand! Brand! Als ik denk dat ik het echt niet meer volhoud, verdwijnt de pijn plotseling.
Ik lig in het bos. Ik adem diep in. Niets. Geen vuur. Ik ga recht zitten. Mijn oma zit een paar meter verderop. Ik kan weer denken. Het vuur was niet eeuwig!
'Oma!', roep ik blij. Ik spring op en ren naar haar toe. Ik geef haar een dikke knuffel.
'Hallo, mijn lieve Ivy.'
'Oma, wat gebeurt er met me?', ik kijk haar verdrietig aan.
'Ach meisje toch, het komt goed. Alles komt goed.' Ik wil zo graag dat ze gelijk heeft.
'Als u dat zegt oma, dan geloof ik u.', zeg ik. Ze geeft me nog een knuffel.
'Ivy, je moet even goed naar me luisteren lieverd, het is een risico, maar ik moet je masker weer meenemen en het teruggeven aan de persoon aan wie het toebehoord.'
'Maar...', onderbreek ik haar.
'Nee, luister.', zegt ze. 'Je kunt het. Je hebt nu mensen die om je geven. Je hebt het niet meer nodig. Zij zullen je nu beschermen. Ik moet gaan, en jij ook, lieverd. Het is tijd.' Ze geeft me een laatste knuffel en een kus op mijn voorhoofd. Ze staat op.
'Dag, oma.'
'Dag, mijn lieve Ivy. En onthoud dat er altijd gevaar is waar je het niet verwacht...' Oma gaat in rook op. Dan de rest van de kamer. Het vuur is terug. Het lijkt heftiger, woester, wilder. Ik gil.
Brand!

Selene Howe

Als ik opkijk van Raven's hand komt er een gestalte het bos uit vliegen. Na een halve seconden besef ik dat het Alex is. Ik ben hem niet helemaal gewend in engelvorm. Een jongen komt onmenselijk snel achter hem aan gerend en blijft staan voor het huis waar Alex ondertussen bovenop is gaan zitten. Niet die gast weer he? Niet dat ik hem ooit de kans heb gegeven om hem beter te leren kennen maar het is een vampier en dat zegt voor mij al genoeg.
'Kom mee Raz' Zeg ik en ik steek mijn hand uit om hem overeind te helpen. Hij steekt me eerst zijn gewonde hand toe maar na een probeer-eens-een-keer-na-te-denken-blik van mij steekt hij toch zijn gewonde hand uit.
'Wat is er aan de hand?' Vraagt hij.
'Alexander word achternagezeten door een vampier.' Verklaar ik.
'Hoe weet jij dat het een vampier is?' Vraagt Raven.
'Ik ben kwart Athena ik weet alles duh.' Zeg ik sarcastisch. 'Nee ik heb hem al eens eerder ontmoet.'
'Selene weg daar!' Roept Indi vanaf het dak.
'Ik kan best voor mezelf zorgen!' Roep ik terug.
'Alex wat heb je gedaan?' Vraagt Raven.
'Hij vond het nodig om non-stop takken naar me te gooien.' Gromt de vampier. Ik snuif om niet te lachen.
'Dat is ook niet erg aardig.' Mompel ik droog. Eigenlijk wou ik nog wat zeggen maar er klinkt een harde gil vanuit het huis. Ik kijk Raz verschrikt aan en ren dan snel het huis binnen de trap op Ivy's kamer in. Ze is nog steeds buiten westen maar ze haalt zwaar adem en ze zweet heftig. Ik loop de kamer uit om een nat doekje te gaan halen. Als ik weer terug kom zit Raven naast Ivy op het bed en probeert haar te kalmeren. Ik neem voorzichtig Ivy's gezicht af met het natte doekje.
'Hoe lang duurt het nog?' Vraag ik zachtjes.
'Niet lang meer.' Zegt Raven.

Indigo Hazel Waters











"Je hebt takken naar hem lopen gooien. Briljant. Geniaal, maar niet aardig. En niet slim." zei lachend ik tegen Alexander, "Doe mijn huisdier alsjeblieft niets! Hij is gewoon een rare sukkel."zei ik hikkend van het lachen nu tegen de jongen, of eigenlijk vampier. Ook James die naast zat was aan het lachen. Alexander maakte soms de domste blunders. Maar dat hoorde gewoon bij hem.
"Ik ga maar eens naar de patiënt kijken." zei Alexander, ow ja, een paar minuten geleden slaakte Ivy een harde gil. Alexander nam een andere weg, hij ging aan de andere kant van het dak eraf en volgens mij via een open raam naar binnen. De jongen zat nog steeds boos voor het huis.
"Sorry, voor Alexander. Hij is nogal..... Raar, maar aardig."zei James, "Ik ben James."
"William. Maar iedereen noemt me Liam."zei de jongen, ik merkte dat hij twijfelde bij het vertellen van zijn naam. James porde me in mijn zij met zijn schouder.
"Auw! Blijf van me af! Idioot!"snauwde ik terwijl ik Jason van het dak af duwde. Hij viel op de grond en niet zo zacht ook.
"Lekker voor je!" snauwde ik naar James die weer overeind krabbelde.
"Waar was dat voor nodig?" vroeg James
"Je porde me in mijn zij!"snauwde ik, ik sloeg mijn armen over elkaar heen en keek boos naar de 2 jongens vanaf het dak.
"Ik wilde alleen dat je je naam zou zeggen."zei James.
"Je weet mijn naam al!"
"Maar hij niet!" zei James.
"Wat doen jullie."Alexander kwam weer tevoorschijn en hij had Blake bij zich.
"Serieus, ze is geschift! Ze duwde me net van het dak af." zei James.
"Tja, nu weetje hoe Raven en ik ons elke keer moeten voelen."zei Alexander grinnikend.
"Wie ben jij?"vroeg Blake aan Liam.
"Liam." zei hij snel.
"Ga je je nog voorstellen, onbeschoft kind?"zei James tegen mij.
"Indigo, Hazel Waters, hoe oud ik ben weet ik niet echt. Zo goed?"
Raven Christian Marshall

Welke mongool gaat dan ook een vampier irriteren? Alexander was duidelijk niet de slimste. Ik plofte neer op de bank en gaapte. Ik hoorde weer dat ene deuntje wat Ivy was gaan zingen toen ik Alex probeerde te vermoorden. Ik legde mijn hoofd op de rugleuning, sloeg mijn armen over elkaar en legde mijn voeten op het kleine tafeltje, gekruist over elkaar heen. Langzamerhand, viel ik weer in slaap.

Toen ik mijn ogen opende, lag ik in een gigantisch groot bos waar het letterlijk allemaal groen was. Ik lag languit op mijn buik en ging overeind zitten. Een oude vrouw staarde me trots en met een twinkeling in haar ogen aan.
"Hallo, Raven." zei ze met een glimlach, haar stem deed me denken aan mijn eigen oma, warm en aardig.
"Wie bent u?" vroeg ik nieuwsgierig.
"De oma van Ivy, mijn jongen."
"De oma van Ivy." mompelde ik langzaam. Ik begreep er niks meer van.
"Ik ben hier, om jou wat te geven." In haar oude, rimpelige handen hielt ze iets groens vast, wat me bekend voor kwam. Alleen ik wist niet waarvan.
"Dit hier, mijn jongen, is het masker van Ivy." Zei ze, terwijl ze voorzichtig met haar vinger de contouren van het voorwerp volgde.
"Ik geef dit aan jou. Zodra Ivy wakker word kan ze je vertellen waarvoor ik je hem gegeven heb. En waarom juist jij hem gekregen heb." Ze greep mijn niet-verbrandde pols vast en legde het ding er voorzichtig in, waarna ze met haar lange vingers mijn vingers eromheen krulde.
"Het ga je goed." glimlachte ze, voordat ze verdween.

Alexander Jared Fox









"Indigo, Hazel Waters, hoe oud ik ben weet ik niet echt. Zo goed?" Indigo keek met opgetrokken wenkbrauwen naar James, ze had hem vast hard van het dak af geduwd. Ik grinnikte. Indigo was hartstikke asociaal.
"Waarom ben je eigenlijk bevriend met haar?" vroeg James. Ik haalde mijn schouders op.
"Rosette mocht haar."zei ik zuchtend, elke keer weer deed het pijn om over Rosette te praten. Ik keek naar Indigo en ook zij verstrakte, ze gaf dus om Rosette. Alleen met Rosette en Athenais was ze echt bevriend geraakt.
"Wie is Rosette?" vroeg James.
"Dat was zijn vriendinnetje."zei Indigo plagend, "O wacht, dat zou hij willen. Rosette was ervan door gegaan met een demon."
"Ja, ze was er van door gegaan met een demon, en dat werd ook haar einde. Denk ik. Ik heb haar nooit meer gezien. En jij ook niet, toch Indi?" mompelde ik zacht, ik had mijn handen in mijn broekzakken gestoken- ik voelde het klokje dat ik had gevonden in mijn zakken het was koud- en keek omhoog naar de heldere lucht zoals ik altijd wanneer ik niet wilde huilen. Ik knipperde even met mijn ogen en probeerde de tranen te onderdrukken, wat verdomd moeilijk was. Zelfs ik gaf me soms over aan mijn emoties, heel af en toe maar.
"James kom je mee naar binnen?"vroeg Blake aan James, ze pakte zijn hand en trok hem glimlachend mee naar binnen.
Ik wendde me nu tot Liam, zo heette de vampier volgens mij en zei: "Het spijt me dat ik takjes naar je hoofd gooide."
"Het is oke."mompelde Liam. Ik zuchtte opgelucht, man, wat was het een opluchting dat hij me niet aan stukken zou scheuren, nou ja ik kon toch niet dood gaan, alleen door een sterrenschot, maar toch, ik had geen zin om pijn te lijden. Pijn lijden was iets wat ik het liefst oversloeg. Ik had al genoeg geleden tijdens mijn val.
" O ja, Indigo! Catch!"zei ik, ik wierp het klokje naar Indigo toe, verbaasd ving ze het op, ze had dus niet door wat het was.
"Mijn klokje!" zei ze naar adem happend, "Hoe kom je eraan?"
"Voordat ik hem begon te pesten met takjes heb ik het van een van die mannen afgepakt, ze zaten te slapen in een boom en hadden niet door dat ik het van hun af had gepakt. Ik was ze al een paar dagen op het spoor. Ze waren hier in de buurt, ergens in het bos."zei ik achteloos.
"En dat vertelde je me niet?"gromde Indigo.
" Nee, maar waarom ben je boos, je hebt je klokje. En denk maar niet dat we van ze af zijn, want ik laat het vermoorden aan jou over."zei ik terwijl ik naar binnen liep en Indigo achter liet en ook Liam buiten achter liet.

Selene Howe

Als Raven in slaap is gevallen en Ivy weer rustig is verlaat ik stilletjes de kamer. Buiten staat Indi nog steeds met de vampier.
'Je hebt je klokje terug!' Merk ik vrolijk op. Indy knikt. 'Hoe kom je eraan?'
'Alex had hem.' Zegt Indy.
'Toch niet de hele tijd?' Vraag ik terug. De vampier compleet negerend.
'Nee dan had hij hier nu niet vrolijk binnen gezeten.' Bromt Indi. 'Dit is trouwens William.'
'Selene.' Stel ik mezelf voor. Hij schud mijn hand. Ik ril ik heb echt een hekel aan de koude huid van van vampiers. En van de rest van vampiers maar goed.. 'Ik ben niet al te dol op vampiers.' Vertel ik hem.
'Vanwege het bloed drinken zeker?' Vraagt hij waarschijnlijk terugdenkend aan het incident in het bos. Naast me lacht Indy schamper.
'Nee, niet daarom. Je bent niet de enige hier die dat doet. Ik heb gewoon slechte ervaringen met vampiers.' Ik wend me weer tot Indy.
'Moeten we nog achter die gasten aan? Ik zou ze met plezier vermoorden.' Zeg ik.

naam: Mitchel Martins
leeftijd: 17
kleur ogen: zwart, zo donker als de nacht
soort : gedaante verwisselaar, kan van gedaante naar gedaante verwisselen waarneer hij dat maar wil.
gave ( indien van toepassing ) : hij kan mensen laten doen wat hij wil.
kleur vacht ( indien van toepassing ): -
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
verleden : hij was niet altijd een gedaante verwisselaar tot dat hij 16 werd. zijn vader bleek ook een gedaante verwisselaar te zijn, maar toen zijn vader stierf en hij 16 was werd de gave naar hem overgegeven. sindsdien heeft hij zijn gave leren gebruiken.
vrienden: nog geen
familie: zijn moeder Samantha
overig: als hij zijn emoties niet onder controle houd wisselt hij automatisch van gedaante. hij wil het liefst alleen zijn.
foto:

William(Liam)

Dat meisje, Selene? Argwanend keek ze me aan.
"Nee, niet daarom. Je bent niet de enige hier die dat doet. Ik heb gewoon slechte ervaringen met vampiers." Zei ze. Ik was stiekem benieuwd waarom maar ik had het sterke idee dat ik maar niet moest doorvragen. En toch, mijn nieuwsgierigheid won het en stiekem keek ik om de hoek, net genoeg om te horen waar ze aan dacht. Ik wilde niet dat ze zou merken dat ik in haar hoofd zat, dat zou alles heel vervelend maken. En dat had ik al genoeg mee gemaakt.
Waarom kijkt hij me zo aan? Wat is er te zien?
Ik grinnikte van binnen.
Nou ja, ik negeer hem maar gewoon.
"Moeten we nog achter die gasten aan? Ik zou ze met plezier vermoorden." Zei ze. Haar gedachte schoten heen en weer over één of ander klokje wat gejat was.
"Anders ik wel," beaamde dat donkere meisje, Indigo.
"Kan ik anders ergens bij helpen?" Vroeg ik nog voordat ik na gedacht had. Dat was wel het vervelende van vampier zijn, je hoofd ging soms zo snel dat je het zelf amper kon bijhouden. Ik probeerde behulpzaam te kijken maar ik kon me levendig voorstellen dat het moeilijk te geloven was met die bloedrode ogen.
Hij, helpen? Wat moet hij nou? Hij weet niet eens waar het over gaat.
Selene grinnikte om haar eigen gedachte.
"Hij zou wel eens goed van pas kunnen komen," mompelde Indigo, zich niet bedenkende dat mijn oren zo goed ontwikkeld waren dat ik het gewoon kon horen alsof ze het hardop zei.

Selene Howe

'Waarvoor?' Vraag ik geërgerd.
'Omdat we die gasten eerst nog moeten vinden.' Legt Indi uit. Ik zucht.
'Laten we gaan dan.' Zeg ik.
'Moeten de andere niet gewaarschuwd worden?' Vraagt William.
'O ja je hebt gelijk.' Zegt Indi waarna ze: 'WE GAAN!' richting het huis brult. Ik grijns ja zo kan het natuurlijk ook.
'Dus meneer de vampier maak jezelf nuttig. We zijn op zoek naar twee mannen van een jaar of veertig. Identieke tweeling.' Zegt Indi.
'Ja dat kan ik natuurlijk allemaal ruiken.' Zegt hij sarcastisch.
'Dat is waarom je in een boom klimt en de omgeving afspeurt.' Zeg ik. Hij klimt de boom in en is binnen no time weer beneden.
'Die kant op.' Zegt hij naar rechts wijzend. Ik begin meteen de rennen. William haalt me vrijwel meteen in. Wat me motiveert om harder te rennen ookal weet ik dat ik nooit sneller ga zijn dan hij. Na een halfuurtje komen we aan bij een achtergelaten kampplek.
'Ze zijn nog maar net weg.' Merkt William op. Wat je toch niet op kunt maken uit nog gloeiende kolen.
'Doorlopen dan.' Zegt Indi hijgend. Ik neem ook nog maar een slokje water de bidon die aan mijn riem hangt. Water: De ultieme energie drank! Als je tenminste familie bent een watergod.

Indigo Hazel Waters












Ik was hartstikke gelukkig nu ik mijn klokje terug had, veel te gelukkig, zonder William en Selene te melden dat ik mijn klokje zou openen veranderde ik in een lelijkerd, gewoon omdat ik geen zin had om te rennen.
"BOE!"schreeuwde ik naar Selene, ze viel voorover,
"Jezus, Indigo!"snauwde ze naar me terwijl ze weer overeind krabbelde.
"Leuk he! Ik kan weer zelf bepalen wanneer ik in een lelijkerd verander." zei ik opgewekt.
"Ja geweldig!'mompelde Selene, zij vond het blijkbaar niet leuk, wat te verwachten was.

Ik wist niet hoelang we opweg waren maar het leek steeds langer te duren, man hoe snel verplaatsten die gasten zich.
"Oke. Stil zijn nu."zei William, hij had het tegen mij want ik was de enige die zat te schreeuwen en kletsen.
"Ze zijn daar."zei hij wijzend naar 2 paar mannen, 2 lelijke mannen, o wacht, ik vond bijna iedereen lelijk. Ik ging hoger vliegen en vloog nu recht boven de mannen.
"Verdomme! Hoe kon je het klokje kwijt raken?"hoorde ik een van de mannen zeggen.
"Weet ik veel."snauwde de ander.
"Joehoe! Zoeken jullie deze."zei ik terwijl ik op een stevige tak ging staan.

SAMENVATTING VAN FLOOR
Dus...

Selene vliegt Raven aan zonder duidelijke reden.. Ze worden uiteindelijk vrienden dan duikt Indi op Selene vliegt haar ook aan. (Gewoon omdat Selene erg graag mensen aanvloog toendertijd.) Nou ja Raven sluit Sel op en laat Indi douchen waarna ze ook niet meer het huis uit te krijgen is.. Dan komt er een heel verhaal over koekjes.. Dan maakt Raven ruzie met Pascal (De irritante vampier). Dan zijn ze gezellig buiten westen enzow en dan word Raz ontvoerd en Alex duikt op en deelt mee aan de reddingsactie. Ondertussen ontmoeten Blake en James elkaar voor het eerst. Selene gaat koken en snijd per ongeluk in haar vinger ofzo dus word ze aangevlogen door Raven. Raven word boos op zichzelf en vlucht weg. Selene gaat erachteraan. Blake en James zoenen en de vloek die op James rust word opgeheven. Hij word daarna erg ziek en is tot ik ze weer in mijn samenvatting noem aan bed gekluisterd. Raven slaapt een week Selene word gek van hem en zodra hij eindelijk wakker is zoent ze hem waarna haar vader binnenkomt.. Yeay . Dan gaan ze zwemmen en gebeurd er weinig boeiends.. Dan verdwijnt Indi's klokje iedereen in paniek ofcourse. De enge gassies duiken voor het eerst op en stelen ook Selene's mes. Faye ontmoet Gubby een of andere vage elf die zo af en toe in het verhaal opduikt. James word ontvoerd. Selene Alex Raven en Indi gaan geweren kopen. Raz verdwijnt/wordt ook ontvoerd. Na een tijdje verdwijnt Alex ook. Meiden in paniek. De jongens zitten dus nu met z'n allen in een of andere vage blauw spul opgesloten. Dan word Selene ok ontvoerd ze schopt nog wat heisa maar zit dan ook opgesloten. Dan komen superindi en superblake ze redden. Iedereen blij! Alles is goed! Behalve dan dat Raz zijn geheugen kwijt is. Dan duikt Ivy op. Ze word heel vriendelijk (uchum) ontvangen. Maar gaat uiteindelijk gezellig mee met "onze helden" naar blake's strandhuis. Volgens mij vergeet ik hier iets wait a sec. Owja Raven krijgt een lollyverslaving en hij vloog Ivy aan omdat ze bloede. (He misschien moet je even aan romy vragen of ze je de perso's doorstuurt want ik had nog helemaal niet gezegd dat Raz bloed drinkt..) Ivy word random neergeschoten Raven red haar blabla. Raven doet de hele tijd erg lief tegen Ivy Selene word jaloers enzow. Dan draait ze door. (Nog bedankt daarvoor Um en Soof...) Het komt allemaal weer enigszins goed. Indi bedreigt Raven enzo dus is ie weer lief voor Selene (ja echt heel fijn). Selene en Ivy worden ook weer vriendjes. Indi wilt Selene;s huis weer gaan opbouwen (Die had ze eerder in het verhaal gesloopt met een aardbeving ik ben zo slim om dat niet te vermelden.) Faye maakt contact met Ivy over Gubby die Ivy's vriendje blijkt te zijn. Vriendje in de zin dat het haar vriend is en dat ie heel klein is. Ivy vind gubby en neemt hem mee naar huis en geneest hem. Faye komt ook naar het strandhuis. Ze blijkt een vriendin van Selene te zijn. Daarna gaan ze de lijken van die gasten die Ivy hadden neergestoken verbranden. En Raven verbrand zijn hand. Hij heeft volgens Alex bloed nodig om te genezen. Raven valt Alex aan het gaat allemaal niet zoals geplant. Raven's hand blijkt vervloekt te zijn. Ivy denkt hem te kunnen redden met haar bloed maar Raven valt haar aan. Ze wordt gebeten en veranderd ook in een katpier. Daar is ze ondertussen nog niet klaar mee. En dan komt William enzo en als je gewoon de laatste paar pagina's bijleest dan lukt het denk ik wel verder...

Mitchel Martins:

Al nachten had ik niet geslapen en dan lukt het me eindelijk om te slapen, word ik weer wakker van een harde gil. ik sta op en loop richting het strandhuis om te kunnen zien wie er zo aan het gillen is, maar van buitenaf kan ik echt niks zien dus waag ik het er op om naar binnen te gaan. ik maak de deur open met een krakend geluid, sluip richting de kamer waar het gegil vandaan komt en probeer de deur zonder geluid open te maken. nog voordat ik een stap naar binnen kan zetten om te zien wie er zo aan het gillen was. hoor ik een harde klap.

Raven Christian Marshall

Ik schrok 'Wakker' van een schrijnend gevoel in mijn pols. Ik keek er fronzend naar, alsof er iemand met een onzichtbare pen op krabbelde. Sierlijke slierten zwarte inkt vormden samen met elkaar een soort masker, in de vorm van twee - los van elkaar - sierlijke vlindervleugels. Verschillende kleuren groen en geel-achtige voegden zich erbij, totdat het er bijna echt uitzag. Onder het plaatje vormden zich in sierlijke letters een naam, waarvan ik hem niet herkende. Silva Viridi. Stond er. Sierlijke krullen vormden het geheel van het plaatje, waarbij de pijn ook plotsklaps verdween. Ik ging er voorzichtig met mijn vingertop over het plaatje heen, wat aanvoelde als staal, of iets in die trant. Toch voelde het aan als mijn eigen huid, maar dan van een verhardde versie. Wie zou die Silva Viridi zijn? Ik schoof mijn mouw over het plaatje heen. Plots viel me iets op. Het was stil, verdacht stil vergeleken met de laatste vier á vijf dagen. Ivy schreeuwde niet. Ik stond op, liep de trap op en opende de deur, schichtig. Ze lach midden op het bed, opgekruld en haar felgroene ogen wijdopen gesperd. Ik zuchtte opgelucht, dit betekende dat de transformatie afgelopen was.
"Hoe gaat het?" vroeg ik twijfelend.
"Goed." Antwoorde ze schor van al het geschreeuw. Mijn gif was goed genoeg om haar tot half kat te maken. Anders zou ze nu vervormde benen en gezicht hebben.
Ik liep op haar af en trok haar overeind met mijn getattoërde arm en goede hand.
"Dan ga ik soep voor je maken." grijnsde ik.

William


Ik rolde met mijn ogen. Achter de boom waar ik stond kon ik dan wel niet alles zien maar wel alles horen. één van de twee snakte naar adem zodra ze Indigo zagen, die er nog steeds afzichtelijk uitzag. Ik vond haar als 'normaal' meisje leuker.
Langzaam haalde ik adem en ik voelde mijn keel oplaaien alsof er een hete pook naar binnen werd geschoven. Ze waren menselijk, enigszins dan, en hun zuivere bloed lokte mij aan als een vlieg bij honing. Selene zag dat ik het moeilijk had, en man, ook zij rook lekker. Zuchtend en steunend stak ik mijn tanden in de boom, om maar iets in mijn mond te hebben. Niet dat het erg hielp.
Ik hoorde dat Indigo weer normaal werd want met een doffe dreun kwam ze weer op de natte grond terecht.
"Ben je nou helemaal alleen gekomen, meisje?" Vroeg één van de mannen terwijl de ander vals grinnikte.

Wanhopig probeerde ik Selene's aandacht te trekken. "Wat is het plan?" Fluisterde ik haar toe in de hoop dat ze het zou kunnen horen.

Indigo Hazel Waters.












"Wat denken jullie zelf?"zei ik grijnzend terwijl ik overeind krabbelde, ik was niet hard op de grond gevallen, "En wat dan nog als ik alleen was gekomen? Ik ben nu zelfs sterker dan jullie. Weten jullie nog wat ik met jullie mooie neppe boom huis-achtig ding had gedaan?" Een van hun begon te grommen, waardoor ik begon te lachen, eerst lachte ik zacht maar het werd steeds harder, alsof ik bezeten was.
"Kom we maken haar nu af, ze is toch alleen, en ik denk niet dat ze weer gaat terug veranderen." zei een van hun. Ik wist dat Selene nu dacht dat ik gek aan het worden was doordat ik maar bleef lachen, ik kon gewoon niet stoppen met lachen. Ze dachten dat ik alleen was. Dachten ze nou echt dat ik zo dom was. Een van de mannen kwam dichterbij en voordat ik het wist kwam Selene tevoorschijn en stak haar dolk dat veranderde in een zwaard in de man. De andere man die nu niet wist wat hij moest doen keek verwilderd om zich een, ik liep huppelend naar hem.
"Niet echt slim he? Om te verwachten dat ik alleen was?"zei ik glimlachend terwijl ik mijn klauw dat niet terug was veranderd naar en hand in zijn borst stak. Het liefst zou ik zijn hart er uit rukken, maar ik hoefde dat gore ding niet te zien. Ik vond harten nou eenmaal eng( harten van organismen ).
"Voor het stelen van mijn klokje."siste ik, de man kreunde.
Achter me hoorde ik gevloek. William. O ja. Shit, hij was een vampier en dronk mensenbloed en kon dus niet echt tegen bloed. Dit was handig.

Alexander Jared Fox









Ivy was wakker en god, wat had het lang geduurd voordat ze wakker werd. Ik hoorde Raven praten met Ivy, hij was kennelijk blij dat ze wakker was, veel te blij, hij hoorde niet zo blij te zijn! Hij had namelijk een vriendin, een verdomd aardige vriendin dat hem verwende met koekjes.
Ik was bezig in de keuken, niemand was van plan om voedsel te maken daarom deed ik dat maar. Ik wilde niet opscheppen maar mijn kook kunsten waren toch echt wel goed. Ik kon best goed koken vond ik. Ik maakte pasta, extra pittige pasta. Ik hield namelijk van pittig voedsel. Raven kwam de keuken ingestormd samen met Ivy. Ik schrok van ze en liet een pan met kokend heet water op mijn voeten vallen, snel sprong ik achteruit met mijn zere voeten.
"Wat, in hemelsnaam denken jullie te doen."schreeuwde ik boos naar ze, "Kijk wat er door jullie is gebeurd."mopperde ik.
"Sorry. We wilden alleen maar soep maken."mompelde Raven met een beteuterd gezicht.
"Wat een pech. Raven, Ivy mee komen." snauwde ik, Ik pakte ze beide bij de oor, net als wat een moeder deed bij haar kind wanneer ze boos was, en trok ze met me mee. Mijn voeten deden enorm veel pijn. Ivy en Raven mompelden allebei iets van 'Auwm je doet mijn oor pijn " maar dat kon me geen ene moer schelen.
"Jij zit hier, je hebt straf Raven."zei ik tegen Raven terwijl ik hem op de trap plaatste, "En jij zit hier. Jij hebt ook straf. " zei ik tegen Ivy, ik plaatste haar op een stoel in ene hoekje van de kant, maar ver genoeg van Raven vandaan zodat ze niet met elkaar konden communiceren/
"Jullie blijven hier zitten en waag het niet om stiekem weg te gaan. Jullie hebben straf! Begrepen! En jullie mogen de keuken niet in komen! Ik maak pasta en dat gaan jullie straks eten!"zei ik streng tegen Raven en Ivy terwijl ik terug liep naar de keuken om alles schoon te maken. Ik maakte alles schoon en maakte snel de pasta snel af. Het moest alleen nog afkoelen. Ik was bezig met het helen van mijn verbrande voeten toen er opeens een verkondiger voor mij verscheen. Hmm. Raar, wat deed een verkondiger hier nou. Ik had hem niet geroepen. De verkondiger ging open en een meisje met lang licht blond haar kwam eruit stappen. Ze had licht groene ogen, en roze lippen. Ze kwam me heel erg bekend voor.
"Hallo, Alexander."zei ze zacht met heldere stem. En toen wist ik wie ze was. Mijn ogen werden groot van verbazing, ik wist niet wat ik moest zeggen.
"Rosette.."kwam er moeizaam uit mijn mond.
"Je herkent me nog." zei ze glimlachend. Was ik aan het hallucineren? Ja dat moest wel.

Raven Christian Marshall

Ik voelde me net een kleuter. Ivy zat ver weg en ik kon haar net niet zien.
"Je herkent me nog." Ik kende die stem ergens van, maar waar wist ik niet.

Met een paar doffe bonken knikkerde ik van de trap af. Mijn hand sloeg hard tegen de rond aan, waardoor ik pijnlijk piepte. Het was aan het schemeren, en nog had Alexander ons niet opgehaald, aangezien Ivy nog steeds op de stoel hing en ook sliep. Alexander kwam met een geschrokken hoofd de woonkamer uitgelopen, en keek me toen verbaasd aan.
"Sorry, Raven." mompelde hij en trok me omhoog. Ik snoof en versteef bijna gelijk.
"Wat is er?" vroeg hij met opgetrokken wenkbrauwen.
"Er is hier een ongenodigde gast." mompelde ik, waarna ik Ivy voorzichtig van de stoel aftilde en haar in de armen van Alexander gooide. Deze liep de woonkamer in en ik doorzocht de gang. Een harde gil weerklonk van boven en ik slofte de trap op. Faye stond midden in de gang, en voor me - met zijn rug naar me toe - stond de vampier-jongen. Ik greep hem geërgerd bij zijn haar, waardoor hij een spastische beweging maakte, en sleurde hem mee de trap af.

Selene

Snel sprong ik achteruit toen ik doorkreeg dat William het niet meer trok. "Rennen" Miemde ik naar Indi. Ze knikte maar in plaats van te gaan rennen opende ze haar klokje en greep me in demongedaante bij de schouders om te kunnen vliegen. Onder ons storte William zich eerst op de nog half levende man die Indi onder handen had genomen en daarna op zijn tweelingbroer die heel misschien nog een beetje leefde. Maar aangezien ik geen superzintuigen heb weet ik het eigenlijk niet. Het was in ieder geval heel fijn geweest om mijn zwaard in hem te rammen. Voor Raven. De oude Raven die nu zo goed als dood is. In ieder geval weg.
'Misschien moeten we ons even wassen voor we teruggaan.' Stel ik voor. Het lijkt me ergens niet verstandig om naar een huis met bloeddrinkers te gaan terwijl je er zelf mee onder zit. Dus laat Indi me vrolijk in een bosmeertje vallen.

Raven Christian Marshall

Als ik in de woonkamer aankom, om te melden dat ik de plotstelinge gast heb gevonden, blijf ik verbaasd staan. Ik kende dat meisje ergens van, maar ik wist niet waarvan.
"Ik heb onze indringer." mompelde ik, terwijl de jongen me chagrijnig aankeek. Uit het niets gleed er een grijns over zijn gezicht heen, alsof hij iets van plan was. Voor ik het wist lag ik op de grond, met de jongen bovenop me. Tenminste, ik dacht dat hij het was. Ik zat op mij. Dat klonk niet goed. Een exact dezelfde Raven zat bovenop me, inclusief het verband.
"Ga van me af!" riep ik kwaad, terwijl ik naar hem uithaalde met mijn nagels. Niet veel later lagen we elkaar te slaan, schoppen en weet ik veel wat er nog allemaal meer gebeurde.
Mitchel Martins:

Tussen de klappen door wist ik aan de katachtige jongen te vragen hoe hij heette. Met een brommende stem zei hij 'Raven'. Meteen daarna kwam er weer een vuist recht op mijn gezicht af. Deze wist ik maar net te ontwijken, toch voelde ik mijn gezicht al opzwellen van Ravens klappen. 'Ik heet trouwens Mitchel, Mitchel Martins' zei ik. 'Had ik daar om gevraagd?' zei Raven. 'Nee, maar ik dacht ik weet jouw naam dan mag jij die van mij toch ook weten. Na de zin uitgesproken te hebben wist ik me los te wurmen uit de stevige greep van Raven. Ik zocht door de kamer naar iets waar ik mezelf mee kon verdedigen. Maar nog voordat ik iets kon pakken, lag ik alweer op de grond. Alleen dit maal niet door Raven maar een katachtig meisje. Fijn dacht ik, nu willen twee mensen me in elkaar meppen. Hier heb ik toch nooit om gevraagd. Van het meisje kreeg ik een harde schop tegen mijn edele delen. en het laatste wat ik hoorde was: 'Zo daar zijn we weer een paar uurtjes van af.

naam: Jasper 'Alec' Brown
leeftijd: 18
kleur ogen: Helder blauw
soort : schaduw jager
gave ( indien van toepassing ) : Kan illusies veroorzaken
kleur vacht ( indien van toepassing ): -
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
verleden : Hij is opgegroeid in Idris maar omdat hij dingen had gedaan die niet mochten is hij uit Idris verbannen, wat hij niet super erg vind, hij wilde er toch al weg. Als schaduw jager is hij verplicht om op demonen te jagen en iedereen uit de beneden wereld die zich niet aan de regels houden, zoals: Vampiers en weerwolven. Jasper is opgegroeid met Caleb. Caleb is ook uit Idris gegooid en ze reizen nu samen en jagen op benedelingen( demonen, weerwolven, vampiers etc. )
vrienden: Caleb is zijn beste vriend, maar hij heeft nog veel meer vrienden maar die wonen allemaal in Idris.
familie: Zijn ouders zijn gestorven, hij heeft niemand meer behalve zijn vriend Caleb die hij als broer beschouwt, ze zijn ook parabai- schaduwjagers die meer dan vrienden zijn, ze beschouwen zich als broers en zijn de perfecte koppel om tegen demonen te vechten.
overig: Iedereen noemt hem Alec behalve Caleb, die noemt hem gewoon Jasper. Hij houd er van om muziek te maken, hij speelt gitaar en piano.
foto:

Selene Howe

Als we terugkomen ligt er iemand languit bewusteloos op de grond.
'Wie is dat nou weer?' Vraagt Indi met opgetrokken wenkbrauwen.
'Mitchel Martins.' Zegt Raven.
'O die.' Zeg ik droog. 'Waarom ligt ie bewusteloos op de grond?'
'Ik heb hem neergetrapt.' Zegt Ivy die ik nog niet eerder had opgemerkt.
'Je bent bij!' Roep ik.
'Snoezig hoor zie oortjes.' Zegt Indi sarcastisch. Ik rol met mijn ogen.
'Indi ik moet met je praten.' Zegt Alex en hij neemt haar mee de keuken in. Juist.
'Dus wat doen we met Mitchel?' Vraag ik terwijl ik de bank weer overeind zet om erop te kunnen zitten.
'Wachten tot hij wakker wordt zodat we kunnen vragen waarom hij insluipt?' Stelt Ivy voor.
'Dan binden we hem beter vast. Anders sluipt hij zo weer uit.' Zeg ik.
Binnen no time zit hij vastgebonden op een stoel. Blake en James komen lachen binnen maar blijven verbaasd staan als ze Mitchel zien.
'Wat doet hij hier?' Vraagt Blake. Als we het uitgelegd hebben zegt ze: 'Dus binden jullie hem vast?'
'Ja.' Zegt Raven droog. Om alles nog even erger te maken wandelt William binnen zijn shirt zit onder het opgedroogde bloed. Facepalmmomentje.
'Wie is dat?' Vraagt Blake.
'William de vampier. Ik vind het ook niet leuk dat hij hier is.' Leg ik uit.
'Hoi?' Zegt William.
'Heeft het een beetje gesmaakt?' Vraag ik. Op mijn speciale toon voor mensen die ik niet mag. Hij kijkt me erg boos aan.

Ivy Silva Viridi

Ik kijk van Selene naar de nieuwe jongen, William. Hij kijkt haar boos aan. Raven ziet het ook.
'Eh, jongens, laten we het gezellig houden.', zegt hij. 'Ik ben Raven.'
'Mijn naam is Blake.', zegt ze.
'James.'
'Ivy Silva Viridi.', zeg ik. Raven staart me aan.
'En die jongen die net wegliep is Alexander.', zegt Selene. Dan is het stil. Niemand zegt iets. Raven staart me nog steeds aan.
'Wat?', mime ik naar hem. Hij schudt zijn hoofd.
'Nou, eh, dan ga ik maar weer.', zeg ik en storm de kamer uit. Ik ga op de trap zitten en wacht. Na een tijdje komt Raven inderdaad naar buiten.
'Wat had je nou net?', vraag ik terwijl ik opsta.
'Nou eh...', zegt hij.
Jasper Alec Brown







Een half god, een half demon, 2 katten personen, een meermin, nog zo'n watergast- wat hij precies was wist ik niet, een gevallen engel, een vampier, een gedaante verwisselaar en nog een gevallen engel. Ze hadden nog niks verkeerds gedaan dus ik zou ze niet aanvallen. Ik zou ze niet vermoorden, dat vermoorden was ik nu eigenlijk wel beu. Ik zat in een tak en staarde naar het huis.
"Wat doe je?" Een meisje met licht blond haar, een gevallen engel staarde naar me, ze zat precies onder de tak waar ik zat.
"Ik observeer."zei ik luchtig.
"IS ZE ER ECHT?"gilde er iemand in het huis, 2 tellen later stormde iemand naar buiten en bleek meteen weer stil staan.
"R. Rosette.."bracht ze er met moeite uit.
"Indigo!"zei het blonde meisje vrolijk, "Kijk eens wie daar boven zit! Een schaduw jager! Geen slechte dingen doen!"zei ze tegen het meisje dat zo juist naar buiten was gestormd. Nu keek het meisje naar mij. Ze keek me argwanend aan, natuurlijk, zij was het half demon en ik had het recht om haar te vermoorden, maar dat deed ik niet.
"Ik vermoord je niet."zei ik terwijl ik mijn wapens naar haar toe gooide zodat ze niet zou veranderen en mij zou aanvallen want ik had namelijk geen zin om mezelf te verdedigen.
Raven Christian Marshall

Hoe moest ik dit uitleggen?
"Kijk." mompelde ik uiteindelijk en schoof mijn mouw omhoog.
"Mijn masker!" riep ze verrukt uit, terwijl ze mijn pols vastgreep. Ik murmelde wat en keek naar mijn blote voeten.
"Maar, hoe?" vroeg ze na een tijdje verward.
"Je oma." fluisterde ik.
"Wat heeft ze gezegd?" vroeg ze verbaasd en nieuwsgierig tegelijk.
"Dat jij me kon vertellen waarvoor ze hem gegeven heeft, en waarom ik." zei ik met gefronste wenkbrauwen. Haar lippen vormde het kleine woordje 'oh' en ze liet mijn hand los.
Indigo Hazel Waters












"Ik vermoord je niet."zei de jongen in de boom glimlachend. Ik mocht hem nu al niet, hij was vast zo'n verwaand kereltje dat in de schaduw jagers land Idris had gewoond. Ik bleef hem maar argwanend kijken, ik moest op mijn hoede blijven, schaduw jagers hadden namelijk wapens die elk soort wezen konden doden. Dus ook mij, net nu ik had besloten om te blijven leven kwam een schaduw jager op dagen. Ik vertrouwde hem echt voor geen meter.
"Indigo, krijg ik geen knuffel?" vroeg Rosette opeens, ik keek haar nu weer aan met een emotie loos gezicht. Snel deed ik een stap richting haar, ze had haar armen gestrekt voor een knuffel.
Ze kreunde, totaal onverwachts had ik haar hard in haar maag gestompt.
"Waag het niet. Denk maar niet dat we nog vrienden zijn."gromde ik naar haar.
"Indigo! Waar was dat nodig voor!"hoorde ik Alexander geschrokken roepen.
"Voor het vertrekken zonder iets te zeggen."siste ik, ik keek Alexander met toegeknepen ogen aan.
"Ha! Dat was leuk!" zei de jongen in de boom, hij sprong van de tak af en ik raapte al zijn wapens op, zijn zwaarden waren wel gigantisch!
"Ik ben Jasper Alec Brown, maar iedereen noemt me Alec."zei hij vrolijk tegen de mensen die buiten waren.
"Wat jouw naam is kan niemand schelen! Rot gewoon op met je rot kop!"schreeuwde ik naar de jongen. Hij leek het alleen maar leuk te vinden en grinnikte.
"Wat is er aan de hand?"Selene kwam aan lopen met William achter haar aan.
"Alles! Ik wordt gek! Die rot kop van hem irriteert me!"ik wees naar de jongen die zich had voor gesteld als Alec, "En ik wordt al helemaal gek van haar!"zei ik boos terwijl ik naar Rosette wees, die nu tegen de boom aan leunde.
"Ik. Uhm.. Ik ga maar even kijken hoe het met de twee kleutertjes gaat. "zei Alexander nerveus, hij kon niet tegen zulke momenten.
"Wie zijn de twee kleutertjes?"vroeg Selene verbaasd.
"Dat zijn uhmm... Niet boos worden Selene, maar Raven is ene van die kleuters en Ivy. Ik wil ze graag in bedwang houden voor dat ze zich idioot gaan gedragen! Ze hadden van morgen of eigenlijk begin van de middag kokend heet water op me laten vallen. En ik heb geen zin in problemen. En volgens mij hadden ze een indringer gevangen? Dan kijk ik ook even meteen naar hem."zei Alexander, "RAVEN!"schreuwde Alexander nu. Meteen kwam Raven naar buiten stormen.
"Had die indringer een naam?" vroeg Alexander aan Raven.
"Ja... Mitchel?? Denk ik." zei Raven, Selene liep naar hem toe en pakte zijn hand vast. Hij keek snel een andere kant op, alsof hij weg wilde.
"Oke. Komen jullie zo ook binnen? Mijn pasta is daar eenzaam aan het wachten."zei Alexander, "Jullie ook, Alec, Rosette. En dan ga ik nu even Blake en James zoeken." Alexander glimlachte nerveus en vluchtte naar binnen.
"Ik houd jou in de gaten, "zei ik tegen Alec, "En jou ook."Ik keek Rosette boos aan en beende toen weg. Snel en behendig klom ik het dak op. Een van de enige plekken waar ik me echt veilig voelde, nou ja het gaf me eigenlijk een vertrouwd gevoel. En daar ging het bij mij om. Ik zag dat iedereen langzaam mompelend naar binnen ging.

"Moet je niet eten?"hoorde ik opeens naast me, ik schrok ervan. Het was William.
"Nee. Moet jij... O sorry. Jij eet natuurlijk niet."mompelde ik.
"Geeft niet. Waarom ga je niet eten. Jij hoort toch mensen voedsel binnen te krijgen?"vroeg hij.
"Zolang die schaduw jager en Rosette daar zitten en zitten te eten eet ik niet." mompelde ik.
"Hey!"Selene kwam snel en behendig het dak op en ging naast me zitten, "Het is daar binnen wel druk zeg!"zei ze zuchtend.
Mitchel Martins:

Moeizaam open ik mijn ogen en zie dat ik vastgebonden op een stoel zit. ik probeer me uit de touwen te wurmen, maar ze zitten te strak. 'Help' roep dan ik maar. ik hoor gerommel in de keuken, maar niemand komt me halen. Vastgeketend aan de stoel probeer ik om naar de deur te springen. Hoewel het land duurt kom ik uiteindelijk wel bij de deur aan. ik probeer hem vanuit mijn zithouding te open. De deur gaat open en iedereen staart me aan. 'Kan iemand me misschien even losmaken' vraag ik dan maar. 'Waarom zouden we' zegt Raven. 'Omdat ik jullie geen kwaad wil doen misschien. Ik kwam alleen maar dit strandhuis binnen omdat ik niet kon slapen door dat gegil van dat kat meisje'. 'Hé! ik heb ook een naam hoor' hoor ik het kat meisje roepen. 'Ooh ja? en hoe heet je dan wel niet?' 'Ivy' zegt ze nog steeds boos omdat ik haar kat meisje noemde. 'Ik heb een voorstel. Ik leg alles aan jullie uit nadat jullie mij los maken en dan kunnen jullie mij allemaal een voor een jullie namen zeggen.' Na een stilte die eindeloos lijkt te duren staat Raven op en maakt me los. 'Dankje' stamel ik, omdat ik nog steeds een beetje bang ben om weer in gevecht te raken. Ik leg mijn verhaal uit en zij vertellen mij al hun namen, ook van de drie die nu op het dak zitten. Dan valt er weer een ijzige stilte. 'Wil je wat te eten?' vraagt Blake uiteindelijk dan maar.

Selene Howe

'Sins wanneer heb jij wat tegen aandacht?' Vraagt Indi pesterig.
'Ik zei niet dat ik dat heb.. Ik hou gewoon niet van teveel mensen in een ruimte.' Leg ik uit.
'En stiekem vraag ik me af hoe verstandig het is om op hetzelfde dak te zitten als jij maar ik denk dat het wel goed gaat.' Zeg ik peinzend.
'Moet ik bang worden?' Vraagt William.
'Ja.' Zeggen ik en Indi tegelijkertijd. Ik schiet in de lach.
'De jongen is wakker.' Zegt William na een tijdje.
'Leuk ik heb zin om me er mee te bemoeien.' Zeg ik met een grijns. Ik moet echt minder vaak precies gaan zeggen wat ik denk. Ik klim door het raam terug naar binnen. Buiten hoor ik een bonk en een 'He!' die me vertelen dat William van het dak af is gegooid.
'Dat touw jeukt.' Zegt Mitchel op het moment dat ik de (helaas nog steeds overvolle) keuken inloop.
'Had je maar niet moeten inbreken.' Zeg ik. 'Is er nog pasta?'

Ivy Silva Viridi

'Oh.', zeg ik. Ik twijfel. Oma wat moet ik nou?
'Luister naar je hart...', fluistert mijn oma's stem me in.
'Oké,', zeg ik. 'Mijn oma vertelde me dat ik het masker had om me te beschermen. Er zou één persoon ter wereld zijn die het af kon nemen, ik kon het zelf niet eens. Nog steeds niet trouwens.' Ik pauzeer even om hem tijd te geven het te laten bezinken.
'Toen, die dag dat ik bij jullie op de auto sprong, raakte jij me met Selene's dolk. Op de plek waar mijn masker zat. Je maakte er contact mee en het verdween.' Ik haal diep adem.
'Jij kwam me achterna omdat ik bloedde. Ik ontdekte dat het verdwenen was en sprong uit de boom. Ik wist dat jij de enige was die me aangeraakt had.'
'Dus ik...'
'Ja, jij was en bent de enige persoon die het kan afnemen.' Hij knikt. 'Toen ik werd neergeschoten kreeg ik een droom over mijn oma. Een soort visioen. Ze gaf me mijn masker terug en zei dat ik de bescherming ervan nodig zou hebben, tot de persoon aan wie mijn masker zou toebehoren dat zou kunnen. Dus...'
'Toen kreek ik ook een visioen over jou oma.', vult hij aan. 'En een tatoeage van je masker. Dus je oma denkt dat ik je nu kan beschermen?' Ik knik.
'Oké... En nu?' Ik haal mijn schouders op.
'Geen idee.', antwoord ik eerlijk.
Raven Christian Marshall

Ik kon haar helemaal niet beschermen? Ja, tuurlijk. Ik kon haar absoluut beschermen met mijn domme brein, vervloekte hand en weet ik veel wat nog meer. Toen ze had gezegd 'Geen idee' was ik omgedraaid en weggelopen. Nu zat ik verslagen ergens in een hoekje van het huis. Ik kon niemand beschermen, met mijn stomme kinderbrein! Ik wist niet eens wie ik was, laat staan dat ik dat nu weet. Ik heb zin om van het dak af te springen, mijn nek te breken en niet meer terug te komen. Helaas had ik nog negen levens te gaan, stomme kattenlevens. Als ik op dit moment vermoord zou worden, zou ik over een maand of twee weer rondlopen. Soms vervloekte ik het stomme monster wat ik was, ook al had het geen zin. Ik besloot gewoon gezellig mee te doen en plofte neer op de bank en trok Selene op mijn schoot. Ik begroef mijn hoofd in haar haren en snoof haar vertrouwde geur op.

naam: Gwendolyn Dawn
leeftijd: 16
kleur ogen: groen/bruin
soort : elf
gave ( indien van toepassing ) : Ze kan telikinese gebruiken, ze kan dingen verplaatsen met haar gedachten. Ze kan met enorme kracht dingen van haar af gooien. Ze krijgt ook hoofdpijn als ze haar gave telang gebruikt. Daarom moet ze het trainen. Ze heeft ook vleugels, gemaakt van bloembladeren, bij elke seizoen hebben ze een andere kleur.
kleur vacht ( indien van toepassing ): -
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
verleden : Ze leidde eigenlijk een normale leven op school. Ze had een goeie vriendin en had een oogje op een leuke jongen. Gwendolyn was een normale meisje. Dat was maar schijn. Thuis had ze veel problemen, haar moeder was bijna nooit thuis. Meestal zat ze alleen thuis wachtend op haar moeder. Haar moeder werkte altijd, dat was wel te verwachtten als je alleen een dochter moest opvoeden.
Haar vader was dood gegaan aan leukemie, hij was echt een voorbeeld voor haar. Hij had haar laten zien wat liefde was en haat. Hij was alles voor haar. Bij zijn sterfbed bleef ze de hele tijd bij hem.
Ze bleef een jaar in haar kamer en wou er niet uit komen. Toen wist ze al dat ze anders was. Haar vader probeerde haar altijd te helpen met haar krachten, ookal begreep hij er niks van.
Na zijn dood had haar moeder haar gestuurd naar een school waar ze haar krachten kon ontwikkelen. Ze kwam wel midden in het jaar.
vrienden: ze had vroeger wel een vriendin op haar oude school, daar heeft ze nog wel contact mee.
familie: ze heeft een moeder en een vader (haar vader was op haar 11de gestorven) ze heeft geen broertjes of zusjes.
overig: -
intro: -
foto:

Indigo Hazel Waters












Ik had William van het dak afgeduwd, hij keek me boos aan, maar ik lachte, hij had totaal geen pijn en reageerde niet zoals de anderen die ik van het dak af duwde.
"Waarom lach je?"vroeg hij verbaasd.
"Ik lach om je reactie. Ik had niet verwacht dat je zo snel weer zou op staan."zei ik lachend. Ik klom van het dak af, en ging ook naar binnen, ik wilde weten wat ze deden. Nou dat was het eigenlijk niet, ik wilde weten wat Rosette aan het doen was. Daarlijk was ze iedereen aan het inpalmen, daar was ze nog al goed in.
"Je bent niets veranderd, Alexander."zei Rosette tegen Alexander, ze zaten beiden op een stoel . Alexander zei niets en focuste zich op zijn eten. Alec cie had binnen no time zijn bord weer bij gevuld.
"Man! Dit is heerlijk! Caleb zou zeker weten het zelfde zeggen!"zei hij met volle mond. Selene zat met Raven op de bank, Blake en James zaten ook nog te eten maar ook op de bank. Waar Ivy en Faye waren wist ik niet, ze zaten in ieder geval niet hier, o wacht, Faye zat in een hoekje op de bank. Maar Ivy? Die was er niet, en het kon me ook niet echt iets schelen. Alexander was de oppas en niet ik. Ik plofte neer op de bank en klopte naast me, "Kom zitten Vampiertje."zei ik grijnzend, hij rolde met zijn ogen en kwam toen tussen Selene en mij zitten, nou eigenlijk Selene, Raven en mij, want Selene zat op Raven.
"En vermaak je je al een beetje Liam?"vroeg Selene aan William. Hij haalde zijn schouders op, ik keek de kamer rond en zag dat er nog iemand was. Was dat Mitchel, de indringer? Vast wel.
"at kijk je met je rot kop?"snauwde ik naar Alec toen ik zag dat hij naar Selene, Raven, William en mij zat te kijken.
"Ik observeer, en dat doe ik bij iedereen, de rest heb ik toevallig al gehad."zei Alec nadat hij had doorgeslikt. Ik stak mijn tong naar hem uit en ik merkte dat Rosette begon te giechelen, ze keek naar mij. Of dacht ik dat nou. Nou ja het kon me niets schelen, ik mocht Rosette niet meer. That's it.
"Mag ik vragen waar mijn wapens zijn? Want ze komen helemaal uit Idris en hebben een sentimentele waarde voor mij." zei Alec.
"Buiten. Ze liggen nog buiten."zei William voor dat ik iets kon zeggen.
Raven Christian Marshall

Serieus, waarom maakte haarden mij slaperig? Tja, omdat het warm was. En ik hield van warmte. Ik lag opgekruld en gapend voor de haard. Katten slapen nou eenmaal veel. Ik murmelde wat toen er iemand aan mijn haar trok.
"Wat ben jij een slaapkop, zeg." mompelde Selene hoofdschuddend. Ik maakte een instemmend geluidje.
"Ho, ver-" en toen klonk er een gil en een bonk. Alexander kwam binnen, met Blake in zijn armen.
"De volgende keer kijk je uit, voordat je de trap afloopt." mompelde hij met een nors gezicht en liet haar op de bank vallen.
"Sorry." mompelde ze chagrijnig. Alexander verdween weer. Wat deed die gast vaag, serieus.
"Raven?" fluisterde Selene in mijn oor, waardoor het begon te kietelen.
"Hmm." mompelde ik.
"Laat maar."

Selene

Ik kijk naar Ravens slapende gezicht. Hij is zo schattig als hij slaapt. Dat is de rede dat ik hem toen de eerste dag mee naar mijn huis had genomen in plaats van hem in het ziekenhuis te droppen. Het doet me pijn hem te moeten loslaten. Maar zoals het er nu uitziet kan ik niet anders. Ik sta zo zachtjes mogenlijk op en ga naar bed.

Als ik mijn ogen opendoe staat Jason voor me. In precies dezelfde kleren als de dag dat hij vermoord werdt. Hij is nog altijd acht jaar oud.
'Selene!' Zegt hij opgelucht als hij me ziet. 'Ik ben zo blij dat ik je heb kunnen bereiken!' Zijn gezicht staat op een soort van mengeling tussen doodsangst en opluchting.
'Je bent groot geworden.' Zegt hij. Ik knik. Ik wil zo graag mijn armen om hem heen slaan maar ik weet dat dat niet kan.
'Waarvoor heb je contact met me gemaakt Jason?' Vraag ik ernstig. Zijn gezicht betrekt.
'Mevrouw Lasera is terug.' Zegt hij een huivering trekt door mijn rug.
'Ik moet gaan.' Zegt Jason verdrietig.
'Niet doen.' Smeek ik hem.
'Sorry, dag zusje. Tot ziens'

Badend in het zweet schiet ik wakker. Ik weet niet wat me meer angst aanjaagt. Het feit dat het monster dat mijn broertje heeft gedood weer terug is, of het feit dat Jason "tot ziens" had gezegt. Ik sta binnen no-time naast mijn bed en ga de trap af.
'Jongens ik moet op jacht.' Zeg ik tegen Indi Alex Alec Rosette en William die nog ombde keukentafel zitten.
'Jacht?' Vraagt William met opgetrokken wenkbrauwen.
'Nee jacht als in jacht maken op.'

MItchel Martins:

'Wat ga je doen?' vroeg ik.
'Jagen, dat heb ik toch net gezegd' zij ze.
Selene liep door en trok zich niks meer van mij of van de anderen aan.
'Hé wacht' riep ik voordat Selene de deur uit kon lopen.
'Misschien kan ik ook helpen.'
'Jij?! Mij helpen! Jij bent helemaal gestoord' riep Selene.
Nu begonnen ook de anderen zich ermee te bemoeien.
'Ik ga mee' riep Alec 'of je dat nou wil of niet.' 'Ik heb wel zin om eens een monstertje in elkaar te hakken.'
Ineens begon iedereen te roepen dat ze meewilden.
'Ook al ken ik jullie nog maar net' voegde ik eraan toe. 'Ik ben geen gek die iemand zomaar alleen een beest laat vermoorden. Dus ik ga mee!'

We liepen met z'n allen naar buiten richting het bos. Selene voorop en de rest er achteraan
Ivy Silva Viridi

Na mijn gesprek met Raven was ik weggelopen. Ik wist echt niet wat ik moest doen. Ik had me opgesloten in mijn kamer en was er pas uitgekomen toen Alex riep dat we moesten eten. Tijdens het eten had ik niemand aangekeken en geen woord gezegd. Totdat die nieuwe jongen, Mitchel? De kamer binnen was gehupt op z'n stoel en me gillend kat-meisje had genoemd. Ik bedoel, kom op zeg! Kát-meisje!? Na het eten was ik weer naar boven gegaan. Tijdens mijn eeuwige, ahum, zwijgen, had ik tijd gehad om te denken. Ik wil wat wierook verbranden en proberen contact te krijgen met mijn oma. Als dat kan... Nu zit ik op het bed en hang uit het raam om wat kruiden omhoog te laten groeien. Ik loop het risico dat de mensen op het dak me zien, maar dat kan me niks schelen. Ik merk wel dat ik overal anders op reageer, sinds... Nou, in elk geval vraag ik me af of ik nog wel dezelfde persoon ben, ik mis de oude Ivy, die eenzaam maar gelukkig in het bos leefde, die buitenstaanders niet vertrouwde. Die Ivy wil ik terug. Maar aan de andere kant, had ik Raven dan ontmoet? Waarschijnlijk niet, realiseer ik me. Ik besluit dat hoe het nu is, ondanks alle vervelende dingen, het goed is. Ik heb de kruiden gesneden en doe ze in een kommetje. Dan pak ik een lucifer en laat het smeulen. Ik doe het raam dicht en de kamer hult zich langzaam in rook. Zenuwachtig ga ik in kleermakerszit op de grond zitten. Het zou waarschijnlijk beter werken in het bos, flitst door mijn hoofd. Nee, niet aan denken nu. Ik adem de rook diep in en begin te praten.
'Oma, ik mis u heel erg. Maar dat is niet waarom ik u nu oproep. Ik heb uw hulp nodig. Als u me hoort, geef me dan een teken.' Door de rook kan ik net de deur ontwarren, waar de sleutel zich langzaam in het slot omdraait. Ik haal weer diep adem.
'Help me.', zeg ik. Een flits. Dan sta ik weer in het bos. Het is gelukt! Ik kijk om me heen, maar er is iets mis. Het bos is niet groen meer. Alles is verdord. Ik heb het bos alleen gelaten. Nu is alles dood. Ik gil. Nee! Het bos mag niet dood zijn! Dan realiseer ik me iets. Als je iets vraagt, moet je er iets voor terug geven. Voor het geluk bij mijn oma, moet ik leed teruggeven. Ik kalmeer en ga rustig in het verdorde bos zitten. Het is allemaal niet echt. Het is gewoon de prijs die ik moet betalen. Het verdorde bos begint op te lossen. Ik doe mijn ogen dicht. Na een paar seconden doe ik ze weer open. Het bos is weer groen, en tegenover me kijkt mijn oma me trots aan.
'Mijn lieve Ivy, ik ben zo trots op je!' Ze knuffelt me.
'Ik heb u gemist oma.', zeg ik. 'Maar ik heb uw hulp nodig. Ik weet niet wanneer de anderen me zullen ontdekken.'
'Ach meisje toch, we hebben zoveel te bespreken, maar ik kan niet lang blijven. De macht van de visioenen is me niet onbeperkt geschonken.'
'Wat moet ik Raven vertellen?'
'De jongen? Met hem komt het wel goed, ik zou me eerder zorgen maken over zijn vriendin.' Ja, Selene, zijn vriendin. Boos kijk ik naar de grond.
'Ze heeft het moeilijk lieverd, je moet haar ook helpen.'
'Wat moet ik doen dan?'
'Wat denk je van wat je altijd hebt gedaan?'
'In het bos?'
'Ja, lieverd, volg wat je niet vertrouwt. En zonder je niet meer af van je vrienden. Je zult ze nodig hebben. Het komt goed.' Ik dacht aan de sleutel die zich omdraaide.
'Ik moet gaan, mijn lieve Ivy. Onthoud, nog steeds, dat het gevaar is waar je het niet verwacht.'
'Ik zal het onthouden. Dag oma.'
'Vaarwel Ivy...' Alles lost in rook op. Ik lig weer op de grond in mijn kamer. Er staat een gestalte over me heen gebogen.

Indigo Hazel Waters












"Wacht even,"zei ik, ik stopte met lopen en rende terug naar Blake's huis, ik stormde het huis in, en rende het huis door, opzoek naar een rugzak. Na een paar minuten zoeken vond ik een knalroze rugzak. Ugh...Roze. Ik hield meer van de kleur indigo, blauw dus. Ik ging naar de keuken toe en stopte alle appels in de tas en nog een paar snoepjes. Ik ging het huis nog een keer door opzoek naar iets nuttigs toen ik Raven op de grond zag slapen.
"He! Sta op!" zei ik tegen Raven, hij kreunde maar bleef liggen. Ik had geen zin om nog iets te zeggen, daarom pakte ik zijn voet en trok hem met me mee naar buiten en daardoor was hij meteen wakker.
"Laat me los!"schreeuwde hij, "Waar gaan we heen?"zei hij toen hij de roze rugzak zag die ik op mijn rug had.
"Iedereen gaat mee met Selene, nou ja bijna iedereen. Behalve Ivy, Faye, Blake en James. Die weten niet eens dat we weg zijn." zei ik terwijl ik hem nog steeds aan zijn voet met me meesleepte, ik hoorde hem een paar keer 'au' mompelen.

"Wat doet hij hier? Hij zat toch te slapen?"vroeg Selene geschrokken toen ze zag dat ik Raven aan zijn voet me me meesleepte.
"Ik vond dat hij mee moest."zei ik zo onverschillig mogelijk.
"Liet je ons daarvoor wachten?"vroeg Alec, die al zijn wapens om zich had en ik eerlijk gezegd was ik nu wel bang voor hem omdat hij me zo zou kunnen vermoorden.
"Nee. Niet daarom,"zei ik, "ik heb appels en snoepjes gehaald voor onderweg. Voor het geval een van ons honger krijgt."zei ik.
"Wie krigt er nou weer honger tijdens een soort van missie?"vroeg William.
"Alexander, Raven en ik. Ik heb eigenlijk altijd honger. Ik houd van lekker voedsel, of eigenlijk van alle soorten voedsel!"zei ik terwijl ik de tas naar Alexander gooide, ik zou geen knalroze tas dragen, knalroze was namelijk nog al lelijk.
"Wat moet ik hier mee doen?"vroeg Alexander met opgetrokken wenkbrauwen, hij vond het vast ook geen mooie kleur.
"Dragen, ik ga geen roze dragen. Dan heb ik liever nog oranje." snauwde ik naar Alexander.
"Kan je mijn voet los laten?" vroeg Raven ongemakkelijk, o ja ik had zijn voet nog vast, meteen liet ik zijn voet los. Raven stond meteen op.
"Kunnen we nu dan verder! Anders ga ik alleen." zei Selene die al weer begon te lopen.
"Maar ik wil de tas niet dragen!" mopperde Alexander tijdens het lopen.
"Geef maar aan mij, Alex."zei Rosette die de tas van hem overnam. Wat haatte ik Rosette toch. Als ze dood was zou ik nog van haar hebben gehouden maar nu haatte ik haar.

Raven Christian Marshall

Een prachtige ingeving. Ik maakte een aanloopje en sprong op de rug van Alexander, waar ik me als een koala aan hem vastklemde.
"Raven, ga van mijn rug af!" siste hij.
"Ikke slapie slapie doen." murmelde ik, ik was nog steeds moe. Ik nestelde mijn hoofd tussen zijn schouderbladen en gaapte.
"Raven-" de rest hoorde ik al niet meer.

Alexander Jared Fox.








"Raven, je kan niet op mijn rug gaan slapen." zei ik, maar hij hoorde me al niet meer.
Hij was in slaap gevallen op mijn rug, ja joh. Nu moest ik hem wel dragen. Raven was een rare. Hij viel godverdomme in slaap op mijn rug. Maar ik was ook weer niet zo gemeen om hem nu wakker te maken. Ik had eigenlijk best wel medelijden met hem, Indigo had hem gewoon het huis uitgetrokken terwijl hij zat te slapen.
"Raven! Godverdomme-" begon Indigo maar ik draaide me boos naar hem om.
"Kop houden, ik heb er toch niks tegen"siste ik naar haar. Ze keek me boos aan maar liep alweer verder, dus dat deed ik ook. Ik liep wel achteraan de groep samen met Alec. Hij was van top tot teen gewapend. Hij had een gigantische zwaard op zijn rug, een een pij en boog bij zich en van allerlei soorten mesjes.
"Val je niet op met al die wapens?" vroeg ik.
"Nee, want niemand ziet me."zei hij.
"Wat? Wij zien je!" zei ik verward
"Ja jullie zien me omdat jullie weten waar je naar moet kijken, maar de rest ziet me niet door dit ding op mijn arm."zei hij, hij klopte op zijn arm waar een soort van steen-achtig machine aanzat. Er kwam een raar soort gloed van af.
"Aha. Ik snap het."zei ik met een kleine glimlach.
Raar genoeg werd ik niet moe, ook al droeg ik Raven, hij woog niet zo veel voor een jongen. Hij was iets zwaarder dan Selene, ongeveer 10 kilo zwaarder. Ik merkte dat Rosette en Indigo zo ver mogelijk van elkaar liepen, ze mochten elkaar duidelijk niet meer en de arme William en Mitchel, die liepen precies tussen hun in, en ze konden niet ergens anders lopen want anders zouden Rosette en Indigo nog eens gaan vechten. En daar had niemand zin in, zeker Selene niet en William. Selene had vast geen zin in een gevecht omdat vertraging zou opleveren. En Voor William zou het niet leuk zijn omdat als die 2 gestoorde gekken- eigenlijk was alleen Indigo de gestoorde gek- zouden vechten er sowieso bloed zou vloeien. Raven ademde in mijn nek en dat vond ik wel irritant, ik hield namelijk niet van gehijg in mijn nek. Raven zuchtte en ik voelde zijn kwijl op mijn nek. Gadver. Ik zou me meteen wassen wanneer we ergens waren met water !
Selene Howe

Onder het lopen zit ik de hele tijd met mijn wapen te spelen. Ik probeer hem in nieuwe vormen te dwingen. Ik ben erg blij als ik hem zover krijg dat hij veranderd in een ring met een scherpe punt. Hij past precies om mijn vinger en ik besluit dat dit mijn nieuwe vaste vorm gaat worden. Het is een stuk minder opvallend dan rondlopen met een mes.
Waarom moest Indi Raven in vredesnaam meenemen? Ten eerste hij loopt hij iedereen alleen maar voor de voeten. (Of hij slaapt op hun rug wat me ook niet al te fijn lijkt.) Ten tweede we gaan vechten tegen een bloeddorstig monster en dus nemen we fijn al onze eigen bloeddrinkers mee. Wat kan er nou misgaan? En ten derde hoopte ik er even tussenuit te kunnen met deze missie. Maar het is lastig weglopen voor je problemen als ze achter je aan komen.
'Wat doen we als er gewonden vallen?' Vraag ik terloops terugkomend op punt twee.
'Hoezo?' Vraagt Alex.
'Nou gewoon. In gevechten raken er weleens mensen gewond.' Of ze gaan dood maar daar wil ik nu even niet over nadenken. 'Er hoeft niet echt iets ergs te gebeuren maar aan minstens een snee in je arm ofzo valt niet te ontkomen.'
'Wat is het probleem met-' Begint Mitchel een vraag halverwege beseft hij zelf al wat het probleem is.
'Het is wel weer duidelijk dat iemand hier me niet mag.' Bromt William.
'Ik heb het anders niet alleen over jou hoor.' Merk ik scherp op.
'Selene rustig. Je hoeft niet zo overdreven strikt te zijn.' Zegt Indi.
'Jawel. Ten eerste weet ik graag waar ik aan toe ben en ten tweede heb ik al eerder iemand verloren aan dit monster.' Werp ik tegen.
'Awh.' Zegt Rosette op een meelevende toon. Indigo ziet eruit alsof ze ieder moment over kan gaan geven.
'Ik vroeg me al af waarom je plotseling zo jachtgedreven was.' Mompelde Alex.
'We dwalen af. Wat doen we met onze bloeddrinkers?' Zeg ik.
Ivy Silva Viridi


'Ivy! Ivy, wakker worden!' Ik ga rechtop zitten. Faye staart me aan.
'Wat the heck ben je hier aan 't uitvoeren?', vraagt ze. 'Je bent toch niet aan de drugs?'
'Huh, drugs?', vraag ik suf. 'Wa zijn dat?'
'Laat maar.', zegt ze terwijl ze het raam weer openzet. 'Wat was je aan 't doen?'
'Wierook. Was in slaap gevallen.'
'Weet jij waar de anderen zijn?', vraagt ze.
'Wie? Wie zijn er weg?', vraag ik plotseling weer wakker.
'William, Mitchel, Indi, Alex, Selene, Alec en Raven.', somt ze op. Ik voel het bloed uit mijn gezicht wegtrekken.
'Shit!', roep ik uit. 'Waar zijn ze heen?'
'Weet ik veel! Dat vraag ik je net!'
'Shit! Shit! Shit! Waarom? Waar zijn ze mee bezig!?'
Faye kijkt me geschrokken aan. Dat snap ik ook wel, ik schold normaal nooit, aangezien ik nooit echt scheldwoorden gekend had. Ik haal diep adem en ga op het bed zitten. Het spijt me, oma. Denk ik verdrietig.
'En nu?', vraag ik.
'Geen idee.' Ze draait zich om en loopt de kamer uit. De laatste twee zinnetjes doen me pijnlijk denken aan mijn gesprek met Raven. Ik geloof dat ik hem echt gekwetst heb, toen... Ik zucht en laat mezelf op het bed vallen. En sta mezelf toe te zwelgen in zelfmedelijden en zorgen om de rest.

Indigo Hazel Waters












"Alexander blijft gewoon in de buurt van Raven. En Liam kan zich vast wel inhouden. Die ziet er verstandiger uit dan de slaapkop op Alexanders rug."zei ik tegen Selene.
"Wie zegt dat ik in de buurt van Raven wil blijven. Hij kwijlt!"sputterde Alexander tegen. "Omdat jij dat nou eenmaal moet Xandertje." gromde ik, "En Liam moet zich nou eenmaal gewoon inhouden! En anders hebben we pech. En valt Alec wel in. Met zijn rare wapens. "
"Ze zijn niet raar!"snauwde Alec beledigt, hij keek me met een gefronst voorhoofd aan.
"Goed! We hebben toch een heler en William kan zich vast wel inhouden.... Met moeite natuurlijk."mompelde Selene. Ik zuchtte en voelde in mijn zak om te controleren of mijn klokje er nog was. Mijn klokje dat eerst mooi en sierlijk was en nu hartstikke beschadigd. Ik wist eigenlijk niet eens waarom ik hem niet om mijn nek had, normaal hing mijn klokje altijd om mijn nek.
"Wanneer wordt de slaapkop wakker?"vroeg ik aan niemand in het bijzonder, ik verwachtte ook niet echt een antwoord.
"Geen slecht woord over mijn oppas kindje."zei Rosette zacht maar streng.
"Op..Oppas kindje?" vroeg ik verbaasd aan Alexander.
"Rosette hield van kinderen en paste daarom ook altijd op kinderen, Raven was een van haar oppas kinderen. Ze heeft een paar jaar lang op Raven gepast, ze was van Raven gaan houden, maar toen gingen we weg en kwamen we jou tegen. Ik herkende Raven ook toen ik hem weer voor het eerst zag. Hij was niks veranderd, alleen wat langer geworden. Een heel stuk langer eigenlijk. Want hij zag er toen der tijd uit als een kleine ukkepuk van 5 jaar oud. Hij herkende mij natuurlijk niet en ik zou hem er ook niet mee willen confronteren. "legde Alexander uit.
"Dus... Jij wist wie Raven was vanaf het eerste moment, dus toen hij werd ontvoerd? Want toen kwam jij opdagen." vroeg Selene terwijl ze nog steeds voorop liep.
"Ja."zei Alexander. Ik ging weer naast William en Alec lopen want Rosette kwam naast Alexander lopen en ik wilde niet in haar buurt zijn, waarom kwam ze eigenlijk opdagen nadat ze ons zo had laten vallen?
Nadat Rosette Alexander en mij had verlaten wilde ik Alexander pas vermoorden, en toen was ik weg gegaan. Verder met mijn lange reis. Ik zuchtte.
"Wat is er Indigo Hazel?"vroeg Alec.
"Dat gaat jou niks! En je mag mij geen Hazel noemen, met je rot kop! Alleen mensen die ik mag mogen me Hazel noemen." snauwde ik naar Alec.
"Dus ik mag je Hazel noemen?" vroeg Raven slaperig, hij was dus wakker aan het worden. Eindelijk. Ik beantwoordde zijn vraag niet, waarom zou ik ook.
"Wil je nu eindelijk lopen, Raven?"vroeg Alexander.
"Nee. Raven moe."mompelde Raven slaperig. Alexander zuchtte en ik hoorde Rosette zachtjes giechelen, wat irriteerde ze mij toch! Ik gaapte, om eerlijk te zijn was ik best moe. Ik had best lang niet geslapen, maar dat had ik al vaker niet.
Ik wist eigenlijk niet eens waarom ik hier was, ik wist niet eens wat we zouden doen. Ik wist niet eens of Selene dat nou had verteld of niet, wat lette ik toch goed op. Ik was daar zo geweldig in.... Ik haalde mijn klokje tevoorschijn en hing het toch maar om mijn nek, zo kon ik makkelijker veranderen wanneer het moest.
Raven Christian Marshall

Het was best, rustgevend. Ik kon zo weer slapen, als ik wou. Alexander's lichaamstemperatuur was gewoon warm. Moest ie maar niet zo warm zijn. Ik trok me beter op en murmelde wat, terwijl ik mijn hoofd beter in zijn nek begroef.
"Raven-" klonk Indigo's stem kwaad.
"Laat hem, dat kind is moe!" Zei Rosette, waardoor Indigo een verontwaardigd geluid maakte. Ik viel voor de zoveelste keer weer in slaap.

Ongelofelijk duf, alsof ik mijn geest ergens achter heb gelaten *kuch Op Alex's rug kuch* slof ik tussen de slapende persoontjes. Ik weet niet wat ik heb gedaan, of wat Alexander heeft gedaan, maar het lijkt net alsof ik wiet heb lopen roken. Ik bevind me totaal in een andere wereld. Alsof ik dronken en high tegelijkertijd ben. Als een giechelend schoolmeisje loop ik op het gedaante van Indigo af. Wat ziet ze er mooi uit, met die paarse haren en blauwe lippen. Haar huid is paars. en haar kleren zijn geel.
"Indigo." giechel ik dom, waardoor ze bromt en omdraait. Ze leek net een leeuw, zo.
"Indigoo." mompelde ik op een plagerig deuntje en trok aan haar haar, waardoor ze gelijk overeind schoot en me kwaad aankeek.
"Wat doe je nou weer?" siste ze, waardoor ik grinnikte en een stap naar achter wilde zetten, waardoor ik struikelde en languit op de grond plofte. Ik grinnikte dom en wees naar de roze lucht.
"Kijk die regenboogpony's" murmelde ik.
"Gaat het wel goed met je?" snauwde ze, terwijl ze over me heen boog. Ik greep haar shirt vast en trok haar met een harde ruk naar beneden, waardoor ze bovenop me viel.
"Wat doe je, Eikel!" siste ze kwaad en stond op.
"Raven kusje geven." mompelde ik en trok haar hoofd naar de mijne toe, waarna ik mijn lippen ruw op de hare duwde. Ze probeerde zich los te trekken, waardoor ik haar beter vastgreep. Ze greep naar Alec - die naast d'r op de grond lag - en haalde iets uit zijn riem.
Indigo Hazel Waters












Ik haalde uit Alec's riem een mes, een glanzend mes met een blauwe gloed en hield die tegen Raven's borst aangedrukt.
"Raak me nog een keer aan en ik ram dit in je!"siste ik boos. Hij keek me raar aan en pakte me toen weer bij mijn schouders om me ene kus te geven, zonder na te denken ramde ik het mes in zijn borst. Zijn ogen werden groot en hij kreunde zacht. Langzaam haalde ik de mes uit zijn borst en hij zakte door zijn knieën en viel voor mijn voeten op de grond. Hij deed vast alsof, hij ademde nog zacht maar toen zag ik hem niet meer bewegen. Ik knielde bij hem neer, draaide hem op zijn rug en pakte zijn pols beet. Geen hartslag. Mijn ogen werden groot vang angst, ik keek naar het mes dat onder het bloed zat, ik opende mijn mond er kwam ene lange gil uit. Alec schoot overeind, en de rest werd ook wakker. Ik bleef maar gillen. William die een einde verderop zat te jagen kwam ook supersnel aanrennen.
"Wat is er-."verder hoefde William niet te praten. Hij keek naar Raven's levenloze lichaam.
"Godverdomme! Indigo! Wat heb je gedaan!"schreeuwde Alexander naar mij, hij keek kwaad en knielde bij Raven neer om te kijken of hij hem nog kon redden. Selene begon ook te gillen en huilen. Alec pakte boos zijn mes terug of eigenlijk was het meer dolk. Ik stopte met gillen, er biggelde ene traan over mijn wang, voor het eerst in tijden biggelde er een verdomde traan over mijn wang, er rolden steeds meer tranen over mijn wangen.
"En?" snikte Selene, Alexander schudde droevig zijn hoofd.
"Nee! Nee! Nee! Dat kan niet!"gilde Selene, " Wat heb je gedaan Indigo!"
"I.Ik weet het niet. Hij... Hij kuste me en deed raar en ik dacht niet na."stotterde ik door het huilen. Met beide handen ging ik door mijn haar en trok eraan. Ik werd gek, waarom dacht ik niet na! Ik had Raven vermoord.
"Indigo." zei Rosette tegen mij, zij huilde ook.

Raven Christian Marshall

Pijnlijk, ja dat was het. Ik wist niet waar ik was, wat ik was, wie ik was of laat staan waarom dit gebeurde. Mijn hele lichaam deed pijn, alsof het een grote verandering of iets dergelijks ondervond. Ik kon amper ademhalen, de pijn in mijn borst was onuitstaanbaar en leek me langzaam te verteren. Ik kon niet ademen, bewegen, of wat een levend Orgasme ooit zou moeten doen. Niks lukte, zelfs niet een klein humgeluidje maken.

Ivy Silva Viridi

Ik word wakker. Ik lig nog altijd op mijn bed. Er is iets mis. Ik weet het gewoon. Ik ga recht zitten en wrijf in mijn ogen. Nee! Ik druk mijn handen tegen mijn gezicht. Mijn masker is terug!
'Raven!', gil ik. Ik dender de kamer van Faye in.
'Faye! Faye! Wordt wakker! Er is iets mis!' Slaapdronken komt Faye overeind.
'Ik wil slapen.', zegt ze.
'Nee!', gil ik. 'Er is iets helemaal mis. De anderen zijn in gevaar! We moeten ze gaan zoeken!' Ik zie haar elke seconde wakkerder worden.
'Wat? Hoe weet je dat?', vraagt ze.
'Lang verhaal! Schiet op! We moeten ze nu gaan zoeken!'
'Rustig! Maak de andere maar wakker. Ik doe mijn kleren aan en pak wat spullen in.' Voordat ze haar zin af heeft dender ik al het hele huis door om de anderen wakker te maken.

Selene Howe

Geschokt verdrietig bang verbaasd boos. Ik ben er nog niet helemaal precies uit wat ik voel maar het was verschrikkelijk. Ik durf niet naar Raven te kijken en dus zit ik ergens drie meter verderop tegen een boom. Ik heb mijn benen oppgetrokken en ik druk mijn gezicht tegen m'n knieën. Ik hoor een zacht gerittsel naast me. Waarna ik een hand op mijn voel. Ik schud met mijn arm om hem weg te krijgen. Niet dat wie het dan ook is zich daar iets van aantrekt.
'Gaat het?' Fluistert zijn stem zachtjes.
'Wat denk je.' Brom ik.
'Nee tuurlijk niet sorry.' Zegt hij.
'Ik wou niet eens dat hij meeging.' Beken ik. 'En ondertussen heb ik jullie allemaal richting die Esmpousai gelokt. Wat opzich ook de bedoeling was maar als ze nu komt.' zeg ik. Ik ben erg goed in dat soort dingen. Als er iets is dat me niet bevalt doe ik zo veel mogelijk mijn best om me ergens anders op te richten.
'We zitten inderdaad niet erg in een aanvalspositie nee.' Behaamt Mitchel. Ik heb ondertussen namelijk opgekeken dus ik weet nu wie het is die naast me zit.
'We kunnen maar beter klaar zijn.' Zeg ik iets vastberaderen dan ik me voel. Ik schuif de ring van mijn vinger en spies Mitchel er bijna aan omdat het direct in een zwaard veranderd. Ik glimlach verontschuldigent.
'Dat was niet de bedoeling he hoop ik?' Vraagt hij.
'Ja natuurlijk wel het is namelijk erg handig om je medestanders aan het zwaard te-' Rijgen wou ik zeggen maar mijn stem stokt. 'Nou ja het was in ieder niet express.'
Raven Christian Marshall


Een paar dagen later (ongeveer een weekje) - Jemig wat klinkt dat stom, maar tussendoor gebeurt er haast niks behalve dat onze killer-demonnetje in schok is xD En Ivy me zoekt c:

Alsof er een klap tegen mijn longen aankwam, schoten mijn ogen open en hapte naar adem. Het eerste wat ik zag wat ik zag, was zwart. Ookal kwam ergens een streepje licht vandaan.

Indigo Hazel Waters












Het enige wat ik nog deed was in een boom zitten en in shock zijn, voor de rest deed niemand anders ook iets. Rosette die bleef maar bij Raven zitten, ze liet niemand bij hem in de buurt komen, zelfs Alexander niet. Ze lag naast zijn dode lichaam en had haar rechter wit-goude vleugel over hem heen gebogen, niemand mocht hem van haar zien. Zelfs Selene niet, maar die wilde niet eens in de buurt komen, volgens mij. Rosette wist iets wat ze met ons niet wilde delen.

"Indigo! Wil je een appel"Alec stond onder mijn boom met de knalroze tas in zijn handen. Ik keek even naar hem en schudde mijn hoofd, ik kreeg geen woorden meer over mijn lippen sinds ik Raven heb vermoord. Waarom had ik dat ook gedaan? O ja, hij had me gekust en wilde me niet met rust laten en ik dacht weer eens niet na. Ik haatte mezelf op dit ogenblik en dat zou ik voor de rest van mijn vervloekte leven ook doen.
Hoe kon ik verdomme een... vriend vermoorden! Hij was een van de eerste die aardig tegen mij deed en nu had ik hem vermoord. De tranen stroomden alweer over mijn wangen en begon nu weer luidruchtig te snikken.
Raven Christian Marshall

Een zachte weet-ik-veel-wat lag over me heen, en het was heerlijk warm. Ik wurmde mezelf eronder weg en stond op, maar ik viel gelijk weer terug. Een meisje met lange, goud-blonde haren lag slapend op de grond. Het goud-witte ding bleek dus een mega-vleugel te zijn, van haar. Ik murmelde wat en stond weer op, waarna ik naar het meisje toeliep en voorzichtig aan haar schouder schudde. De kleding die ik aan had, was me veels te klein. Haar - rood omrande - ogen gingen open en een stel donkerbruine irissen staarde me aan. Mijn gezicht vertrok toen er een pijnlijke steek door mijn borst heen ging. Toen ze bewoog, schoot ze bijna gelijk overeind.
"Raven?" piepte ze, en keek om zich heen.
"Heb jij een... Dode jongen gezien?" vroeg ze toen ze opstond.
"Nee?" Een dode jongen? Gadver.
"Je, hij lag hier, onder mijn vleugel. En nu is ie weg." mompelde ze.
"Ehm, dat was ik." mompelde ik droog.
"Maar jij bent Raven niet!" riep ze, kwaad.
"Ik weet niet eens wie ik ben, ik werd waker daar, op die plek en in deze vééls te kleine kleren." mompelde ik.
"En ik wil een lolly." mompelde ik.

Mitchel Martins:

20 dagen al, 20 dagen waren we opzoek naar dat monster. En nog steeds hadden we geen spoor gevonden. Het eten dat Indi had gepakt was na 3 dagen al op. We moesten nu leven van wat we in het bos vonden. Net toen we onze dagelijkse lunchpauze wilde beginnen, hoorde ik 'Daar zijn jullie.' Verschrikt keek ik om en daar kwamen Faye, James en Blake uit de bosjes gerend. En toen ik eindelijk van de schrik bekomen was, sprong Ivy ook nog eens pal voor mijn voeten uit een boom. Ondertussen hadden de anderen ze ook opgemerkt.
'Waar is Raven?' was het eerste wat Ivy aan ons vroeg. Niemand durfde te antwoorden. Ze herhaalde haar vraag maar nu met een strenge en beangstigende stem. Ze bleef iedereen strak aankijken, maar niemand durfde zich te verroeren.
Ivy Silva Viridi

'Waar is Raven?', vraag ik nog eens. 'Waar is hij?' Het is muisstil, niemand geeft antwoord.
'Er is iets ergs gebeurd, hé? Ik weet het.', zeg ik. Niemand weet op wat voor manier ik het weet maar ik weet dat het goed mis is. Het is nog altijd doodstil.
'Waar is Raven?', vraag ik, nu klinkt mijn stem niet meer dreigend, maar wanhopig. 'Waar... Waar...' Ik zak door mijn knieën en zink neer op de grond. Ik barst in huilen uit.
'Het is heel erg, niet waar?'

Raven Christian Marshall

Rosette - ze had zich voorgesteld - zette me neer op de grond en trok me voorzichtig mee het huis binnen, waarna ze me naar boven trok.
"Mag dit wel?" vroeg ik twijfelend.
"Tuurlijk." mompelde ze, liet me staan in de gang en schoot een kamer binnen.
"Ik denk dat je dit wel aankan." Zei Rosette, nadat ze weer tevoorschijn kwam. Ze duwde me een ruimte binnen, de badkamer. Ik gooide de deur achter me dicht, legde het hoopje kleren op de rand van de wasbak en trok de kleren - nou, eerde scheurde ze van me lichaam af - uit en gooide ze weg.

Ik kwam net de badkamer uit gelopen - ik was ondertussen in slaap gevallen - en werd ondersteboven gerend. Ik maakte een 'oempf' geluidje, toen ik contact maakte met de grond en slaakte een pijnlijke kreun toen er een gewicht bovenop me viel.
"S-sorry ik-" verder kwam het meisje - ik kon dat uit haar stem opmaken - niet, waarna ze zich aan mijn shirt vast klampte en met lange uithalen begon te huilen. Ik kreeg het voor elkaar om op te staan en hielt het meisje stevig tegen me aangedrukt, wie het ook moge zijn of wat er aan de hand was. Ik slofte de trap af en wou haar op de bank leggen, waarbij ze mijn shirt nog steviger vastgreep.
"Wat is er?" vroeg Rosette gelijk toen ze binnenkwam met een mok thee. Ik pakte het uit haar handen, trok de handen van het meisje van mijn shirt af en duwde de mok in haar handen.
"Wat is er gebeurt, Ivy?" vroeg ze, toen ze naast haar ging zitten.
"R-Raven. Er is iets met hem." piepte ze, stotterend, snikkend en sniffend. Rosette's gezicht vertrok gelijk.
"Hij is er niet meer." fluisterde ze zachtjes, waardoor het meisje - Ivy = stilviel, Rosette de kop thee uit haar hand griste voordat ze weer begon te huilen. Alsof ze van porselein was - waarschijnlijk was ze alsnog sterker dan mij - pakte ik haar voorzichtig vast en troostte haar, alsof ik haar langer dan een kleine tien minuten kende.

Ivy Silva Viridi

De jongen heeft me op zijn schoot getrokken. Waar ik nu nog altijd zit te huilen als een klein kind, maar ik kon niet stoppen. Als ik een beetje gekalmeerd ben, kijk ik op naar de jongen. Zodra onze blikken kruisen elkaar. Ik kijk in zijn ogen. Ze lijken echt verdomd veel op de ogen van... Op zijn ogen... Ik begin weer te huilen. Het lijkt of ik eeuwig zo zit. Ik huil totdat mijn ogen leeg, pijnlijk, rood en weer droog zijn.
'Sorry.', snuf ik.
'Maakt niet uit, joh.', zegt hij. Hij strijkt wat haar uit mijn gezicht en ik voel de verandering gewoon. Verwonderd voel ik aan mijn gezicht. Mijn wangen zijn nat, maar mijn masker is verdwenen. Ik slaak een gil. Ik sla mijn armen om de nek van de jongen.
'RAZZIE!', gil ik. Hij maakt mijn armen los van zijn nek. Ik grijp zijn pols vast en staar ernaar. Kom op, denk ik, kom op!
Raven Christian Marshall

Wie de fuck was Razzie? Het meisje staarde hoopvol naar mijn pols, alsof er goud uit zou moeten schieten. Maar er schiet iets heel anders uit, of doorheen. Ik schiet half overeind en knijp zowat de kussen die naast me op de stoel lag, kapot. Zwarte lijnen werden getrokken, alsof iemand me onzichtbaar tattooërde.
"Razzie." murmelde ze, voordat ze haar armen weer om mijn nek heen gooide en allerlei kusjes op mijn gezicht plantte. Verbijsterd liet ik haar haar gang gaan, ik zou niet weten wat er gebeuren moest. Of wat er gebeurde. Rosette staarde Ivy ook vaag aan, alsof ze zojuist het achtste wereldwonder had ontdekt.

Selene Howe

Compleet van streek is Ivy er weer vandoor gegaan.
'Moeten we erachteraan?' Vraag ik fronsend. Ik wou in eerste instantie eigenlijk het liefst alleen zijn, maar ik had het ook praktisch zien gebeuren. En Ivy had geen idee wat er precies met Raven aan de hand was. Ik keek de rest vragend aan.
'Jij moet achter je monster aan.' Zegt Alex uiteindelijk.
'Jullie niet.' Zeg ik. 'En daarbij met hoe meer mensen we zijn hoe langer het waarschijnlijk gaat duren. Ik wil haar vinden voordat ze ons vind. Voor hetzelfde geld heeft ze ons nu misschien al gevonden en wacht ze gewoon het moment af.'
'Er is niemand in de buurt.' Zegt William.
'Ze heeft scherpere zintuigen dan jij hebt. Voor hetzelfde moment bekijkt ze ons net buiten jou bereik.' Werp ik gefrustreerd tegen.
'Waarom ben ik in vredesnaam meegegaan.' Zucht William geïrriteerd.
'Van mij mag je best weg.' Merk ik op. De dood van Raven heeft me nog al chagrijnig gemaakt. Vooral omdat ik mijn verdriet wegstop.
'Dat geldt trouwens voor iedereen. We zijn al superlang bezig en ik snap het best als jullie er geen zin meer in hebben. Dan ga ik wel alleen verder.
Indigo Hazel Waters












Waarom was ik ooit meegegaan? Als ik niet mee was gegaan zou dit nooit gebeurd zijn, nee als ik Raven niet had meegenomen. Nee zelfs dat niet, dit alles zou niet gebeurd zijn als ik nooit tegen dat vervloekte raam was gebotst.
'Dat geldt trouwens voor iedereen. We zijn al superlang bezig en ik snap het best als jullie er geen zin meer in hebben. Dan ga ik wel alleen verder."hoorde ik Selene zeggen.
"Ik ga."zei ik vanaf mijn tak, ik zou het niet volhouden om in Selene's buurt te zijn, mijn schuldgevoel werd alleen maar groter. Ik ontweek haar ook zo veel mogelijk. Voor dat iemand nog iets kon zeggen open ik mijn klokje, veranderde ik en vloog weg.

Ik landde op het dak van Blake's huis en veranderde meteen weer terug in een mens, een wrak. Ik ging van het dak af en strompelde het huis binnen.
"Wie is daar?"hoorde ik, de stem kwam van Rosette, zij was de enige met zo'n zangerige en hoge stem wanneer ze iets vroeg.
"Indigo Hazel Waters." mompelde ik terwijl ik naar de woonkamer heen slofte om me op de bank te laten vallen en weer te gaan janken.
"Wat doe jij hier?Ga weg!"vroeg Rosette aan mij met trillende stem, ik was de woonkamer nog niets eens in en ze stond al voor me.
"Dat kan ik ook aan jou vragen. Jij kwam zomaar opdagen. Dus rot jij maar even lekker op! En dit is niet jouw huis maar dat van Blake."snauwde ik. Ik duwde haar weg om er langs te kunnen strompelde de woonkamer in, een vreemde jongen zat op de bank met Ivy op zijn schoot. Wie the fuck was hij nou weer.
"Opschuiven."snauwde ik naar hem, hij schoof meteen op en ik liet me lang uit op de bank vallen, ik was toch niet zo lang, ik was vrij kort. Meteen begon ik te janken en liet ik mijn tranen de vrije loop op gaan, mijn harde gesnik, eigenlijk gebrul, werd gedempt door de bank.
"Uhm... Gaat het wel?"vroeg de jongen verbaasd, niet wetend wat hij met me moest doen.
"Nee."mompelde ik door het janken door, "En blijf uit mijn buurt. Jullie moeten op de grond zitten."
"Uhm... Oke."zei hij, en ik voelde hoe hij van de bank af ging.
"Dankje."
"Umm.. Indigo gata het?"hoorde ik Ivy vragen.
"Houd je kop!"snauwde ik naar haar, maar het kwam niet echt dreigend over want ik zat te janken en het werd gedempt door de bank. Ik hoorde Rosette mopperend door het huis lopen, Blake zou vast gaan klagen dat ik haar bank vies had gemaakt met tranen wanneer ze terug was met James. Ik was serieus een wrak en ik schaamde me dood voor wat ik had gedaan.
"Ik heb Raven vermoord, ik heb hem verdomme vermoord, die sukkel gedroeg zich als een malloot, als hij zich niet zo gedroeg zou hij nooit dood zijn."mompelde ik tegen mezelf.
"Uhmm oke. Kan iemand mij alsjeblieft koekjes of een blauwe lolly geven?" vroeg de jongen. Bij het horne van blauwe lolly keek ik op en keek naar de jongen op de grond, Ivy zat naast hem.
"Raven? Oh Mijn God! Ik haat je echt! Een kat heeft 9 levens, ik heb er een weggenomen en dit ben jij nu dus! Jij vieze, gore, domme, idioot! Ik haat je!"schreeuwde ik naar de idioot op de grond.
"Vuile klootzak! Kon je dat niet even zeggen!"
"Indigo Hazel Waters!"hoorde ik Rosette tetteren, "Houd je rustig! Je bezorgt me koppijn!"
"DAT KAN ME VERDOMME NIETS SCHELEN!"snauwde ik terwijl ik rechtop ging zitten en mijn tranen wegveegde.
"Wat moest ik eigenlijk zeggen?"vroeg de nieuwe Raven nu ana mij.
"Dat jij het verdomme was, dat je verdomme nog leefde, sukkel."siste ik kwaad. Nu kon ik wel door de grond zakken, ik had voor Raven's ogen lopen treuren om Raven. Godverdomme.
"Ik kan je wel wurgen!" gromde ik kwaad.
Raven Christian Marshall

Oké, ik had er dus geen flauw idee van wie Raven was - blijkbaar ik, dus - en wie dat meisje was.
"Ivy, wegwezen." snauwde ze en sleurde Ivy aan haar oor mee. Ze gooide de deur met een klap dicht en draaide zich kwaad om.
"Jij stomme klotemongool! Heb ik niks voor niks lopen janken, is Selene niks voor niks gebroken. En nog maar over de rest te spreken!" riep ze kwaad.
"Stomme, vieze, vuile, homo!" siste ze kwaad toen ze voor me stond, nog geen vijf seconden later vloog mijn hoofd naar links en vloog ik zowat over het tafeltje heen.
"Stomme klootzak." ze sloeg met haar vuisten op mijn borst. Dit herhaalde ze, samen met de woorden en op een gegeven moment begon ze harder te slaan, terwijl ze weer begon te snikken.
"Stop." ik greep haar polsen vast, trok d'r met een ruk naar me toe en hield haar zo vast, dat ze me niet meer kon slaan. Ik wist niet wat er gebeurd was, maar het was erg. Dat wist ik wel. Deze drie kenden elkaar, en ze waren allemaal boos, verdrietig, chagrijnig of iets in die trant.
Indigo Hazel Waters




Raven was nu minstens twee en halve koppen langer dan mij, hij was altijd al langer dan mij geweest maar was nu veel langer! Hij had me stevig bij mijn polsen vast, en ik kon mijn polsen niet los krijgen en ik kon hem ook niet meer slaan.
"Laat me los kloothommel." mompelde ik boos terwijl ik naar hem opkeek, ja de kloothommel was echt vee langer!
"Nee, niet als je me weer gaat slaan."zei hij, hij had ene halve grijns op zijn gezicht, hij vond het leuk om sterker dan mij te zijn- op di ogenblik, als ik zou veranderen zou ik weer sterker zijn.....
"Ik haat je kloothommel, je bent een irritante kloothommel." het kwam uit mijn mond as een snik en dat was niet de bedoeling.
"Bedoel je geen klootzak?"
"Nee! Kloothommel."mompelde ik boos, "Laat me los!"
"Alleen als je me beloofd om me alles te vertellen. Want ik snap er niets van en als ik iets lekker te eten krijg. " zei hij, hij had nog steeds zijn irritante glimlach op zijn gezicht, de arrogantie droop van zijn gezicht. In plaats van een kleine kleuter was hij nu een arrogante kwal.
"Goed. Ik kook wel iets voor je."mompelde ik, "Maar ik bak geen koekjes."mompelde ik. Hij had mijn polsen nog steeds vast maar nu wat losser, dus rukte ik mijn polsen los en strompelde boos naar de deur.
Raven Christian Marshall

Indigo kon goed koken. Ze had - heel snel - een paar pannenkoeken gemaakt.
"Dankje." mompelde ik, mijn mond vol. Ze was nog steeds chagrijnig en kwaad.
Toen ik de pannenkoeken - na vijf minuten - opgegeten had, liep ik naar de woonkamer. Een kwaad meisje die naar je keek terwijl je haar niet eens kende, was best beangstigend. Rosette zat met een pook in het vuur te prikken, hing de pook na een tijdje in de houder en plofte neer op de bank. Ik schoof de stoel met Rosette en al een stuk naar de haard toe, plofte voor de haard neer en leunde tegen de zijleuning van de stoel aan. Indigo kwam ook de woonkamer ingelopen en plofte een stuk verderop voor de haard neer, ze had het koud, of er was iets anders aan de hand. Ze trilde helemaal. Ik greep haar onderbeen vast en trok haar naar mij toe.
"Jezus, je bent ijskoud man!" Riep ik verontwaardigd.
"Blijf van me af!" snauwde ze, ook al klonk het niet erg overtuigd. Ik trok de quilt, die over de rugleuning van de stoel hing, eraf en gooide die om Indigo heen, niet zonder zwaar protest. Ze had het volgens mij echt ijskoud, alleen wilde ze het niet toegeven.

Uiteindelijk zat ze op mijn schoot, diep gewikkeld in de deken waardoor ze niet weg kon en ze had zich uiteindelijk over gegeven. Ivy kwam de woonkamer binnengeschuifeld en plofte neer op de bank.
"Wat doe je?" vroeg ze, licht jaloers.
"Ze is ijskoud." mompelde ik.
"Niet!" snauwde ze terug.
"Geef gewoon toe en ga wat anders doen dan lopen ontkennen." Ze keek me verontwaardig aan vanuit haar positie.
Indigo Hazel Waters


Ik voelde me dus hartstikke ongemakkelijk, ik wilde niet op Raven's schoot zitten. Ivy keek jaloers naar mij. Ze vond Raven dus leuk, interessant. Maar Raven was al bezet, hij was van Selene.
"Je hebt een vriendin, kloothommel."mompelde ik.
"Wie, dan? Ik herinner me niets."zei hij onverschillig, alsof hij het helemaal awkward vond dat ik op zin schoot zat.
"Selene, ze is nu op een of ander missie, en ik had voor vertraging gezorgd."mompelde ik, "Selene is heel mooi, en past perfect bij jou, dus laat me godverdomme los."Ik probeerde weg te kruipen van zijn schoot maar de kloothommel wilde niet loslaten.
"Ruilen van plek?"vroeg ik aan Ivy.
"Graag!"zei ze enthousiast, haar gezicht klaarde helemaal op.
"Nee jij blijft zitten."zei Raven tegen mij met zijn irritante halve grijns. Stomme kloothommel. Ivy keek weer beteuterd voor zich uit.
"ROSETTE ZEG IETS TEGEN JE KLOOTHOMMEL OPPAS KIND!"schreeuwde ik, maar Rosette keek me alleen kwaad aan. Zij mocht mij ook niet meer.
Britt
Blake Sophie Dawn.

'Godverdomme ik heb ook buren' schreeuwde ik dat iedereen stil was. 'Als we zo doorgaan wordt ik uit mijn huis gegooid en dan kan ik het al helemaal vergeten'snauw ik. Indigo kijkt me raar aan. 'Jij en schreeuwen? Dat is nieuw' antwoorde ze. Ik haalde mijn schouders op. James zat in de keuken met een kop thee. Ik wilde naar hem terug lopen. Maar mijn lichaam werkte niet mee. 'AAAH' ik schreeuw het uit. Er ontstaan krampen in mijn buik die onverdraagbaar zijn. 'James , help me' ik schreeuw het uit. James tilt me op en brengt me naar boven. Hij legt me onder de dekens. 'Gaat het ?'vraagt hij voorzichtig. Ik schud mijn hoofd. Opeens komt een gedachten in me op. 'Shit..' mompel ik. 'Wat ?' vraagt James gestrest. 'Ik ben een week te laat ongesteld. Door al die stres heb ik er niet meer aangedacht. Kan je alsjeblieft een zwangerschapstest halen uit het kastje onder mijn toilettafel , ik had er toevallig een toen gekregen en bewaard' vraag ik. Ach nee , hoe kon ik nou zo dom zijn spookt er door mijn hoofd . James kijkt me witjes aan.

James Blaze Thompson

Met mijn handen in mijn haren, vloekend en tierend over hoe dom ik wel niet geweest was en mezelf alleen verwijtend ijsbeer ik de hele kamer rond.
"James?" Een zachte stem vanuit de deuropening doet me opkijken. Blake heeft de zwangerschapstest in haar handen en glimlacht ernaar, terwijl er een paar tranen op de grond druppelen.
"En?" vraag ik, ergens hoopvol.
"Ik ben zwanger." Ze kijkt op, haar grote bruine ogen betraand met een grote glinstering er in. Meteen val ik stil.

Vader... Ik word gewoon fucking vader. Er loopt straks een klein hummeltje rond die de heletijd 'Papa' zegt. Er loopt straks een klein hummeltje rond van Blake en mij. Hoe zal ze/hij eruit zien?
"James?" De onzekere stem van Blake, die aan mijn arm schud, haalt me uit mijn gedachten.
"Vind je het niet goed?" piept ze.
"Ik word Papa." murmel ik, verbaasd.
"Ja." fluistert ze.
"Ik word vader!" Roep ik, terwijl ik Blake optil en een rondje draai, waarna ik mijn lippen grijnzend op de hare druk.
Blake Sophie Dawn.

Ik kijk hem grijzend aan. 'We gaan dit samen doen' antwoord ik. Hij grijpt me bij mijn middel. En glimlacht. 'Ofcourse we do' antwoord hij. Zijn lippen vinden de mijne. We blijven zo een tijdje staan. 'De anderen komen er wel later achter , eerst zelf aan het idee wennen 'stel ik voor. James knikt. 'Wat zou het worden?'vraagt James. Hij legt zijn handen op mijn buik. 'Een mini James zou leuk zijn , kan ik nog een keer verliefd worden' grinnik ik. James glimlacht.

(plaatje doet het niet xD) Ivy Silva Viridi

Ik begrijp echt helemaal niets van de nieuwe Raven. Hij is zo... Anders... Hij zit nu naast me op de bank met een tegenstribbelde Indigo op schoot. Zonet nog had ze tegen Rosette gebruld. Ik zit met opgetrokken knieën voor me uit te staren en denk na. Wat zou oma doen? Ze zei dat alles goed zou komen met Raven, maar had ze dit ook voorzien? Ze had gezegd dat ik me op Selene moest focussen. Ik slaag een geërgerde zucht en leg mijn hoofd op mijn knieën. Ik ga nog eens dood van al dat nadenken. Ik laat mijn gedachten weer de vrije loop terwijl ik met mijn staart speel. Ik laat hem telkens door mijn handen glijden.
'Jezus, Ivy! Stop toch eens met frunniken!', roept Indigo geïrriteerd. Snel laat ik mijn staart los.
'Sorry.', mompel ik. Ik mis de oude Raven. Deze nieuwe is zo anders dan de jongen die ik kende. De jongen waar ik misschien wel verliefd op aan het worden was. Met nadruk op wás. Het voelt goed om dat aan mezelf toe te kunnen geven, alleen jammer dat ik het niet eerder gedurfd had. Mijn gedachten blijven in eindeloze cirkels ronddraaien. Ik kreun en wrijf met mijn voorhoofd over mijn knieën. Hoofd! Stop met denken! Ik spring op. Raven en Indigo kijken me allebei aan.
'Uhm, ik ben boven.', zeg ik. Ik loop de kamer uit en sjok langzaam de trap op. Is er ooit wel eens iemand dood gegaan omdat ie teveel nadacht? Ik loop mijn kamer in en laat me op het bed vallen. Ik stop mijn hoofd onder het kussen. Na nog meer eindeloze cirkeltjes val ik uiteindelijk in slaap.
Raven Christian Marshall

Uiteindelijk heb ik Indigo - ze was in slaap gevallen - op een van de vele bedden in het huis gelegd. Rosette sliep, Ivy ook en ik zat lekker in mijn eentje voor de haard, gefascineerd door de vlammen. Ik heb nog steeds geen idee wat er gebeurt was, maar het had dus blijkbaar met mij te maken. Ik slofte naar de keuken toe en hield een glas onder de kraan, waarna hij niet veel later gevuld was met het heldere water. Ik zette mezelf weer neer voor de haard en goot het water naar binnen.
Selene Howe


'Ik ga.' Zegt Indi kort en binnen no time is ze verdwenen. Ja zo kan het natuurlijk ook.
'Ik ben er ook vandoor.' Bromt William.
'Bye!' Zeg ik liefjes glimlachend en ik zwaai. Hij kijkt me boos aan en dan is hij ervandoor. Opgeruimd staat netjes.
'En jullie?' Vraag ik aan Alec en Mitchel.
'Ik blijf.' Zegt Alec vastberaden. Hij doet natuurlijk niet anders dan monsterjagen.
'Ik ook.' Zegt Mitchel.
'Oke.' Zeg ik. En we gaan weer verder op pad. Waarschijnlijk vragen ze zich af waar we in godensnaam heengaan. Ik vraag me namelijk hetzelfde af. Ookal is het niet zo dat ik zomaar in een random richting loop. Mijn gevoel zegt gewoon dat we hierheen moeten.
'Ben je daar dan eindelijk meisje?' Vraagt een stem plotseling na twee uur. Als ik opkijk zie ik een jonge vrouw met lang blond haar in een boom zitten. Tenminste zo ziet ze eruit. Maar ik weet wel beter.
'En je hebt een paar hapjes voor me meegenomen zie ik.' Zegt ze terwijl ze haar ogen over Mitchel en Alec laat glijden.
'Doe niet zo laf en neem je eigen gedaante aan.' Zeg ik.
'Ik herinner me je broertje nog goed.' Gaat ze onverstoorbaar verder. 'Jammer dat hij uiteindelijk mijn dood werd maar ik zou durven zeggen dat het het waard was.'
'En hij zal nog een keer je dood worden als je eindelijk de moed heb opgebracht om uit die boom van je te komen.' Zeg ik boos.
'O wat ben ik bang.' Zegt ze sarcastisch. En ze springt de boom uit. Ik grijp achimirós steviger beet.
Raven Christian Marshall

Ik schrok wakker met een spastische beweging, toen er een luide knal door het hele huis weerklonk. Ik stond op en besloot om te gaan kijken. Uit de keuken weerklonk geschreeuw van allerlei mensen door elkaar heen.
"Wat is er gebeurt?" vroeg ik gelijk, toen ik het halfdode meisje op de keukentafel zag liggen. Ik herkende haar ergens van, maar waarvan moest je me niet vragen.
"Dat gaat je niks aan, ga gewoon weg." snauwde Indigo, die door de keuken heenliep en allerlei dingen pakte.
"Ik blijf." snauwde ik terug, ze was mijn moeder niet.
"Ik kan niks meer doen." Ivy stond verslagen bij de hoek van de tafel en keek naar het meisje.
"Alex?" vroegen Indigo en Rosette gelijk, waardoor ze elkaar kwaad aankeken. Als blikken serieus konden doden, waren ze nu allebei veranderd in een lolly. Want dan kon ik ze opeten.
"Het gaat langzaam, ik ben bang dat het te lang gaat duren." mompelde hij, terwijl hij met zijn lichtgevende handen over het lichaam van het meisje heenging.
"Ze was toch kleindochter van de god van de wateren? Misschien helpt het water wel?" Een meisje - wie ik wel herkende, maar niet kon plaatsen - keek hoopvol naar het praktisch dode meisje. Alex - die jongen met de lichtgevende handen - tilde het meisje voorzichtig van de tafel af. Haar al haperende adem stopte voor vijf seconden, en ging hortend en stotend weer verder.

Toen Alex het meisje in het ondiepe water neer had gelegd op het strand, gebeurde er niks.
"Als er nu niks gebeurd, gaat ze het hoogstwaarschijnlijk niet halen." Alex ging weer met zijn lichtgevende handen over het halfdode meisje heen. Het meisje wat eerst zo hoopvol keek, hing nu in de armen van Rosette en huilde. Ik slofte voorzichtig naar het halfdode meisje toe en pakte haar armen vast.
"Wat doe je, mongool!" siste Indigo vanaf het strand. Ik negeerde haar en sleurde het meisje verder de zee in. Toen ik tot aan mijn middel in de zee stond, liet ik het meisje los terwijl ik een aantal - voor mij zelfs - vreemde woordjes humde. Als een donderslag begon het opeens hard te waaien, alsof die vreemde woorden de wind aan het bevelen was. Het lichaam van het meisje begon te gloeien, toen ik mijn hand op haar hoofd legde . Alsof het lichtgevende aanstekelijk was, begon het water langzaam aan ook een fel witte kleur te schijnen. Een harde knal weerklonk, waardoor de wind een velle ruk aan mijn lichaam gaf en ik een aantal meter verderop in de zee belandde.

Selene

Met een schok word ik wakker. Golven slaan zachtjes tegen de zijkant van mijn gezicht. Het water straalt een witte gloed uit maar die is al vrijwel meteen verdwenen. Ik haal diep adem (onder water ja) en trappel twee keer om boven het wateroppervlak te komen. Ongeveer twee meter verderop drijft nog iemand in het water. Snel zwem ik naar hem toe. De goden zijd dank hij is niet gewond.
'Je bent bij.' Mompelt hij verbaasd.
'Jij kan niet zwemmen.' Merk ik droogjes op. De jongen ligt verschrikkelijk te spartelen. En als ik er niet al lang iets tegen aan het doen was was hij allang verdronken.
'Ik kan best zwemmen.' Zegt de jongen koppig.
'Tuurlijk joh.' Zeg ik sarcastisch. Ik draai me om naar het strand waar de rest bezorgt onze kant opkijkt.
'We kunnen maar beter gaan.' Zeg ik. De jongen knikt bevestigend.
'Ga je zelf zwemmen?' Vraag ik met een glimlach.
Raven Christian Marshall

Zodra ik - zeiknat - op het strand sta word ik zowat gelijk gewurgd door het meisje.
"Dankje dankje!" ze springt nu naar het, nu levende, meisje toe en wurgt haar ook zowat

Selene Howe

'Fay je kan me loslaten hoor.' Zeg ik terwijl ik haar voorzichtig van me afduw.
'We dachten dat je doodging!' Roept ze.
'Ik leef nog.' Zeg ik droogjes.
'Je was anders wel bijna dood.' Zegt Alex.
'Wat is er gebeurd?' Vraag ik.
'Kan je het je niet herinneren?' Vraagt Alec.
'Niet vanaf dat we die Empousa tegenkwamen.' Zeg ik.
'Jullie hebben elkaar behoorlijk in de pan gehakt daarna.' Zegt Mitchel.
'Maar toen deed Raven iets engs en nu ben je weer gezond.' Zegt Ivy fronsend.
'Wacht even hoor.. Raven?' Vraag ik.

Raven Christian Marshall

Het meisje keek Fay - zo werd ze net genoemd - met grote ogen aan.
"Raven is toch dood?'' piepte ze. Fay schudde haar hoofd en wees naar mij.
"Daar staat hij, hij heeft je zonet gered. Ik weet ook niet hoe het kan maar hij is er nog." Het meisje keek mij dit keer aan.
"Ik ga even naar binnen." Mompelde ze, duwde Fay aan de kant en sprintte naar het huis toe.

Selene Howe

Binnen ga ik voor het raam zitten en staar naar buiten. De rest staat nog steeds op het strand met elkaar te praten en werpen een paar keer een blik richting het huis. Ik had er lichtelijk moeite mee dat Raven nog leeft. Niet in de zin dat ik het vervelend vond. Meer in de zin dat ik niet snapte hoe. En waarom ziet hij er plotseling anders uit? Dan schiet er iets door m'n hoofd. Ze zijn in het bezit van de "spreekwoordelijke" negen levens van katten. Een zin uit het stukje over Raven's soort dat ik had gelezen. Fijn dat ik me dat nu pas herinner.
'Is er iets?' Doet een stem me opschrikken uit mijn gedachten. Als ik opkijk zie ik Raven in de deuropening staan.
'Nee, gewoon even wennen aan het idee.' Zeg ik. 'Het is allemaal nogal verwarrend.'
'Vertel mij wat.' Zucht Raven. 'Ik weet niet eens wie ik zelf ben en iedereen reageert zwaar geschokt als ze schijnen te beseffen wie ik ben.'
'Kan je wel aan.' Zeg ik. 'Je raakt wel vaker je geheugen kwijt. En eigenlijk hebben vooral wij daar last van.'
'Hoeveelste keer is dit dan?' Vraagt hij.
'Tweede pas. Maar dat is over het algemeen meer dan het gemiddelde persoon.'
'Indi zegt dat je mijn vriendin heb.' Zegt hij.
'Ze zegt wel meer.' Zeg ik. Hoewel ik geen idee heb wat ze verder nog zou zeggen maar ach.
'Dus ze verzint het zomaar?' Vraagt hij met opgetrokken wenkbrauwen.
'Nee, maar het is eigenlijk meer iets van voordat je steeds je geheugen kwijtraakte. ' Zeg ik
'En toen gaf jij me zomaar op?' Vraagt ie.
'Weer de verkeerde conclusie. Nee je was niet alleen je geheugen kwijt maar je karakter veranderde ook een beetje. Het was over het algemeen wel duidelijk dat jij en Ivy elkaar leuk vonden. En ik had eigenlijk weinig zin om dat in de weg te staan. Maar voor ik de kans kreeg ging je dood.' Zeg ik.
'Sorry.' Verontschuldigt Raven zich.
'Het was niet jou schuld. Nou ja ergens wel maar het was onbewust.' Zeg ik.
'Wat was er dan? Vraagt hij maar ik geef geen antwoord.
Raven Christian Marshall

Ik werd er ongelofelijk kwaad van. Niemand leek te willen zeggen wat er allemaal gebeurt was. Het enigste wat ik nu wist was dat het meisje Selene heet, dat ik eerder haar vriendje was en dat ik mijn geheugen kwijt was geraakt. Mooi is dat. Ik heb zin om me eigen door het raam heen te smijten. Het was avond, en het donderde. Ik ging de heletijd in een soort automatische door het groene haar van Ivy, waarvan ik helemaal niet verwacht had dat zij bang was voor onweer. Ze had zich als een echte kat op mijn borst gekruld en spinde, ook al sliep ze. Best schattig eigenlijk. Ik kon niet slapen, wat me frustreerde. Ik was doodmoe, viel elke keer weer bijna in slaap maar schrok toch wakker. Al was het niet van het onweer. Ik gaapte, trok het warme lichaam van Ivy beter tegen me aan en murmelde wat onverstaanbaars. Een harde, schelle gil weerklonk vanuit het bos, waardoor ik Ivy fronsend naast mee neerlegde en voorzichtig opstond. Ik trok mijn jogginbroek aan en slofte naar het raam toe. Een harde gil, precies op het moment dat het bos verlicht werd en er een harde donderslag klonk deed me zorgen maken. Het was van een meisje, dat wist ik zeker. Ik sprong de trap af en greep een regenjas - wat deden die hier? - van de kapstok af, trok hem aan en liep op blote voeten het huis uit. Ik liep op het geluid af van gegil, en gehuil. Na een tijdje - zo'n twintig minuten - zag ik een klein lichaampje opgekruld in de holte van een boom liggen. Het arme meisje had haar ogen dichtgeknepen en hield haar beentjes krampachtig vast. Haar haren hingen in slierten langs haar gezicht en ze huilde. Dit was gewoon zielig, wie liet er nou een klein meisje van amper vijf alleen in het bos? Ik ging op mijn hurken voor de opening van de holte zitten en legde mijn hand op haar knie, waardoor ze weer gilde en haar ogen geschrokken opende.
"Waar zijn je papa en mama?" vroeg ik haar.
"Weet niet." Zielig. Hadden haar ouders haar achter gelaten?
"Kom." ik trok mijn jas uit, die verassend genoeg van de binnenkant wel droog was - goede regenjassen - en gooide die over de kleine schouders van het meisje. Ik trok de capuchon over haar hoofdje heen. Ze liet het gebeuren, ze trilde helemaal en was volgens mij in schok, ofzo. De regenjas hulde haar hele lichaam in, goed.
"Ik neem je mee, is dat goed?" vroeg ik voorzichtig. Haar grote, bruine ogen stonden vol angst maar toch knikte ze. Een harde donderslag deed haar weer gillen en in elkaar kruipen. Voorzichtig trok ik haar uit de holte en stond op. Regen kletterde genadeloos op ons neer en sneed als ijskoude messen in mijn rug. Had ik maar een shirt aan moeten trekken. Ik trok het meisje tegen mijn borst aan en zette het op een rennen.
William...

Beneden hoorde ik hard de deur dicht slaan. Ik vloog naar beneden om te zien wat er aan de hand was en zag de nieuwe Raven met een klein meisje in zijn armen, heftig snikkend op zijn schouder.
"Wat is er gebeurt?"
"Ik weet het niet," antwoordde Raven. "Volgens mij is ze achtergelaten." Het meisje begon nog harder te huilen zodat er ook anderen naar beneden kwamen. Voorzichtig kwam ik naar het tweetal toelopen en zag kleine, chocoladebruine oogjes onder de capuchon uitkomen. Snel draaide ik me om zodat ze niet nog banger werd. Ik had tenslotte nog steeds rode ogen.
"Wat is er?" Vroeg Ivy slaperig. Die halve kat had natuurlijk op de bank liggen pitten. Zoals alle katten dat doen.
Raven zuchtte en het kleine meisje begon weer oorverdovend te huizen. Het was hartverscheurend.
"Ik vond haar bij een boom, gillend voor het onweer." Mompelde hij.

Wat brachten katten toch een rust met zich mee. Het meisje lag een beetje in te dommelen naast een slapende Ivy en ik verbaasde me erover dat kinderen zelf dat konden voelen. Misschien was dat ook wel de reden dat ze bij mij en Indy uit de buurt bleef. Ze moest ons wel enge gasten vinden.
"Maar ze heeft niemand," zei Raven. Verrast keek ik op om te zien waar ze het over hadden.
"Dat weet je niet." Indy vond het niks, dat kleine grut. En ergens was ik het met haar eens, een huis vol met monsters, want dat waren we toch, was geen goede plek voor zo'n klein kind. Veel te gevaarlijk.
"Konden we er maar achter komen waar ze vandaan kwam." Zuchtte Raven. "Maar dat kan niet, ze wil niks zeggen"
Ik stond op. "Ik kan er achter komen waar ze vandaan komt." Drie gezichten draaide mijn kant op en keken me met ongeloof aan.
"Hoe bedoel je?" Vroeg Selene. Ik had geen idee of ik hier wel goed aan had gedaan. Het zou denk ik wel spanningen opleveren in huis. Ik zuchtte.
"Ik kan gedachte lezen, en nog wat meer dingentjes met het lichaam van degene die ik lees." Legde ik uit. Ik hoorde Raven's mond met een plopje open vallen en ik grijnsde.
"Hoe?" Vroeg Selene. Langzaam liet ik mijn geest in de hare glijden en las ik haar gedachte. Met ogen als schoteltjes las ik haar gedachte hardop voor en het werd steeds grappiger. Ik liet haar omwille van haar dingen doen en Raven keek met verwondering naar Selene en weer naar mij.

Ivy Silva Viridi

Ik word langzaam wakker. Ik lig op de bank. De zon is al op en schijnt door het raam op mijn gezicht. Het kleine meisje waar Raven gisteren mee binnenkwam slaapt nog. Ze huilt in haar slaap. Ik strijk over haar haar in een poging haar te kalmeren. Dan begint ze te gillen. Haar hoge, langgerekte gil doorklieft de stilte in het huis. Voorzichtig maak ik het meisje wakker. Ondertussen komen Selene, Faye, Mitchel en William de kamer binnengerend. Ik trek het meisje op schoot en wieg haar op en neer. Ik wil voor dit meisje zorgen. Zoals ik vroeger deed voor de gewonde dieren in het bos. Dit meisje is zeker weten gewond. Alleen is dat misschien niet zichtbaar.
'Sttt...' sus ik. 'Het komt goed.'
'Ivy, ik moet even met je praten.', zegt William, terwijl hij met zijn hoofd naar het snikkende meisje knikt.
'Ik kom. Ga maar naar de keuken.' William loopt samen met Selene de keuken in. Mitchel en Faye lopen weer dezelfde weg terug. Ik maak het meisje los van mijn borst.
'Ga nog maar even liggen. Ik ben zo terug.' Ze knikt met rood omrande oogjes. Ze aait even langs de zijkant van mijn gezicht. Ik glimlach en stop haar terug onder de deken.
'Ga maar slapen.' Ik sta op en loop de keuken in. Selene en William zitten al aan de tafel.
'We hebben het een en ander uitgevonden over het meisje. Kom er even bij zitten. Dan praten we je bij.' Ik slaak een zucht en ga zitten. Dit zou nog wel even kunnen duren.
Raven Christian Marshall

Ik stapte de woonkamer binnen en maakte een vertederd geluidje toen ik het meisje zag liggen. Ik ging voor haar, op de grond zitten en keek vertederd toe. Ze was echt schattig. Ze had de deken in haar vuist vastgeklemd en haar duim in haar mond gestopt. Ze was ongelofelijk schattig, ik viel er bijna door om. Ik viel er ook zowat van in slaap. Niet echt wonderbaarlijk, als je naar een slapend iemand kijkt en de hele nacht niet heb lopen slapen. Niet veel later lag mijn hoofd op de bank en sliep ik al.

Blake Sophie Dawn.



Het meisjes was ingedut op de bank. Ik draagde haar naar boven waar ik haar in mijn bed legde altijd beter dan op de bank. Toen ik haar instopte maakte ze haar ogen open. Ze keek me aan met een lieve glimlach. 'Hoe heet je?' vroeg ze met een lief stemmetje. Je zag in haar ogen dat ze haar ouders enorm miste. 'Ik ben Blake en wie ben jij? ' 'Natascha ' antwoorde ze. Ze kwam onder de dekens vandaan en kroop op mijn schoot. 'Iedereen is aardig het meisje met het groene haar ook' glimlachte ze. 'Heb je honger?' vraag ik haar. Ze knikt. 'Lust je pannekoeken?'vraag ik haar. Haar ogen beginnen te glinsteren. 'Dat dacht ik al. Ik gaf haar schone kleren aan. Ik was vanmorgen gauw even de stad ingegaan.
Ik had wat kleine dingen gehaald want hoelang ze zou blijven wist ik niet.

Ik help Natascha even en ik til haar op. Ik doe twee staartjes in haar haar en loop met haar naar beneden. Ivy komt meteen naar me toe. 'Zou ik even mogen kijken of ze iets mankeert aan wonden etc?'vraagt ze bezorgt. 'Natuurlijk ' antwoord ik. Ivy neemt haar over en kijkt haar grondig na. Ik roep door de woonkamer heen. 'Nog iemand pannekoeken?'

Indigo Hazel Waters


"Ik maak ze wel,"zei ik terwijl ik opstond en naar de keuken toe liep, iets beters had ik toch niet te doen.
"Maar.." protesteerde Blake
"Houd gewoon je kop! Jouw pannekoeken worden nooit zo lekker als die van mij! Ik heb jaren lang ervaring."zei ik grijnzend, "En anders bak ik wel wat anders en maak jij de pannekoeken."
"Is goed."

In de keuken begon ik alles op het anarecht uit te stallen, ik had geen idee wat ik zou maken, in ieder geval weer eens iets lekkers, zoals altijd. Uiteindelijk besloot ik om macaroni te maken, simpel maar heerlijk. Met extra veel peper, ik hoopte dat ze dat aan konden.
"Wat doe je?"vroeg Blake toen ze zag hoeveel peper ik erin gooide.
"Ik gooide peper in de pasta."
"Om ons te vergiftigen?"
"Nee, ik houd van pittig eten." zei ik
Selene Howe

Ik zit in de keuken en kijk toe hoe Indi en Blake kibbelen onder het koken. Ondertussen probeer ik het verschrikkelijke gevoel van William in mijn hoofd te vergeten. Als ik had gekund had ik hem pijn gedaan. Maar dat lukte niet want ik was praktisch zijn marionet. En daarbij was hij een verdomde vampier en zou het erg lastig zijn geweest. Dus ik had het moeten doen met een woedende blik toen hij klaar was.
'Jullie dachten: We gaan ons best doen om een zo veel mogelijk van elkaar verschillende maaltijd te maken.' Zegt Alec die de keuken binnenkomt.
'Ik kan er ook niks aan doen dat Blake geen smaak heeft.' Zegt Indigo. Blake kijkt haar woedend aan. Ik grinnik zachtjes. Wat mij ook een boze blik oplevert.
'Ik hoor het wel als het eten klaar is.' Zeg ik en ik loop de kamer uit. Raven ligt in de woonkamer met zijn kin op de bank de slapen. Heel charmant. Ik geef hem een tik met mijn voet waardoor hij wakker schiet.
'Misschien moet je de volgende keer in bed gaan liggen om te slapen. Is voor iedereen fijner.' Raad ik hem aan. 'Hoe moeten die kwijlvlekken ooit uit de bank verdwijnen.' Voeg ik er "gestrest" aan toe. Ik plof neer op het andere eind van de bank en leg mijn hoofd in mijn nek. Het is vandaag zooown mooie dag geweest. Eerst word ik blijkbaar bijna geslacht. Waar ik me zelf dus niks meer van kan herinneren. Ik haat het om dingen niet te weten. Zeker als ik ze zelf meegemaakt heb. Vervolgens blijkt Raven random weer te leven en neemt hij een verdwaald kind mee. Waarna het natuurlijk een geweldig idee is om in mijn hersenen te lopen rommelen. Want een alleen een gat in mijn geheugen was niet goed genoeg.
'Je ziet er erg vrolijk uit.' Zegt Raven droogjes. Ik laat mijn hoofd op mijn schouder vallen om hem aan te kunnen kijken.
'Je maakt een grapje zeker?' Antwoord ik sarcastisch.
'Blake bakt pannenkoeken.' Klinkt een stem vrolijk door de woonkamer. Ik kijk om en ik zie het meisje staan met haar hand stevig in die van Ivy.
'Elsjeviederelsje.' Mompel ik zachtjes. Ivy loopt met het meisje naar de bank en neemt haar op schoot.
'Jou haar is mooi.' Zegt ze en ze strijkt met haar kleine handje over mijn hoofd.
'Jij hebt ook mooi haar.' Zeg ik. Ik geef een tikje tegen een van haar staartjes. Het meisje lacht.

t/m 120

Ivy Silva Viridi

Ik zit op de bank met Natasha op mijn schoot. Ik begraaf mijn neus in haar haar en geef haar een kusje op haar hoofd. Blake had echt leuke kleertjes voor haar gekocht. Stom dat ik daar niet aan had gedacht. Tasha is niet meer bang voor ons. Blijkbaar weet ze zelf ook niet waar haar ouders zijn, want Liam had niks kunnen vinden. Echt griezelig dat hij gewoon je gedachten kan lezen. Brrr...
'Eten!', brult Indi vanuit de keuken. We staan allemaal op. Als we klaar zijn met de macaroni en pannenkoeken, bijzondere combinatie trouwens, komt Mitchel ineens met het voorstel om naar de stad te gaan. Een avond uit.
'Ja! Cool!', roept Alec meteen. 'Met z'n allen stappen!' Ik kijk iedereen om me heen een beetje dommig aan. Waar hebben ze het over?
'Ik wil ook mee!', roept Faye. Raven, die met Tasha rond de tafel aan t rennen was, staat plotseling stil.
'Ik ga ook mee!'
'Tikie, jij bent 'm!', roept Tasha. Ik zie dat vooral Selene en Alex twijfelen. Ik zeg niets. Ik snap nog altijd niet waar dit gesprek over gaat, dus het lijkt me niet nodig om iets te zeggen. Zwijgend begin ik de tafel af te ruimen.

Raven Christian Marshall

"Natasha!" kwam er vanuit de keuken gebulderd. De keukendeur werd opengegooid en het kleine meisje kwam gillend binnen rennen, achtervolgd door Indigo. Haar gezicht zat onder de rode saus en in haar haar zaten stukjes macaroni. Het kleine meisje - wat blijkbaar Natasha heette - sprong op mijn schoot en giechelde.
"Ik ben vrij! Je kan me niet meer pakken!" gierde ze. Indigo keek haar vol ongeloof aan en sputterde tegen.
"Je hoort het, Indy." grinnikte ik.
"Maar ze gooide de macaroni in mijn gezicht!" sputterde ze tegen, kwaad.
"Het is een kind." zuchtte ik, terwijl ik mezelf facepalmde. Natasha kroop weer van mijn schoot af, kroop over de bank heen en liep naar Indigo toe. Ze pakte haar hand vast en keek met haar grote, onweerstaanbaar schattige ogen, naar haar toe.
"Sowy." zei ze met een pruillip.

Ivy Silva Viridi

Ik probeer mijn lachen in te houden. Indigo ziet er echt geniaal uit met macaroni in haar haar. Boos loopt ze de kamer uit. Ik ga met Tasha op mijn schoot naast Raven zitten.
'He,', zeg ik zachtjes tegen hem. 'Waar hadden jullie het over tijdens het eten?' Hij kijkt me niet begrijpend aan.
'Wat willen jullie in de stad doen?', verduidelijk ik.
'Wat?'
'Als jullie de stad in gaan, zoals jullie wilden, wat doen jullie daar dan?' Raven staart me geschokt aan.
'Eh, gewoon uitgaan.' Geërgerd sta ik op. Hier kom ik ook niet verder mee.
'Heel verhelderend hoor!' Ik draai me op en loop de kamer uit.
Selene Howe

Ik word bijna omvergelopen door Ivy die de gang door stormt. Snel draai ik me om en ga achter haar aan.
'Iv wacht nou!' Roep ik. 'Wat is er?' Ik trek snel een sprintje en grijp haar bij haar schouder zodat ze wel stil moet staan.
'Wat is er?' Vraag ik nog een keer. Ivy haalt haar schouders op.
'Er is niks en je bent gewoon boos in het algemeen?' Vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen.
'Nee dat is het niet het is gewoon..' Ze valt stil. 'Ik kan het
niet uitleggen.' Zegt ze gefrustreerd.
'Dat ken ik.' Zeg ik.
'Wat zijn ze van plan om vanavond te gaan doen?' Vraagt Ivy.
'De stad ingaan?' Zeg ik. Volgens mij was Ivy daar gewoon bij.
'Ja zover was ik ook wel maar wat zijn ze van plan te gaan doen?'
'Weet ik veel dansen ofzo, het gebruikelijke.' Zeg ik. Ik ben over het algemeen niet al te dol op uitgaan. Ivy kijkt me geïrriteerd aan.
'Het gebruikelijke?' Vraagt ze met opgetrokken wenkbrauwen.
'De beste manier om erachter te komen is waarschijnlijk gewoon meegaan.'

Re: Nop! [message #39 is a reply to message #38] Tue, 03 December 2013 20:28 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
Raven Christian Marshall

Indigo - Indigo, ja. Ik sta er zelf ook van te kijken - heeft me volgens mij de hele stad doorgesleurd, aangezien ik geen kleding had. En nu is ze bezig met weet ik veel wat. Ik krijg kleren tegen mijn hoofd aangegooid, waardoor ik met een spastische beweging achterover flikker en met mijn rug op het bed beland.
"Dat trek je aan. Niks anders." Commandeert ze. Ik wist niet dat zij van shoppen hield, laat staan dat ze het voor mij deed. Ik kijk naar de kleding en zucht geërgerd. Maar Indigo was al weg, en had de andere tassen meegenomen nadat ze me een stel witte sneakers had toegegooid.

Blake Sophie Dawn.


De keuze was al snel gemaakt. We zouden uit gaan waar Tasha heen moet weet ik niet. Ik ren naar de slaapkamer waar James tv ligt te kijken. Hij glimlacht en trekt me het bed op. Ik schop mijn hakken neer. Ik ga naast hem liggen en James trekt me dichter naar hem toe. Hij slaat zijn armen om mijn buik heen. 'Je kan niet wachten he?' vraag ik aan James. 'Ik wil gewoon dat het zo is , dat ik nog iets moois met jou kan delen' antwoord hij zuchtend. Ik glimlach. 'over een maand wordt jij 18 en ik over 2 maanden en dan niemand ons meer wat maken. ' antwoord ik. 'En ik ga mijn studie afronden , journalistiek , ik moet nog 2 maanden en dan ben ik klaar , ik had een pauze ingelast door alles , anders haalde ik het nooit met deze bende om me heen. En dan was ik nooit zover met jou geweest als nu' grinnik ik. En ik druk mijn lippen kort op die van James. 'Komt allemaal goed en moet ik nu echt mee naar die afspraak in het ziekenhuis , ik vind het maar een beetje eng om jou daar te zien liggen' zegt James. Je hoort in zijn stem dat hij niet bepaald van ziekenhuizen houdt. 'Pech , dan wacht je maar in de wachtkamer' zei ik. ' Naja ik ga maar eens mijn spullen bij elkaar zoeken' antwoord ik weer na een tijdje. Ik klim van het bed af en verlaat de kamer.
Ivy Silva Viridi

Ik zit samen met Selene op haar kamer. Ze heeft me een jurk* geleend, een groene natuurlijk, en is nu bezig met mijn haar zo in elkaar te vlechten dat mijn kattenoren niet meer te zien zijn. Ik hoop dat ik dadelijk wel nog wat kan horen. Iedereen gaat mee de stad in, alleen Natasha niet, ik had Grubby gevraagd op haar te passen.
'Klaar!', zegt Selene en ze maakt het laatste plukje haar vast.
'Mag ik jouw haar ook doen?', vraag ik. Ze knikt. Voorzichtig kam ik haar haar en begin het ingewikkeld te vlechten (zie plaatje, ja ik ben in een plaatjesbui, nou en?). Als laatste schuif ik nog voorzichtig een bloem in de vlecht.
'Klaar! Zullen we gaan kijken of de rest al klaar is?', zeg ik. 'Misschien kunnen we ze wel wat opjagen.' Ik grijns.
'Goed idee! Let's go!', zegt Selene. We lopen samen de kamer uit. Ik ben benieuwd hoe het gaat worden vanavond.

*Jurk van Ivy

*Vlecht van Selene, let niet op de persoon op het plaatje, alleen haar haar

Selene Howe

Ik en Ivy stormen vrolijk bij Faye naar binnen. Ze is met haar make-up bezig en schrikt zich helemaal dood van ons. Wat er dus op neerkomt dat er nu mascara op haar voorhoofd zit.
'Sorry!' Roep ik verschrikt uit. Ik pak snel een watje om het weg te halen.
'De jongens zitten nu vast allemaal al klaar beneden.' Lacht Ivy.
'Laat ze maar lekker wachten.' Zegt Fay hoewel ze ondertussen ook klaar is. Als we de kamer uitlopen komen Blake en James ook net hun kamer uit. Ze hebben zich redelijk snel klaargemaakt want ze kwamen nog maar net terug van weet ik veel waar. Ik vraag me af of ze met een soort magnetische kracht aan elkaar vast zitten ofzo aangezien ze elkaar niet los lijken te kunnen laten. En een erg diep persoon zal nu iets zeggen in de trant van dat die kracht liefde is.
'Iedereen klaar?' vraag ik als we beneden komen. Er knikken een aantal mensen. William kijkt zenuwachtig om zich heen. Hij is natuurlijk bang dat hij iets uit zal vreten.
'We kunnen wel langs het donorcentrum.' Zegt Fay die het ook gezien heeft.
'Hoe gaan we eigenlijk naar de stad?' Vraag ik.
'Met z'n allen op elkaar gepropt in de auto's.' Zegt Indi. 'En ik rijd geen discussie.'
'Maar je rijdt gevaarlijk!' Sputtert Alex tegen.
'Dan ga jij toch lekker met de andere auto.' Zegt Indi.
'Het zal daar dan wel erg druk worden.' Mompelt Ivy zachtjes. Ik grijns.
'Ik rijd wel met Indi mee als het echt moet.' Zeg ik. Ze kijkt me quasi-dankbaar aan.
Raven Christian Marshall

Zodra ik de kamer uitstap - in een veels te strakke jeans en een t-shirt wat bijna uit elkaar knapt omdat ie te strak om mijn torso heenzit *haat aan Indigo* - mompel ik wat onverstaanbaars en word bijna gelijk weer de badkamer ingesleurd. Straks scheurt die jeans nog. Ik zucht en mompel wat onverstaanbaars. Ik weet niet wat er met Indigo is gebeurt, maar volgens mij is ze op haar hoofd gevallen.

Ik stap de badkamer - eindelijk - uit. Een feit: Indigo is behoorlijk gestoord. Mijn haar staat nu overeind van de gel en toch is het zacht. Ik mompel wat onverstaanbars en slof de trap af. De meiden zijn nog steeds niet klaar, merk ik op. Ik plof neer naast Mitchel en grom wat onverstaanbaars als ie lacht en geef hem een harde klap op zijn achterhoofd, waardoor hij vooruit schiet. Normaal zou ik mijn hand moeten breken. Als de deur opengaat, kijk ik geërgerd op, maar die ergenis verdwijnt bijna gelijk. Mijn adem blijft ergens achterin mijn keel haken en volgens mij stopt mijn hart voor zo'n tien seconden lang. Ivy staat in de deuropening - samen met de andere meiden - en ik heb moeite om mijn ademhaling weer op gang te krijgen.
Blake Sophie Dawn.


Ik liep naar beneden met James naast me. De anderen waren al beneden. Ik liep naar achteren waar Tascha met Grubby zat te spelen. Tascha had haar pyjama al aan waar Indy voor gezorgd had. Ik veegde haar haren uit haar gezicht. 'We zijn er straks weer , Grubby bel maar naar Indy of naar mij als er iets' Ik wendde me tot Grubby. Hij knikte. Ik sta op. En loop naar de deur omdat iedereen al buiten staat. Iedereen verdeelt zich over de auto's en rijden richting het drukkere deel van de stad. Dit is lang geleden dat ik uit ben geweest. Ik heb het best gemist want ik heb er zin in.

http://www.polyvore.com/cgi/set?id=79650560&.locale=nl

Ivy Silva Viridi

Ik zit met onder andere Selene en Raven in de gestolen auto - ja, we hebben hem nog steeds - waarin Indi rijdt. Voor ons rijdt James in de auto van Blake, zij kent de omgeving hier. Ik vind het heel spannend om naar de stad te gaan. Ik was wel eens met mijn oma naar de stad geweest, maar dat was altijd overdag en we deden nooit iets speciaals aan, zoals we nu wel hadden gedaan. Ik kijk door de voorruit. Het begint al een beetje donker te worden.
'Waar gaan we precies heen?', vraag ik aan Selene.
'Geen idee, ik denk dat Blake wel een leuk plekje weet.', antwoordt ze. Opgewonden kijk ik weer naar buiten.
'Jezus, wat rijden ze sloom!', roept Indigo. De gebaart geïrriteerd naar de auto van Blake.
'Zij rijden niet sloom, zij houden zich aan de verkeersregels.', zegt Alexander, die ook in de auto zit.
'Ach flikker toch op met die verkeersregels.', mompelt ze. Ik ben het rijden van Indigo nog niet vergeten van de eerste keer, en - nope - het is nog niet veel veiliger geworden. Na een ongeveer een half uurtje komen we aan in het centrum. We parkeren op een verlaten parkeerplaats en Blake gaat ons voor richting... uhm... Richting wat eigenlijk? Ach, maakt mij wat uit. Ik loop met de anderen mee het drukke stadje in.

Indigo Hazel Waters












Ik irriteerde me dood aan het langzaam rijden. Natuurlijk wist ik hoe ik me aan de regels moest houden- de meeste hier dachten dat ik dat niet wist- maar dat was niet leuk.
Ik had kleding van Blake aan, ja ik had van haar kleding geleend omdat ik alles kwijt was. En Jezus, zij had weinig zwart! Dus had ik maar wat me donker genoeg leek aangetrokken. Ik hield niet echt van felle kleuren.
"Kan het nog langzamer?"mopperde ik tegen niemand in het bijzonder. Bij mij in het gestolen auto zitten, Alexander, Selene en Ivy bij elkaar opgepropt op de achterbank en naast mij op de passagiers auto zit William. Raven, Faye, Alec en Rosette zitten bij Blake en James, ook allemaal opgepropt. Waarom Rosette er nog was wist ik niet. Ik mocht haar voor geen meter en dat was wel duidelijk, volgens mij was ze er vanwege Alexander.
"Rijd alsjeblieft voorzichtiger!"zei Alexander tegen mij.
"Kop houden."snauwde ik hem toe. Ik had geen zin in in gezeur, en vooral niet het gezeur van Alexander.

We waren in een of ander club en ik verveelde me dood, ik zat op een barkruk terwijl ik keek hoe iedereen zich vermaakte. Wat was hier leuk aan? Ik vond uitgaan nooit echt leuk, om je heen zaten altijd bezwete mensen te dansen.
"Moet jij je niet vermaken?"William was naast me komen zitten en lachende Raven leunde op zin schouder, die was dronken of had te veel lol
"Nee bedankt. Ik wil niet echt aangeraakt worden door zwetende mensen."schreeuwde ik, ik moest wel schreeuwen om mezelf boven het muziek t kunnen horen. De mensen die William zagen dachten vast dat hij lenzen in had.
Een of andere gast botste tegen mij aan waardoor ik het drankje dat ik vast hield op de grond gooide- eigenlijk viel het uit mijn hand.
"Godverdomme!" ik stond van mijn bar kruk op keek de dronken gast boos aan.
"Sorry!"zei hij met een dubbele tong, "Moet een mooie schoonheid niet gaan dansen... Met mij, misschien?"
"Nee!"snauwde ik, "En in je dromen, hufter!"
" Indigo, niet doen?"William stond opeens naast me, hij had vast mijn gedachten gelezen want ik wilde hem gaan slaan, "Het is niet echt handig om hem hier in elkaar te slaan. Dan wordt jij, of worden we er allemaal uit gezet." Ik gromde, ik wilde deze klootzak zo graag in elkaar slaan.
"Als ik jou was zou ik maar verdwijnen."siste ik, de jongen lachte en vertrok toen. Man, wat zou ik hem graag in elkaar willen slaan. Ik ging weer zitten en bestelde een nieuw drankje, William en Raven waren weer verdwenen tussen de dansende mensen.

------------------------------------------------------------ ---------------
http://www.polyvore.com/cgi/set?id=64798756&.locale=nl

Liam


Het was best handig dat ik iedereen gewoon kon horen.
"Wat wil je doen?" Vroeg Raven en ik wees naar de dansvloer. Het was toch nog best moeilijk om op mensentempo mee te bewegen op de muziek. Maar het lukte en samen met raven stonden we een beetje op de muziek te hossen toen er twee meisjes onze kant op kwamen.
"Hoe heet jij?" Vroeg een klein meisje met blauwe ogen en bruin haar.
"Mijn naam is William, en dat is Raven." Zei ik. Net toen we van de dames wilde weglopen, want het zou toch niet werken, hoorde ik was commotie. Die jongen die tegen Indy was aangelopen was aan het klieren en er was iemand het zat. Ik speurde de club af om te zien waar het vandaag kwam en zag een kale vent met de jongen kloten. En het zag ernaar uit dat het niet netjes ging worden.
"Wat is daar aan de hand?" Vroeg raven. Hij had het nog niet gevraagd of ik rook het. Het zoete, heerlijke aroma van vers bloed. Ik nam snel een laatste hap lucht De jongen had een diepe jaap in zijn wang en rode druppeltjes vielen op zijn blauwe shirt. Wanhopig keek in om mij heen en zag Indy de zaal afspeuren, waarschijnlijk naar mij. Ook zij rook het. Ik kroop haar hoofd in en schreeuwde 'help' zo hard als ik kon.
Ivy Silva Viridi

Het is echt gezellig, we zijn in een club met harde muziek - In eerste instantie had ik het veel te hard gevonden, maar je went er snel aan - en iedereen danste. Ik had niet gedacht dat ik het zo leuk zou vinden. Dan ruik ik het. Een heerlijk zoete geur. Ik voel de verandering in mijn lichaam. Nu ben ik op jacht... Zonder erbij na te denken ren ik erop af. Ik zie de man nu staan. Hij heeft een diepe snee in zijn wang. Ik wil net de laatste mensen opzij duwen als ik van achteren wordt vastgegrepen. Met een ruk draai ik me om en sis.
'Ivy, niet doen!', roept Raven. Selene en Alexander staan achter hem. Ik ruk me los maar wordt weer vastgegrepen.
'Kom op! Weg hier!' Ik word naar de uitgang gesleept. Ik probeer weg te komen, ik wil dat bloed hebben! Maar het lukt niet. Ik grom en bijt naar de anderen. Ze krijgen het voor elkaar me naar buiten te sleuren. IK WIL TERUG! Buiten staan Indi en Liam al te wachten. Hij staat met zijn gezicht naar de muur en merkt ons niet op. Faye, Blake en James zijn nergens te bekennen. Ik weet me weer los te rukken en ren terug naar de ingang. Ik word weer vastgegrepen.
'Nee. Het is het niet waard.' Plotseling besef ik wat ik doe - of probeer te doen - en ruk me weer los. Deze keer om boos op mezelf een steegje in te lopen. Ik laat mezelf langs de muur omlaag zakken. Ik ben een monster. Ik haat mezelf.

Selene Howe

Ivy zit ineengedoken tegen de muur aan. Ze heeft haar armen voor haar gezicht geslagen maar toch zie ik de tranen over haar wangen stromen. Ik laat me zachtjes naast haar tegen de muur zakken.
'Je hoeft niet te huilen Ivy.' Zeg ik zachtjes. Ze schud haar hoofd.
'Er is niks gebeurd Iv.' Zeg ik.
'Ik had hem bijna' Haar stem stokt.
'Sst.' Sus ik zachtjes. Aan de andere kant van Ivy laat ook Raven zich tegen de muur aanzakken. Ik schek hem een bemoedigende glimlach en sta dat op. Ze hebben vast weinig zin in mij erbij. Ik ga stilletjes bij de rest staan.
'Wat doen we nu?'
Blake Sophie Dawn.


Na een tijdje merken James , Faye en ik dat de rest weg is. We lopen naar buiten waar iedereen bij elkaar staat. 'Wat is er?'vraagt James als hij Indy tegen de muur aan ziet zitten. 'Ivy had bijna een jongen aangevallen' antwoorde Alexander. Ik kijk met medelijden naar Ivy en loop naar haar toe. 'Gaat het een beetje ?'vraag ik aan Ivy. Ze knikt. Raven zit naast haar dus ik laat ze alleen. Ik stel voor om met Faye , James , Rosette en Alexander naar huis te gaan , de rest bleven nog even zeiden ze. Ik ging naast James voorin zitten en viel al snel in slaap.
Raven Christian Marshall

Zodra Blake weer wegliep, trok ik Ivy tegen me aan. Volgens mij kwam de alcohol weer opzetten. Ach, ja. Dan was ik maar dronken.
"Je mag niet huilen. Ik vind het niet leuk als je huilt." brabbelde ik. Serieus, net nog niet en nu wel?
"Ivy is mooi. Ik hou van Ivy." Het floepte er gewoon uit, alsof ze helemaal niet naast me zat. Maar het was waar; ik hield van haar. Ondanks dat ik haar amper kende. Volgens Selene hield ik in mijn vorige leven al van haar, waardoor ik haar een soort van gedumpt had. Ivy keek verbaasd op. Een feit; ik vertelde de waarheid als ik dronken was.
"Raven, je weet niet wat je zegt." mompelde ze, waardoor ik haar op mijn beurt verbaasd aankeek.
"Niet waar! Ik hou van Ivy!" riep ik.
"Je bent dronken, Raven." mompelde ze hoofdschuddend.
"Ik bewijzen." Zei ik, waarna ik mijn lippen vol op die van haar plantte.

James Blaze Thompson

Zodra we thuis waren - Ivy was uiteindelijk met een stomdronken Raven bij de auto gekomen - parkeerde ik de auto en stapte uit. Blake hing met haar hoofd tegen haar riem aan, en sliep overduidelijk. Best schattig, eigenlijk. Ik trok de autodeur zachtjes open en klikte de riem los. In tegenstelling tot de anderen, was ik stil. Selene en Faye hingen aan elkaar en zongen een of ander lied en Raven hing tegen Ivy aan en plantte kussen in haar nek terwijl hij grinnikte.
"Ik hou van Ivyyyyyyyyyyyyyyy!" zong hij, of eerder brabbelde. Ik schudde mijn hooft en sloeg de autodeur dicht, met Blake in mijn armen.

Ik legde haar voorzichtig in het bed en trok haar kleding uit, waarna ik haar pyjama - na veel prutsen - over haar lichaam heenschoof. Zelf trok ik mijn kleding uit en ging in mijn boxer onder de dekens liggen. Ik trok Blake met haar rug tegen mijn borst aan en nestelde mijn gezicht in haar haren. Ik legde mijn handen op haar buik en fronste verbaasd. Je kon het bijna niet voelen, maar het was er. Een kleine bumpy. Onze kleine bumpy.
Ivy Silva Viridi

Of ik het leuk vind dat Raven me de hele tijd wil zoenen? Ja. Of ik niet weet of dat door de drank komt of omdat hij me echt leuk vindt? Geen idee. Ik vind het wel schattig dat hij liedjes brabbelt over dat hij van me houdt. Selene blijkt geen probleem te hebben met het idee. Toen we uit de auto stapten had ik haar verontschuldigend aangekeken. Ze had me een knipoog en een vette grijns gegeven, waarna ik verbaast Raven de trap op had gesleurd. Hij kon echt niet meer op zijn benen staan. Jeetje, hij had echt veel te veel gedronken. Ik zet hem op mijn bed en trek hem zijn schoenen uit.
'Ik ben even op de badkamer.', zeg ik tegen hem. Hij bromt wat en gaat liggen. Ik grinnik en loop de kamer uit. De badkamer is leeg, het is een wonder! Snel poets ik mijn tanden en doe mijn pyjama aan. Raven ligt al in mijn bed te snurken. Ik grinnik weer en kruip naast hem onder de dekens. Ik ga met mijn rug naar hem toe liggen. Jeetje hij snurkt echt hard. Ik draai me om en schud aan hem.
'Razz, stop met snurken!', zeg ik.
'Hmpf.' Hij snurkt lekker door.
'Raven! Stop met snurken!' Nu doet hij zijn ogen open.
'Kom.' Hij strekt zijn armen naar me uit. Ik kruip tegen hem aan en zucht tevreden. Hij geeft me een kus op mijn haar. Binnen no-time slapen we allebei.
Raven Christian Marshall

Als ik wakker word, wens ik gelijk dat ik nog lag te slapen, of niet zoveel gedronken had. Wel had ik een warme kussen, wat langzaam op en neer ging. Ik kwam er niet veel later achter - met mijn slome en nog halfdronken hersenen - dat het een lichaam was. Ik gluurde door mijn wimpers heen en herkende gelijk de gebruinde huid van Ivy. Het shirtje wat ze aanhad was omhoog gekropen, iets waar ik geen problemen mee had. Haar lichaam was lekker warm. Ik trok haar middel dichter na me toe en zuchtte. Mijn hoofd leek zowat letterlijk uit elkaar te knallen.
"Raven?" klinkt er slaperig vanboven me,
"Hmm." humde ik terug, ik wou weer slapen. Ik voelde een hand op mijn schouder en niet veel later werd ik door elkaar heen geschud. Oh- godver. Mijn hele maag werd van streek door de kleine aanraking en het geschud, waardoor de inhoud omhoog kroop. Godver. Ik vloog halsoverkop de kamer uit, knalde de badkamer binnen en was net op tijd bij de wc. Alle inhoud die nog in mijn maag zat, kwam er verdrievoudigd uit. Weliswaar was het meeste gal, waardoor een zure smaak zich in mijn mond verspreidde, maar het was gewoon overdreven veel. Toen ik uiteindelijk klaar was, voelde ik pas hoe iemand geruststellende woordjes fluisterde en de handen die door mijn haar heengingen. De wc werd doorgespoeld en ik werd omhoog getrokken en op de - nu - dichtgeklapte wc-bril neergezet. Ivy zat voor me en had een washandje om haar hand heen, waarmee ze de resten gal van mijn gezicht afveegde. Ze reek me een glas water aan, wie ik gelijk leegdronk en een vies gezicht trok.
"Ik wil mijn tanden poetsen." mompelde ik. Ivy gaf me een - blauwe - tandenborstel aan waar ze tandpasta op had gesmeerd. Zo goed en zo kwaad als het kon poetste ik mijn tanden en dronk weer water.

Ivy had mee mee weten slepen naar het bed, ik kon niet eens meer op mijn benen staan. Ze had geconcludeerd dat het een Alcoholvergiftiging was, of voedselvergiftiging. Hoogstwaarschijnlijk het eerste.
"Ivy?" mijn stem klonk om een of andere reden vermoeid. Geen wonder als je net zowat al je spieren in je lijf er heb lopen uitkotsen. Ze zette de emmer die ze had gepakt naast het bed en keek me vragend aan.
"Je bent veels te goed voor me." mompelde ik, schor. Mijn hele lichaam was uitgeput, ondanks dat ik meer dan twaalf uur heb lopen slapen.
"En ik kan je lippen nog voelen." Een vermoeide, maar speelse grijns sierde mijn gezicht terwijl ze me stomverbaasd aankeek.
"Ik mocht wel dronken zijn, dat was mijn vijf-seconden-nuchterheid momentje." Ik grinnikte duf.
"En nu wil ik een kusje." ik tuitte mijn lippen en keek haar vrolijk aan, waarna ze er gauw een kusje op plantte.
"Nouw." mompelde ik verdrietig."
"Je moet nu slapen, Raven." grinnikte ze.
"Niet eerlijk." gaapte ik, waarna ik uiteindelijk in slaap viel.
William:
Ik grinnikte. Indy was hard op Raven's buik geploft en die kat lag alweer te paffen. Het was ook een drukke nacht geworden, met een 'bijna dooie'. Ivy had het net zo moeilijk als ik alleen wist ik mezelf te beheersen door de jaren van oefening.
"Hallo allemaal," hoorde ik ineens een klein stemmetje piepen. Natasha was stilletjes de kamer ingeschoven. Ik hoorde haar kleine buikje knorren en ik liep langzaam, voor mijn doen dan, de keuken in om iets voor haar klaar te maken. Alles voor de wentelteefjes stond er nog dus ik maakte er twee. Het zal wel te veel zijn voor die kleine maar ik had al jaren echt geen idee meer hoeveel een mens nodig had aan eten.

"Hier Tasha," zei ik toen ik haar het bord toeschoof. Gelukkig vond ze me niet eng meer, alleen die rode ogen waren wat griezelig maar ze zag dat ik geen kwaad deed. Gretig at ze het hele bord leeg en een groot glas melk ging er achter aan. Met verbazing keek ik toe me af vragende waar het in godsnaam allemaal bleef, ze was zo mini.
"Een goede eetlust heeft ze wel," grapte James en Blake lachte. Niemand wist wat er aan de hand was tussen die twee, zo close waren ze sinds kort. Ik was de enige die het wist. Je kon het ruiken. De geur van een zwangerschap zat in je bloed en ik was benieuwd wanneer ze het aan de andere ging vertellen.

Indigo Hazel Waters


Ik had Raven weer wakker gemaakt door in zijn oor te schreeuwen, ik was wel opgestaan- wat maar goed ook was- want Raven viel op de grond. Alec, die echt serieus om alles lachte, klapte dubbel van het lachen. Wat een rare schaduw jager was hij toch.
"Doe eens rustig."zei Alexander, hij kon niet tegen het gelach van Alec volgens mij. Alec stopte niet met lachen, die jongen had echt een probleem, een psychisch probleem.
Op de bank was er opeens veel meer ruimte, Raven, Selene, Alec en ik zaten opgepropt tegen elkaar aan en dat deed me denken aan vroeger. Vroeger zat ik samen met mijn broers altijd zo op de bank wanneer we straf hadden en dan giechelden Eddie ik altijd. Wij konden nooit serieus blijven.
"Jezusmina. Moet je kijken hoe hard het opeens regent, " zei Alexander die naar het raam toe liep en zijn ogen toe geknepen hield, "O god, daar zit een meisje, tegen een boom aan. Volgens mij is ze bewusteloos." Alexander liep alweer weg en ging naar buiten, en meteen was hij weer terug met het kletsnatte meisje bij zich. Ze was niet bewusteloos maar had wel moeite met recht op te blijven staan.
"Blake!"schreeuwde ik, Blake kwam meteen de woonkamer in.
"Ja?" Ze leek het kletsnatte meisje in haar woonkamer niet eens op te merken.
"Zou dat meisje wat kleding van jou mogen lenen?" Blake keek me raar aan maar keek toen de kamer goed door en zag dat er een kletsnat meisje in de kamer stond.
"O, ja natuurlijk!"zei ze meteen, ze liep naar het meisje toe en begeleidde haar met zich mee.
"Hoe heetje?"hoorde ik Blake nog vragen.
"Gwendolyn."hoorde ik het meisje vaag mompelen, ik wist niet of ik het goed had.

Ik liep door het bos, ik wist niet echt precies waar die school was. Ik wist niet eens of er een school was hier ergens. Mijn moeder had me hier gedumpt, ze had me verteld waar het was en de route precies verteld. Ik was het natuurlijk weer vergeten, wat was ik toch slim. Ik duwde een paar takken weg, ze bleven in mijn lange bruine haar vasthaken. Ik vloekte. Ik probeerde met mijn vingers het los te krijgen. Ik deed heel voorzichtig, want ik wou geen kale plek op mijn hoofd. Ik kreeg het eindelijk los, ik zuchtte opgelucht.
Ik liep verder, ik keek naar de hemel. Grijze wolken plakten boven me samen, dat zei niet veel goeds. Langzaam vielen regendruppeltjes naar beneden, steeds sneller vielen er regen naar beneden.
Nee, alsjeblieft niet nu! Maar de weer luisterde niet naar mijn smeekbeden, het begon te stormen. Kon ik maar het weer besturen, die kracht zou heel handig zijn.
Was het zoveel moeite om me gewoon af te zetten bij die school mam! Nee hoor, zij had het veel te druk. Ze had een vergadering en had me toen snel met de auto hier naar toe gebracht.
Het begon heel hard te bliksemen, regen stortte naar beneden. Ik was in een seconde doorweekt, zo voelde het tenminste.
Ik wankelde naar voren en hervond snel mijn evenwicht. Dit was echt hel, ik had alleen een blouse aan en een spijkerbroek. Er was een grote kans dat ik ziek zou worden.
Regen viel in mijn ogen, ik knipperde snel met mijn ogen. Het werd alleen maar erger.
Ik kon om hulp schreeuwen, maar wie woonde hier in dit god vergeten plek.
Ik leunde tegen een boom aan en haalde diep adem. De regen viel met een enorme kracht op mijn schouders, het leek wel of ze me op de grond wilde dwingen.
Ik zag iemand naar me toe rennen. Het was een jongen, dat wist ik zeker. Hij rende naar me toe en vroeg iets aan me.
'Wat?' vroeg ik verward.
'Laat maar, kom gewoon mee' mompelde hij. Hij sleepte me mee, ik had geen kracht meer op bezwaar te maken.
Ik voelde opeens warmte om me heen. Ik opende mijn ogen en zag dat ik een kamer was. Veel ogen keken naar me, ik keek strak terug.
Ik hoorde niet echt wat ze zeiden, maar een vraag drong tot me door. 'Hoe heet je?'
'Gwendolyn' mompelde ik
Raven Christian Marshall

"Raven." Een of ander vaag dinogeluid verlaat mijn mond en mopperend draai ik me om, waarna ik weer verder probeer te slapen.
"Raven! Word nou eens wakker!" Ik voelde hoe de warme deken van me afgetrokken werd en maakte een verontwaardigd geluidje, krulde mezelf op en probeerde voor de tweede keer verder te slapen.
"RAVEN!" Tetterde iemand nu in mijn oor, waardoor ik een spastische beweging maakte en diegene een harde klap voor haar hoofd gaf. Niet veel later hoorde ik een harde bonk en een pijnlijke kreet. Ik ging rechtop zitten en keek slaperig naar Ivy, die languit op de grond lag.
"Je moet een keer ophouden met slapen. Het lijkt net alsof je steeds langer slaapt." mompelde ze, terwijl ze over haar wang heenwreef.
"Ik ga je ook niet meer wakker maken. Dat doet Indigo maar." Een donkerrode plek op haar wang was vrijwel gelijk te herkennen als de vorm van mijn hand.
Selene Howe

Nadat Gwendolyn gedoucht heeft in gloeiend van het warme water op de bank zit besluit ik dat het een prima moment is om haar te ondervragen.
'Gwendolyn ik ga je een paar vragen stellen.' Zeg ik. Nee ik vraag het niet.
'Oke.' Zegt ze.
'Ten eerste: Mag ik je Gwen noemen?' Vraagt ik.
'Tuurlijk joh.' Zegt ze.
'Mooi. En nu de nuttigere vragen. Wat ben je?' Straight to the point.
'Hoezo?' Vraagt ze fronsend.
'Ik ben halfgod en verder zitten hier nog: Twee engelen, een vampier, een katvampier, een magier, een gedaanteveranderaar, een schaduwjager, een halfdemon, twee zeemeerminnen, een gast waarvan niemand precies wat het is en een soort van huiself. Het enige "normale" persoon hier is een jong meisje.' Zeg ik. Het meisje knikt en neemt het allemaal even in haar op.

'Een elf.' Zegt Gwen uiteindelijk. Ik glimlachte naar haar. Ik had niks tegen elven.
'Waarvoor ben je hier?' Meestal zitten elven meer in het binnenland.
'Is dit een kruisverhoor?'
'Ja.'
'Ik was opzoek naar die speciale school.' Zegt ze. 'Ik neem aan dat ik in de buurt ben, aangezien ik jullie hier aantref?'
'Je bent in de buurt, ja. Maar een aardbeving heeft Treasure Springs helaas verwoest niks meer van over.' Vertel ik. Aan de andere kant van de kamer vertoont Indi veel interesse in het plafond. Gwen staart me geschrokken aan.
'Ben je teruggekomen op je "vlieg mensen naar de keel" verhoor?' Vraagt Ivy die net binnenkomt.
'Ik vlieg ze alleen aan als ze niet meewerken of ze me gevaarlijk lijken.' Leg ik uit. Vooroordelen ook altijd.
Raven Christian Marshall

Ik gromde kwaad toen Ivy me mijn bed uitgesleept had. Ze had nu mijn enkel vast en sleepte me door het huis heen. Ze had me ook van de trap af getrokken. Pijnlijke en hobbelige ervaring.
"Ivy, laat me los!" riep ik, toen ze me de woonkamer in wou sleuren, ze negeerde me. Via de woonkamer - waar Selene met een of ander meisje op de bank zat en Indigo het plafond bestudeerde alsof het het achtste wereldwonder was.
"Ivy!" jammerde ik, toen ze me de keuken insleepte. Bij het aanrecht bleef ze staan, draaide ze de kraan open en vulde een glas met water.
"Ho, nee!" riep ik, ten ze me grijnzend aankeek, en het ding over me heen gooide.
"Ivy!" Schreeuwde ik kwaad, het was ijskoud. Grijnzend sprong ze over me heen en krabbelde ik overeind. Ik liep de woonkamer in, het water droop via mijn haren over mijn - alleen in een boxer gehulde - lichaam. gadverdamme. Ivy stond tussen de banken in en keek me grijnzend aan. Ik nam een aanloopje en sprong over de bank heen, waarna ik Ivy mee in mijn val sleurde en ik bovenop haar landde op de grond.
"Ik haat je." mompelde ik grijnzend, toen ze me met grote ogen aankeek.

Selene

'Raven en Ivy.' Zeg ik tegen Gwen.
'Ivy, hoewel dit natuurlijk een geniale manier is om Raven wakker te maken.. Wij hoeven hem niet in zijn ondergoed te zien.'
'Nee ik vind dit zo fijn.' Bromt Raven.
'Ga je aankleden dan.' Zegt Ivy.
'Ik wil slapen.' Zegt Raven koppig.
'Nog steeds?!' Roep Ivy geïrriteerd uit.
'Raven ga je aankleden.' Zegt Indigo. 'Je hebt geen exuus meer om overdreven veel te slapen.' Raven slaakt een zucht en loopt de trap op. Ivy weet niet hoe snel ze achter hem aan moet rennen.
Ivy Silva Viridi

Ik race achter Raven aan de trap op. Hij is erg snel. Maar ik ben sneller! Ik vlieg net voor langs als hij de slaapkamerdeur open wil doen en sleep hem mee de badkamer in. Ik doe de deur op slot en zet de douche aan. Ik duw hem onder de douche met zijn boxer nog aan.
'Blijf!', zeg ik streng.
'Ik ben geen hond!', roept hij verontwaardigd.
'Dan doe je maar alsof!' Ik loop de badkamer uit en pak kleren voor hem uit de kast. Ik ren terug naar de badkamer. De douche staat nog aan, maar Raven is nergens de bekennen. Ik zet een stap naar binnen.
'Boe!' Ik word van achteren beetgepakt in een natte omhelzing. Van schrik laat ik de kleren op de grond vallen.
'Wahaa!' Ik draai me om. 'Razz! Nu ben ik kletsnat!'
'Eigen schuld!' Hij geeft mee een kus op mijn hoofd.
'Stommerd.', murmel ik, maar ik maak me niet los uit zijn omhelzing.

Indigo Hazel Waters



Ik lag languit op de grond, geen idee waarom, de grond lag denk ik gewoon lekkerder.
"Waarom lig je in hemelsnaam op de grond?"vroeg Selene aan mij, "Er is ook nog een bank waarop je kan zitten."
"Dat weet ik." mompelde ik, de bank was half leeg, dat wist ik, maar op de een of andere manier wilde ik gewoon op de grond liggen.
"Wat gaat er met Natasha gebeuren?" vroeg ik aan Selene en William. Beiden haalden hun schouders op.
"Weten we nog niet."zei Selene. IK zuchtte, een normaal mens tussen 'monsters' was niet echt handig, als ze terug in haar wereldje was zou ze ons kunnen verraden, ze zou het over ons kunnen hebben. En dat zou nog eens handig zijn. Ik had mijn ogen gesloten en viel langzaam- heel langzaam- in slaap.

Ik werd wakker doordat iemand in mijn maag had getrapt.
"Ooohhhh." riep ik uit terwijl ik rechtop ging zitten met mijn handen tegen mijn maag aan. Raven keek me grijnzend aan.
"Je wilde niet opstaan. Ik heb je proberen wakker te maken, maar niets hielp en dit blijkbaar wel. En jij maakt mensen zo toch ook altijd wakker?" Hij keek me met een halve grijns aan.
"Wat een rotkop heb je toch."zei ik, ik stond op en eek Raven boos aan, het was hartstikke irritant dat hij 2 koppen groter dan mij was.
"Ik vind dat ik er best goed uit zie hoor."zei hij grijnzend, die grijns verdween meteen toen ik hem had gestopt bij zijn edele delen.
"Waag het niet om me weer wakker te maken, Raven."gromde ik tegen hem, hij kreunde en was op zijn knieën neer gezakt., "want dan laat ik je alle hoeken van het huis zien."
Raven Christian Marshall

Daar zou ik nog de hele dag last van hebben. Dus nu had ik wél een excuus om te slapen. Lekker pûh. Ik lag opgekruld achter de bank, op de grond waar Indigo me achtergelaten had.
"Godver." mompelde ik. Ik liet Indigo niet meer in de buurt komen zo. Ik had zin in zwemmen, ondanks dat ik wilde slapen. Dan gingen we zwemmen, ondanks dat ik t niet kon. Ik stond kreunend op, jezus. Ik strompelde de trap op en trok een zwembroek uit de kast, waarna ik hem aantrok en naar buiten liep. Het was koud. Pech gehad dan, ik liep naar het strand toe, recht het water in. Ik murmelde wat onverstaanbaars en dook regelrecht het water in.
Ivy Silva Viridi

Ik sta bij het raam. Mijn kleren zijn kletsnat. Ik wil weer kleren van het bos, daar voel ik me toch meer in thuis. Ik strek mijn handen uit en sluit mijn ogen. Heel duidelijk stel ik me het beeld van de kleren voor. Ik doe mijn ogen weer open. Niets. Ik probeer nog een keer. Ik concentreer me. Niets. Ik doe mijn ogen weer open. Ik ren naar buiten, de tuin in. Ik ga voor een plant zitten. Ik concentreer me weer en probeer er een bloem aan te laten groeien. Ik sluit mijn ogen. Na een paar seconden doe ik ze weer open. Niets. Shit. Ik ben mijn gave kwijt! Ik balanceer op de rand van hysterie. Nee! Nee! Nee! Het kan niet! Het is mijn laatste herinnering aan thuis! Ik moet terug! Plotseling zie ik een fel licht uit mijn ooghoek. Ik draai me er naartoe. Uit de zee straalt een fel blauw-wit licht. Ik spring op en ren naar de zee. De lichtgevende plek beweegt door het water. Niet zo snel als een meermin... Wat is het dan? Ik spring het water in. Op die manier kan ik sowieso niet denken aan... Niets... Ik zwem snel richting het licht. Het licht komt op me af. Ik stop met zwemmen. Was dit wel een slim idee? De vlek komt dichterbij... Drie meter... Anderhalve meter... Halve meter... Ik voel een hand om mijn enkel sluiten en word onderwater getrokken. Het is donker. Het licht is verdwenen. Ik zwem niet meer. Waarom zou ik? Dan is het licht weer terug. Ik zie er een figuur in. Het lijkt op Raven... Huh? Raven! Snel begin ik weer te trappelen. Happend naar lucht kom ik boven. Ik kijk om me heen. Naast me komt de lichtgevende figuur ook naar boven.
'Iv? Het water is ijskoud!', zegt Raven die naast me opduikt. Ik merk nu pas dat hij gelijk heeft.
'Wa? Gaf jij licht?', vraag ik verward. Oeps... Dat klinkt echt als een debiel.
'Ja.' Er klinkt trots door in zijn stem. Hij begint naar de kust te zwemmen en trekt me mee.
'Huh? Hoe dat?', vraag ik duf.
'Weet ik ook niet.' We komen aan op het strand. Dan komt de tuin in zicht. Ik sta abrupt stil. Raven draait zich om.
'Kom je?' Hij loopt terug naar mij. Ik kan me niet bewegen. Mijn spieren weigeren. Mijn mond wil niet zeggen van niet en mijn benen willen niet weglopen. Ik sta gewoon.
'Ivy? Wat is er?' Raven's stem klinkt bezorgd. 'Iv?' Hij schudt me door elkaar. Ik voel de controle over mijn spieren terugkomen. Ik schud mijn hoofd en barst in huilen uit.
'Ik- ik moet terug, Razz...', snik ik. 'S-sorry...'
Indigo Hazel Waters


Ik zat weer op het dak, nadat ik Raven had geschopt. Ik had mijn klokje in mijn hand en speelde er mee, afwezig keek ik ernaar. In de loop der tijd was het veranderd in een lelijk ding, toen ik het voor het eerst in mijn handen had was het een mooi zilveren kleine ouderwetse klokje.
Ik zuchtte en precies op dat moment voelde ik iets in mijn hand branden, mijn klokje, er kwam een rode gloed ervan af. Wacht had Agatha daar nou iets over gezegt. Ja. Haar exacte woorden waren: "Wanneer het rood begint te gloeien weetje dat je tijd bijna over is."
Een grijns verscheen op mijn gezicht, ik zou deze wereld verlaten. Eindelijk, na zo lang te wachten zou ik weg gaan. Ik werd overspoeld door blijdschap. Ik zou weggaan!
"Yes! Eindelijk!"gilde ik blij, het kon me niet schelen dat anderen mij hoorden. Ik stopte mijn klokje in mijn broek en klom van het dak af. Huppelend ging ik het huis weer in en plofte blij op de bank neer.
"Wat ben jij opeens vrolijk?"zei Alexander die naast mij zat.
"Ja!"zei ik glimlachend.
"Alex. Je moet wat voor me doen. Weetje nog dat ik het over een huis bouwen had?"
"Ja."
"Jij moet dat alleen doen."
"Waarom, dat nou Indi? We zouden het samen doen!"
"Beloof het me Alex. Ik zal je niet meer irriteren, of lastigvallen, echt waar."
"Oke, oke. Ik doe het wel alleen."mompelde hij boos.
"Dankje Xandertje." zei ik. Ik zou geen van hun vertellen dat mijn tijd bijna voorbij was, dat ging alleen mij aan. Een normaal persoon zou hartstikke droevig zijn wanneer hij of zij zou sterven, maar ik was juist hartstikke gelukkig! Ik zou eindelijk weg gaan!
Raven Christian Marshall

Met een lange, uitgerekte geeuw werd ik wakker. Ik mis iets. Godver! Ik schiet overeind en kijk verwilderd de kamer rond, geen enkel teken van Ivy te bekennen. Nee, Nee, Nee! Verdomme! Ik vloog het bed uit, griste een joggingbroek uit de kast en trok hem gauw aan, terwijl ik half struikelend het huis doorrende. Ik schoot in mijn sneakers en trok de voordeur open. Verderop zag ik Indigo lopen, helemaal in het zwart gehuld. Waarom? Ik keek haar fronsend aan, waarna ik de deur achter me dichtdeed. Ik volgde haar, totdat ze plots neerviel. Bijna gelijk rende ik naar haar toe, en plofte neer op mijn knieën naast haar.
"Indi?" Ik had haar arm vast en schudde haar door elkaar. Haar huid was ijskoud, en nam langzaam een bleke kleur aan.
"Fuck, Indigo!" brulde ik woedend, terwijl ik haar tegen mijn borst aanklemde. Ik wist dat ze gauw doodging, ik had het gesprek tussen Alexander en haar afgeluisterd, maar zo snel? Zonder dat ik het doorhad, was ik, met Indigo's levenloze lichaam in mijn armen, aan het wiegen. Onopgemerkt stroomden de tranen in watervallen over mijn wangen heen en mompelde ik weer van die vreemde woordjes. Alleen had het dit keer geen zin. Het enige wat er gebeurde dat haar lichaam nu langzaam zwart kleurde, totdat het uiteen leek te vallen en veranderde het in kleine, zwierige zwarte vlinders die wegvlogen. De zachte wind nam kleine, pikzwarte bloemetjes met zich mee. Verbaasd keek ik naar het tafereel.
"Vaarwel." mompelde ik. We mochten elkaar dan wel niet heel erg, toch hield ik van haar. Als een vriendin, natuurlijk. Ik zuchtte terwijl ik de tranen ruw van mijn wangen afveegde. Godver. Ik mompelde wat binnensmonds en stond op. Ik hoorde een zachte pof en wat gerinkel van een soort ketting, waardoor ik verbaasd naar beneden keek. Ik bukte en pakte het voorwerp wat in het gras was geland op. Een klein, rond dingetje met een leerachtig omhulsel met de naam Indigo erin gegrafeerd, lag in mijn handen. Ik opende het voorzichtig en keek er fronsend naar. Allerlei barsten hadden het glas beschadigd, toch kon je goed zien dat het een klokje was. Aan de andere kant zat een piepkleine foto, met daarop drie jongens. Ze leken allemaal veel op Indigo, maar toch weer niet. Ik klapte het ding dicht, hing hem om mijn nek en verborg hem achter mijn shirt. Ik slofte richting het bos, tijd om Ivy te vinden en niet te denken aan het levenloze lichaam van Indigo.
Ivy Silva Viridi

Doodmoe kom ik aan bij mijn boomhut. Het bos is gegroeid, verder niet veel veranderd. Uitgeput klim ik mijn boom in. Als ik de deur opendoe zakt de moed met in de schoenen (die ik btw niet draag). Ik kijk rond in mijn hutje. Het bed ligt op zijn zij, de kasten zijn opengerukt en alle spullen liggen over de grond verspreidt, kapot, vertrapt, gebroken... Ik zak door mijn knieën. Nog voor ik de grond raak, ben ik diep verstrikt in een bewusteloze slaap.
Raven Christian Marshall

Ik wist niet waar ik mee bezig was, maar het werkte. Via Ivy's oma - ja, ik weet ook niet waarom - wist ik hoe ik het masker van Ivy van mijn pols kon halen. Ik was weer in een soort trance, terwijl ik rare woordjes mompelde en achter het masker aanliep wat een lichtgevend spoor achter liet.

Het masker stopte bij een boom, waar hij neerviel op de grond. Geschrokken ontwaakte ik uit mijn trance, en pakte het ding op, wie zich gelijk verkleinde en aan mijn pols vasthechtte. Ik keek fronsend om me heen, terwijl er iets hards op mijn hoofd viel. Een verontwaardigde kreet verliet mijn mond en ik wreef over mijn hoofd heen. Een bloedrode appel lag tegen de stam van de boom aan, terwijl die er eerst niet lag. Ik pakte het ding op en keek omhoog. Boven mijn hoofd - bijna niet te zien - tussen de bladeren en takken was een hut gebouwd. Ik klemde de appel vast tussen mijn tanden, liep een stukje naar achter, nam een aanloopje en sprong. Ik greep de dikke tak vast en trok mezelf moeiteloos omhoog, waarna ik via de takken verder omhoog klom. Nog geen paar seconden later stond ik in de hut en keek rond. In één woord, een ravage. Het bed wat er stond, licht ondersteboven en allerlei spullen liggen op plaatsen waar ze niet zouden moeten liggen. Lades van de kasten liggen verpulverd op de grond, of half tegen de muur aan. Tussen de rommel ligt een gedaante, met felgroene haren. Ik herkende haar uit duizenden. Ivy lag languit op de grond, terwijl ze rustig ademhaalde. Ik knielde bij het lichaam van haar neer en schudde haar voorzichtig door elkaar. Geen teken van leven, buiten het snelle gebons van haar hart en haar borst die op en neer ging. Ik tilde haar voorzichtig op, dacht nog geen één seconde aan de oorspronkelijke staat of de trance kwam weer terug en was ik binnen de kortste keren voor de zoveelste keer vreemde woorden aan het mompelen. Alle spullen die kapot waren, niet op hun plaats lagen en overhoop waren gehaald, vlogen of kropen naar hun plek toe (Harry Potter achtig idee ). Toen het helemaal klaar was, zakte ik zowat door mijn benen heen. Magie gebruiken vergt dus ook nog eens energie. Ik slofte naar het bed toe en legde Ivy op haar neer, waarna ik tegen de muur aan ging zitten en besloot om te wachten tot Ivy wakker was, alleen had de magie zijn tol geëist. Ik viel na nog geen vijf seconden in slaap.
Ivy Silva Viridi

Langzaam word ik wakker. Ik hoor een vogel vlakbij fluiten. Was het een droom? Ik weiger mijn ogen open te doen. Na nog, naar mijn gevoel, uren te tobben doe ik toch mijn ogen open. Thuis! Ik ben in mijn eigen hut! Was het dan toch een droom? Ik ga snel rechtop zitten. Raven ligt half tegen de muur aan te slapen. Toch geen droom! Ik vlieg uit bed. Snel begin ik in de keuken eten te maken. Hoe kon het dat eigenlijk dat alles opgeruimd was? Het maakt ook niet uit. Binnen de kortste keren hangt er een heerlijke geur in de hut. Normaal ontbijt ik niet zo uitgebreid, maar ik heb het idee dat Raven wel honger zal hebben. Even later hoor ik inderdaad gekreun.
'Goeie morgen, schone slaapster!', roep ik vrolijk.
Raven Christian Marshall

Ja, ik had honger. Nee, ik had geen zin om op te staan. Ik had de dekens met een harde ruk van het bed afgetrokken en had mezelf erin verstopt. Ik had het koud. Ach, ja.
"Raven, kom je?" riep Ivy vanaf de keuken. Ik murmelde wat onverstaanbaars in de dekens en nestelde me dieper in de nu warme dekens. Ik hoorde Ivy zuchtten, waarna ik haar voetstappen deze richting op hoor komen.
"Hier, je eten." ze geeft me een kom aan, nadat ik mijn handen uit de wirwar van dekens heb gehaald, met een groene soep.
Indigo Hazel Waters


"Is het tijd?" Alexander stond achter me met een gefronst voorhoofd, ik knikte.
"Het is tijd." zei ik glimlachend.
"Ik ga je missen Indi. Ik bedoel Indigo."Hij glimlachte wrang. Ik knikte.
"Ik ga je ook missen Xandertje."zei ik, ik wist dat ik dat niet hoorde te zeggen want wie weet herinnerde ik niemand meer in het hiernamaals.
"Waarom ga je hem missen?" Rosette kwam achter Alexander staan en keek nieuwsgierig, haar blik gleed naar mijn klokje.
"O... Het is tijd." mompelde ze, "Ik ga je missen, ook al mag je mij niet meer."zei ze Ik knikte. En voordat ze iets konden doen omhelsde ik ze beiden. Snel ging ik naar buiten. Ik was helemaal in het zwart gekleed, zoals bijna altijd. Mijn rood gloeiende klokje hing om mijn nek, Ik zuchtte en genoot van de zoon die mijn bleke huid streelde. Dit zou de laatste keer kunnen zijn.
Wat ik wel stom vond was dat ik niet wist wanneer ik precies dood zou gaan, en dus ook geen afscheid van de personen - ja echt waar- om wie ik was gaan geven kon nemen. Alleen van Alexander had ik een soort afscheid genomen.
Ik voelde een rare soort kramp in mijn borst en hapte naar adem, maar dat hield me niet tegen om verder te strompelen. Ik sloot mijn ogen vlak voor ik niet meer op mijn benen kon staan en neer viel op de grond. De klap benam mijn laatste beetje adem. Dit was het dan.


------------------------------------------------------------ ----------------------------
Tadaaa Indigo's laatste stuk

naam: Hinata Uzumaki
leeftijd: 15
kleur ogen: wit, ze heeft een witte iris. Haar ogen zijn veel groter dan normale ogen.
soort : Soulreaper- wat een soulreaper is staat bij overig.
gave ( indien van toepassing ) : Met haar witte ogen kan ze door alles heen zien, maar dan moet ze ze wel eerst activeren door het woord Byakugan.
kleur vacht ( indien van toepassing ): -
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
verleden : Ze is opgegroeid bij haar gezin, haar ouders zijn naar de soul society verhuist. de wereld voor de zielen en Soulreapers. Ze heeft een paar jaar lang met haar zus lopen rondreizen en verdwaalde zielen lopen helpen. Haar zus en zij zijn nu hun eigen weg gegaan maar hebben nog wel contact met elkaar.
vrienden: alleen haar zus.
familie: alleen nog een oudere zus- die ook een spoulreaper is.
overig: een persoon dat dode personen veilig naar de tussen wereld brengt en zorgt dat het, ze geven eigenlijk bescherming aan de zielen van de dode personen. Maar ze kan ook gewoon op de 'gewone wereld' blijven, als ze dat doet moet ze ervoor zorgen dat de zielen die nog op aarde zitten zich gedragen, dus niet voor overlast zorgen door mensen te laten denken dat ze gek worden.
Haar zus heeft dezelfde soort ogen als haar. Ze zijn de enige van hun familie die zulke soort ogen hebben.
Hinata verft haar haar heel vaak en is heel verlegen. En ze kan onzichtbaar worden voor normale mensen, alleen mensen met bepaalde krachten of ander soort wezens kunnen haar dan zien. , ze kan alleen onzichtbaar worden wanneer er een ziel in de buurt is, de zielen kunnen andere soort wezens en mensen niet zien. En als ze onzichtbaar wordt heeft ze altijd een soort van zwarte kimono aan, en een gigantische zwaard bij zich- dat heeft elke soulreaper. Elke soulreaper heeft een zwaard dat bij hun karakter past.
foto:


Ivy Silva Viridi

Ik duw Raven de kom soep in zijn handen en eet zelf een paar crackers.
'Waarom eet jij geen soep?', vraagt hij.
'Dat heb ik toch ver-... Oh nee, uhm, ik ontbijt liever licht.', mompel ik. Hij kijkt mee doordringend aan.
'Je vertelde het voor ik mijn geheugen kwijtraakte.' Ik knik.
'Wat ben ik nog meer vergeten?' Ik haal mijn schouders op.
'Ik heb je toen verteld over mijn leven hier, maar nu kan ik het je net zo goed laten zien.' Ik sta op van mijn kruk en strijk uitdagend met mijn staart langs zijn gezicht terwijl ik de deur uitglip. Razendsnel vlieg ik een hogere boom in. Ik zie Raven onder me de veranda opstormen. Hij kijkt zoekend rond. Ik laat me uit de boom vallen en spring op zijn rug.
'Boe!!', roep ik in zijn oor. Hij valt bijna om van schrik. Snel klim ik de boom uit en verstop me achter het hoge gras bij het meertje. Ik ga plat om mijn rug liggen en kijk naar de wolken.
'Ivy... Ik kom je vangen...' Ik kan een giechel niet tegenhouden. Raven's voetstappen komen mijn kant op.
Ik spring op en sprint weg. Verkeerde kant. Met een brul schept Raven me. Lachend vallen we op de grond.
'Gevangen.', fluistert hij met zijn lippen tegen mijn oor. 'Nu ben je van mij.'
'Was ik al, gekkie.', fluister ik en ik druk mijn lippen om die van hem.


Raven

"Ra-aven. Sto-p!" giert Ivy, wie er alles aan probeerd om weg te komen uit de kieteldood. Tranen van het lachen stromen over haar wangen heen, wat me deed grinniken en ik voor een seconde stopte. Had ik beter niet kunnen doen, of juist wel... Ivy greep mijn polsen vast, gooide me van haar af en ging snel op mijn middel zitten. Ze greens triomfantelijk en stak haar tong uit.
"Niet aardig van je om me te pesten." zei ze met een pruillipje.

Ivy Silva Viridi

Ik hou Raven stevig vast. Hij probeert zich onder me uit te wurmen.
'Dacht het niet!', zeg ik. 'Jij blijft lekker liggen.'
'Nouw...', murmelt hij. Hij probeert zijn polsen los te trekken. Plotseling hoor ik iets in het bos. Ik laat Raven los en spring op. Verbaast kijkt hij me aan.
'Huh?', vraag hij.
'We zijn niet alleen.', zeg ik zachtjes en neem een verdedigende houding aan. Raven ligt nog altijd plat op de grond.
'Sta op!', sis ik. Hij kijkt nog steeds verbaast, maar doet wat ik zeg en gaat achter me staan. Aan de rand van de open plek verschijnt een meisje. Zodra ze het zonlicht instapt zie ik pas dat haar haren felblauw gekleurd zijn. Haar ogen zijn wit. Vreemd...
'Wie ben je?', vraag ik. 'Wat doe je hier?'
'Ik wil jullie geen kwaad doen.', zegt ze.
'Waarom ben je hier?' Ik vind het prettig om te merken dat ik nog altijd geen vreemdelingen in mijn bos wil.
'Sorry, ik ben hier per ongeluk.', zegt het meisje met de witte ogen. 'Ik hoorde jullie en dacht dat jullie me misschien konden helpen?'
'Oke, vertel me je naam.', zeg ik. 'Dan zal ik je de onze vertellen.'
'Ik heet Hinata Uzumaki.', zegt ze.
'Raven Marshall.', zeg ik en wijs met mijn duim naar hem. 'En ik ben Ivy Silva Viridi. Waar kunnen we je mee helpen?'
'Ik zoek ene Selene Howe.', zegt het meisje. Waarom zou ze naar Selene opzoek zijn?
'Selene!', roept Raven uit. Ik werp hem een boze blik toe.
'Kennen jullie haar?', vraagt het meisje hoopvol. Ik knik.
'Maar ik kan je niet helpen. Sorry.' Ik draai me om en loop terug naar mijn boom. Waar ik snel naar boven schiet. Ik wil niet terug naar zee, en de anderen, ik ben net weer thuis. Alleen jammer voor dat meisje. Raven moet haar maar brengen. Hij moet toch terug. Ik laat me op het bed zakken. Bijna meteen spring ik weer op en ren naar het raam.
'Komen jullie naar boven voor een kopje thee?', gil ik.
Alexander Jared Fox









"Raven!"brulde ik toen ik Raven zag aankomen lopen met een meisje achter hem aan, ze was kort en zag er bang uit.
"Wat?"vroeg hij onverschillig.
"Het klokje."gromde ik, "Ik wil het hebben!"
"Je krijgt het niet. Het is nu van mij." zei hij.
"Nee. Indigo betekende meer voor mij dan ze ooit voor jou zal betekenen. Jij kende haar niet eens."snauwde ik hem toe.
"Dat kan me niets schelen! Ik heb haar dood zien gaan! Dus het is van mij." zei hij. Die jongen was echt strontvervelend. Indigo betekende niks voor hem, waarom wilde hij het klokje zo graag hebben? Hij kende haar toch niet.
"Raven."Rosette kwam naast mij staan, ze had lopen huilen, dat kon je wel zien aan haar gezicht, "Geef dat klokje gewoon alsjeblieft. Indigo was heel belangrijk voor ons."zei ze met trillende stem.
"Nee."was zijn antwoord, wat een irritant rotjoch was het toch. Ik begon nu echt mijn geduld te verliezen, en ik had al geen geduld vandaag.
"Raven!"schreeuwde ik nu terwijl ik hem bij de oor pakte en hem mee wilde nemen naar binnen, maar hij stribbelde tegen en schopte en sloeg het meisje achter hem perongelijk. Ze viel op de grond en keek met grote ogen naar ons, ze had spierwitte ogen, het leek net alsof ze zou beginnen met huilen.
"Ik wil het klokje, nu, ik laat je oor niet los totdat ik het klokje heb." gromde ik. Boos gaf Raven het klokje aan Rosette terwijl ik hem nog steeds bij zijn oor vast hield.
Hinata Uzumaki



Ik stond op het punt om te gaan janken, wanneer ik mijn soulreapers vorm zat- wanneer ik onzichtbaar was, een zwarte kimono aanhad en mijn zwaard vast had- was ik helemaal niet zo verlegen en bang. Sinds Sakura en ik gescheiden reizen ben ik nog banger geworden. Verlegen was ik altijd al geweest. Ik miste Sakura, ik had haar al zo lang niet gezien of gesproken.
"He! Waarom maken jullie zo veel herrie." Een ander meisje kwamnaar buiten, "Wie is dat? En waarom zit ze op de grond en waarom ziet ze eruit alsof ze elk moment kan gaan janken?"vroeg ze.
"Dit is Hina..... Ik ben vergeten hoe ze heet , maar ze zocht Selene."zei Raven. Het meisje dat naar buiten was gekomen liep naar me toe en knielde bij me neer.
"Ik ben Blake. Hoe heet je?" vroeg ze me vriendelijk.
"Hinata. Hinata Uzumaki"mompelde ik terwijl ik mijn blik afwendde, ik liet mijn ogen niet zo snel aan mensen zien, ik keek ze daarom ook niet echt aan. Blake trok me overeind en sleurde me zowat mee naar binnen. Ik ging op de bank zitten en had mijn blik op mijn voeten gericht.Allerlei mensen kwamen de woonkamer in, geen van alle kende ik, behalve Raven en Blake, en de ruziemakende jongen en het meisje met licht blonde haren.Ik was hier alleen omdat Sakura had gezicht dat ik naar de familie Howe moest zoeken wanneer ik even rust wilde, even weg wilden van de soul society. Maar wie van hun was Selene Howe? Waren Sakura en ik maar nooit gesplitst.
"Heb je lenzen in? Ik ben Alexander." de jongen die buiten een soort van ruzie had met Raven keek me aan, hij zat op een stoel. O shit, hij had mijn ogen wel gezien toen ik op de grond viel.
"Nee, "zei ik zacht, "Dit zijn mijn echte ogen." zei ik zacht.
"Waarom zou jij je afvragen of ze lensen draagt, Alex"vroeg Blake aan Alexander.
"Ze zijn spierwit." antwoordde hij.
"Ik hoorde dat je naar mij opzoek bent? Ik ben Selene."Een meisje kwam naast mij zitten, ik voelde me echt niet prettig met al die starende blikken.
"Ja... Mijn zus.. Mijn vertelde me dat wanneer ik een pauze nodig had ik altijd bij de familie Howe terecht kon komen. En jij bent een Howe toch?"vroeg ik terwijl ik haar niet aankeek.
"Wie is je zus?" vroeg ze.
"Sakura Uzumaki."mompelde ik terwijl ik met de zoom van mijn licht paarse jas speelde.
"Ken ik niet, maar goed, je bent welkom. Nog drukker kan het hier toch niet worden."zei ze grinnikend. Ik knikte.
"Je kan ons best aankijken hoor."zei Alexander, die nu glimlachte, hij klonk nu stukke aardiger. Ik twijfelde maar keek ze toen toch aan. De meeste personen reageerden geschrokken toen ze mijn ogen zagen. Normale reacties. Iedereen reageerde zo, de meeste werden zelfs hysterisch.
"Hoe heet je? En wat ben je?"vroeg Selene die nu serieus naar me keek.
"Ik ben Hinata Uzumaki, en ben een soulreaper en dat houd in dat ik een.... een persoon dat dode personen veilig naar de tussen wereld brengt en zorg dat het goed blijft gaan, ik geef eigenlijk bescherming aan de zielen van de dode personen. Maar ik kan ook gewoon op de 'gewone wereld' blijven, als ik dat doe moet ik ervoor zorgen dat de zielen die nog op aarde zitten zich gedragen, dus niet voor overlast zorgen door mensen te laten denken dat ze gek worden."mompelde ik verlegen, ik kon echt niet tegen de starende blikken.
"En waarom zijn je ogen spierwit? Zijn ze altijd zo geweest?"vroeg Selene.
"Ja, altijd al. Met mijn ogen kan ik als ik ze activeer door alles heen kijken. Daarom zijn ze wit."Ik had echt geen idee waarom ik dit nu aan het vertellen was. Het floepte gewoon uit mijn mond. Iedereen keek me raar aan, nou ja de meeste dan. Wat ik ze zo juist had verteld was ook raar. Als ik een van hun was zou ik het ook raar vinden. Ze stelden zich nu allemaal voor, ik zou waarschijnlijk geen van de namen onthouden, ik zou op de namen moeten oefenen.

Selene Howe

Oke ik moet toegeven dat Hinata's ogen doodeng waren. Maar ik was er wel aan gewend. Aan doodenge dingen. Niet aan haar ogen.
'Waar ging al dat gedoe van net nou weer over?' Vraag ik aan Raven, Alex en Rosette.
'Eh..' Zegt Alex moeilijk kijkend.
'Hierover.' Zegt Rosette zachtjes. Ze steekt haar hand uit en ik zie Indi's klokje erin liggen. Ik gris het uit haar hand. Er klopt iets niet. Na anderhalve seconde heb ik door wat. De klok staat stil. Geen wijzer verspringt meer.
'Nee.' Fluister ik zachtjes en ik richt mijn blik op Alex. Zijn gezicht staat verdrietig. Rosette grist het klokje weer terug uit mijn hand. Ik kan alleen maar stil staan en verdwaasd voor me uit staren dus ik doe niks om haar tegen te houden. Na een paar minuten krijg ik mezelf zover om weer te bewegen. En dus storm ik de trap op in een rechte lijn richting het dak. Ik trek mijn knieën op en leg mijn kin op mijn knieën. Ik staar naar de zee. Het is verschrikkelijk rustig. Er zijn nauwelijks golven. Alsof de zee ook verdriet heeft.

Hinata Uzumaki












"Zouden jullie- de meeste van jullie- niet meer naar me willen staren alsof ik een monster ben?"vroeg ik zacht, ik voelde mijn wangen rood kleuren terwijl ik dat vroeg.
"Sorry, je ogen zijn gewoon hartstikke eng. We moeten er denk ik nog even aan wennen."zei Raven met een wrange glimlach.
"Rosette houd jij het klokje bij je?"vroeg Alexander aan Rosette. Ze knikte en stopte het klokje in haar broekzak, waarom was het klokje zo belangrijk.
"Dat klokje was van iemand die voor de meeste hier blijkbaar belangrijk was. Zij was de probleemkind hier."Ik schok toen Liam opeens naast mij zat, ik slaakte een zachte gilletje en sloeg mijn handen voor mijn mond. Hij grinnikte, "En zij, dat meisje is nu overleden." zei hij.
"O... Uhmm. Gecondoleerd?"ik wist niet echt wat ik moest zeggen, ik had veel mensen zien overlijden en ik moest ze allemaal helpen met de oversteek naar de soul society. Ik beet op mijn lip zoals altijd wanneer ik nerveus was, of eigenlijk bang, en ik was serieus bang! Heel erg bang! Voor het eerst zat ik in een ruimte met allerlei verschillende wezens en sommige waren nog gevaarlijk ook. Ik was alleen gevaarlijk voor zielen, maar voor hun was ik een normaal meisje. Mijn neus kriebelde en ik moest 3 keer niezen. Morgen zou de zon schijnen, ja toch?
Blake Sophie Dawn.

De een gaat weg , de andere komt. Ik word er gek van en laat het dus maar niet merken om de 'goede vrede' te bewaren. En maar zeggen kom maar , kom maar. En niet even overleggen. Ik heb wel deze week een paar keer me moeten voorstellen. Het is stil omdat Indigo er niet meer is , ik mis haar op een of andere manier. Ik loop naar de keuken waar Alexander met Rosette staat. Ze zijn stil en hebben tranen in hun ogen staan. Ik loop hun af en knuffel ze. 'Ik ga thee zetten , willen jullie ook , misschien kalmeert het wat?' Rosette knikt. Ik loop naar het kastje waar ik 3 mokken pak en ze inschenk met warm water en er de thee zakjes in dompel.
Raven Christian Marshall

Ik had nu alle moeite om Alexander niet aan te vliegen, zijn nek om te draaien en het klokje mee terug te nemen. Alsof ik een harteloos ziel was, tenminste dat maakte hij ervan.
"Raven..." Selene stond onder de boom waar ik ingeklommen was.
"Donder op." snauwde ik. Ze mocht dan wel gebroken zijn, dat waren we allemaal.
"Ik zei dat je weg moest wezen!" Riep ik, toen ze aanstalten maakte om in de boom te klimmen. Toen ze toch omhoog kwam, sprong ik uit de boom en landde met een luide bof op de grond. Ze moesten me gewoon met rust laten, allemaal. Ik stampte woedend weg, helaas kwam ze me achterna.
"Raven, stop." ze smeekte - waarom? - het zowat, waardoor ik stil stond maar me niet omdraaide. Het leek net zo'n slechte scene uit zo'n typische film. Toen ik een hand op mijn schouder voelde, barstte de tikkende - woedende - tijdbom.
"Blijf met je poten van me af!" ik draaide me om en gaf Selene een ferme duw waardoor ze omviel.
"Dat jullie allemaal zo harteloos zijn en mensen kunnen vermoorden en vergeten als ze dood zijn, betekend nog niet dat ik het ben. Ik kan er ook niks aan doen dat ik voor de zoveelste keer mijn geheugen verlies. Ik kan er verdomme niks aan doen! Ik hou van mensen, ik rauw om mensen die dood zijn ook al kende ik ze amper. Rot een eind op met je vooroordelen tegen ieder wezen en verdwijn!" Zonder dat ik het wist, stond ik op het punt om Selene aan te vallen en leken mijn handen nog net geen bliksem te schieten.

Floortjah
Selene Howe

'Jezus Raven! Hoe kom jij er nou weer bij dat ik dat denk?!' Ik probeer rustig over te komen. Wat niet hellemaal werkt aangezien Raven behoorlijk gewelddadig over komt.
'Omdat Alex daar net anders wel behoorlijk duidelijk in was.' Zegt Raven boos.
'Wacht, Alex wat?' Vraag ik fronsend. Maar Raven is er al boos vandoor.

Hinata Uzumaki












Ik had een snelle douche genomen en mijn paarse eigen kleding weer aangetrokken. Paars was mijn favoriete kleur. Als ik het goed had droeg ik altijd al alleen maar paarse kleding. Langzaam en twijfelend liep ik door de gang, ik durfde de woonkamer niet in te gaan.
"Boe!"Ik slaakte een gilletje toen Alec opeens grijnzend achter mij stond.
"Jij schrikt ook overal van."zei hij lachend.
"Niet grappig."mompelde ik verlegen. Ik merkte nu pas dat hij zwaar bewapend was, moest ik nu bang zijn? Ja. Ik moest heel bang zijn! Hij zag er best angstaanjagend uit.
"Voor mij is het wel grappig."zei hij grinnikend.
"Ik ga naar buiten."mompelde ik terwijl ik snel wegrende, maar geruisloos als altijd, niemand zou mijn voetstappen kunnen horen. Ik hoorde Alec nog grinniken. Ik rende het bos in, en ging zo dus ook langs Selene. Die niet eens merkte dat ik langs haar rende. Ik bleef maar rennen en werd niet moe. Ik was altijd al fit geweest en kon dus uren lang blijven rennen. Op een geven moment rende ik achter Raven aan. Hij had niet door dat ik achter hem aan rende en dat vond ik wel leuk.
Shit. Ik struikelde.... over mijn eigen voeten heen en belandde op de grond, niet hiel hard, maar toch slaakte ik een gilletje.. Nu had Raven wel gemerkt dat ik er was, hij stopte met rennen en draaide zich langzaam om. Hij keek me raar en boos aan. Hij begon uit het niets te stinken, gadver, maar hij was het niet. Achter hem zat een duistere ziel, of eigenlijk had hij zich aan Raven vast geklampt, een duistere ziel, of hoe soulreapers ze noemden: Hollows, konden gevaarlijk zijn, heel gevaarlijk zelfs. Mijn ogen werden groot van schrik.
"Wat heb jij opeens?"vroeg Raven aan mij, hij dacht zeker dat ik gek aan het worden was. Langzaam krabbelde ik overeind en veranderde in mijn echte soulreapers gedaante- met mijn zwarte, super coole, kimono aan. Mijn zwaard, je kon het eigenlijk geen zwaar noemen want het zag er nu nog uit als een tak van een bloesemboom, haalde ik uit mijn schede.
"Waarom heb je een stuk? Ga je er nu mee slaan?" vroeg hij spottend.
"Stil blijven staan en mond houden."beet ik Raven toe, die dacht dat ik gek geworden was. Zodra ik mijn bloesemstok had opgeheven om er mee te kunnen aanvallen veranderde het in een grote dikke zwaard waar bloesemblaadjes van af dwarrelden.
"What the fuck? Ga je me vermoorden ofzo?"vroeg Raven geschrokken, kon hij even niet zijn mond houden, die Hollow had zich aan hem vast geklampt en dat maakte het nog moeilijker om de hollow te vermoorden- Hollows mocht ik wel vermoorden, vandaar mijn zwaard. Sne liep ik om Raven heen en ging snel maar voorzichtig met mijn zwaard door de Hollow heen. Gelukkig was het niet een grote en sterke Hollow, dit was een soort van newborn hollow. En die waren niet zo heel gevaarlijk maar je moest ze wel snel doden, want hoe langer ze leefden hoe gevaarlijker ze werden. Wat ik niet doorhad was dat ik Raven zacht in zijn rug had gesneden, dat was wel zijn eigen schuld, hij wilde niet stil blijven staan en daardoor had ik hem nu gesneden, het was geen diepe snee, maar een kleintje, midden in zijn rug.
"Wilde je mij soms aan je rare stok achtige zwaard rijgen?"vroeg die zich naar mij had omgedraaid, en mij nu boos aankeek.
"Nee, dat zou niet echt leuk zijn voor mijn zwaard. En ik heb zojuist een Hollow vermoord." zei ik terwijl ik hem nu ook boos aankeek.
"Wat heb je vermoord?"vroeg hij.
"Een Hollow, een duistere ziel dat zich aan jouw rug had vast geklampt. En dat is niet echt handig want die Hollow was voor mij dan niet zo moeilijk te vermoorden maar hij zou jou heel snel kunnen afmaken."legde ik hem uit. Hij leek het niet echt te begrijpen, wat normaal was. Bijna niemand wist dat soulreapers bestonden, we hielden ons meestal verborgen. En daarom vond Raven het raar, want hij dacht dat ik gewoon een of ander verhaaltje aan het vertellen was.

Ivy Silva Viridi

Ik vlieg overeind in mijn bed. Mijn oma was er weer. Ik sta op en begin door mijn boomhut te lopen. Naar de keuken, weer naar mijn bed en terug. Mijn oma had me verteld dat het nog niet voorbij was. Ik was in gevaar, zei ze. Ik ben te opvallend, een kat-mensachtig wezen met fel groen haar alleen in het bos. Raven is nog niet terug, dat verwacht ik ook niet van hem. Ik wil dat hij daar blijft. Ik weet niet waarom ik dat gevoel heb, maar ik heb in alle jaren in het bos geleerd om op mijn gevoel te vertrouwen. Ik besluit naar de resten van Treasure Springs te gaan, misschien vind ik daar iets waarmee ik minder opvallend word. Het bos kan me nog steeds niet helpen. Ik kan alleen hopen dat het ooit nog goed komt... Ik spring lenig door de bomen en al snel komt het vernielde centrum in zicht. Ik stap langzaam over de resten van de gebouwen tot ik bij de plek was, waar eerder de kapperszaak lag. Ik vind het wel vreemd dat er nog niemand bezig is met het opbouwen van de stad, alsof het niemand iets uitmaakt. Snel begin ik tussen de resten te zoeken totdat ik een vrij onbeschadigd pak haarverf vind. Donkerbruin. Prima. Ik begin weer over de stenen heen te kruipen. Deze keer met maar een hand. Ik glij weg en haal mijn hele been open aan een uitstekend stuk metaal. Ik grijp naar mijn been. Binnen no time zit ik onder het bloed. Ik kijk om me heen. Hallelujah! Ik ben in de oude dameskledingzaak terecht gekomen! Snel ruk ik een stuk stof onder een steen vandaan en bind het om mijn been. Voorzichtig sta ik op. Nu haal ik het wel tot thuis. Snel gris ik nog wat spullen onder de stenen vandaan, ik kan natuurlijk niet in mijn gewone kleren vluchten. De enige reden dat ik dit deed was mijn oma. Zij had het gezegd, dus ik zou het doen. Vluchten. Ik strompel naar huis. Ik plof tegen mijn boom aan. Voorzichtig haal ik het kledingstuk, wat een paarse sjaal blijkt te zijn, van mijn been af. De sjaal zit nog onder het bloed, maar aan mijn been is niets meer te zien. Alleen een lange streep nieuwe, roze huid. Cool! Voorzichtig strijk ik er met mijn vinger overheen. Geen pijn. Ik sta op en slinger de sjaal zonder na te denken van me af en klim de boom in. Snel kijk ik wat ik allemaal had nu. Een lange ijsblauwe jurk, een lange witte, twee broeken en een blouse, en de haarverf natuurlijk. Daar besluit ik mee te beginnen. Ik volg de aanwijzingen op de verpakking op. Een tijdje later haal ik voorzichtig de handdoek uit mijn haar en begin het uit te spoelen. Ik kijk in de goudomrande spiegel. Eerst herken ik mezelf niet. Mijn haar hangt in donkere, natte strengen langs mijn gezicht. Stukken beter. Ik wacht tot het droog is en kam het zorgvuldig uit. Ik kies de lange, witte jurk (plaatjuh!) en trek hem aan. Hij past precies. Snel stop ik de andere kleren en wat andere spulletjes in mijn tas. Ik haal diep adem. Niemand zal me nog vinden. Ook Raven niet. Het doet pijn, maar het moet. Ik spring de boom uit. Voor ik wegga moet ik nog een ding oplossen. Ik begin te lopen. Uiteindelijk kom ik aan op de plek waar ik wil zijn. De boom staat er nog. De neppe net echt boom. Hij moet weg. Ik loop er langzaam naartoe. Hier zag ik ze allemaal voor het eerst. Tranen stromen over mijn wangen. Hiermee zal het afgesloten zijn. Net als toen, steek ik mijn hand uit en leg hem plat tegen de boom. Dan gebeurt er veel tegelijk. Een enorme pijnscheut trekt via mijn hand door mijn lichaam. Ik kan niet meer bewegen. Uit de boom komen allerlei stengels. Ze draaien zich om me heen. Steeds strakker. Ik word de lucht in getild. Ik hap naar adem, maar er stroomt geen lucht mijn longen in. De wereld draait. Te strak... Ik sluit mijn ogen. Ik voel mijn hoofd naar voren klappen. Dan val ik in een eindeloos zwart gat...

Gwendolyn Shepard
Er was heel veel gebeurd sinds ik hier was aangekomen... Er was een meisje doodgegaan, Indigo heette ze. Het was best wel heftig, ik was ook een beetje bang. Toen was er ruzie tussen twee jongens over een klokje (dat begreep ik niet echt). Toen was er een nieuwe meisje gekomen, ze heette Hinata.
Zoals ik al had gezegd, heel veel gebeurd.
Ik was best onzichtbaar, ik verscheen overal en zag toen dingen. Ik was best klein voor mijn leeftijd, dus je zag me ook niet snel.
Ik wist niemands naam echt, alleen Blake. Het meisje dat wat van haar kleren aan me gaf. Ik was er nog mee bezig om de namen van iedereen te kennen.
Ik begreep ook niet echt wat er gebeurde, er hing een soort een spanning in de lucht. Het maakte me best nerveus.
Ik liep door de gang en kwam aan bij de woonkamer. Ik wist de weg wel een beetje, gelukkig.
Ik liep naar het raam en had opeens een behoefte om naar buiten te gaan. Elfen konden niet lang binnen blijven, ik moest wel eens naar buiten.
Ik hield me in en liep toen naar de keuken. Ik pakte een koekje en liep etend weer naar de woonkamer.
Ik voelde me best alleen. Ik was zoiezo geen grote prater en luisterde meer. Op zulke momenten miste ik mijn beste vriendin.
Ik was hier maar een week, misschien langer. Dit had ik echt niet verwacht dat ik hier zou belandden.
Ik kon mijn moeder bellen en eisen dat ze me naar huis bracht of ik kon hier blijven en afwachten wat er verder zou gebeuren. Ik tikte met mijn lange nagels op het tafelblad, ik zou hier wel blijven.
Ik stond op en liep naar buiten.
Hinata Uzumaki












"Oke, wat je me zojuist over Hollows en je rare stok zwaard achtig ding hebt verteld is gewoon raar."zei Raven,ik keek hem beledigt aan.
" Mijn zwaard is geen stok, het is een zampakto, zo heten de zwaarden van soulreapers! En ik zou zo je hoofd er af kunnen hakken."snauwde ik. Raven keek me raar aan, wat was hij toch onnozel, de meeste personen waren onnozel, maar daar konden ze niets aan doen.
"Hoe komt het dat je nu helemaal niet verlegen bent?" vroeg Raven argwanend. Ik haalde mijn schouders op.
"Ja... Uhm... Dat weet ik zelf ook niet."zei ik schaapachtig. Ja, waarom was ik nooit verlegen wanneer ik in mijn soulreapers vorm zat? Hoe kon dat? Dit was gewoon raar.
De stank van de Hollow was er nog steeds, niet omdat hij niet dood was maar omdat er in dit bos veel meer Hollows waren. Geweldig. Ik wilde juist een pauze. Dit was gewoon geweldig. De stank van Hollows was echt verschrikkelijk, het deed gewoon pijn net als uien. Mijn ogen begonnen te tranen.
"Ga je nu janken?"vroeg Raven spottend, hij was dus boos, Boos op mij? Hij mocht niet boos op mij zijn. Ik stopte mijn zwaard terug in mijn schede en veranderde terug in een normale gedaante, de gedaante die gewone mensen ook gewoon konden zien. O mijn god, de stank werd alleen erger en deed serieus pijn!
"Nee, ik ga niet janken."snufte ik, terwijl er een traan over mijn wang biggelde.
"Jawel."
"Niet waar."mompelde ik verlegen terwijl een tweede traan over mijn wang biggelde, "De stank is gewoon verschrikkelijk."
"Welke stank, ik ruik niets." zei Raven verbaasd.
"Jij kan het niet ruiken omdat jij geen soulreaper bent, ik ruik de stinkende Hollows." zei ik terwijl ik de tranen wegveegde.
"Zijn er nog meer van die... rare wezens?? Hollows?"
"Ja, iets verder van hier. De volgende keer zorg ik er wel voor dat jij ze ook kan zien."zei ik, "Je gaat wel schrikken, want ze zijn nogal lelijk als ze geen menselijk vorm hebben aangenomen. En deze zijn gevaarlijker." zei ik terwijl ik de geur probeerde buiten te sluiten.
Mitchel Martins:

Ik loop naar buiten en klim in de dichtstbijzijnde boom die ik kan zien. Ik klim zo hoog dat ik zeker weet dat niemand met meer kan zien. Ik wil even onzichtbaar zijn voor de anderen, want ik voel me raar. Niet ziek raar maar zweverig raar. Het lijkt wel alsof ik me niet meer op andere dingen kan concentreren. Er is nog maar één ding dat in mijn hoofd blijft spoken. Nou ja om eerlijk te zijn, één persoon. Ik voel dat ik begin te blozen nu ik nog meer aan haar denk. De vlinders in mijn buik beginnen weer rond te vliegen. Net alsof ze denken dat ze eruit kunnen kruipen en dan rond kunnen fladderen boven mijn hoofd. Ik vraag me af of ik het haar moet vertellen en of zij mij ook leuk vind. Voordat ik mijn gedachten nog verder de vrije loop kan laten gaan. Hoor ik iemand naar buiten gaan. Ik blijf roekeloos zitten en probeer nog verder weg te kruipen in de groene bladeren van de eikenboom waar ik in zit.
Jasper Alec Brown



Die nieuwe was maar raar, ze was hartstikke verlegen en eigenaardig, ze keek me ook nog eens raar aan, met van die grote ogen, alleen bij haar was het eng omdat ze witte irissen had. Ik wandelde de keuken weer in, en pakte een appel. Ik was al de hele dag aan het eten, Gwen zat aan de keukentafel, voor hara zat een banaan, ze staarde ernaar.
"Je kan dat gewoon eten hoor."zei ik tegen haar, ik grinnikte toen ze me raar aankeek.
"Dat weet ik."zei ze monotoon.
"Waarom eet je het dan niet?"
"Omdat ik er geen trek in heb."
"Oke,"zei ik en wandelde de keuken weer uit met mijn half opgegeten appel in mijn hand.
Selene Howe

De zee. Natuurlijk ga ik naar de zee. Ik sta tot aan mijn middel in het water en de weinige golven kabbelen zachtjes tegen me aan. De zee strekt zich eindeloos voor me uit. (Tenminste tot ver achter de horizon ik weet best wel dat de zee niet eindeloos is.) In de verte vechten een stel meeuwen om een stukje vis. Doordat er relatief weinig gebeurd schrik ik me dood als er plotseling wel wat gebeurd. Een grote hoeveelheid water komt overeind en neemt de vorm aan van een man. Het water waaruit de man bestaat veranderd in vlees en bloed. Poseidon schud het water uit zijn haar.
'Hey meisie.' Zegt hij.
'Waarvoor ben je hier?' Vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen.
'Voor jou natuurlijk.' Zegt hij.
'Waarom?'
'Daarvoor ben je hier toch?' Vraagt hij.
'Ik ben hier omdat ik me hier op me gemak voel.' Zeg ik.
'Inderdaad, de zee is mijn thuis en daarmee ook het jouwe.' Zegt hij.
'Oke.' Mompel ik.
'En nu ga ik een hamburger halen bij dat leuke tentje verderop op het strand.' Meldt hij.
'Eet smakelijk.' Zeg ik.
'Dankje meis, en o bijna vergeten, je moet maar een op zoek naar die vriendin van je.' Antwoord hij. Waarna hij naar de kust waad. Ik kijk hem fronsend na. Sommige goden..
Ik sta na de denken over wat Poseidon tegen me heeft gezegd. En nee dan heb ik het niet over dat hij een hamburger ging halen. Achter me slaakt iemand een geschrokken gil. Ik grijns.
'Waarom besluip je me?' Vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen terwijl ik me naar hem omdraai.
'Waarom zitten mijn voeten vast in het zeewier?' Vraagt Mitchel.
'Omdat je me besloop.' Leg ik uit.
'Ik besloop je niet!' Roept hij.
'Wat deed je dan?' Vraag ik. Stiekem lach ik me dood.
'Ik liep gewoon naar je toe om te zeggen dat we gingen eten maar dan zachtjes om je niet te storen.' Zegt hij. 'En dat klinkt inderdaad erg als sluipen.' Fijn dat hij het zelf ook doorheeft.
'Ik kom zo.' Zeg ik.
'Wat ben je aan het doen?' Vraagt hij. Nieuwsgierig Aagje.
'Nadenken.'
'In het ijskoude water?' Zegt hij.
'Ik vind het niet koud.' Verklaar ik.
'Dat is het anders wel we kunnen maar beter naar binnen gaan.'
'Ga maar vast.'
'Dat zou ik met alle plezier doen.. Maar ik zit nog steeds vast in dat stomme zeewier van je.'
Afifa
Gwendolyn Shepard
Ik stroopte de schil van de banaan eraf en nam toen een hap. Ik kauwde er langzaam op en slikte het door. Ik was echt dol op fruit, vlees at ik bijna niet. Eigenlijk at ik het nooit, ik moest altijd kotsen als ik het at. Vreselijk vond ik het.
Ik gooide de schil in de prullenbak weg en liep de keuken uit. Ik gaapte even en haalde een hand door mijn haren.
Ik plofte neer op de bank en zag toen de jongen. Wat was zijn naam ook alweer? Jasper of zo. Hij at rustig verder aan zijn appel.
Toen was het stil, ik speelde met de ring om mijn vinger.
'Hoe was de banaan?' vroeg hij grinnikend. Hij sloeg zijn armen over elkaar.
Ik haalde mijn schouders op. 'Goed hoor.'
'Je keek er zo raar naar, alsof je verwachtte dat er gif in was' zei hij en nog steeds lachte hij.
'Niets verbaast me hier meer' zei ik.
Hij stond op en knikte even naar me. 'Je moet er maar aan wennen.' Toen liep hij weg.
Ik bleef alleen achter, ik stond ook maar op. Ik liep het huis uit en liep gelijk het bos in. Ik voelde een koude bries op me gezicht. Ik haalde diep adem en liet mijn vleugels los. Het voelde echt als een opluchting. Ik rolde even met mijn schouders en haalde diep adem. Mijn oren werden langer en puntiger en mijn gezicht begon te veranderen. Mijn gezicht werd zachter en mooier en ik veranderde helemaal. Ik was een elf.
Ik liep heen en weer en voelde me helemaal geweldig. Ik voelde een euforische kracht door me heen.
Mijn vleugels hadden een zachtroze kleur met een goude rand. Ze waren gemaakt van bloemblaadjes.
Ik klom een boom in en ging op een tak zitten. Ik keek naar het uitzicht en glimlachte.
Ik begreep misschien niet echt wat er gebeurde hier allemaal, maar de plek zelf was wel schitterend. Ik begreep dat ik hier moest blijven.
naam: Scarletta Amy Donovan. Ze wordt ook wel Scar, Letta of Letty genoemd, maar ze haat Letty
leeftijd: 127, Onsterfelijk en ziet eruit als 18
kleur ogen: IJsblauw met een bruinig randje om de pupil en een donkerblauw randje om de iris heen.
soort : Heks
gave ( indien van toepassing ) : Scarletta heeft magische krachten, maar ze moet eerst een soort van ritueel uit voeren (denk aan Charmed)
verleden :Scarletta is geboren in Northampton, is half Italiaans, kwart Iers en kwart Brits. Ze heeft familie in allerlei landen en haar familie is half uitgemoord. Ze is naar Amerika verhuisd om daar haar magie te beoefenen.
vrienden: Heeft ze niet echt, al heeft ze wel een zusje die ook magische krachten heeft en waar ze een wicca cove mee vormt.
familie: Haar halve familie is uitgemoord, dus heeft ze alleen nog een tante (Morgan) over, vijf nichten (Skía, Aqua, Adreiana, Jida en Dironia), zeven neefjes (Anthon, Arthur, Matthew, Matthias, Ash, Gilbert en Ludwig), een opa (Antonio), een oma (Caya) en een zusje (Chióni) over.
overig: Scarletta is een vrij rustig meisje dat zich niet makkelijk over geeft. Ze is nooit ziek en ze is zelfverzekerd.
intro: Ik zat alleen thuis. Chióni was vanochtend vertrokken om iets te halen voor een ritueel en was daarna naar boven vertrokken om daarna te verdwijnen met een plofje. Ik had een boek op schoot met alle rituelen en spreuken in. Ik grijnsde even toen mijn kat - Salem - op schoot kwam zitten. Een mooie, zwarte kater. Niet magisch of iets, maar gewoon een huisdier.
foto:
Raven Christian Marshall

Ik lag languit, ergens in een random meertje, in het water te drijven. Het water was niet te koud, en ook niet te warm. Als je er zoals mij bijlag, zou je bijna spontaan in slaap vallen. Daar was ik ook mee bezig, in slaap vallen. Ik hield van slapen, dat liet de meeste zorgen verdwijnen, ook al kwam je terug in de keiharde realiteit als je wakker werd. Ik was gewoon iemand die veel sliep, daar kon ik ook niks aan doen. Beter dan niet slapen. Na een aantal minuten, besluit ik weer terug te gaan naar Ivy.

Als ik bij de boomhut aankom - is ze er niet. Gelijk spring ik uit de hut en land met een doffe klap op de grond. Zodra ik weer vreemde woorden begin te mompelen, beginnen er kleine voetstappen licht te geven, de voetstappen van Ivy. Ik achtervolg ze, totdat ik uiteindelijk bij een dikke boom kom. Fronsend stop ik, en loop om de boom heen. Geschrokken hap ik naar zuurstof, die ik op dat moment niet krijg. Het leek net alsof de boom haar opgezogen had. Alles zat er aan, haar armen, benen, romp, hoofd, handen, voeten, alleen dan in de kleur van de boom zelf.
"Ivy?" Trillend haal ik adem. Ik ben de laatste tijd nogal sentimenteel geworden, volgens mij. Voorzichtig strijk ik met mijn vinger over haar hand heen, die ruw aanvoelt. Net als de boomschors. Toch voel ik de warmte die haar lichaam met zich mee draagt.
"Nee." piep ik. Ik wil niet nog iemand kwijt raken, en voor al Ivy niet. Ik zou zelfs zelfmoord plegen, als ik haar daarmee redde. Onopgemerkt liepen de tranen over mijn wangen. Als Ivy er niet meer was, had ik ook niks meer om voor te leven. Simpel zat. Woedend trapte ik keihard tegen de dichtstbijzijnde boom aan, waar een grote deuk in ontstond. Ik hoorde hem luid protesteren, waardoor ik gefrustreerd mijn handen in mijn haren nestelde en er aan trok. Ik had geen idee hoe ik het zou doen, maar ik zou het proberen. Met mijn handen tegen de dikke boom aan, begon ik weer woordjes te mompelen. Wat die woordjes waren, betekenden of deden wist ik niet. Ik wist alleen dat ik Ivy er misschien mee kon helpen.

Ivy Silva Viridi

Plotseling word ik met een schok wakker. Ik weet dat ik wakker ben omdat ik mijn lichaam kan voelen. Ik kan niet bewegen. Alles is pikkedonker. Ik wil gillen maar ik kan niet ademen. Het lijkt wel alsof ik geen lucht nodig heb. Dan voel ik ineens iets warms op mijn hand. Help! Wil ik roepen. Ik wil hier weg!
Ineens hoor ik een zacht gemompel. Wat is dat? Plotseling hoor ik een doffe klap en scheurt de cocon waar ik inzit open. Ik val onzacht op de grond. Happend naar lucht lig ik op de grond. Misschien had ik toch nog zuurstof nodig. Dan ga ik rechtzitten en kijk om me heen.
'Nee!', gil ik als ik Raven zie liggen. 'Oh nee! Alsjeblieft!' Ik leg mijn hoofd op zijn borst. Ik hoor een lichte ademhaling en een onregelmatig hartritme. Ik schud aan hem.
'Razz? Word alsjeblieft wakker!' Zijn ademhaling stokt even en gaat dan weer onregelmatig door. Zonder dat ik het merk stomen de tranen over mijn wangen. Wat moet ik nou doen? Ik wil hem niet alleen laten, maar ik durf hem ook niet te verplaatsen. Ik besluit dat we allebei wegmoeten van deze duistere plek. Snel til ik hem op. Hij lijkt veel lichter dan gedacht, maar nog vrij zwaar. Dan ga ik op weg naar het dichtstbijzijnde meertje. Ik leg hem voorzichtig achter de struiken, daar is hij goed beschut tegen nieuwsgierige ogen. Voorzichtig schud ik een beetje water in zijn mond. Dan begin ik mijn oma's bezwering te mompelen in de hoop dat hij dan wat krachtiger zou ademen. Voorzichtig ga ik naast hem liggen met mijn hoofd op zijn borst en val in slaap terwijl ik luister naar zijn ademhaling.
Selene Howe

'Ik denk dat we op zoek moeten naar Ivy.' Zeg ik plotseling. Iedereen staart me nogal verbaasd aan.
'Waarom?' Vroeg Alec.
'Poseidon zei zoiets.' Zeg ik. En ik neem nog snel een hap van mijn pasta.
'Wacht wat? Poseidon?' Vroeg Gwen plotseling verward.
'Haar opa.' Legt Fay even kort uit. Ik knik.
'Ik sprak hem net.' Zeg ik. 'Hoe dan ook volgens mij is er daar iets aan de hand.'


Raven

Wat erg gebeurt was wist ik niet. Alsof ik een klap tegen mijn hoofd had gekregen. Het enige was, ik kon niet wakker worden. Ik kon nog niet eens het minste of geringste geluidje maken. Laat staan bewegen. Alsof ik in een dikke, donkere deken was gewikkeld. Oneindig. Uit het niets landde ik op de grond en stond er een oude vrouw voor me.
"Hulp is onderweg, mijn jongen." zei ze glimlachend, voordat het oneindige me weer omwikkelde met zijn scherpe en sterke tentakels.
Selene Howe

Eigenlijk wil ik hier niet zijn. Ik haat deze plek. Maar aangezien Ivy hier ergens is -vraag me niet hoe ik dat weet- moet het wel. Naast de boom ligt Raven op de grond. Bewusteloos. Het zal toch eens niet. Er zit een meisje over hem heengebogen. Haar bruine haar valt voor haar gezicht waardoor ik haar pas herken als ze opkijkt.
'Ivy?' Vraag ik lichtelijk verward.
'Raven is buiten westen ik krijg hem niet bij.' Zegt ze gepanikeerd.
'Dat zie ik. Waarom heb je je haar geverfd?' Zeg ik. Ze kijkt me boos aan. Oke het spijt me dat ik niet overbezorgd reageer maar er is weinig dat ik voor hem kan doen en Alec zit ondertussen al naast haar.
'Wat is er gebeurd?' Vraagt hij
Ivy Silva Viridi

'Wat is er gebeurd?', vraagt Alec.
'Ik we-et het nie-iet!', snik ik. 'Er was-die boom- en ik... Ik weet het niet!'
Ik streste normaal niet zo snel maar niemand hoorde zo lang buiten westen te zijn. Selene legt haar hand op mijn schouder.
'Kom,', zegt ze. 'Laat de jongens dit maar regelen.' Mitchel was natuurlijk ook meegekomen. Ik knik en sta op. We lopen richting het weitje verderop.
'Het is nog niet voorbij hè?', vraagt Selene. Ik schud mijn hoofd.
'Mijn oma heeft het me verteld.', zeg ik.
'Maar...', Selene gebaard naar mijn haar. Ik was zo in beslag genomen door het feit dat ik Selene, Alec en Mitchel terug zag dat ik mijn oorspronkelijke plan om te vluchten vergeten was. Ik laat me op de grond ploffen.
'Lang verhaal.', zeg ik.
'Laat maar horen.', zegt Selene.
'Jij eerst. Waarom ben je me komen zoeken?'
'Poseidon zei dat ik je moest gaan zoeken. Dat heb ik gedaan.', zegt ze kortaf. 'Nu jij.'
'Oké.', zeg ik. 'Ik ben hierheen teruggevlucht toen ik ontdekte dat ik mijn gave kwijt was, aangezien die in verband staat met mijn diensten voor het bos. Raven was er een soort van bij toen ik het ontdekte. Hij achtervolgde me. Toen stuurde ik hem weg om het meisje met de witte ogen weg te brengen.'
'Hinata!', roept Selene. Ik knik. Zoiets was het inderdaad...
'Maar in elk geval, ik kreeg een droom over mijn oma die me vertelde dat het niet voorbij was. En ze herinnerde me aan wat ze eerder had gezegd... We hebben elkaar nodig. En dan bedoel ik specifiek wij tweeën. Ik besloot dus dat ik het te gevaarlijk vond voor Raven en vluchtte na me gecamoufleerd te hebben.' Ik gebaar naar mijn haar. 'Ik wilde eerst nog iets doen aan die boom. Ik kan me herinneren dat ik hem aanraakte. Dan is er een groot gat. Vervolgens vind ik Raven en probeerde hem bij te brengen, maar niets hielp. En toen kwamen jullie gelukkig.'
Het is een tijdje stil.
'Oké...', zegt Selene naar een tijdje. 'We zijn het erover eens dat dit gedoe nog niet voorbij is. Onze grootouders willen dat we bij elkaar blijven.' Dan zie ik iets veranderen in haar ogen. 'Hoe heette je oma, Ivy?'
Ik besef dat ik dat helemaal niet weet. Ze was altijd gewoon oma geweest.
'Eh... Weet ik niet.', geef ik toe. 'Ze was gewoon oma.' Selene kijkt me raar aan.
'Oké dan, zorg dat je erachter komt.' Ik knik.
'Nu?' Selene knikt. 'Oké dan...'
Ik concentreer me. In het bos gaat het inderdaad veel makkelijker. Een felle lichtflits en ik ben bij mijn oma. Geen pijn? Vraag ik me af.
'Je hebt het eindelijk ontdekt, lieverd. Het werd tijd.' Ik knik.
'Vertelt u me het hele verhaal nu oma?' Ik had het eigenlijk altijd geweten. De wijsheid van mijn grootmoeder had nooit menselijk kunnen zijn.
'Mijn naam is Silvana. Vrouw van de Romeinse bosgod Silvanus. We zijn allen bekend onder vele namen. Tegenwoordig zijn alleen de Griekse en Romeinse nog algemeen bekend. Ik geef de voorkeur aan mijn Romeinse naam. Bij iedere god is dit anders. Ben blij met de waarheid dochter. Denk aan de gevaren die op je pad liggen. Het bos zal met je zijn. Je bent tenslotte altijd een dochter van de bosgoden geweest.' Ze geeft me een kus om mijn voorhoofd. Dan begint alles te vervagen.
Uitgeput land ik weer in de wei. Wat is er aan het gebeuren? Vraag ik me af. En wat is mijn rol?

HInata Uzumaki









Zodra ik niet meer in de buurt van de Raven was en er niemand anders was, opende ik een opening naar de Soul Society. Ik was er al lang niet meer geweest, al heel lang, er was niets veranderd, alles was nog precies het zelfde als eerst. Nog even ouderwets, er waren wel heel veel nieuwe zielen, sommige herkende ik.
"Lady Hinata." ik schrok van de stem achter mij, een soulreaper die ik niet herkende boog voor mij.
"Uhm.. Ja?"vroeg ik verbaasd.
"Ik heb de opdracht u naar captain Uzumaki te brengen." Dus mijn vader wist nu al dat ik weer in de Soul Society was, mijn vader was een van de 10 captains. Na je basistraining werd je ingedeeld in de 10 groepen- natuurlijk moest je wel goed genoeg zijn- en kreeg je verdere training van een van de 10 captains. Mijn vader was captain nummer 9, een van de hoogste dus. De captains waren de sterkste en machtigste soulreapers.
"Ja oke, is goed."mompelde ik, ik volgde de jongen, een van de leerlingen van mijn vader. De mensen, of eigenlijk zielen die we passeerden bogen allemaal voor mij, alsof ze wisten dat ik Hinata Uzumaki was. Ik voelde me er ongemakkelijk bij.
"Hinata."zei mijn vader toen ik het grote gebouw in liep- het gebouw waar alle captains vergaderden.
"Vader."zei ik terwijl ik knielde, dat moest, hij stond hoger dan mij en zo toonde ik mijn respect voor hem.
"Je zus is hier al eerder geweest."zei hij, "Ze is alleen gister alweer vertrokken." Sakura was hier dus! Jammer dat ze al een dag eerder weg was gegaan. Ik zou hara graag weer willen zien. Ik hoorde voetstappen, en herkende ze meteen weer. Snel stond ik weer op en rende op de rouw af en omhelsde haar.
"Mammie!"gilde ik blij. Mijn moeder lachte en ging met haar kleine zacht hand door mijn haar.
"Wat doe je met jaar toch? Jouw zwarte haar is hartstikke mooi, je hoeft het niet te verven."zei ze glimlachend, "Hoe gaat het met mijn kleine meid."
"Heel goed mammie."zei ik glimlachend, zodra ik in mijn moeders buurt kwam werd ik altijd heel kinderachtig. Ik hoorde mijn vader lachen. Natuurlijk, ik was zijn rare kind om wie hij altijd lachte.
"Oke, nu even serieus. Hinata. Als je terug gaat, pas dan op. Er dreigt gevaar, en een soulreaper kan daar niet tegenop. Jij kan je alleen tegen de Hollows verdedigen, maar niet tegen dit soort gevaar. Ik heb je zus ook al gewaarschuwd."zei mijn vader met de serieuze blik die alleen hij kon gebruiken.
"Ik ga terug." zei ik.
"Pas dan op. En ga nu maar voordat de poorten sluiten."zei mijn vader, ik knikte, omhelsde mijn ouders, boog voor ze en vertrok.
"Lady Hinata. Wacht! Uw vader stuurt mij met u mee, ik zal u moeten beschermen EN maakt u zich geen zorgen, hij heeft ook iemand met uw zus meegestuurd." zei hij, ik zuchtte boos maar knikte toen.
Vlakbij de poorten van Se Soul Society stopte ik met lopen doordat ik iemand bekends zag. Wacht! Ik kende die jongen! Raven! What the hell deed hij hier! Hij was niet dood, dat wist ik doordat ik zijn hart nog hoorde kloppen. Maar wat deed hij hier dan?
"Een uitzondering."vertelde de jongen aan mij.
"Een uitzondering? Hoe bedoel je?" vroeg ik verbaasd.
"Sommige mensen kunnen wanneer ze bewusteloos raken naar de Soul society doordat ze een opening hebben gevonden. En hij is er een van. Hij moet alleen even geholpen worden door de captains om terug te kunnen. En daar gaat captain 1 over, maar die is even bezig." zei hij, ik knikte.
"Kan hij me horen, of zien?"vroeg ik.
"Ja."
"RAVEN!" schreeuwde ik, hij keek geschrokken op, maar herkende mij niet. Dan niet, captain 1 zou hem wel helpen.
"Hij is niet in gevaar toch?"vroeg ik twijfelend.
"Nee. Hij blijft alleen voor een paar uur, misschien een dag of 2 bewusteloos, en zolang hij hier is neemt een van de mensen hier hem wel mee en dan kan hij wel eten. En daarna helpt captain 1 hem met weg gaan, hij heeft dan genoeg voedingsstoffen etc gehad, hij gaat zich niet zwak voelen! Hij gaat zich juist heel energiek voelen!"legde hij me uit, ik snapte niks van zijn uitleg en ik wist zijn naam niet eens, "Ik ben trouwens Kiba." Mensen uit de soul society hadden allemaal rare namen, net als ik.
"Wat ik je wel moet vertellen, is dat hij anders in de soul society terecht gekomen is. Hij is bewusteloos, maar volgens mij heeft een Hollow hem hier heen gebracht, zonder dat hij het zelf door had. En dat was dus wel gevaarlijk." zei Kiba, ik vertelde Kiba dat ik een Hollow bij hem had vermoord, maar volgens Kiba kon dat het niet zijn. Het was een andere Hollow.

Ik wist niet hoe Kiba het had gedaan maar we waren op de plek waar Selen, Ivy, Raven en de rest zaten. Raven nog bewusteloos. Iedereen zat te nadenken.
"Raven, wordt wakker." zei Ivy zacht..
"Hij wordt niet wakker."zei ik zacht, ze schrokken allemaal op.
"Hoe bedoel je hij wordt niet wakker. En wie is dat?"vroeg Selene.
"Hij wordt niet wakker zonder dat captain 1 hem helpt. Raven zit namelijk in de soul society. En ik ben Kiba, Lady Hinata's beschermer, dat is me opgedragen door captain 9, haar vader." zei Kiba.
"En wanneer gaat deze captain 1 Raven helpen?En hoe weten jullie dat?" vroeg Ivy, ze vertrouwde ons niet.
"Wanneer hij tijd heeft, maar maak je maar geen zorgen, Raven verhongert niet. In de Soul Society krijgt hij genoeg voedsel. Beter voedsel dan hier, in ieder geval. Dus maak je maar geen zorgen. En ik kom zojuist uit de Soul society, en volgens mijn vader wordt het te gevaarlijk voor mij, vandaar dat Kiba hier is. "zei ik.
"Hij is ook een Soulreaper? Cool."Alec kwam naar ons toe strompelen, "Hebben soulreapers allemaal dezelfde kleding aan?"
"Ja, alleen de captains zien er anders uit. En waarschijnlijk helpt Captain 1, ook wel bekend als Hiroto, hem meteen zodra hij klaar is met zijn missie. " zei Kiba, "Maar serieus maak je geen zorgen want hij krijgt daar genoeg voedingsstoffen." Selene en Ivy twijfelden allebei.
"Oke. Ik vertrouw je gast." zei Alec die naar ons glimlachte. Ik veranderde terug in mens en voelde me meteen weer verlegen daarom verstopte ik me achter een boom.
"Je vader had me hiervoor gewaarschuwd." merkte Kiba op, hij grinnikte. Ja natuurlijk zou mijn vader hem hiervoor waarschuwen, anders zou Kiba denken dat ik gek was! Misschien was ik dat ook wel.

Wat ik nu ga vertellen komt allemaal van Bleach :

Als een normaal persoon nog levend is en in de Soul society komt moet hij wachten op captain 1, in dit geval Hiroto. Die heeft dan een gesprekje met die persoon en ze drinken samen thee. Daarna gaan ze samen naar een van de poorten. Ze steken samen over naar de normale wereld en omdat die persoon nog een levende ziel was gata hij of zij meteen terug naar zijn lichaam en ontwaakt na een paar minuutjes. Maar de captain moet er bij zijn wanneer hij of zij wakker wordt omdat er misschien nog van alles mis kan gaan doordat een Hollow de boel probeert te terroriseren. (: Maar meestal gaat het meteen goed.
Raven Christian Marshall

Nadat ik een of andere vage thee - heel random - heb gedronken, die man weet ik veel wat gezegd heeft en we uiteindelijk voor een pport-achtig-iets staan, weet ik al niet meer wat er zonet gezegd werd. De man greep mijn arm vast, en sleurde me door de poort heen.

Alsof er een klap tegen mijn borst gegeven word, schieten mijn ogen open en hap ik gelijk naar zuurstof, die ik krijg.
"Raven!" Ivy had mijn hand vast, en mijn hoofd op haar schoot neer gelegd. Ik murmel wat en nestel mezelf tegen haar aan. Bewusteloos raken, in het zielen-weet-ik-veel-wat geraken, jezelf volproppen en wachten op een of andere vent die je eruit moet helpen, thee drinken en uiteindelijk door een poort heengesleurd worden is vermoeiend. De meesten zouden volgens die man op staan en weer rond kunnen lopen maar ik wou slapen. Mijn hobby, slapen. En doordat Ivy's lichaam veel warmte uitstraalde, werd ik er nog luier van. Ik ben gewoon een lui mens, klaar.
"Jemig, papzak. Kan je ook iets anders doen dan slapen?" Wat doet Selene hier?
"Slapen is een sport, voor als je dat nog niet wist. En ik ben er de beste in."
Hinata Uzumaki












"Lady Hinata,"de captain knikte in mijn richting en liep een stukje verder, ik volgde hem, want hij wilde dat.
"Je moet oppassen. Ik weet hoe je vriend in de Soul society is beland maar dat kwam niet doordat hij bewusteloos was geraakt. Een hollow, rank 3, heeft hem naar de Soul Society gebracht." vertelde de capatin, een rank 3 Hollow? O mijn god, dat was een van de sterkste Hollows. Die kon ik echt niet aan.
"Moest Kiba daarom met mij mee?"vroeg ik twijfelend.
"Ja. Want jouw vader weet dat jij het niet aan gaat kunnen. Ik waarschuw je, pas op, er zijn hier namelijk veel Hollows in de buurt. Zeg tegen Kiba dat hij de jongen ook in de gaten moet houden. Hollows zijn iet echt gezellig gezelschap weetje." zei hij streng, "En nu moet ik weer vertrekken en mijn studenten begeleiden." Ik knikte en liep terug naar de rest. Kiba was raven ana het plagen.
"Het is niet goed om nu al te gaan slapen wanneer je net terug bent uit de Soul society. Alleen soulreapers kunnen dat! Als jij dat doet kan je zo weer terug en dat gaat de captain Hiroto niet leuk vinden!" zei Kiba die Raven wakker probeerde te houden.
"Ach houd toch je kop."zei Raven tegen Kiba.
"Kiba, van captain Hiroto moet jij nu ook op Raven letten. Omdat het een Rank 3 was die hem naar de Sou society had gebracht."zei ik zacht tegen Kiba terwijl ik aan zijn mouw van zijn kimono trok.
"Een Hollow, Rank 3? O niet echt handig. Ik doe mijn best wel. Ik ben geen oppasser. Dat is hij." Kiba wees naar Alexander die tegen een boom aanleunde, Rosette stond bij hem.
"Hoezo ben ik de oppasser?"vroeg hij verbaasd.
"Zo zie je er nou eenmaal uit. En pas jij nu even op Lady Hinata dan zorg ik ervoor dat Raven even opstaat. Hij hoort actief te zijn."zei Kiba hoofdschuddend. Snel klom ik in een boom, alles wat ik had moeten zeggen van captain Hiroto had ik al gedaan, ik hoefde me nu nergens meer mee te bemoeien. Alleen wanneer er een Hollow op ons pad kwam of wanneer we een ziel moesten helpen met oversteken naar de soul society.
"Raven, sta verdomme eens op, je veranderd zo nog eens in een papzak." hoorde ik Selene zuchtten.
"Kom je de boom uit, lady?"vroeg Kiba aan mij, ik schudde mijn hoofd, ik zat hier goed, "Goed wat jij wilt, dan probeer ik hem weer te laten opstaan. Het was net nog gelukt en nu ligt hij alweer op de grond. Handig."zei Kiba. Mijn ouders en captain Hiroto hadden me gewaarschuwd, en niet alleen voor de Hollows, dat wist ik, dat hoorde ik in hun stem. Er was ook ander gevaar.

naam: Kiba Grimjoww Hyuuga
leeftijd: 18
kleur ogen: grijs/blauw
soort : soulreaper
gave ( indien van toepassing ) : -
kleur vacht ( indien van toepassing ): -
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
verleden : Kiba is opgegroeid in de Soul Society, en moest af en toe naar de gewone wereld om de zielen te helpen met oversteken en Hollows te vermoorden. Tot zijn 10e verjaardag heeft hij als ene gewoon kind geleefd maar was wel in training als Soulreaper.
Elke soul society heeft een bepaalde kracht ( hinata heeft dat met bloesems/sakura) en die van Kiba is Ijsdraak, als hij in de sterkste vorm van de soulreapers (bankai) veranderd wordt zijn zwaard ook helemaal van ijs.
vrienden: soulreapers uit de soul society
familie: ouders- ingedeeld bij captain 2 en 3. Hij heeft 2 zussen- allebei ingedeeld bij captain 4. En 1 broertje die nog niet ingedeeld is.
overig: Kiba is nogal sarcastisch en spottend. Hij vind het leuk om mensen te plagen en irriteren.
foto:

Jasper Alec Brown












Die nieuwe gast was best oké, hij probeerde Raven wakker te laten blijven. Volgens hem was het gevaarlijk voor een normaal persoon om meteen weer te gaan slapen nadat hij uit de Soul Society was gekomen. Ik wist niet of het waar was, maar ik geloofde hem, ik was namelijk geen soulreaper, en hij wel, dus waarom zou ik hem niet geloven. Hij sprak vast wel de waarheid.
"He! Jochie, wordt eens wakker! Je kan hier niet slapen. En je mag niet slapen."hoorde ik Kiba boos zeggen, ik staarde naar Hinata die zich in een boom probeerde verstoppen. Wat was ze toch raar.
"En wanneer gaan we teug naar het strandhuis van Blake?"vroeg ik aan Selene, ze was naast me komen staan.
"Zodra Raven besluit om niet meer te slapen en gewoon even opstaat."zei Selen, ik knikte. Dit zou lang kunnen duren, heel lang, en ik had daar geen zin in. Ik wist niet eens waarom ik mee was gekomen.
"Raven! Als je opstaat en wakker blijft krijg je van mij een blauwe lolly."zei Alexander die Raven nu ook aan het irriteren was, ja je kon het zo noemen, Raven vond het irritant.
"Ik wil geen blauwe lolly, misschien later."antwoordde hij boos. Hij zou echt niet opstaan.
"Oke, Raven. De vorige keer was je dood gegaan nadat Indigo je had neergestoken met een simpel mesje van mij. Ik kan je hoofd afhakken met mijn zwaard, dan ben je ook weer dood en je geheugen kwijt." zei ik boos terwijl ik mijn zwaard al klaar hield. Raven stond boos en mokkend op. Hij wilde blijkbaar niet zijn geheugen kwijt en ook niet dood.
"En nu moeten we haar uit de boom krijgen."zuchtte Kiba terwijl hij naar de boom keek waar Hinata zich in had verstopt. Dat zou ook nog eens leuk worden., waarschijnlijk zou Hinata gillend wegrennen.
"Zou ze gillend wegrennen wanneer ik zou zeggen dat ik haar hoofd zou afhakken?"vroeg ik aan Kiba. Hij schudde zijn hoofd.
"Nee, ze zou haar soulreapers vorm aannemen, en jouw hoofd afhakken, als soulreaper is ze minder verlegen. Veel minder..."mompelde Kiba. O. Ik zou niet tot leven komen wanneer mijn hoofd er af gehakt was, dus ik hield me hier er gewoon even buiten. Dit mocht Kiba oplossen, hij was toch haar beschermer.
"Hinata. Kom uit de boom!"zei Kiba zuchtend.
"Nee."hoorde je zacht.
"Moet ik terug naar de Soul society en klagen bij je vader? Dat gaat je vader niet zo leuk vinden." zei Kiba serieus maar op zijn gezicht stond ene grijns.
"Nee!"riep Hinata geschrokken terwijl ze uit de boom viel, ze was er echt uit gevallen, doordat ze was geschrokken.
Kiba Grimjoww Hyuuga












Ik haatte het dat ik de oppasser van Lady Hinata moest zijn, ze was hartstikke irritant doordat ze zo verlegen was. Kon ze niet gewoon in haar soulreaper vorm blijven, dan zou ze tenminste niet zo verlegen zijn. Nu moest ik haar zowat met me meesleuren anders verstopte ze zich alweer in een boom.
"Waar gaan we eigenlijk heen en hoe heten jullie?" vroeg ik, alleen een persoon leek me te horen.
"We gaan naar het strandhuis. En ik ben Selene, dat zijn Alexander, Alec, Rosette, Ivy en Raven. Ze zijn zo erg in hun gedachten verzonken dat ze jou niet eens horen."zei ze grinnikend. Van de 4 meiden leek Selene me het normaalst. Ivy vond ik een beetje raar, qua gedrag, Rosette kwam nogal dreigend over, en Hinata had gewoon haar enge ogen. Het was helemaal niet gemeen bedoeld.
"En waarom trek jij op met deze mensen?"vroeg ik aan Selene terwijl ik Hinata nog steeds vast had bij haar arm.
"Waarom niet?" zei ze.
"Weet ik veel. Heb je geen familie? Jullie zijn allemaal tieners." zei ik.
"Jij bent ook een tiener." zei Selene.
"Ja inderdaad, maar ik ben 18 en ben hierheen gestuurd. Als ik zou kunnen zou ik zo terug gaan naar mijn familie."zei ik met een grimas. Ik zou graag terug willen naar mijn familie, ik zag ze al hartstikke weinig.
Raven Christian Marshall

Ik hing alweer op Alex' schouder. Deze was er overduidelijk niet blij mee om me mee te slepen en liep stug door, waardoor ik met een plof op de grond viel. Waarom lieten ze me niet gewoon slapen? Dat zou veel makkelijker zijn, en dan was ik minder lastig.
"Nouhou." zeur ik. Zij wouden zo graag naar huis gaan, ik niet. Ik wou slapen. Dan lieten ze me maar liggen, stelletje onnozels.
"Laat m gewoon liggen, dan zijn we er gelijk vanaf." Zegt Alec. Die hielt er duidelijk niet van dat ie vertraagd werd.
"Hij is gewoon moe ja." snauwde Ivy terug. Mijn meisje. Kabab, of hoe die jongen ook mocht heten, mompelde wat binnensmonds en gooide me over zijn schouder heen.
"Als je maar wakker blijft." zei hij op een waarschuwende toon.
Selene Howe

'Mijn halve familie bestaat uit goden.' Mompel ik, oké ik overdreef misschien een beetje. 'En daarbij zijn mijn ouders toch nooit thuis. Het is niet zo dat ik er echt iets aan mis.' Kiba fronst. Het volgende moment moet ik abrupt stilhouden om niet over Raven te struikelen. Kiba plukt hem uiteindelijk weer van de grond en neemt hem op zijn rug. En Alex is er stiekem heel blij mee dat hij van hem af is volgens mij.
'Misschien moeten we hem sterke koffie geven.' Stel ik voor.
'Ja want een hypere Raven is zo veel beter.' Zegt Alex sarcastisch.
'Dan kan ie in ieder geval zelf lopen.' Zegt Mitchel.
'Ik kan jullie horen hoor.' Zegt Raven boos.
'Nou en?' Merkt Alex droogjes op. Ik grijns. Arme Raven. Omdat niemand meer iets te zeggen lijkt te hebben valt het weer stil. Ik ga zwijgend naast Mitchel lopen die diep in gedachten is. Maar Ivy heeft andere plannen.
'Moeten we het er niet met de rest over hebben?' Vraagt ze. Zou ze weten dat haar wenkbrauwen nog steeds groen zijn?
'We kunnen beter wachten tot we weer terug zijn.' Merkte ik op. 'Anders moeten we alles twee keer uitleggen.'
'Hoezo zijn er nog meer?' Vraagt Kiba. Ik moet lachen om de geschrokken toon van zijn stem.
'Wacht maar af jongen. Er komen zelfs dagelijks nieuwe mensen bij.' Zeg ik.
'Dagelijks is overdreven.' Zegt Ivy.
'Ongeveer wel hoor. Gemiddeld. Dat Mitchel, Alec en William nou allemaal op dezelfde dag aankomen.'
'Hadden we gewoon goed gepland.' Zegt Mitchel
'Uhu.' Zegt Alec.
'Laten we een spelletje spelen. We gaan allemaal raden wie er morgen komt en wie het dichtste bijkomt krijgt een snoepje.' Grap ik.
'Dan wil ik een lolly.' Zegt Raven.
'Moet je het wel eerst raden.' Merkt Ivy droogjes op.
Kiba Grimjoww Hyuuga












Ik was tegenwoordig oppasser, en gene soulreaper meer. Nu mocht ik Raven gaan dragen omdat hij weigerde te gaan lopen, ik had hem alweer de gevaren verteld van als hij nu zou gaan slapen maar hij luisterde niet.
"Dit keer gaat captain Hiroto je niet hlpen als je daar bent, dan moet je zelf de weg terug vinden naar de gewone wereld, natuurlijk zijn er soulreapers die je kunnen helpen maar die doen het niet omdat ze geen tijd voor je hebben. Dus luister gewoon naar me en blijf wakker." zei ik zuchtend tegen hem.
"Laat hem gewoon slapen. Hij is moe."zei zijn vriendinnetje- tenminste ik nam aan dat het zijn vriendinnetje was.
"Als jij jouw vriendje kwijt wilt is het jouw probleem, ik ga hem niet terug halen, en zorg ervoor dat gene van de andere soulreapers hem gaat helpen. En dan zit hij daar vast, en misschien wordt hij wel ontvoerd door een Hollow die naar binnen heeft kunnen glippen en die eet hem dan. Hollows eten namelijk gewoon mensen." snauwde ik tegen zijn vriendinnetje. Wat was ze toch irritant, net als Raven. Ik was hier als beschermer van Hinata gekomen niet als oppasser van Raven. Doordat ik nu Raven droeg had ik Hinata's arm os gelaten en was ze verdwenen, ik wist dat ze voor ons uit liep, want ze was namelijk weggerend en ging niet nog slomer dan iedereen hier lopen. Nee, de Uzumaki's zaten altijd vol energie, alleen was Hinata een soort vaan een uitzondering, ze had namelijk hartstikke veel energie maar was hartstikke verlegen, wat dus heel vervelend was.
Een ranzige geur drong mijn neus binnen en doordat het zo sterk was wist ik meteen dat het een rank 2 Hollow was. En toen hoorde je al het gegil. Hinata zat keihard te gillen.
"Wat was dat?"vroeg Selene geschrokken.
"Verdomme. Hinata!"schreeuwde ik boos terwijl ik met Raven op mijn schouder begon te rennen, hij was niet zo zwaar dus was ik ook niet weer heel veel langzamer. De mensen met wie ik was begonnen ook te rennen. Ik stopte zodra ik de Hollow zag, hij had Hinata vast, ze zat wel in haar soulreapers vorm, haar zwaard, was in tweeën gebroken en lag op de grond. De Hollow had een mensenvorm aangenomen, maar je zag dat hij geen mens was door de gapende gat in zijn buik- hij had een ontbloot bovenlijf, hij had alleen een soort van jasje aan- en de halve masker dat een deel van zijn gezicht bedekte. Alle Hollows die een mensenvorm aannamen hadden een masker en een gapende gat ergens op hun lichaam. Het was wel heel duidelijk dat het een rank 2 Hollow was. De personen om mij heen slaakten geschrokken kreetjes, hij had dus besloten om zichzelf aan de rest ook te laten zien.
"Waarom schrikt iedereen?"hoorde ik Raven vragen.
"Ja dat wil je nu wel weten he?"snauwde ik boos in zijn richting terwijl ik hem op de grond liet vallen.
"Wooow! Wat is dat?" riep Raven geschrokken, maar in zijn stem zat ook verbazing.
"Dat is een hele gevaarlijke monster, die jouw wilt opeten."snauwde ik tegen hem. Ik liep naar voren en stopte 2 meter voor de Hollow, met een snelle beweging pakte ik mijn zwaard en zei: "Banka." Mijn zwaard veranderde helemaal in ijs, en was voor een normaal persoon ook hartstikke koud en zij zouden waarschijnlijk bij de eerste aanraking al bevriezen. Niet voor altijd, gewoon voor een tijdje. Doordat ik mijn zwaard een ijsdraak was hield ik automatisch niet van zonnige en warme dagen. De Hollow begon te lachen en Hinata begon steeds harder te huilen, ik merkte nu pas dat zijn vingernagel zo scherp was dat je het net als een mes kon gebruiken.
"Ik wil niet vechten. Ik wil alleen maar waarschuwen. Jij en je vriendjes zijn gewaarschuwd, en we gebruiken de jongen."gromde de Hollow, hij liet Hinata los en duwde haar van zich af waardoor ze struikelend op de grond viel. De Hollow verdween al voordat ik iets kon doen.
"Wat gebeurde er?"vroeg Alec op verveelde toon.
"We zijn zojuist gewaarschuwd. En ze gebruiken Raven."denk ik mompelde Selene, iedereen was even verbaasd als mij.
"Ja, maar voor wat?"zei ik, ik keek naar Hinata die naar haar kapotte zwaard toe was gekropen, hij was weer veranderd in een tak, 2 stukken tak, met een paar bloemblaadjes.
"Sakura is dood."mompelde ze verdrietig terwijl ze de twee takken opraapte.
"Je zus leeft hoor."zei ik, waarom zou het nu opeens over haar zus hebben.
" Nee, ik heb het over mijn zwaard, die had de krachten van de sakuraboom, de bloesemboom. Vandaar de bloesemblaadjes."snufte ze.


Hinata Uzumaki








De nagel van de rank 2 voelde ik nog steeds, hij had er mee in mijn nek lopen boren. Ik voelde bloed langs mijn nek sijpelen maar dat deed me niets. Ik had geen zwaard meer. Als ik een nieuwe wilde moest ik naar de Soul society om een nieuwe te creëren. Maar ik wilde niet naar de Soul society. Ze zouden me raar aankijken. Zonder het te merken was ik weer een normaal mens, en voelde me hartstikke verlegen.
"Heeft hij je pijn gedaan, Lady Hinata?"vroeg Kiba aan mij, ik durfde niets te zeggen dus mompelde ik iets maar tegen mijn kapotte zwaard. Zonder zwaard was ik nutteloos.
"Een wond, maar het geneest zo weer."mompelde ik.
Ivy Silva Viridi

Dat ding, die Hollow, ik krijg er een raar déjà-vu gevoel van. Maar ik kan niet bedenken van waar en wanneer... Ik haat hervalt ik iets niet weet. Ik ben gestopt met het tegenspreken van de anderen. Razz zal z'n slaap maar een andere keer in moeten halen. Ik probeer me te concentreren op wat er gebeurt en wat er gaat komen. Maar mijn gedachten worden telkens terug gezogen naar dat vervelende gevoel. Wat zie ik over het hoofd?! Ik grom gefrustreerd. Alec naast me kijkt me vragend aan. Ik versnel mijn pas en ga voor hem lopen. Dt lijkt me een prima hint om geen gesprek aan te knopen. Dan schiet het me te binnen. Met een schok sta ik stil. Die boom! Die vervloekte rot-boom! Het voelde precies hetzelfde als toen ik erin vastzat. Waarom ben ik hier nog? Het was altijd mijn idee geweest om weg te gaan. Ik wil niet terug naar het strandhuis. Of naar de anderen. Ik wil dit oplossen. Maar oma zegt dat ik Selene nodig heb. Jezus, waarom is alles zo ingewikkeld!?! Ondertussen is de hele groep langsgelopen. Niemand had iets gevraagd. Zouden ze het merken als ik er vandoor ging? Nee. Dat kan ik niet maken. Zij hebben Raven. Mijn Raven. Ik kan toch niet zonder hem weggaan?! Snel klim ik in een boom. Via de bomen haal de anderen in. Maar zelfs daarna blijf ik boven. Ik wil er niet bij horen, besef ik. Ik wil, zoals het altijd al was, mijn oude leven terug. En ik zal het terugkrijgen! Denk ik grimmig.
Hinata Uzumaki












Ik had niet verwacht dat de wond zo veel pijn zou doen in mijn nek.
"Je hebt er last van, of niet soms?" vroeg Kiba aan mij.
"Nee, maar waarom kleed jij je als een meisje?" vroeg ik aan hem. Kiba keek me raar aan.
"Je begint te hallucineren. Raar. Dat hoor je niet te doen." zei Kiba die me nu over zijn schouder heen gooide en Raven met zich mee trok. Ik hoefde niet meer te lopen en liet me slap over Kiba's schouder hangen. Ik was moe, ja dat was ik. Ik was uitgeput en had pijn. Ik had mijn ogen gesloten en viel langzaam in slaap

Ik werd gillend wakker, ik had zojuist een levende droom gehad. Een Hollow kwam me waarschuwen nadat ik inslaap was gevallen. Het was niet dezelfde Hollow als die iedereen kwam waarschuwen.
"Wat is er?"Kiba kwam de kamer ingestormd.
"gedroomd. Over een Hollow."mompelde ik terwijl ik mijn gezicht in mijn kussen verborg. Ik wist niet eens waar ik was, maar dat kon me niets schelen. Ik wilde slapen en niet aan mijn zwaard denken.
"Ik heb je ouders ingelicht." zei Kiba, meteen was ik klaarwakker.
"Wat zeiden ze?" vroeg ik zacht.
"Dat ze het handiger vinden dat je terug naar de Soul society komt, en ze willen dat iedereen hier komt. Maar ik weet niet echt hoe ik dat moet zeggen." zei Kiba.
"Dus wij moeten naar de Soul society?" Selen stond in de deuropening en keek Kiba streng aan.
"Alleen als jullie willen. Captain Uzumaki vind het handiger dat jullie daar heen komen zodat jullie worden beschermd vooral nu een Hollow ons heeft aangevallen of eigenlijk bedreigd, of eigenlijk heeft gewaarschuwd."zei Kiba.
Alexander Jared Fox








We waren weer in het strandhuis van Blake, terwijl Hinata zat te slapen had ik haar wond geheeld, het zag er gewoon ranzig uit vond ik. Hoe veel minuten waren er al voorbij.
"Gaat het met jullie?"Blake kwam de kamer in. Niemand zei iets.
Selene kwam naar beneden met Kiba achter haar aan en Kiba sleurde Hinata weer met zich mee. Ze keken alle drie heel serieus. Wat hadden zij nu weer.
"Ik heb een mededeling uit de Soul Society voor jullie."zei Kiba, zijn stem was hard en ergens ook wel een beetje verveeld.
"En dat is?"vroeg William.
"De Soul society, of eigenlijk captain Uzumaki, Hinata's vader, heeft jullie een sort van uitgenodigd om een paar dagen in de Soul society te verblijven tot dat ze weten waarom er een Hollow ons heeft bedreigd en wat de gevaar precies is."vertelde Kiba.
"Even terug spelen, wat is een Hollow? En wanneer heeft hij jullie bedreigd."zei Liam. Kiba begon zuchtend alles uit te leggen, hij vond het niet leuk, maar hij was degene die blijkbaar de Soul society had geïnformeerd over alles wat er de afgelopen uren was gebeurd.
"En daarom nodigt mijn captain, jullie uit om daar even te komen. En maak je geen zorgen het is in de Soul society precies het zelfde als hier, maar mooier. En de soulreapers doen jullie niets."zei Kiba.
"En hoe zit het met de bloeddrinker hier? Ik neem aan dat jullie het niet leuk vinden als een van jullie daarlijk dood is."merkte Rosette op.
"Er zijn dieren.... Daarop kan hij jagen."zei Kiba twijfelend.
"En waar verblijven we?"vroeg ik nu.
"In een huis. In het huis van de captain."zei Kiba.
"Maar als we gaan, wees niet onbeschoft. Mijn vader houd niet van onbeschofte mensen. Maar waarschijnlijk is hij er bijna nooit." mompelde Hinata, ze stond achter Kiba en hield zijn mouw weer vast, net een klein kind.
"Dus we zijn uitgenodigd, zodat zij ons in de gaten houden? Ik vind het wel oke, zolang ik geen oppasser hoef te zijn."zei ik. Het kon mij nu ook helemaal niet schelen waar we heen zouden gaan.
"Moet ik dan ook weer daar heen en die enge gast zien, die ene captain Hiroto?" vroeg Raven verveeld en boos.
Raven Christian Marshall

Stomme mensen. Ik kan niet meer slapen, en het is stront vervelend. Kabab had me aan mijn arm meegesleept. Nu was ik chagrijnig, lekker dan. Ik mocht ook geen lolly. Stomme mensen. Ik gromde luid toen iemand op de deur klopte. Hinata opende de deur en keek de dinkere kamer door, waarna haar blik op mij viel.
"We moeten gaan." mompelde ze, haast onverstaanbaar.
"Ik ga niet mee." mompelde ik chagrijnig.
"Je moet." de irritante stem van Kabab kwam er ook nog eens bij.
"Laat me gewoon slapen man." snauwde ik naar hem.
Kiba Grimjoww Hyuuga












Wat was die Raven irritant, ik kon er ook niets aan doen dat de soul society hem wilde beschermen, iedereen hier wilde beschermen.
"Ga weg Kabab." mompelde Raven boos.
"Mijn naam... Is GEEN KEBAB. Maar Kiba. Je spreekt het uit als Kieba."snauwde ik naar hem.
"Je mag slapen in de soul society."mompelde Hinata.
"Dat wil ik niet."snauwde Raven. Ik rolde met mijn ogen en hoorde Hinata iets mompelen, iets van Byakugan. Ze tuurde uit het raam.
"Tijd om te gaan."zei ze met een enorm hoog stemmetje, ze was nerveus, "Ze zijn met een hele groep." En toen rook ik ze ook. We hadden geen tijd meer om te verliezen. Ik gooide Raven over mijn schouder en denderde met Hinata de trap af, naar de woonkamer. Niemand hier wilde mee, maar nu waren we echt in gevaar en ik zou de Hollows niet allemaal aankunnen en Hinata al helemaal niet.
"Ze willen ons als verzamel stukken. Voor hun paleis. Ik kan hun gedachten horen."zei Liam die nu opeens naast me stond.
"Dan moeten we meteen weg."zei ik.
"Er is altijd wel gevaar."mompelde Ivy boos.
"Ja inderdaad."zei ik terwijl ik een opening naar de Soul society maakte, "Naar binnen nu." Ik duwde iedereen de opening binnen en ging zelf als laatst om weer af te kunnen sluiten.
'Wat gebeurd er?"vroeg Blake in paniek.
"We zijn aan het vluchten."zei Hinata.

De helft van de mensen waren zodra we bij het huis van de captain waren flauwgevallen, alleen de vampier, Selene, Hinata en ik waren wakker. Selene was nu met de captain in een gesprek. Waarover wist ik niet. Hij wilde waarschijnlijk weten of ze nog familie had. Hinata was in gesprek met haar moeder. Haar ouders zouden vandaag alweer vertrekken, naar de normale wereld zodat ze konden uitzoeken of de Hollows ons echt als verzamelstukken wilden. Selene en de captain kwamen weer binnen.
"Jullie blijven hier maar voor een paar dagen, maak je geen zorgen. Jullie mogen hier alles doen wat jullie willen. Het is net als de normale wereld."zei de captain tegen degene die niet flauwgevallen waren.
"En jij blijft bij hun in de buurt Kiba." Ik zuchtte boos, ik moest nu toch als oppassertje spelen.


naam: Sienna Naomi Wright
leeftijd: 18
kleur ogen: Karamelkleurig
soort : Engel
gave ( indien van toepassing ) : Kan door haar te concentreren een schild bouwen om zich heen waardoor geen geluid , geen licht en geen gevaar bij haar kan binnnendringen. / Kan nadat ze een keer een liedje gehoord heeft hem al helemaal op de piano naspelen.
kleur vacht ( indien van toepassing ): -
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
verleden : Wie haar ouders zijn , weet ze niet. Ze is als klein meisje op de wereld gezet en heeft tot haar 12e bij een pleeggezin gewoond. Daarna studeerde ze tot haar 15e. Verder ging ze niet om dat ze er niet mee kon omgaan dat ze engel werd. Nu wil ze haar studie toch weer oppakken.
vrienden: De rest van de persoon i think..
familie: Heeft ze niet , maar schouwt de anderen als haar family.
overig: Kan goed zingen en piano spelen
Selene Howe

'Het ziet er overigens naar uit dat die howwo's' Begon ik toen de rest weer zo goed als bij was.
'Hollows' Verbeterde Kiba me.
'Die ja. Het ziet er dus naar uit dat de Hollows niet ons enige probleem zijn.' Zeg ik.
'Wat is er dan nog meer?' Vraagt William.
'Dat weten we dus nog niet. Maar er is iets groots op komst.' Ik wisselde even een blik met Ivy.
'Wat het ook is de goden weten er van.' Voegt ze toe.

Sienna Naomi Wright


'Ik moet een plek vinden waar ik kan slapen om mijn studie af te maken ' mompelde ik tegen de laptop in de bibliotheek. Ik tikte op het toetsenbord.
Ik tikte wat in en ik kwam op een Meisje uit genaamd Blake.

Ik heb mijn appartement niet altijd nodig en daarom wil ik hem verhuren aan mensen die studeren in Treasure springs. Het is een groot appartement , met ruimte voor je studie , andere hobby's en wat feestjes.

Neem contact met me op
en bel naar dit nummer : 061234567

Groetjes Blake

Ik haal mijn telefoon uit mijn zak. Ik tik het nummer in. Ik begin wat moeilijker te ademen hopelijk neemt iemand op. De lijn gaat over. 'Met Blake' zei een meisjes stem. 'Met Sienna , ik bel over je advertentie' antwoorde ik voorzichtig. 'Nou , eigenlijk loopt die advertentie niet meer , ik maak er nu zelf gebruik van met wat vrienden , maar er is nog een kamer vrij , als je wilt kan je die wel nemen? Dat je anders maar naar hier komt en dan even kennis kunnen maken en of het met de rest klikt. ' stelde Blake voor. 'Geen probleem , dan zal ik zo snel mogelijk komen nadat ik alles heb ingepakt' antwoorde ik. Blake gaf me het adres en we spraken af dat ik over 2 uurtjes bij haar te zijn. Gelukkig ben ik nu maar een kwartier bij haar vandaan. Dus ik vertrek terug naar mijn kleine hotelkamer.
Hinata Uzumaki












Het voelde goed om weer in de soul society te zijn, maar dit keer zat ik hier ook met andere personen die geen soulreapers waren. Het was maar voor even zei mijn vader, voor een paar dagen. Voor mij waren het te veel dagen. Ik wilde hier niet met mensen zitten die ik amper kende.
Samen met mijn moeder liep ik door de tuin, mijn ouders hadden een ouderwets Japanse tuin, maar we waren niet eens Japans. Ik stond op het bruggetje boven het vijvertje samen met mijn moeder.
"Zijn het je vrienden?"vroeg mijn moeder.
"Niet echt." mompelde ik binnensmonds. Mijn moeder lachte.
"Komt het door je ogen dat je geen vrienden maakt?"
"Ja. Maar dat maakt niets uit. Ik heb altijd jullie nog en Sakura." Ik haalde mijn schouders op. Mijn moeder lachte en liep weg zonder nog iets te zeggen. Ik durfde mijn ouders het niet te vertellen, dat mijn zwaard kapot was. Ze zouden kwaad worden.

Kiba Grimjoww Hyuuga












Raven was zich aan het vol proppen met eten dat een of andere bediende hier had gemaakt. Ik was geschrokken van de hoeveelheid voedsel dat hij naar binnen werkte. Wat iedereen hier deed kon me niet vel schelen, ze konden dit eigenlijk als een soort vakantie beschouwen.
Volgens Selene en Ivy waren de Hollows niet het enige probleem, er was nog iets, iets groters volgens hun en hun goden. Maar wat?
"Hoe oud ben je Kiba?"ik schrok door de heldere stem van Selene.
"Sorry, wat zei je?" zei ik verward/
"Hoe oud ben je?"
"18. Maar de meeste soulreapers hier buiten zien er jong uit maar zijn al hartstikke oud, net als vampiers. Maar ik besta serieus pas 18 jaar. Net als Lady Hinata, zij is bestaat ook pas 15 jaar."vertelde ik.
"Dus de meeste personen hier zijn heel oud?"
"Ja."
"Waarom noem je Hinata Lady Hinata?" Selene keek me vragend aan.
"Omdat Lady Hinata hoger dan mij staat, haar vader is een hele hoge captain, en ik ben haar beschermer dus moet ik haar wel Lady noemen. En als ze een jongen was geweest zou ik haar His Lordship moeten noemen."grinnikte ik, "Maar vertel jij eens iets over jezelf."
"Uhm.. Oke." mompelde ze.
Selene Howe

'Wat wil je weten?' Vraag ik.
'Hoe oud ben jíj?' Vraagt hij.
'Zestien.' Mompel ik.
'Dat is jonger dan de meeste hier.' Merkt hij op.
'Waarom zo verbaasd?' Vraag ik.
'Omdat je zo leidinggevend bent.' Zegt hij.
'Valt wel mee toch? Ik voel me gewoon verantwoordelijk voor die mensen. '
Ivy Silva Viridi

Ik heb echt geen energie meer over hiervoor. Ik ben moe. Ik heb genoeg van al dit gedoe en ik wil naar huis. Sinds we hier zijn aangekomen heb ik niets gedaan behalve hangen, eten en slapen. Ik leek Raven wel. Niet vervelend bedoeld hoor. Maar toch. Kreunend laat ik me van de bank afrollen. Niemand kijkt er meer van op. Ik zal op het moment wel niet echt gezellig gezelschap zijn. Boeiend. Raven is eindelijk klaar met eten. Niet dat ik dat kan zien, maar het eeuwige gekauw is gestopt. Ik lig nog altijd met mijn neus tegen de grond. Het ligt echt niet fijn. Boeiend.
'Hé Iv?' Een hand schudt aan mijn schouder. Ik maak een kreunend geluid.
'Ivy, sta nou eens op.' Ravens stem klinkt geïrriteerd, maar ik hoor er ook een beetje bezorgdheid in. Ik kan mezelf er niet toe zetten om boeiend te denken, laat staan te zeggen.
'Jezus Ivy!' Ineens verdwijnt de grond en lig ik in de armen van Raven.
'Laat me.', zeg ik en ik duw slap tegen zijn borst. Ik kan makkelijk wegkomen maar waarom zou ik. Boeiend. Hij neemt me mee naar een rustig plekje en zet me neer. Meteen laat ik me weer op de grond vallen.
'Gaat het wel?' Bezorgd kijkt hij me aan. Ik zucht.
'Ziet het er zo uit?' Ik bijt op mijn lip. Ik probeer om de tranen binnenste houden. Ik kan mijn ongeïnteresseerde act niet volhouden, en al helemaal niet tegen Raven. Natuurlijk heeft hij me door.
'Oh, Ivy...' Hij laat zich op zijn knieën zakken en trekt me op schoot. Ik klamp me vast aan zijn borst.
'Ik weet het niet meer Razz...' Ik snik nu onbeheerdst. 'I-ik h-hou het ge-gewoon niet vo-ol!' Ik heb de nijging om te gillen.
'Stt...' Hij strijkt over mijn haar. 'Het komt wel goed.'
Ik wens dat ik hem kan geloven.
Sienna Naomi Wright.


Voorzichtig rol ik mijn koffer achter me aan. Met mijn tas in mijn handen. De bus geen goed idee , de vorig keer kreeg ik al ruzie met een of ander mens die vond dat ik mijn tas weg moest zetten. En vliegen kan ik al helemaal niet doen hier , hier lopen teveel mensen. Na 10 minuten langs de kust te hebben gelopen kom ik bij het appartement aan , nou ja appartement ik kan het net zo goed een strandhuis noemen , want wow wat is het groot. Ik bel aan en mijn hart begint harder te kloppen. Er wordt opengemaakt en ik sta oog in oog met een meisje. Ze heeft bruin haar dat een kleine slag heeft. 'Hoi ik ben Sienna , ik ben opzoek naar Blake. ' vraag ik aan haar. 'Dat ben ik , kom maar verder' zei Blake. Ze houdt de deur open. Ze probeert een tas van me aan te pakken maar ze komt er niet goed mee overweg. 'James , help me even alsjeblieft ' roept ze naar boven en er verschijnt een jongen aan de trap. Hij kijkt me aan. 'Aah , van de advertentie , ik ben James , de vriend van Blake' Hij neemt de spullen over en samen lopen we naar boven. 'Ik hoop dat je er aan went dat je tussen engelen , meerminnen , vampieren , katvampieren etc zit ' gaf ik toe. James grijnsde. 'Naja ik ben zelf een engel dus dan zal het wel niet zo erg zijn'antwoord ik. Blake glimlacht. 'De rest is er niet en ook wij zijn pas sinds vanmorgen terug' vertelde Blake.
Raven Christian Marshall

Ergens in een van de vele gangen in het huis, zit ik - met Ivy - op een vensterbank die uitkijkt over een typische ouderwetse Japanse tuin. Zodra ik op probeerde te staan, klemde Ivy zich beter aan mij vast en kon ik me niet meer bewegen. En dat nog wel in haar slaap. Ik heb nu alle moeite om niet in slaap te vallen. Als ik dat zou doen, flikkerde we uit het raam en ben ik bang dat ik het niet zou overleven. Of Ivy en ik niet. Ik zou mijn nek breken, en Ivy zou een fatale klap oplopen. Wel, als ik niet in slaap viel gebeurde het ook niet. Moest Ivy maar niet zo aanstekelijk zijn met haar slapende gezicht. Ze zag er erg schattig uit. Ik durfde haar niet wakker te maken. Alsof er een brand was, hoorde ik Hanita iets gillen, wat duidelijk naar mij toe was. Alleen kon ik het niet verstaan

Hinata Uzumaki





Ik begon te gillen toen ik de Hollow achter Raven zag, hij was groot en eng. Raven en Ivy keken me raar aan toen ik naar hen toe rende met een vaas, ja een vaas, ik had geen wapen vandaar. Gillend gooide ik de vaas tegen de hollow aan, het deed de hollow niets, de vaas viel in miljoenenstukjes op de grond. Mijn moeder zou mij vermoorden als ze wist dat ik zojuist haar favoriete vaas kapot had gemaakt.
"Ga weg."riep ik paniekerig tegen Raven en Ivy, zij zouden meteen doodgaan wanneer de Hollow hun aanviel, maar ik had nog een hele kleine kans om toch in leven te blijven. Hoe kon de Hollow in mijn ouders huis komen? Mijn ouders de huis was zwaarbeveiligd door allerlei soulreapers.
"Lady Hinata!"KIba kwam de kamer ingerend, alweer op tijd. Hij duwde Raven, Ivy en mij hardhandig een andere kamer in en deed de deur op slot. Ik wilde weten wat hij aan het doen was, ik wist dat het geen hele gevaarlijk Hollow was, maar een simpele die zo te doden was door Kiba. Ik ging op de vensterbank zitten en beet op mijn nagels, een slechte gewoonte.
"Waarom komen er de hele tijd Hollows in mijn buurt?'vroeg Raven aan mij, hij verwachtte een duidelijke verklaring maar die had ik niet.
"Misschien omdat jij de hele tijd wilt slapen?"mompelde ik terwijl ik hem niet aankeek. Ik moest nu echt aan een nieuw wapen komen, aan een nieuwe zwaard dat speciaal voor mij was gecreëerd. De deur ging open en Kiba kwam binnen met bloed op zijn handen en zwarte kimono. Ivy slaakte een gilletje.
"Het is niet mijn bloed, maar dat van de Hollow."zuchtte hij, "Lady Hinata jij gaat nu meteen voor een nieuwe zwaard zorgen en voor jullie 2 vind ik ook wel iets, dan kunnen jullie je tenminste zelf verdedigen." zei Kiba die zijn handen aan zijn kleding af veegde.
"Nu stink ik, geweldig."zijn stem zat vol walging, boos wandelde hij de kamer weer uit en raven en Ivy volgden hem de kamer uit. Hoe zou ik mijn ouders kunnen vertellen dat ik mijn zwaard kwijt was? Mijn moeder zou nog mild reageren maar mijn vader..... hij zou woedend zijn.
"Lady Hinata. Meekomen naar beneden. Ik wil dat het daar eerst wordt ontsmet voordat jullie weer in dat gedeelte van het huis mogen ronddwalen."schreeuwde Kiba naar mij vanaf de trap, natuurlijk wilde hij dat, het stonk hier nu naar een dode Hollow. En dat was al verschrikkelijk genoeg. Ik waggelde naar de trap toe. In dit gedeelte van het huis zouden we voor een dag dus niet meer komen, nou ja er waren nog andere gangen in het huis en andere kamers en dan hadden we nog een mooie ouderwets Japanse tuin. En dat was goed genoeg voor mij.
"Als je antwoorden wilt moet je naar mijn vader."fluisterde ik tegen Raven toen ik wegliep, of eigenlijk wegrende naar buiten. Ja mijn vader zou vast wel alle antwoorden hebben. Dat had hij meestal wel.





Re: Nop! [message #40 is a reply to message #39] Tue, 03 December 2013 20:33 Go to previous messageGo to next message
  Sophietjuh99 is currently offline  Sophietjuh99
Messages: 249
Registered: December 2013
Member
Blake Sophie Dawn.



Sienna was haar kamer een beetje in aan het richten dus ik zat samen met James film te kijken. James had zijn armen om mijn middel geslagen zodat hij me bij elke beweging kon helpen , het schijnde dat ik dus nog maar 1 maand zwanger zou zijn en ik was het pas 2 maanden . Meerminnen gedoe. Ik legde mijn hoofd op James schouder. En opeens voel ik schopjes in mijn buik. 'James , ik voel hem , ik voel de baby' zei ik blij. James kijkt me blij aan en trekt me op mijn schoot zodat hij gemakkelijk zijn handen op mijn buik kon leggen.
Raven Christian Marshall

Stomme wezens, die Heinen. Het begon in ieder geval met een H, maar als je te moe bent om te functioneren, kun je ook niks verstaan. Ivy durfde niet te slapen, aangezien Kabab net had gezegd dat ze achter me aan gingen omdat ik veel sliep. Ik lag nu languit op het zachte bed, wat me zowat verzwolg in zijn zachtheid. Zo'n bed wat inzakt als je er alleen maar een veertje op legt. Heerlijk liggen ze.
"Auw, godver! Hebben ze hier ook muggen?" siste ik toen er in mijn bovenarm geprikt werd. Had ik maar een shirt aangetrokken, in plaats van een t-shirt. Dan konden ze me ook niet prikken. Ik haatte muggen, vieze beesten waren het. Ik mompelde wat onverstaanbaars, gaapte en plantte mijn hoofd weer in het zachte kussen.
Ivy Silva Viridi

'Auw!', roep ik terwijl ik recht ga zitten. 'Waar was dat nou weer voor nodig?'
Raven had met z'n vlakke hand op mijn voorhoofd geslagen. Geïrriteerd wrijf ik over de plek.
'Stomme muggen!', murmelt hij. 'Er zat er een op je hoofd.'
'Ja, sure.', zeg ik en laat me weer in het kussen zakken. Niet om de slapen hoor. No way. Ik ga echt niet slapen als die Hollows daardoor komen. Raven draait zich van me af en begint zachtjes te snurken. Ik vlieg weer overeind en schud hem wakker.
'Razz, alsjeblieft. Dadelijk komt er weer zo'n ding.'
'Ik wil slapen.', kreunt hij.
'Jammer dan! Je gaat nu echt niet slapen. Veel te gevaarlijk!' Jeetje, het speet me echt dat ik toen tegen Kiba en Hinata in was gegaan. Raven mag echt niet slapen!
'Nouw... Laat me nou gewoon...' Hij wil zich weer wegdraaien. Ik grijp z'n schouder.
'Nee. Als je niet mee wilt werken doen we het op mijn manier.', sis ik.
'Ik weet wel een manier om je wakker te houden hoor...' Ik fluister nu zachtjes met mijn lippen tegen zijn oor. 'Wil je liever de leuke of de vervelende manier?'
Nu heb ik zijn aandacht wel. Ik kietel zachtjes met mijn staart in zijn nek.
'Ik heb wel interesse in de leuke manier...', zegt hij zachtjes. Ik lach zachtjes en begin kusjes in zijn nek te planten. Plotseling verstijf ik. Ravens halsslagader ligt vlakbij mijn mond. Zo simpel. Zijn hartslag bonst in mijn oren. Zo makkelijk... Vuur laait op in mijn keel. Ik voel mijn scherpe hoektanden tegen mijn tong. Nee. Streng spreek ik mezelf toe. Niet Raven. Hij niet. Nooit. Ik hou mijn adem in. Het vuur in mijn keel verdwijnt bijna helemaal. Ik glimlach opgelucht. Ravens hand strijkt over mijn rug.
'Ik hou van je.', fluistert hij in mijn oor en drukt zijn lippen op de mijne. Ik hou ook van jou, denk ik gelukkig.
James Blaze Thompson

Als een of andere kunstenaar zat ik heel geconcentreerd lijntjes te trekken. Als het niet goed ging, zou blake niet tevreden zijn. En dat wou ik niet. Uiteindelijk - na een week dag en nacht opgesloten in de kamer gezeten te hebben en Blake bijna moeten vastbinden omdat ze zo nieuwschierig was, was het uiteindelijk klaar. De muurschildering was klaar. Het duurde niet erg lang, aangezien ik nog steeds sneller dan de mens was. Ik plofte neer op de grond en zuchtte. Ik was ein-de-lijk klaar.

Hinata Uzumaki













Ik liep door de tuin, het was er rustig en vredig alsof de Hollow van net nooit had bestaan, nooit was langs geweest. Zo rustig was het er. Het enige wat je hoorde was het getjirp van de vogels. Ik had mijn moeder of mijn zwaard verteld en verrassend genoeg was ze niet boos, ze vond het eigenlijk best grappig zei ze. Strompelend iep ik door de tuin nu met mijn handen in mijn zakken en mijn blik op de grond gericht. Ik struikelde over een voet heen, dat van Kiba. Geweldig hij zat gewoon in de tuin te slapen. Had hij nooit gehoord van kamers en bedden? Ik had geen zin om op te staan dus bleef ik maar op de grond liggen.

Kiba Grimjoww Hyuuga













Ik rekte me uit en wreef in mijn ogen. Ik had heerlijk geslapen nadat ik mezelf gewassen had omdat ik stonk. Gapend keek om me heen en mijn bik viel op een slapende Hinata op de grond. Wat deed zij nou weer hier?
" Lady Hinata."Met mijn voet porde ik haar in haar zij terwijl ik zelf nog op de grond zat.
"Slaap je?"vroeg ik.
"Nee."mompelde ze, "En blijf van me af." Ik grinnikte en stond op waarna ik haar bij haar oksels beet pakte en rechtop zette.
"Jij hoort binnen te slapen en niet op de grond, Lady Hinata." zei ik.
"Ik sliep niet."mompelde ze.
"O ja? Daarom lag je zeker op de grond?" zei ik spottend.
"Ik was gestruikeld over jouw veel te grote voet."mompelde ze zo zacht dat ik het bijna niet verstond, "En ik had geen zin om op te staan." Ik zuchtte, en sleepte Lady Hinata met mij mee naar binnen en liet haar achter op de bank. Ik wist dat er heel veel soulreapers hier in de buurt waren om ons te beschermen, ze waren gewoon goed verstopt. Heel irritant. Ik plofte neer op een kruk en keek de kamer rond. Alleen Selene, Liam en Lady Hinata zaten hier ook. Selene en Liam leken zich allebei te vervelen, wat ik best begreep.
Raven Christian Marshall

"Je ziet er erg schattig uit." Grinnikte ik. Haar wangen hadden een dieprode kleur, en haar haar stond bijna rechtovereind. Nee, we hadden het niet gedaan, maar zoenen kon ook nogal ruig zijn. Ze had me volgens mij bijna tegen de muur vastgepind. In ieder geval, mijn shirt lag nu wel aan flarden op de grond. Stoute Ivy... Ach, ja. Ze hebben er vast nog wel een hier ergens. Ik mompelde wat onverstaanbaars en gaapte. Volgens mij zou Ivy me nog in een bak met pirania's gooien als het nodig was.
"Raven, niet slapen." mompelde Ivy, toen ze zag dat mijn ogen dichtvielen, terwijl ze me door elkaar schudde. Ze kon volgens mij wel een kanon naast me afgeschoten hebben, ik viel uiteindelijk in een eindeloze zwarte sleur.

Ivy Silva Viridi

'Razz?' Jeetje, wat een slaapkop. Ik schudt hem weer door elkaar. 'Raven! Niet slapen!'
Oké dan, tijd voor plan B. Ik geef hem een laatste duw en vlieg dan de kamer uit.
'Selene!', brul ik door de gang.
'In de woonkamer!', hoor ik gedempt. Ik storm de woonkamer binnen. Alleen Liam, Selene, Kiba en Hinata waren er.
'Raven slaapt weer en ik krijg hem niet wakker. Ik kan wel wat hulp gebruiken.' Ik lach zachtjes in mezelf. Van mijn gedeprimeerde gevoelens is niets meer over. Daar had Raven wel voor gezorgd. Selene en William staan op van de bank en lopen met me mee naar de deur.
'Wacht!', roept Kiba. 'Moet er niet iemand mee die er meer vanaf weet?' Hij wil ook opstaan.
'Moest jij niet op Hinata passen?', vraagt Selene. Hinata zegt niets en staart naar haar handen. In tegenstelling tot haar kijkt Kiba woedend naar Selene, maar hij laat zich toch zonder iets te zeggen weer in de bank zakken.













Ik probeerde alleen behulpzaam te zijn en zij reageerden zo, de niet soulreapers hadden gewoon geen respect. Ik zou ze in ieder geval met niets meer helpen of ervoor zorgen dat ze niet werden aangeraakt of aangevallen door Hollows. Hinata stond op en liep of rende eigenlijk naar de keuken toe en kwam even later terug met een kop met thee. Hmm. Nu ik eraan dacht, ik had best honger en had zin in iets anders dan groenten. Ik liep sloffend naar de keuken toe en meldde dat ik vandaag iets anders wilde eten, de kok knikte en begon gelijk aan een ander gerecht. In de soul society had je geen tv, daar had je niks moderns. De soul society bleef ouderwets. Ik ging weer op de bank zitten en zuchtte. Een bediende met haas kwam de kamer binnen, Hij boog en richtte zich tot Lady Hinata.
"Lady Hinata, uw zwaard is gereed." zei hij, Hinata stond op en liep achter de bediende aan, ze had het dus verteld> Ze had dus een beetje lef, ze durfde tenminste te vertellen dat ze haar zwaard had gemold.

Selene Howe

Grijnsend loop ik achter Ivy aan. Eindelijk iets te doen. Ik werd gek van frustratie dat ik niks te doen had. Raven ligt ergens midden in de kamer in een enorm comfortabele houding. Oftewel met zijn rug op zijn arm en zijn rechterbeen zo gedraaid dat zijn voet op zijn buik ligt.
'Hoe krijg je dat voor elkaar?' Vraag ik aan Ivy. Ze haalt haar schouders op.
'De vraag is hoe krijgen we hem wakker?' Zegt ze.
'Uit het raam gooien?' Stelt William voor.
'Vanwaar zo geweldadig? Ik dacht overigens aan hem prikken met m'n mes.' Zeg ik.
'We prikken hem eerst en als dat niet werkt zonder hem te verwonden gooien we hem uit het raam.' Zegt Ivy. Ik kijk haar lichtelijk verbaasd aan.
Raven Christian Marshall

Ik maak een spastische beweging als ik een scherpe prik in mijn zij voel. MIJ NIET KIETELEN. Met een doffe bonk knal ik neer op de grond.
"Wat?" mompel ik half chagrijnig en half slapend.
"Jij komt met mij mee." mompel Ivy, die mijn pols vastgrijpt en me door het huis sleept. Ze zette me neer tegen de koelkast in de enorme keuken en begint weet ik veel wat te doen. Op een gegeven moment duwt ze een enorme mok met koffie in mijn handen en zet ze er nog zo'n drie of vier naast me neer.
"Drink, of ik help je ermee." sist ze. Jemig, wat heeft ze met mij wakker houden?

"Je had hem nooit die koffie moeten geven." Kreunt Selene. Niet mijn schuld dat ze zo'n mooie kroonluchter in de kamer hebben hangen.
"Tien kleine tuinkabouters liepen door de regen!" roep ik. Tja, hadden ze me geen koffie moeten geven. Zo'n vijf bediendes - en Ivy - staan onder de kroonluchter en roepen dat ik naar beneden moest komen.
"Tien kleine visjes, zwommen naar de zee." mompel ik, terwijl ik dom grinnik en heen en weer begin te zwaaien. Dit is nog eens leuk, zeg. Moet je ook eens proberen.
"Raven, kom nu naar beneden!" roept Ivy kwaad, waarna ze een harde ruk aan mijn arm geeft en ik naar beneden donder. Met een doffe klap op de grond en kijk vernietigend naar Ivy, waarna ik opsta en naast Liam neerplof.
"Zullen we een spelletje spelen?" vraag ik, terwijl ik heen en weer wiebel.
"We gaan geen spelletje doen, Druiloor."
"Maar ik wi leen spelletje doen." mompel ik, waarna ik grijnzend opsta en op Ivy afloop.
"Jij bent hem!" zodra ik Ivy getikt heb, draai ik me om en ren weg.
"Hé!" roep te verontwaardigd.

Hinata Uzumaki












Ik had een gloednieuwe zwaard, een hele mooie, hij leek nog steeds op ene tak wanneer ik het niet aanraakte maar het was mooi! Heel mooi! Omdat ik hem moest uittesten zat ik in mijn soulreapers vorm, hij werkte perfect. Ik was er superblij mee. Maar ik moest nu wel oppassen as ik deze kapot zou maken zou ik geen nieuwe meer krijgen had mijn moeder gezegd.
Ik schrok toen ik het huis binnenliep en allerlei scherven op de grond zag liggen. Ergens in het huis hoorde ik Raven gillen en lachen, en daarna voetstappen. Langs mij heen rende Raven naar buiten met Ivy, Selene en Kiba achter hem aan. Kiba zag er woest uit. Ik zou me er maar niet mee bemoeien, wanneer vader dit zou zien zou hij woest worden. Allerlei bediendes waren alles haastig aan het opruimen- mopperend.
"Wat is er gebeurd?"vraag ik zachtjes aan een van de bedienden.
"Ze hebben dat joch koffie gevoerd, Lady. En dat heeft niet zo goed gewerkt." zei de bediende zuchtend, ik knikte.
"Oke."mompelde ik terwijl ik wegliep naar mijn eigen slaapkamer.
helemaal
"WAT IS HIER GEBEURD?" Ik kromp in een toen ik mijn vadersstem hoorde, en dan nog wel helemaal in mijn kamer, dat helemaal aan de andere kant van het huis was. Ik wist dat hij verwachtte dat iedereen zich nu in de woonkamer zou verzamelen dus rende ik op blote voeten het huis door naar de woonkamer waar iedereen in een rij naast elkaar stond, echt iedereen! Zelfs Raven! Ik ging snel naast een van de mensen staan, niemand keek mijn vader aan.
"En nu wil ik even weten waarom al mijn vazen kapot zijn."zijn stem was vol woede. Niemand zei iets, wat ik helemaal begreep, mijn vader was namelijk nogal eng wanneer hij boos was.
"Sorry vader.... Het was mijn schuld, ik wilde mijn nieuwe zwaard uit proberen."piepte ik bang, ik had echt geen idee waarom ik alle schuld op me nam. Waarschijnijk nam ik de schuld op me omdat ik wist dat vader hun levend zou villen.
"Dan verwacht ik dat je alles alleen schoonmaakt. Ik wil geen scherven meer zien wanneer ik terug kom."zei hij en hij marcheerde alweer weg. Toen hij het huis uit was durfde iedereen pas weer te bewegen. Ik zuchtte en knielde neer om alle scherven die in dit kleine gedeelte van het huis zaten bij elkaar te krijgen. Dit zou hartstikke lang duren. Tot mijn verbazing begon de rest ook met schoonmaken.
"He. Hina... Of zo iets. Waarom nam je de schuld op?" vroeg Raven die nu wel rustig was en mee hielp met scherven te verzamelen.
"Omdat mijn vader jullie zou vermoorden, ik ben zijn dochter het enige wat hij bij mij kan doen is mij voor een tijdje negeren."mompelde ik

Ivy Silva Viridi

Iedereen om me heen knielt en begint de rommel op te ruimen. Snel volg ik hun voorbeeld. Ik voel me echt schuldig. Ik ben tenslotte degene die Raven al die koffie gaf. Ik schuifel richting Hinata.
'Sorry.', fluister ik. Het is doodstil op het geluid van de scherven en rommel na. 'Ik had Raven die koffie niet moeten geven.' Ze kijkt me even aan en knikt dan een keer. Ik beschouw het maar als afgedaan. Ik sta op en pak Raven vast aan een oor. Hij spartelt tegen maar ik sleur hem gewoon mee. Achter me hoor ik Selene zachtjes grinniken. Ik rol mentaal met mijn ogen. Ik duw Raven voor me uit naar buiten en zet een boos gezicht op. Dat is niet moeilijk. Waar denkt hij mee bezig is?!
'Waar de heck sloeg dat op?!', roept hij.
'Ja, dat zou ik ook kunnen zeggen!', roep ik op mijn beurt.
'Had me gewoon laten slapen!'
'Ja! En weer aangevallen worden door zo'n Hollow-ding? Dacht het niet.'
'Wat maken mij die Hallo-dingen uit?! Ik wil gewoon slapen!'
'Je ziet de ernst van de situatie niet in, of wel?je brengt iedereen in gevaar! Probéér tenminste eens te begrijpen wat er gebeurt! Je ziet het gewoon niet!'
'Nee, misschien doe ik dat ook helemaal niet! Laat me gewoon ja?' Dit ging allang niet meer over het slapen.
'Je wilt met rust worden gelaten? Oké. Duidelijk. Het is uit. Daar heb je je rust. Tot ziens Raven! Veel plezier de rest van je leven!' Ik draai me om en been weg. Ik hoor Raven mijn naam nog een paar keer roepen, maar hij komt niet achter me aan. Ik laat me tegen een boom aanzakken. Holy Shit! Wat heb ik gedaan? Ik had niet zo mogen overreageren. Stom kind dat ik ben. Ruw veeg ik de tranen van mijn wangen. Meteen komen er nieuwe voor in de plaats. Wat heb ik gedaan? Wat heb ik gedaan? Ik leg mijn hoofd op mijn knieën. Ja, Ivy, wat heb je nu weer gedaan?

Raven Christian Marshall

De reden waarom ik niet achter haar aan ging? Ik kon het niet. Alsof mijn lichaam verlamd was, of geëlektrocuteerd. Alsof ik van het roze wolkje in de zevende hemel was gerukt en met een harde klap op de grond was geland. Alsof mijn hart eruit was gerukt en was doorboord, waarna het weer terug in mijn lichaam gestopt werd. Gebroken. Het leek net alsof de sluizen opengezet waren, en ze hem niet meer dicht kregen. De tranen stroomden als watervallen over mijn wangen heen. Dit deed me denken aan zo'n typische scène uit een romantische film. Mijn benen begaven het, waardoor ik met een klap op mijn knieën viel, en met een doffe klap mijn zij de grond raakte. Ok trok mijn benen naar me toe, totdat ik soortgelijk aan een bolletje was.

"Raven?" Ik wist niet hoelang ik hier gezeten had, het enige wat ik deed was staren naar het roze bloemetje wat aan de overkant van het pad stond.
"Wat is er gebeurt?" Vroeg Selene, wie mijn blikveld op het bloemetje blokkeerde.
"Ze houd niet van me." De zin verliet schor mijn mond.
"Wie niet?" Vroeg Selene verward.
"Ze heeft me verlaten." Piepte ik. Selene hurkte naast me neer en gaf een ruk aan mijn armen, waarna ze me overeind trok.
"Wie, Raven?" vroeg Selene. Zodra ik Ivy's naam probeerde uit te spreken, verlieten voor de zoveelste keer deze dag snikken mijn mond en kon ik niet meer ophouden. Alsof ze opeens mijn moeder was, trok ze me naar haar toe en begon ze me te troosten. Ik weet niet wat het was, maar het bracht me op één of andere manier tot rust. Mijn hoofd leek niet te kunnen stoppen met het verwijten van mezelf, ik werd er langzamerhand gek van.
"Ik moet iets doen." mompelde ik schor, waarna ik opstond en de hele tuin doorrende, het huis door en stopte bij de kamer van Ivy en mij. Ik opende de deur voorzichtig, het was donker in de kamer. Mijn blik gleed door de kamer heen, en stopte bij het bed. Ivy's - nu bruine - krullen waren duidelijk zichtbaar. Zodra ik haar hele naam tegen mijn pols fluisterde, verscheen de masker en pakte ik hem vast. Ik liep op het bed af, waarna ik het masker op haar gezicht legde. Vrijwel meteen leek het zich vast te maken aan haar huid. Als ze me niet meer wilde, kon ik net zo goed zelf weggaan. Ik slofte door de kamer heen en liep het huis uit.

Captain 1, of wie hij ook was had vrijwel meteen tijd voor me. Zonder te kletsen, thee te drinken of wat dan ook bracht hij me naar de poort, waar ik de vorige keer ook doorheen was gegaan. Zodra ik weer in het bos stond, maakte ik me uit de voeten.

Ivy Silva Viridi

Ik doe mijn ogen open. Mijn hoofd voelt zwaar aan. Mijn wangen voelen vreemd stijf. Van de tranen? Mijn hoofd bonst. Ik kan niet denken aan wat er gisteren gebeurde. Waarom kon ik niet even rustig blijven? Ik wrijf over mijn voorhoofd. Nee toch? Ik spring op en loop naar de kaptafel. Mijn masker zit op mijn gezicht! Alleen is het anders dan normaal. De normale rood-bruine tinten die het iedere herfst aanneemt worden nu afgewisseld door vuurrode druppels. Als bloed. Ik zak door mijn knieën. Ik kan het niet verwerken. Ik laat mijn vinger over het masker glijden. Het plakt. Ik staar naar mijn vinger. Bloed. Ik kan maar één iemand bedenken van wie het kan zijn. Ik barst in tranen uit. Ik spring op en vlieg de kamer uit. Verblind door de tranen ren ik rond. Ik moet hier weg. Ik weet dat ik buiten ben, waar? Geen idee. Ik struikel ergens over en val hard op de grond. Ik blijf liggen en krul me op. Ik laat de planten een koepel om me heen vlechten. Net zoals... Nee. Niet aan denken. Maar mijn hoofd zit vol met...hem... Ik wil gillen, maar ik blijf muisstil liggen. Ik sluit mijn ogen. Binnen een paar seconden word ik uit deze wereld weggerukt. Om wakker te worden terwijl mijn oma's vertrouwde handen over mijn haren strijken.

Raven Christian Marshall

Wat ik nu had gedaan, zou je niet verwachtten. Ik was ook geen suïdicaal mens, met de nadruk op was. Ik had mezelf kapot lopen trappen tegen bomen, stenen en alles wat er voorbij kwam. En nu, had ik mijn polsen open gesneden. Ik wist niet of het snel heelde, of het diep genoeg was of iets in die trant. En toch had ik het gedaan. Ik had er genoeg van. Ik stond als een of andere zombie naar mijn polsen te staren, alsof daardoor het bloed sneller uit mijn lichaam stroomde. Of als ik spontaan dood neervel. Het eerste wat er gebeurde, was dat mijn lichaam slap werd en daardoor mijn gewicht niet meer kon dragen en ik met een smak op de grond viel. Het tweede wat er gebeurde was dat de omgeving veranderde en ik iemand hoorde huilen.
Hinata Uzumaki












Nadat alle scherven waren opgeruimd liep ik de tuin weer in en ging in de schaduw van een bloesemboom zitten. De meeste vazen waren van Sakura- mijn zus- en ze zou kwaad worden wanneer ze erachter kwam dat ze kapot waren- de meeste dan. Ik zuchtte.
"Dus... Mijn zusje heeft ervoor dat mijn vazen kapot zijn? Mijn kostbare vazen?"ik slaakte een gilletje toen een gedaante tevoorschijn kwam, uit het niets, ze had een opening naar deze plek geopend.. Sakura.
"S.Sakura."zei ik zacht., "Wat doe jij hier en hoe weet jij dat?"
"De soulreapers in dit huis houden me op de hoogte, schat, en ik waardeer het net echt dat mijn kostbare vazen kapot zijn."zei ze grijnzend, ze liep naar me toe en pakte me bij mijn oor en sleurde me mee.
"Au au au au au!" riep ik.
"Ja inderdaad, au. Mijn vazen zijn kapot en daar hebben jouw vriendjes en jij voor gezorgd."zei ze terwijl ze me nog steeds met zich meesleurde en toen liet ze me los.
"Jouw straf krijg je later. Ik moet nu weer gaan. Ik wilde je alleen even zien en je bang maken."zei ze grijnzend terwijl ze weg liep, nog een opening hier maken zou niet handig zijn dus ging ze via de poort weer weg.
"Doei Hinata."zei ze nog.
"Dag Sakura!"riep ik naar haar terwijl ik over mijn pijnlijke oor wreef. Ik ging weer naar binnen en zag Kiba heen en weer marcheren en binnensmonds vloeken. Wat was er nu weer gebeurd?
Ivy Silva Viridi

Ik heb mezelf uiteindelijk naar de woonkamer weten te slepen. Iedereen lijkt te weten wat er tussen mij en... Wat er is gebeurd. Ik zit levenloos op de bank voor me uit te staren. Wat ik net gehoord heb kan niet waar zijn. Ze kunnen hem nergens vinden. Hij is weg... Het kan niet. Ik verberg mijn gezicht in mijn handen. Jezus, wat een puinhoop! Ik sta op en loop verslagen naar buiten. Ik moet hier weg. Nog steeds. Alleen Selene beschouw ik echt als mijn vriendin. Ik zou haar moeten vertellen dat ik wegging. Ik draai me om en loop terug naar de woonkamer. Ik doe de deur op een kiertje open.
'Selene?', vraag ik schor. 'Kan ik je even spreken?' Ze knikt en loopt achter me aan de kamer uit. Zodra we buiten zijn doet ze de deur achter zich dicht.
'Je gaat weg hè?', zegt ze meteen. Ik knik.
'Het spijt me, maar ik... Ik heb tijd nodig... Ik moet alleen zijn...'
'Maakt niet uit joh, ik snap het.', zegt ze. 'Ik ga je wel missen. Jij dufkip.'
Ik glimlach een beetje. Het is eigenlijk meer een mondhoek optrekken. Dat telt waarschijnlijk niet. Selene loopt op me af en geeft me een knuffel.
'Laat nog eens wat van je horen.', zegt ze zachtjes. Ik knik.
'Oké dan. Lukt het je om zelf weg te komen?'
'Ja, waarschijnlijk. Tot ziens, Selene. Ik weet zeker dat we elkaar nog eens zullen zien.' Ze knikt.
'Het is nog niet voorbij. En we zitten er samen in.' Ik knik nog een laatste keer en draai me om. Tijd om te gaan. Zonder nog om te kijken loop ik het bos in.

***

Oké. Nu moet ik weg zien te komen uit de Soul Society. Ik ben in het bos, dat is een voordeel. Ik kies een boom uit en leg mijn handen tegen de schors. Ik concentreer me op het bos bij het strandhuis. Ik wilde daar dan wel niet terug, dat was algemeen bekend, dus daar zou ik niet verwacht worden. Ik voel de stengels zich om me heen wikkelen tot ik niet meer kan ademen. Maar deze keer is het niet erg. Ik sluit mijn ogen. Binnen een paar seconden sta ik in het bekende bos bij het strandhuis. Ik ren een flink stuk weg van het huis. Wat nu? Ik heb geen verdere plannen. Ik hoor de zee ruisen. Er ligt maar een paar meter bos tussen vanaf hier. Langzaam loop ik richting het geruis. Het is zonnig. Een heerlijke dag om te zwemmen. Ik staar naar de zee. Hij ziet er totaal niet onheilspellend uit. Met een klap slaat de herinnering van de vorige keer dat ik in de zee was om mijn borst. Ik hap naar adem. Nee. Niet aan denken. Ik loop het strand op. Het vervloekte strand waar... Nee! Niet aan denken! Het is hier veel te aanwezig... Híj is teveel aanwezig. De herinneringen sloegen tegen me aan. Ik dwing mezelf door te lopen. De zee in. Als ik tot mijn middel in het water sta slaat het weer plotseling om. Stormwolken pakken zich razendsnel samen boven het water. De zee krijgt een onheilspellende donkere kleur. De golven slaan woest tegen me aan. Ik word omver geslagen. Ik ga kopje onder. Déjà-vu... Duizelig... Geen lucht... Waarom ook niet? denk ik. Dan wordt alles zwart.

***

Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik lig op een bed gemaakt van zeewier. Op een stoel naast het bed zit een man. Ik herken hem ergens van. Hij is niet oud en niet jong. Leeftijdloos... Een god! Natuurlijk! Deze man was Poseidon. De grootvader van Selene! Hij kijkt me met onderzoekende ogen aan.
'Ik weet wat je zoekt, Ivy Silva Viridi.', zegt hij. 'Al weet je het zelf nog niet. Ik kan je helpen.' Verward schud ik mijn hoofd. Waar heeft hij het over?
'Sorry, maar...', begin ik. Poseidon onderbreekt me.
'Nee, meisje, deze kans krijg je maar een keer. Er is niet veel tijd. Ik kan je helpen. Aanvaard je mijn hulp of niet?' Ik knik. Waarom weet ik niet. Deze man is een god. Hij zal wel weten wat hij doet.
'Ik breng je naar de jongen. Er is echter één voorwaarde. Hij mag je niet herkennen. Doe een goede poging. Als je faalt... Je zal een dure prijs betalen...'
Mijn leven moet ergens goed voor zijn. Beslissingen moeten gemaakt worden. Dit is zeker een belangrijke keuze. Het zal ergens voor nodig zijn. Langzaam knik ik.
'Ja, ik aanvaard uw voorwaarde.', zeg ik.
'Goed dan.', zegt Poseidon. Hij staat op en steekt zijn hand naar me uit. 'Kom.'
Ik grijp zijn hand. Dan wordt alles weer zwart.

***

Ik word weer wakker. Kletsnat. Ik ga overeind zitten. Ik ben op een onbekend strand. Hoe kom ik hier nou weer? Dan herinner ik het me. Ik moet me vermommen... En goed... Hoge prijs... Dan schiet het me te binnen. Het is een gestoord idee. Maar niemand zal me herkennen. Maar ik moet eerst voorbereidingen treffen. Als ik -het woord is zelfs moeilijk te denken- zelfmoord zou plegen, zou ik alles vergeten. Ik moet het opschrijven. Loop naar een boom in de buurt. Ik vraag het bos om papier en iets om mee te schrijven. Voor mijn voeten verschijnt ruw gesneden papier, een scherp takje en een bakje met bessensap. Geweldig! Na een bedankje gemompeld te hebben ga ik zitten en begin snel te schrijven. Over mijn leven in het bos, over hoe ik op de auto sprong, wat er in het strandhuis gebeurde, hoe ik veranderde, hoe ik van hem begon te houden, alles. Alles. Als laatste zin schrijf ik op:
"In mijn vorige leven, dit leven, hield ik van Raven Christian Marshall. Dat zal ik blijven doen, hoe vaak ik ook doodga. Ik zal terugkomen. Voor hem."
Ik bind de flinke bundel papier samen. Snel haal ik wat voedsel uit het bos en leg het op het papier. Ik ga op het gras liggen en staar naar het dichte bladerdak.
'Het is tijd.', fluister ik. Het bos lijkt het te begrijpen. Langzaam draaien de strengels zich om mijn lichaam. Dit is het dan. Ik kan me niet meer bewegen. Langzaam wordt de lucht uit mijn longen geperst. Het doet geen pijn. Wat een vredige manier van sterven. Mijn ogen sluiten. Het laatste wat ik zie is een beeld van een bewusteloze Raven, in een grote plas bloed. Mijn lichaam doet niets meer, maar van binnen ben ik in paniek.
'Raven!', lijkt mijn innerlijk te schreeuwen. Langzaam en pijnlijk wordt mijn ziel aan stukken gescheurd. Toch niet zo vredig dus. Dan valt mijn volledige bewustzijn weg.
Hinata Uzumaki












Ik wist dat mijn zus niet alleen was langs gekomen om mij op mijn kop te geven, ze wilde iets controleren, maar wat? Mijn ouders zouden het nooit vertellen en geen van de soulreapers zou het mij vertellen. Ik was te jong voor zulke grote mensen zaken zeiden mijn ouders altijd.
"Lady Hinata, heb je je zus al gezien vandaag?" vroeg Kiba.
"Ja."mompelde ik, "Ze heeft me op mijn kop gegeven." Ik keek beschaamd weg.
"Dat dacht ik al. Maar ik moet me melden bij jouw vader, moeder en captain Hiroto en jouw zus en alle andere captains voor een vergadering. Dus ik ga. Doe niks doms." gromde Kiba. Sakura was dus nog niet weg, ze was nog in de soul society. Sakura zou nooit in een vergadering met alle captains en belangrijke soulreapers. Daar was ze te lui voor. Er was echt iets aan de hand. Grote vergaderingen kwamen alleen maar voor wanneer er problemen waren of zouden komen. Ik zuchtte, mij zouden ze nooit bij zoiets belangrijk roepen om mee te praten of luisteren.

Kiba Grimjoww Hyuuga












"De Hollows worden door iets bestuurd. Iets groots. Maar we weten niet wat."zei captain 3, een jonge vrouw, tenminste ze leek jong, iedereen wist dat ze net als alle captains behoorlijk oud was.
"Maar wat moeten wij doen? Er sterven steeds meer personen, niet alleen normalo's maar ook soulreapers. En de kinderen in het huis van mijn vader zijn ook in gevaar." zei Sakura, normalo's een naam die wij en de schaduwjagers voor normale mensen hadden.
"Officieel gezien zijn het geen kinderen maar tieners, pubers, adolescenten of wat dan ook. "merkte ik op.
"Ja ja bijdehandje. Kiba dat hadden we wel door hoor." snauwde Sakura naar mij. Ik luisterde afwezig naar de discussie tussen alle belangrijke soulreapers. Het kon me niet echt iets schelen.
"Mag ik weg? Ik doe hier toch niets?"zei ik gapend, ik wachtte niet op toestemming maar stond gewoon op en wandelde weg.

Selene Howe

Als het huis 100% scherfvrij is zit ik me weer te vervelen. Ik ga in de tuin onder een boom zitten om met het water te spelen dat hier overal stroomt. Heel kinderachtig ja i know. Ik voel me stiekem net een soort watermeester uit avatar. Behalve dan dat zij nooit de moeite nemen om leuke dingen te doen met het water. Zoals kleine waterkrijgertjes maken en die met elkaar te laten vechten. Het leuke is dat als ze eenmaal bezig waren ik er totaal geen moeite mee had om beide "lichaampjes" apart te laten bewegen.
'Wat dooee je?' Vraagt Mitchel die aan komt lopen. En plotseling lijken de kleine krijgertjes elkaar helemaal geen interessant doelwit meer te vinden. Maak je maar geen zorgen. Ze kunnen hem geen pijn doen. Alleen maar een beetje nat maken. En niet eens heel erg nat. Daarvoor zijn ze te klein. Mitchel kijkt me quasi-boos aan.
'Ik doe niks! Zie je mij soms met een waterzwaard tegen je benen prikken? Geef hun de schuld.' Zeg ik en ik wijs naar de kleine mannetjes. Waarna ze (heel laf) uit elkaar vallen.
'Nu zijn mijn schoenen nat.' Moppert Mitchel. Ik grijns.
'Je stoorde in een gevecht op leven en dood.' Meld ik.
'Oeps?' Zegt hij en hij komt naast me zitten. 'Dus jij maakt levende wezens van water?'
'Niet levend. Ze bewegen maar ze kunnen niet verder denken dan doen wat ik ze opdraag. En omdat ze uit water bestaan heb je er ook weinig aan.'
'Het helpt blijkbaar tegen verveling. Doe jij dat ook?' Zegt hij. Ik volg zijn blik en zie het bovenlichaam van een mensachtig persoon uit het water omhoog komen. Het heeft geen gezicht. Hij is eigenlijk doodeng.
'Nee..' Mompel ik als antwoord op zijn vraag.
'Kom.' Zegt hij. Geen idee hoe want hij had nog steeds geen mond.
'Iets meer info zou fijn zijn.' Mompel ik maar het gestalte is al uit elkaar gevallen. Even lijkt het water weer rustig geworden maar dan stijgt er een deur op uit het water. Ik krabbel nog stel even: "Ik moest er vandoor bedankt voor de gastvrijheid." in de aarde en sta dan op. Mitchel staat al met zijn voeten in het water.
'Ik kan je zeker niet zover krijgen dat je blijft he?' Hij schud zijn hoofd.
'Ik laat je niet alleen gaan.'
'Het viel te proberen.' Mompel ik en stap dan de deur door. Als ik mijn voet weer neerzet land hij op het natte zand langs de zee.
'We zijn terug.' Merkt Mitchel op.
'Sherlock.' Mompel ik binnensmonds. Ik zie Blake en James langs de bosrand lopen. Of strompel aangezien Blake zich aan James vastklampt. Ik loop naar ze toe op de voet gevolgt door Mitchel.
'Gaat het?' Vraag ik bezorgt.
'Ja hoor we gingen gewoon even een frisse neus halen.' Zegt James.
'Vinden jullie het erg als we meegaan?' Vraag ik. Ze schudden allebij hun hoofd. We lopen verder het bos in totdat Blake en verschrikte kreet slaakt. Als mijn ogen haar kant opflitsen zie ik direct wat het probleem is. Onder een boom ligt een lichaam van een meisje met bruin haar. Ivy. Ik ren ernaar toe en pak haar pols beet. Haar huid voelt ijskoud aan. Mijn ogen prikken en ik moet mijn best doen om niet te gaan huilen. Ze komt terug. Ze komt terug. Maak ik mezelf wijs. Natuurlijk komt ze terug maar ze zal niet hetzelfde zijn. Werpt de depressieve Selene tegen. Hou je kop depressieve ik! De rest staart me verbaasd aan.
'Is ze dood?' Fluistert Blake zachtjes. Met veel moeite weet ik er een knik uit te persen.

Ivy Silva Viridi

Alles doet pijn. Continu. Alsof iemand me doorboord met messen. Opnieuw en opnieuw. Alles wordt ijskoud. Dan weer gloeiend heet. Pijn stroomt door mijn aderen, slaat in golven over me heen. Ik wil naar adem happen. Maar mijn lichaam voelt als dood. Dat is het waarschijnlijk ook. Mijn longen branden. Mijn hoofd tolt. Het niets drukt zwaar op me. Het is donker. Zo donker! Ik wil gillen, krijsen en brullen. Dit is het einde. Ik weet het gewoon. Ik kom niet terug. Dan overmeestert de pijn en het donker me.

***

Ik doe mijn ogen open. Waar ben ik? Ik ga recht zitten. De deken valt van me af. Ik lig in een bed. Ik sta op en loop richting de deur. Ik trek de deur open. Een meisje rent tegen me aan.
'Watte?', weet ik nog net uit te brengen.
'Auw...', mompelt ze. Dan kijkt ze me aan. 'Iv?'
'Sorry?', vraag ik. Waar heeft zij het nou weer over? Voor ik het weet vliegt ze me om de hals.
'Oh, Ivy! Ik was bang dat je doodging!', snikt ze.
'Sorry. Wat?', vraag ik. Dit is echt heel raar. 'Wat is er aan de hand? Wie is Ivy?' Ze kijkt me geschrokken aan.
'Dit kan nog ingewikkeld worden.', mompelt ze.

Raven Christian Marshall

Alsof ik jarenlang in coma heb gelegen, en mijn spieren opnieuw getraind moeten worden. Zo voelt mijn lichaam nu aan. Alsof ik dronken en verlamd tegelijkertijd ben. Zodra ik mijn ogen open doe, hoor ik een verrukt gilletje. Alsof er een wonder gebeurt is. Bijna gelijk na het geluid, voel ik twee warme handen die mijn wangen omsluiten.
"Raven?" Selene's stem dring mijn modderige gehoorgang binnen. Een vaag geluid tussen een pijnlijke kreun en piepen in, deed haar opgelucht zuchten.
"Ivy, hij is wakker!" gilt Selene hard, waardoor mijn oren beginnen te gonzen. De stekende en brandende pijn in mijn arm maakt het er niet beter op. Ondanks dat mijn hele lichaam verlamd is, voel ik de stekende, brandende, schurende - ik weet het allemaal niet meer - pijn door mijn hele lichaam heen alsof ik aangevallen word door een tijger. Een meisje - wie een veel opzichten, maar toch ook niet, op Ivy lijkt - loopt de kamer binnen.
"Blake heeft soep gemaakt." Mompelt ze, nu weet ik zeker dat zij het is. Wat heeft ze met haar uiterlijk gedaan? Haar normaal - eerst groene - bruine haren zijn pikzwart en lopen tot over haar middel, in pijpenkrullen. Normaal kwamen ze tot net over haar schouders. Mijn concentratie is nog niet eens langer dan vijf seconden, aangezien mijn lichaam weer begint te zeuren.
"Je bent een ongelofelijke stomme mongool, weet je dat?" mompelt Selene, terwijl ze twee kommen van Ivy aanpakt.
"Wacht, deze is voor Raven." ze pakt een kom weer terug en duwt een andere in Selene's hand.
"Ik denk niet dat ie nu normaal kan eten." mompelde ze.
Ivy Silva Viridi

Jezus! Wat was ik me doodgeschrokken van Raven! Ja, ik wist wie hij was, niet alleen door mijn samenvatting -echt raar dat ik dood was gegaan btw- maar mijn lichaam leek hem te herkennen.
Ik pak de kom weer terug van Selene en zet hem op de tafel. Ik weet wie ik ben. Maar is de nieuwe ik hetzelfde? Raven kreunt nog een keer. Selene gaat op de andere bank zitten en eet haar soep. Voorzichtig ga ik naast Raven op de bank zitten. Dan zet ik hem rechtop tegen een paar kussens. Ik kijkt me alleen met half geopende ogen aan. In zijn ogen is zo veel pijn te lezen dat het mij ook pijn doet. En ik weet dat ik dezelfde pijn gekend had. Voorzichtig pak ik zijn hand en druk hem tegen mijn wang.
'Het spijt me...', fluister ik. Hoe had ik deze jongen ooit zoveel pijn kunnen doen? Dat verdiende hij toch niet! Hij kijkt me gekwetst aan en trekt zijn hand weg. Ik voel tranen opwellen in mijn ogen. Duidelijke hint. Duidelijker kan niet. Ik sta op en loop naar de deur. Dan ga ik buiten in de tuin zitten. Stille tranen stromen over mijn wangen. Gefrustreerd staar ik naar het kleine houten tuinhuisje een paar meter verderop. Uit het niets vat het vlam. Verschrikt spring ik op en race naar binnen.
'Selene! Help!', gil ik door de gang. 'Brand in de tuin!' Binnen een paar seconden komt Selene naar buiten gerend. Op de voet gevolgd door Mitchel en James. Met een snelle beweging stort Selene een flinke golf water over het tuinhuisje. Meteen dooft het vuur. Wat the heck was er nou weer gebeurt. Ik staar alleen naar het zwart geblakerde tuinhuisje. Had ik dat gedaan?

Gwendolyn Shepard
Er was weer heel veel gebeurd, er bestond gewoon geen rustig dag hier. Elke dag was wel weer iets. Iemand ging dood, iemand kwam opeens weer tot leven en zo ging het maar door.
Ik zuchtte tot ik iemand hoorde gillen. Ik legde mijn boek weg en stond op uit mijn hoekje.
Ik liep achter de andere mensen aan (ik probeerde nog steeds hun namen te onthouden, het is veel moeilijker dan het lijkt!)
Ivy (haar naam had ik onthouden) keek verward naar de brandende hut. Mijn ogen werden groot en ik keek er verlamd naar.
Ik haalde een hand door mijn haren en keek hoe een meisje snel de brand bluste. Gelukkig..
Ik liep naar Ivy toe en staarde haar aan. 'Hoe deed je dat?' vroeg ik vol ontzag.
'Ik weet het niet' mompelde ze.
'Wat je ook deed, het was heel cool' zei ik grijnzend.
'Bedankt, denk ik' zei ze.
Ik knikte naar haar en liep (je kon het ook huppelen noemen) naar de hutje. Ik streek met mijn vingers over het hout. Het was helemaal zwart en geblakkerd. Dat was pas destructief.
Ik liep weer terug naar het huis. We waren nog steeds hier in Soul......, nog wat. Ik had echt een heel slecht geheugen, ik had het misschien van mijn moeder. Ze vergat ook echt alles, ik zei altijd dat de oorzaak was dat ze alles vergat was dat ze oud aan het worden was.... Dat vond ze niet leuk om te horen, nadat ik dat had gezegd was ze als een gek naar de apotheek gerend en had allemaal huid produchten gekocht, zodat ze niet meer oud zou lijken.
Ik grijnsde toen ik daar aan dacht, het was echt hilarisch.
Ze dwong om ook wat op te doen. Ze had gezegd voor later. Ik kon haar woorden goed herinneren: 'Geen enkel man wilt met je trouwen als je huid vol rimpels en ouderdoms vlekken zit, neem dat maar van mij aan.'
Ik liep grinnikend door de deur en liep weer naar mijn hoekje. Ik pakte mijn lievelingsboek en ging lezen.
Niemand lette op mij en dat beviel me wel.
Raven Christian Marshall

Mijn hersenen leken in modder rond te drijven, of iets dergelijks. Ik kon maar niet begrijpen wat er gebeurde. Zodra er tot me doordrong dat er iets aan de hand was, was Selene al terug. Selene plofte naast me neer en glimlachte.
"Wil je wat eten?" vroeg ze, doelend op de soep die er nog stond. Ik had totaal geen behoefte aan eten, dus wou ik t ook niet. Ik wou slapen. Dat was trouwens het enige wat ik kon buiten ademen en knipperen. Zodra ik alleen maar aan slapen dacht, vielen mijn ogen al dicht.
"Slaap lekker." hoorde ik Selene zeggen, voordat het zwarte me omhulde als een dikke, warme en zachte deken.

***(ik doe Sophie na )

Een harde, pijnlijke en krijsende schreeuw deed me wakker maken, waarna ik tot het besef kwam dat ik het zelf was. Mijn lichaam schokte, alsof ik geëlektrocuteerd werd. De deur vloog met een klap open, waar Selene stond. Ze werd zowat omver gegooid door Ivy, die vrijwel meteen op me afstormde en mijn hoofd vastgreep.
"Raven, rustig." mompelde sussend.
Selene Howe

Als Raven weer gekalmeerd is. Tenminste dat denk ik. Hij is in ieder geval weer rustig. Ik heb geen idee wat er in zijn hoofd omgaat.
'Hij heeft nog niks gegeten.' Merkt Ivy op als ze de kom koudgeworden soep ziet staan. Ik knik.
'Hij weigert.'
'Hij moet wel iets eten.' Zegt ze verschrikt.
'Ik weet het.' Zucht ik vermoeid. Ik heb echt een hekel aan zustertje spelen. 'Warm jij die soep even op dan zal ik kijken of ik een manier weet om het bij hem naar binnen te gieten.'
'Je denkt toch niet dat ik het onder controle heb he?' Vraagt ze scherp.
'He? Wat? O, nee ik bedoelde gewoon opwarmen. Maakt mij niet uit hoe je het doet.' Zeg ik. Ik plof neer op een stoel en ga een manier verzinnen om eten bij Raven naar binnen te krijgen. Raven zelf staart suffig voor zich uit. Geen idee of hij ook maar iets meekrijgt van wat we aan het doen zijn. Tegen de tijd dat Ivy terug is met de soep (en hij genoeg is afgekoelt om niks te verbranden) heb ik natuurlijk allang een plan. Weet je hoe dierenartsen dieren soms dwingen om te eten? Nou dat is dus precies wat ik van plan ben. Ik zet Raven iets rechter neer op de bank en pak met een hand de kom soep vast terwijl ik met mijn andere hand Raven's onderkaak naar beneden duw.
'Wat doe je?' Vraagt Ivy bezorgt. Ik geef geen antwoord. 'Je doet hem pijn!'
'Ivy relax. Het is of hem even pijn doen zodat hij voedsel binnenkrijgt of hem helemaal niet laten eten.'

Raven Christian Marshall

"Raven, slik die soep verdomme door. Anders stik je nog!" Sist Selene kwaad. Ik heb al gezegd dat ik niet wou eten, dan hoeft ze me ook geen eten te geven. Zodra ik die soep - ik wou niet stikken - eindelijk doorgeslikt had, haalde Selene haar handen van mijn mond en neus af. Danku, frisse lucht.

Uiteindelijk had Selene de helft van de soep er doorheen gekregen, totdat Ivy er een stokje voor stak en haar van me aftrok.
"Hij kan amper ademen, idioot! Straks moeten we hem naar een ziekenhuis brengen, omdat ie zelf niet meer kan ademen. Doe eens rustig!" snauwde ze naar Selene.
"Ik ga vragen of ze iets voor mij te doen hebben." mompelde Selene chagrijnig. Gewelddadig mens ook. Ze stond op en verdween door de deur, die met een harde klap weer dichtviel.
"Ga maar slapen." Mompelde Ivy, waardoor ik gelijk mijn hoofd schudde. Kijk, dat was niet te veel informatie in één keer, dit kon ik wel bijhouden.
"Raven, je moet slapen. Anders word je nooit beter." Zuchtte ze. Straks werd ik weer zo wakker, en wat dan? Straks ging ik dood in mijn slaap, of was Ivy weer weg. Ik kon niet tegen die deprimerende gedachtes. Ja, dat waren ze. Een stelletje stemmen die me toesnauwden, grauwden en sisten dat Ivy weg zou gaan, dat ze niet van me hield en me genadeloos zou vermoorden. Waar dat ooit vandaan kwam? Dat mocht je aan god vragen. Ik had geen flauw idee.
"Raven, slaap gewoon."
Sophie
Ivy Silva Viridi
Raven doet zijn ogen dicht. Alsof ik niet weet dat hij niet slaapt. Zuchtend strijk ik wat haar uit zijn gezicht. Ik maak me zorgen om hem. Hij had nu tenminste iets gegeten -Jezus, Selene- en had weer wat kleur op z'n wangen, maar hij deed nog altijd helemaal niets. En ik maak me ook zorgen om wat Poseidon had gezegd. Raven had me herkend. Zeker weten. Als ik hem -zonder geheugen- al herkende, was het onmogelijk dat hij me -met zijn volledige geheugen- niet herkend had. Ik vind het niet prettig om me zorgen te maken. En ook nog een -misschien, waarschijnlijk, eventueel- nieuwe, onbeheerste gave. Ik ben levensgevaarlijk, besef ik. Dadelijk steek ik de bank in brand! Snel sta ik op. Een hand omklemt mijn pols. Razendsnel draai ik me weer om. Raven's hand zakt weer weg en valt op de bank.
'Niet...', fluistert hij moeizaam.
'Ik blijf hier.', zeg ik. 'Ik ga niet weg.' Ik ga weer naast hem op de bank zitten. Voorzichtig schuif ik zijn hoofd op mijn schoot. Ik weet niet of hij het wel goed vindt, maar dat maakt me even niets uit, ik heb het nu even nodig. Heel egoïstisch, ik weet het. Ik laat mijn handen door zijn haar glijden. Ik staart naar mijn gezicht. Heel lang. Op een gegeven moment zie ik zijn ogen focus verliezen en een paar seconden later vallen ze dicht. Ik slaak een diepe zucht als zijn ademhaling langzaam en regelmatig wordt. Misschien komt het toch wel goed. Ik leg mijn hoofd achterover tegen de muur. Ik merk niet dat Natasha naast Raven op de bank gaat liggen. Ik kan alleen hopen dat hij snel beter wordt. Dat is ook het laatste wat ik denk voordat ik in slaap val.
Hinata Uzumaki












Vier dagen geleden was ik nog in de soul society. Mijn vader had Kiba mij en de rest weggestuurd. Maar Kiba en ik hadden een missie. We moesten informatie verzamalen over de hHollows en dat ze me enorm dwars. Tot nu toe was het wel gelukt om alle Hollows die in de buurt kwamen te vermoorden, maar eerst martelden Kiba en ik ze en probeerde informatie uit hun te krijgen. Zodra we genoeg informatie hadden zou Kiba naar de Soul society gaan, nu dus. We wisten hoe de Hollows ongeveer de soulreapers zouden aanvallen.
Niemand was in Blake's strandhuis, iedereen was buiten, alleen ik was thuis en de een paar woorden die mijn vader tegen mij had gezegd, Sluit je emoties af, je mag niks meer voelen. Het wordt je dood. Jij bent te aardig. Dat moet je niet zijn. Soulreapers horen hard te zijn. Kill your emotions. Hoe the hell zou ik mijn emoties moeten afsluiten? Dat kon ik niet, hij had precies hetzelfde tegen Sakura gezegd, ik wist dat het haar wel zou lukken. Zij was al gemeen genoeg. Maar mij zou het echt niet lukken. De aflopen dagen probeerde ik het wel, maar ik wist niet hoe ik het moest doen, dus zag ik eruit als een halve gare en lachten de personen in het huis van Blake mij de hele tijd uit en wanneer ze vroegen wat ik deed werd ik zo rood als een tomaat en begon ik te stotteren. Daardoor wist ik dat ik nog AL mijn emoties had.
Er was een nieuw meisje erbij, Sienna, of zo. Ik wist niet echt hoe ze heette, ze was een engel. Alexander en Rosette gingen vaak met haar om, aangezien zij ook engelen waren. Nou ja, Alexander en Rosette waren gevallen engelen en zij niet.
Ik vroeg me af wanneer Kiba terug zou komen van de soul society met nieuws etc. Het zou vast nog wel een tijdje duren. Vergaderingen in de soul society duurden namelijk altijd behoorlijk lang, ze waren ook heel ingewikkeld, volgens mij.

Kiba Grimjoww Hyuuga












Ik had alles wat ik wist aan de captains verteld, iedereen behalve mijn captain was er. Captain Uzumaki, Lady Hianat's vader ontbrak. Waar was hij? Hij hoorde bij zulke belangrijke vergaderingen er te zijn. Er was wel een vervanger voor hem, zijn tweede onderbevelhebber, ik was de eerste maar ik was tegenwoordig oppasser van Lady Hinata en haar vrienden. Eigenlijk wist ik niet eens of het haar vrienden waren, ze ging niet echt met ze om. Maar dat maakte niks uit. Als soulreaper was ik verplicht om iedereen tegen de Hollows te beschermen. Liam hoefde ik niet te beschermen, hij was een vampier en de Hollows konden hem eigenlijk niks doen.
"We hebben geen informatie voor je, Kiba. "zei een van de captains. Ik knikte,
"Waar is captain Uzumaki?"vroeg ik aan niemand in het bijzonder. Alle captains keken nerveus naar elkaar. Ze wilden me iets niet vertellen.
"Captain Uzumaki is weggeroepen door zijn vrouw. Zijn oudste dochter, Lady Sakura, is gisteravond vermoord door een Hollow, rank 1. Hee veel soulreapers zijn tijdens het vechten tegen de Hollow overleden. En de dood van de captains dochter heeft de captain heel erg geraakt waardoor hij bij zijn vrouw wilde zijn. Ze zijn nu in hun familiehuis maar niemand mag bij hun langs komen. De captain had ons gezegd dat we jou moesten informeren over Lady Sakura's dood en dat jij het tegen Lady Hinata moest zeggen. Ze gaat het waarschijnlijk niet goed opnemen, ze heeft namelijk een gespleten persoonlijkheid. Pas op en let op haar. Je moet nu terug."zei een vrouwelijke captain, captain 5, een Heling captain, zij leerde alle medische dingen aan haar soulreapers. Lady Sakura was dood? Dit zou Hinata niet goed oppakken dat wist ik zeker.

Ik liep nerveus de de woonkamer in, Lady Hinata zat in haar eentje op de bank, in een of ander boek te lezen. Hoe zou ik het haar moeten vertellen.
"Lady Hinata."zei ik.
"Ja?"vroeg ze terwijl ze mij niet aankeek.
"Ik heb nieuws voor je, geen leuk nieuws. "mompelde ik.
"Vertel."zei ze zacht.
"Je zus, Lady Sakura is gisteravond overleden, vermoord door een Hollows, rank 1." zei ik, het floepte gewoon uit mijn mond. Hinata keek me nu wel aan, haar ogen waren groot van schrik, en er welden tranen op in haar ogen.
"Je maakt een grap?"zei ze gesmoord.
"Helaas, Lady Hinata, ik maak geen grap."Ik schudde mijn hoofd en had hele veel medelijden met haar. Haar hoofd werd rood en een traan biggelde over haar wang en toen... Toen begon ze oorverdovend hard te gillen. Echt serieus heel hard, het deed gewoon pijn aan mijn oren. Tijdens het gillen ging ze op de bank liggen en krulde zichzelf op als een katje waarna ze begon te huilen. Haar lange haren bedekte haar gezicht. Alec kwam als eerste naar binnen rennen, met zijn zwaard vast, alsof hij op het punt stond iemand te vermoorden. En daarna kwamen Rosette en Alexander.
"Wat is er? Wie heeft er pijn?Wie is er gewond?"vroeg Alexander in paniek.
"Niemand."zei ik, "Lady Hinata, kom op, dit gebeurd elke dag, iedereen raakt wel eens iemand kwijt." zuchtend keek ik haar aan. Ze stond op en keek me boos aan. Met beide handen pakte ze me bij de kraag.
"Houd je bek."gromde ze boos, "Sakura betekende alles voor mij.Jij weet niet hoe het is om iemand te verliezen." En voor ik het wist had ze mij tegen de muur gegooid, of eigenlijk heel hard geschopt. Ik wist dat soulreapers sterk waren, heel sterk, maar ik had nooit verwacht dat Hinata zou sterk zou zijn. Ze leek me nogal slap. Dit bedoelde de captain dus met spleten persoonlijkheid. Ze leek opeens op iemand anders, niet meer op de verlegen Hinata.
"What the fuck!" zei Alec toen hij Hinata met gebalde vuisten zag en mij kreunend tegen een muur, "Was dat serieus Hina?"Hina was de bijnaam van Hinata sindskort. Hinata liep weer weg, naar buiten en ik was bang dat ze Blake, James, Selene, Raven- die al zo zwak als ik weet niet wat was- of Ivy pijn zou doen, of erger nog zichzelf.
"Dat was Hina 2. Ze heeft een gespleten persoonlijkheid. Daar kom ik ook pas achter.Hina 1 is aardig en verlegen en Hina 2 is blijkbaar een monster" zei ik terwijl ik overeind kwam en haar achterna wilde gaan, maar dat zou ook niet echt handig zijn. Ze zou moeten rouwen op haar eigen manier, Sakura betekende veel voor haar, dat had captain Uzumaki wel eens verteld, voordat ik Hinata's oppasser werd. Ik wist inderdaad niet hoe het was om iemand te verliezen omdat ik nog nooit iemand had verloren. Ik was eigenlijk een best gelukkig persoon.
Raven Christian Marshall

Ik weet niet wat ze van me verwachtten, of wat ze wouden doen met me, maar ze hadden me buiten gekregen - onder grote protest van Ivy, die iedereen vernietigend aankeek - en hadden me neergelegd op een tweepersoons luchtbed. Ik moest toegeven, ik vond het fijn. Ik had ook geen zin om de hele dag op de bank te hangen als een zoutzak. Helaas hadden ze me wakker gemaakt. Ik schrok me dood.
"Raven, ga nou slapen." Mompelde Ivy geërgerd. Ze stond aan de zijkant van het luchtbed en keek me verontwaardigd aan. Mijn enige wapen; haar hoopvol aankijken. Ze gaf zichzelf een facepalm en keek naar de ijsblauwe lucht.
"Ik moet serieus een keer nadenken." mompelde ze, waarna ze haar schoenen uittrok en naast me neerplofte. Ze zette haar rug tegen de boom - waar het luchtbed tegenaan stond - en trok me naar zich toe, waarna ze mijn hoofd op haar schoot neer.
"Ga nu maar slapen." mompelde ze, terwijl ze haar hand door mijn haren heen haalde - wat voor de verandering half over mijn ogen heen hing. Normaal stond het rechtovereind in een kuif. Ik gaapte - uitgebreid - waardoor Ivy grinnikte.
"Slaap nou maar." Mompelde ze, terwijl ze de dekens - die overigens erg dik en erg warm waren - beter over me heen trok.

Selene howe

Ik heb de rest zover gekregen om te trainen. Wat inhoud dat ik ze rondjes laat rennen. Ik vind het heel leuk dat ik nu degene ben die mensen rondcommandeer. Natasha vind het allemaal geweldig en ze doet fanatiek op haar eigen niveau mee. Hoewel we haar met z'n allen zo ver mogelijk bij de wapens vandaan houden. Zelf ren ik natuurlijk ook mee hoewel het niet helemaal eerlijk is aangezien we op nat zand rennen.. Dus ren ik heen en weer tussen degene die vooraan lopen en degene die achteraan lopen. Alleen Blake, Hina en Raven doen niet mee. Raven slaapt en Blake heeft er een stoel bij gepakt en kijkt toe vanachter een boek. Joost mag weten waar Hina uithangt. Kiba heeft ons verteld over haar zus en ik vind het als een van de weinige niet vreemd dat ze zich zo
afzondert.
'Kom op James je doet niet echt je best of wat?' Zeg ik tegen James die ergens achteraan jogt.
'This is Sparta!!! Roept iemand die vooraan rent. Ik heb geen idee wie.
'Wees maar blij dat het niet zo is.' Roep ik terug.
'Wromdat?' Vraagt Mitchel die ergens in het midden loopt.
'Leer je historische feiten.' Antwoord ik.
Als de helft van de mensen te moe is om verder te rennen gun ik ze een kleine pauze en ga het strand klaarmaken voor de wapentraining. Ik hoop nu een waardig tegenstander te vinden. Ik denk dat Alec en Kiba wel goed zijn maar ik weet niet zo goed of achimirós hun wapens wel aankan. Aangezien er van Alec's collectie een vage gloed afkomt en Kiba's zwaard helemaal van ijs is wat niet smelt of breekt.


Ivy Silva Viridi

Wil Selene ons dood hebben ofzo? Nou, het rondjes rennen was geen probleem geweest. Maar ik heb geen idee hoe ik wapens moet gebruiken. Ik weet niet of ik in mijn vorige leven iets met een wapen had gekund. Selene heeft een hoop wapens uitgestalt op het grasveld. Ik kijk wat om me heen. Iedereen vindt wel iets om mee te werken. Behalve ik. Dan valt mijn oog op een prachtig bewerkte houten boog. Voorzichtig pak ik hem op. Samen met de pijlkoker ernaast. Ik zet het doel op. Een flink stuk verder leg ik een pijl op de pees. Ik ga stevig staan en trek de pees zo ver mogelijk naar achteren. Het gaat als vanzelf. Ik adem één keer uit en laat de pijl los. Deze schiet met een enorme vaart op het doel af. Hij vliegt in de roos en knalt vervolgens het hele schuimrubber door. De pijl blijft in de boom erachter steken. Geschokt staar ik naar de pijl.
'Jezus, Ivy! Hoe deed je dat?', hoor ik achter me.
'Ja! Je hebt nooit verteld dat je kon boogschieten!'
Ik staat nog steeds naar de pijl.
'Dat wist ik ook niet...', antwoord ik. De pijl vliegt in brand. Natuurlijk. Jezus. Dat kan er ook nog wel bij. Stom vuur.
'Ga toch uit!', brul ik tegen het vuur. Tot mijn schrik gaat het inderdaad uit. Ik draai me om. Vele ogen staren me aan.
'Wat?', roep ik. Ik smijt de boog op de grond en ren het huis in.
Raven Christian Marshall


"Los." Mompel ik, amper hoorbaar en gigantisch schor. Het is aan het schemeren en Alexander, Alec en William proberen me binnen te krijgen. Iets wat dus niet het minst pijnlijk was. Als ik me had kunnen bewegen, had ik één van hen de drie de ogen uitgekrabd. Ze slepen me mee naar de bank en leggen me erop neer. Zodra ze me neer hadden gelegd, kwam Natasha naar me toe gehobbeld en ging naast me liggen. Alsof ze mijn moeder was, trok ze de deken - die Mitchel half over me heengegooid had - goed en keek me vrolijk aan.
"Ga maar slapen." giechelde ze, waarna ze zichzelf tegen me aanestelde. Eigenlijk best schattig.

Ivy Silva Viridi

Tierend loop ik op en neer door de kamer. Ik heb geen idee waarom ik zo boos ben, maar het is gewoon zo. Alles wat er gebeurt frustreert me gewoon. Boos zijn is blijbaar de enige manier om me te uiten op dit moment. Ik had gehoord dat ze Raven naar de kamer hiernaast hadden verplaatst. Waarschijnlijk was het te druk beneden. Misschien helpt het om even te gaan kijken. Ik loop mijn kamer uit en leg mijn hand op de deurklink van de zijne. Ik adem een keer diep in en druk de klink omlaag. Zodra ik binnenkom schieten zijn ogen open.
'Hoe gaat het?', vraag ik zachtjes. Natuurlijk geeft hij geen antwoord. Hoe zou hij dat moeten doen dan? Zuchtend ga ik op de bedrand zitten.
'Ik wilde dat ik even met je kon praten.', zucht ik. 'Ik hoop dat je snel beter wordt.'
Hij kijkt me alleen aan.
'Sorry van vanmiddag. Dat had je niet hoeven zien.', zeg ik. 'Ik... Ik reageerde iets te heftig, denk ik...'
Ik kijk hem aan. Dat hij niets kan zeggen of doen doet me pijn. Ik zie hetzelfde in zijn ogen. Voorzichtig pak ik zijn pols. Ik kijk naar de plek waar normaal zijn tatoeage van mijn masker zou zitten. Ik zie niets dan alleen zijn pols, met de verse littekens van waar hij zich gesneden had. Ik blijf ernaar kijken. Het mag niet weg zijn! Tranen wellen op in mijn ogen. Ik kijk Raven weer aan. Zijn ogen staan ook verdrietig. Wat ik dan doe, was niet de bedoeling, maar ik doe het volledig instinctief. Ik druk mijn lippen op de zijne terwijl de tranen over mijn wangen beginnen te stromen. Alsof ik met deze kus wil zeggen hoeveel het me spijt en hoe graag ik wil dat ik de vervelende situatie kan verhelpen. Hope is the only thing left.

Kiba Grimjoww Hyuuga












Ik was de enige die niet mee hoefde te doen met de trainingen van Selene, omdat ik al wist hoe ik moest vechten en blablabla. Alec hoefde ook niet echt te trainen maar we deden het wel. Volgens mij waren Selene, Alec en ik de enige die echt konden vechten en dus ook met wapens konden omgaan, als je de vampier niet meetelde, die kon vast wel vechten, en had waarschijnlijk toch geen wapen nodig.
Ik had echt geen idee waar Hinata was en als haar vader er achter zou komen zou ik dood zijn, serieus dood, de captain zou mij vermoorden. Daarom hoopte ik dat ze snel terug zou zijn.
"Wat een stelletje zoutzakken zijn het."mompelde ik, ze bakten niets van het vechten en Ivy? Ivy was een crybaby. Om het kleinste ding raakte ze in paniek en rende jankend weg. Ik werd gek van deze mensen. Het enige wat ik nu kon doen was klagen, ik wilde zo graag dat er nu een Hollow zou komen zodat ik mezelf niet hoefde te vervelen. Maar nee, juist nu besloten de Hollows om ons met rust te laten. Die rotwezens ook.

Het begon te schemeren wat betekende dat ik kon gaan eten, een soulreaper ging pas eten wanneer de zon opkwam, wanneer de zon het hoogst stond en wanneer de zon onder ging. Ik had echt geen idee wat ik zou eten, er was volgens mij ook niets klaargemaakt. Dus zou ik maar pannenkoeken maken.
Hinata was nog steeds niet terug, waar was dat kind heen? Ik wist dat ze moest rouwen maar wilde ze mij zo graag in de problemen krijgen? Wilde ze zo graag dat mijn kop er af werd gehakt? Nou geweldig.
"Pannenkoeken! Lekker!"Alec kwam huppelend- ja echt waar, huppelend- de keuken in en keek hoe ik pannenkoeken zat te bakken.
"Mag ik?"vroeg hij.
"Ja."bromde ik. Ik kon moeilijk alleen voor mezelf pannenkoeken maken dus maakte ik maar voor iedereen pannenkoeken, zodat niemand zou zeuren. Zelfs voor Hinata maakte ik pannenkoeken, maar ze was er niet. Ze was niet in huis, ze was het huis uit en niemand wist waarnaar toe. Geweldig.
Ivy Silva Viridi

Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik lig in een kamer. De wanden zijn van glas. Daarbuiten is het donkerblauw. Heel donkerblauw. Waar ben ik? Ik sta op. Ook de vloer onder me is van glas. Langzaam kijk ik om me heen. Achter een wand is geen donkerblauw. Ik zie mezelf in de weerspiegeling. Mijn voetstappen echoën als ik eropaf loop. Ik raak de wand voorzichtig aan. Mijn spiegelbeeld verdwijnt. Poseidon staat achter het glas. Hij glimlacht sluw. Dan trekt hij Raven achter zijn rug vandaan. Ik vlieg tegen het glas aan. Ik begin erop te bonken. Ik gil en krijs. Als een dier in een kooi. Wat een interessante keuze van woorden... Poseidon duwt Raven in een stoel en wenkt een bediende, die zijn handen en voeten vastbindt. Ik weet al wat er gaat komen. Ik blijf gillen en hamer nog harder tegen het glas. Niet Raven!
Raven Christian Marshall

Alsof mijn stembanden opeens mijn strot weer ingeduwd zijn, lijk ik zowat de longen uit mijn lijf te schreeuwen. Wat was die vent voor een god? Ik kon wel proberen om niet te schreeuwen, maar die goden waren sterk. Veel sterker dan ze eruit zagen. Volgens mij werden er hele stukken huid en vlees uit mijn lichaam geslagen. Ja, mijn lichaam ja. Het enige wat niet geslagen werd, was mijn gezicht. En het erge is nog dat Ivy moet toekijken. En het bleef ook niet bij die zweep, messen, zwaarden, zwepen die nog erger sneden in mijn huid kwamen allemaal voorbij. Ik vroeg me af hoelang ik het nog vol kon houden.

Met een harde klap knalde ik tegen het glas op, waarna ik meteen op de grond landde. Mijn hele lichaam schrijnde, bloedde en bonkte. Wat had ik toch met problemen aantrekken? Ik kon amper ademen door de pijn in mijn borst.
"We zijn nog lang niet klaar, jongeman." Echt, dit was gewoon geen god. Zodra de man verdwenen was, verdween het glas ook, waardoor Ivy naar me toekroop.

Selene Howe

Ik loop voorzichtig naar Ivy toe die ineengedoken op de grond zit.
'Sorry Ivy.' Fluister ik. Ik ga tegenover haar zitten en duw maar overeind. Alleen lijkt ze er niet helemaal blij te zijn. Haar ogen staan afwezig en al haar spieren zijn slap.
'Jongens?' Mompel ik. 'Kunnen jullie even helpen?'
'Wat is er met haar?' Vraagt Alec fronsend.
'Geen idee.' Fluister ik. 'William? Je zit al in haar hoofd of wat?' Hij knikt. Aan zijn gezicht te zien gaat het er niet al te vrolijk aan toe in Ivy's hoofd.

Raven Christian Marshall

Zodra Ivy mijn gezicht probeerde aan te raken, ging ze dwars door me heen.
"Nee!" piepte ze.
"Nee!" gilde ze nu kwaad, waardoor ze opstond en kwaad tegen de stoel aantrapte, die verbazend genoeg wel door de kamer heen vloog.
"Verdomde Klootz*k!" gilde ze kwaad en ramde op de deur.
"Dat was niet zo slim, meisje." Galmde de stem van de man door de kamer heen. De vloer van de kamer waar Ivy eerst inzat leek in een kolkende spiraal te veranderde.
"Nee, godver!" Mijn lichaam - echt, waar was die vent mee bezig? - werd de spiraal in gesleurd, waardoor Ivy erachteraan dook. Of het probeerde. Zodra ik erin lag, veranderde de vloer weer in het glas, waardoor ik opgesloten zat. Die man was niet normaal meer, gewoon veranderd in een monster. Dit kon toch geen familie van Selene zijn?
"Ze dicht bij, maar ook zo ver weg." Denderde de stem weer. Doordat de ruimte waar ik in lag, vacuüm vastgezogen was - ik wist niet hoe ik ademde, maar op dit moment was alles een raadsel - konden de wonden niet genezen. Daardoor moest Ivy de hele tijd naar mijn toegetakelde lichaam kijken, als ze naar de vloer keek.
"Je bent gewoon een monster!" krijste ze hard.

Na een tijd - weet ik het hoelang - zwaaide de deur van de kamer open. Ivy werd vastgepakt door de assistent van Poseidon en krijste hard, waarna Poseidon zelf mijn keel vastgreep - de vloer was waarschijnlijk van water gemaakt - en me zo omhoog trok. Zodra ik weer boven was, snoerde hij me vast aan de muur en wandelde naar Ivy toe.
"Zeg maar dag, lieverd." Grijnsde hij, waarna Ivy verdween.
Ivy Silva Viridi

Uitgeput open ik mijn ogen. Ik kijk in het gezicht van Selene.
'Iv? Wat is er gebeurd? Gaat het?' Ik schud mijn hoofd.
'Nee...', fluister ik schor. 'Hij heeft hem.' Selene kijkt me niet-begrijpend aan.
'Wie heeft wie?'
'Hij heeft Raven...' De beelden schieten weer door mijn hoofd. Opnieuw en opnieuw.
'Jezus! Ivy kappen!', brult William. Selene kijkt hem verbaast aan. Ik lig alleen maar levenloos op de bank.
'Wat is er?', vraagt Selene aan William.
'Hij martelt Raven, en laat haar toekijken. Dwingt haar, eigenlijk.', legt hij uit. Selene slaat geschrokken haar handen voor haar mond.
'Jeetje...', fluistert ze. 'Hoe kan hij?' Ik zie tranen opwellen in haar ogen. Moeizaam ga ik overeind zitten. Ik geef haar een knuffel.
'Het komt wel goed.', fluister ik. 'Ik zal het oplossen.'
'Het is jou schuld niet.', zucht ze.
'Jawel hoor, ik begon het. Al door Raven die koffie te geven. En kijk wat er nu gebeurd is.' Doodmoe laat ik Selene los en laat me terug op de bank vallen. Mijn hoofd doet ontzettend pijn en ik maak me zorgen over Raven. Maar ik ben zo moe.
'Ik ga... even... denk ik... moe...' Mijn ogen vallen dicht en ik val in een zwart gat vol nachtmerries.
Raven Christian Marshall

Wat hadden ze hier met smijten? Serieus. Voor de zoveelste keer werd ik een kamer ingegooid. Het was donker, ijskoud en als ik weg probeerde te komen verdronk ik gelijk in het water. Ik trok mezelf omhoog aan de oneven bakstenen muur en gromde kwaad. Mijn hele lichaam protesteerde en de amper dichte wondjes begonnen weer vrolijk te bloedden. Ik schrok me dood toen onder de deur een waterslang doorkroop en veranderde in een Selene. Maar dan van water.
"Ik kan je alleen helpen tot aan de uitgang van de kerkers. De rest moet je zelf doen." Zodra ze dat gezegd had, liep ze naar de deur toe en haalde haar hand over het slot heen, wat gelijk open ging. Het was een of ander vaag slot waar ik niks van begreep, logisch. Gelijk stroomde het water op volle snelheid naar binnen, waarop water-Selene mijn arm vastgreep en me op een hoge snelheid door de gangen heen, nadat ze me natuurlijk bevool om mijn adem in te houden.
"Opschieten, zodra je boven komt zie je het strand." Ze verdween in het niks en achter me hoorde ik een woedende brul.
"Wie heeft die klootzak vrijgelaten!" Brulde Poseidon. Gelijk begon ik te zwemmen, ook al was ik er van zeker dat hij me snel in zou halen.
"Vervloekt rotjonk!" Ik schrok me dood toen er een harde - als ie tegen me aan was gekomen was ie dwars door me heengegaan - waterstraal naast me langs scheerde. Zodra ik boven water - bijna vermoord door het water - kwam, hapte ik naar adem. Mijn hele lichaam protesteerde en wou het liefste er nu mee ophouden. Mijn voet werd geraakt door een zo'n straal waardoor ik de lucht in vloog en geschrokken met me armen zwaaide. Ik viel met een doffe klap weer terug in het water en zag de man onder me verschijnen. Bijna gelijk begon ik naar het strand te zwemmen, wat behoorlijk ver was. Tot mijn verbazing kwam de man niet meer achter me aan, al zag ik zijn gedaante wel ergens verderop me nastaren. Het gaf me een naar gevoel. Het zoute zeewater deed mijn wonden ongelofelijk pijnlijk prikken. Zodra ik in de buurt van het strand was, hoorde ik Faye gillen.
"Daar is hij! Snel, Selene!" Zodra ze dat gezegd had, leek het water in een stroom veranderen die naar het strand ging. Binnen enkele minuten lag ik uitgeteld en languit op mijn rug op het zand, wat ongelofelijk in mijn wonden prikken.
"Raven, wat is er met je been gebeurt?" vroeg Selene verbaasd. Ik zette mezelf rechtop en keek naar mijn benen. Mijn linkerbeen - waar Poseidon me had geraakt - was voor de helft blauw en leek zich langzaam een weg naar boven te werken. Toen ik met mijn vingers eroverheen ging, trok ik ze gelijk weer terug. Het was nog kouder dan het ijs in de winter! Doordat ik het aanraakte, leek het blauwe steeds sneller over mijn been omhoog te kruipen. Het was koud, maar niet zo koud als toen ik het aanraakte. Zodra Selene haar hand erop legde, slaakte ze geschrokken een gil en viel achterover in het zand. Haar hele hand was donkerpaars geworden en trilde onophoudelijk. Het - blijkbaar ijskoude - blauwe kroop nu ergens over mijn borst en nam mijn andere been ook in beslag. Binnen enkele minuten was mijn hele lichaam bedekt onder het blauwe, voordat het zich een weg naar binnen begon te werken. Ik voelde me net een wandelende vriezer, die op -360 graden celcius stond. Doordat mijn huid een donkere tint dan luchtblauw kreeg, was waarschijnlijk het hele proces gestopt. Ik voelde me net een smurf. Het zand waar ik op zat was ook veranderd in platform van ijs, alleen was het waar mijn lichaam de grond raakte. Witte wolkjes, zoals je in de winter zag, verlieten mijn mond en neus elke keer als ik uitademde.
"Wat heeft ie met je gedaan?" gromde Selene kwaad, waarna ze opstond. Zo te zien had ze haar hand weer genezen in het water.

Ivy Silva Viridi

Na mezelf weer wakker gegild te hebben ga ik rechtop zitten.
'Waar is Selene?', vraag ik versuft. Niemand geeft antwoord. Ach ja, denk ik en laat me weer terug in de kussens vallen. Na een tijdje val ik weer in slaap.

***

Ik doe mijn ogen open. Weer een nachtmerrie?, vraag ik me af. Ik ben weer in de glazen kamer. Ik kijk om me heen alles is hetzelfde als de eerste keer dat ik hier wakker werd. Het is even angstaanjagend als altijd. Plotseling hoor ik iemand achter me. Huh? Dat was niet de normale nachtmerrie... Langzaam draai ik me om. En kijk recht in het gevaarlijk glimlachende gezicht van Poseidon.
'Kijk, kijk, kijk... Ivy, wat fijn dat je terug bent.'
'Laat me met rust. Heeft u niet al genoeg leed veroorzaakt?'
'Ik stel de vragen. Hou je mond totdat ik je toestemming geef te spreken.' Ik negeer hem volledig. Wat heb ik te verliezen?
'Wat denkt u dat Selene nu van u vindt?', vraag ik. Ik weet dat het gemeen is, maar lang niet zo gemeen als hij. Ik zie hem even twijfelen. Ik moet er nu goed op inspelen. Geen fouten. 'Ik kan u helpen.' Sjips... Foute woorden dus. Poseidon kijkt nu woedend.
'Jij! Mij helpen? De machtige Poseidon! Ik heb alles wat ik wil!', buldert hij.
'Behalve geluk en liefde?', vraag ik. Nu is hij echt razend. Hij knipt met zijn vingers. Twee bediendes komen uit het niets aangesneld.
'Geniet van je straf.', zegt hij glimlachend. Dan is hij verdwenen. De eerste klappen komen op me neer. Ik zuig mijn longen vol en zet een keel op.

Raven Christian Marshall

Zodra ik iemand hoorde gillen - iedereen behalve Hanita stond hier dus moest het Ivy wel zijn - stond ik nog eerder dan William in het huis. Gelijk schoot ik naar boven en knalde de deur van de kamer open. Ivy lag kronkelend en schreeuwend op het bed.
"Ivy?" Ja, ze deden het weer. Het enige wat ze deed is harder gillen. William snelde de kamer in en keek naar het meisje wat op het bed lag.
"Ivy?" William liep op haar af en schudde haar zachtjes door elkaar.
"Fuck." Vloekte hij kwaad.
"Wat?"
"Poseidon." Dat was al genoeg.
"Godver, klootzak!"
"Raven, niet doen! Dat word haar dood." Siste William, wie mijn polsen vastgreep. Aangezien hij niet leefde, kon hij ook niet onderkoeld raken. Dus er gebeurde niks.
"Je moet haar wakker maken. Nu." gromde ik kwaad. Dat die vent mij mishandelde, oké, maar Ivy? Dat gaat echt te ver.
"Ivy? Wakker worden." William schudde haar harder door elkaar heen, wat haar harder deed gillen.
"Maak haar gewoon wakker, verdomme!" Schreeuwde ik terwijl ik William's kraag vastgreep.
"Raven, laat me los." William keek me kwaad aan.
"Je moet haar verdomme wakker maken!" snauwde ik in zijn gezicht, er niet op lettend dat zijn shirt bezig was te bevriezen. William gooide me van het bed af, waardoor zijn shirt kapot ging.
"Maak haar verdomme wakker, ze verdiend het gewoon niet ja?" Ik was nu gewoon pissed-off.
"Dat lukt niet!" Meerdere voetstappen snelden de trap op, terwijl ik William haast wel kon vermoorden.
"Je kunt toch wel iemand wakker maken, of ben je gewoon zo stom." Grauwde ik, wat een mongool. Hij kon toch wel iemand wakker maken?!
"Als het niet lukt dan lukt het niet!" schreeuwde hij.
"Maak haar gewoon wakker!" schreeuwde ik hard, en niet alleen dat gebeurde. William werd omver geblazen, net zoals de mensen die in de deuropening stonden. Een laag keihard ijs omhulde de hele kamer, en de gang, en William, en de rest van het huis.
Seleentje - Floor was te lui om te posten en Sophie ook dus deed ik het maar

Ik zit aan het strand en maak bolletjes water. Het zijn tenminste bolletjes totdat de hoeveelheid druk die ik erop uitoeven te groot wordt en ze uit elkaar spatten. Ik vraag me af of Poseidon boos op me is dat ik Raven heb helpen ontsnappen. En of hij me m'n krachten af zou nemen. Ik weet niet eens of dat binnen zijn macht ligt. Vast wel aangezien Raven in een wandelend ijsklontje veranderen ook binnen zijn macht ligt. Ik hoop niet dat hij boos op me wordt. Hij moet gewoon niet onredelijk zijn. Ik ben toch ook niet boos op hem? Ben ik dat? Ik weet het niet. Het is niet erg verstandig om haat te koesteren tegen een god. Zeker niet als hij familie van je is. Ik wiebel zachtjes heen en weer terwijl ik naar de golven staar. Aan de andere kant moet hij wel van mijn vrienden afblijven. Hoewel Raven het grootste deel van de tijd wel vreslijk irritand is.
'Selene?' Doet een stem me opschrikken uit mijn gedachten. Ik werp Kiba een vernietigende blik toe.
'Wat?!' Ik grom het bijna. Geen idee waarom maar ik heb echt behoefde om iets aan stukken te snijden.. Misschien moet ik fruitsalade gaan maken?
'We hebben wat problemen met Ivy en Raven.' Zegt Kiba voorzichten.
'Er zijn áltijd problemen met Ivy en Raven.' Mompel ik. Ik wil weer met het water spelen maar Kiba wil blijkbaar dat ik met hem meekom. Dus sta ik op en loop langzaam achter hem aan naar binnen. Ivy ligt weer eens diep in slaap en Raven is zo erg in paniek dat hij de hele kamer heeft bevroren.
'Hoe krijg je dat noh weer voor elkaar?' Vraag ik met opgetrokken wenkbrauwen.
'Ivy wordt niet wakker.' Zegt Raven. Dramaqueen.. Ik loop zuchtend op Ivy af en leg mijn handen tegen d'r hoofd. Het volgende moment sta ik in een ruimte onder water. Een blik op de mannen die om Ivy heen staan is genoeg om ze af te laten druipen. Ivy heeft haar ogen gesloten en ze zit te trillen als een rietje. Vreemde uitdrukking eigenlijk. Trillen als een rietje. Rietjes trillen niet. Ik grinnik zachtjes.
'Selene.' Zegt een denderende stem achter mij verbaasd. 'Hoe kom jij hier?'
'Gewoon.' Is mijn antwoord. Ik weet het zelf namelijk ook niet.. Via Ivy?
'Het spijt me voor mijn gedrag het is niks persoonlijks.' Verontschuldigt Poseidon zich. Ik schud alleen mijn hooffd waar weinig uit op te maken valt.
'Ik neem Ivy mee terug goed?' Zeg ik. Zonder op antwoord te wachten pak ik Ivy bij haar hand en trek haar overeind. Als ze verschrikt haar ogen opendoet staan we weer in het strandhuis.
'Hoe deed je dat?' Vraagt William.
'Geen idee.' Verklaar ik. 'Ivy stop.' Ivy was namelijk net van plan om Raven in de armen te vliegen en ik kon haar nog net optijd bij haar schouder grijpen.
'Je kunt me niet aanraken.' Fluistert Raven schor. Ivy kijkt met grote ogen van mij naar Raven en weer terug. Ik knik bevestigend.
Raven Christian Marshall

Selene had het huis weten ontdooien en Ivy was huilend tegen Alexander aangekropen. Het bleek dat hij heel goed kon troosten, en Rosette ook. Serieus, ik kwam nog een keer in een Depressie terecht, of iets in die richting. Nu lag ik in een of ander Random meertje in het bos en tekende ik op het water wat gelijk bevroor als ik het aanraakte. Het was eigenlijk best grappig. Ik draaide me op mijn rug en staarde naar de donkere lucht. Ik grinnikte toen er een vlinder over me heen vloog, wat hoogstwaarschijnlijk Ivy's werk was. Ik denk namelijk niet dat er random vuurvlinders op je gaan zitten of over je heen vliegen. Ik krabbelde overeind, ik was er nog steeds verbaasd dat dat lukte. Ivy zat tegen een boom aan en was bezig om vlinders, minipaardjes en andere kleine diertjes te maken.
Ivy Silva Viridi

Treurig laat ik de vlinders over Raven's meertje vliegen. Zodra ze daar aankomen laat ik ze uit elkaar spatten in duizenden vonkjes. Waar de controle vandaan komt weet ik niet. Het is gewoon zo. Ik maak een vogeltje en laat het een rondje om me heen vliegen. Dan stuur ik hem naar Raven. Hoog boven zijn hoofd laat ik de vogel uit de lucht schieten door een pijl van een vuurmannetje op de grond. Ik kijk hoe hij valt en valt en uiteindelijk op Raven terecht komt. Waar hij volledig in vlammen opgaat. Nu kijkt Raven niet meer naar mijn diertjes, maar naar mij. Ik weet niet hoe ik me moet voelen. Ik ben treurig, maar ik accepteer het feit dat er niets aan te doen is. De macht van de wisselvallige goden. Daar kon ik niets aan doen. Raven zegt niets. Ik zeg niets. We kijken elkaar alleen aan. En het is genoeg. Één blik is genoeg. We begrijpen elkaar. Met een zucht laat ik alle vuurwezentjes uit elkaar vallen en sluit mijn ogen.

Ivy is vaag!!! O.O
Raven Christian Marshall

Ik plof voor Ivy neer en moet moeite doen om haar niet vast te grijpen en tegen me aan te trekken. Ik mocht hopen dat Selene iets vond om mij weer normaal te krijgen, aangezien zij kleindochter van Poseidon was. Met mijn 'magie' kon ik er ook niks tegen doen, helaas.
"Ik haat hem." Mompelt ze opeens. Verbaasd keek ik haar aan toen ze opstond.
"Ik wil je gewoon kunnen aanraken, verdomme! Ik wil je gezicht aanraken, je zoenen, wat dan ook! Het is gewoon een egoïst, die hufter." siste ze kwaad. Haar emerald groene ogen begonnen oranje op te lichten, alsof ze letterlijk vuur spuwden.
Raven Christian Marshall

Alsof het opeens aangestoken werd, vatte haar haar vlam. Maar niet op de verbrand-manier. Haar haar veranderde gewoon in het vuur zelf. Ivy's huid werd rood/oranje achtig. Kortom, ze leek net een wandelend vuur-mens. Ze greep mijn t-shirt vast en trok me met een ruk omhoog.
"Nu kan ik je wel aanraken." Siste ze kwaad, en verbaasd. Ze draaide ons om, duwde me tegen de boom aan en plantte haar lippen op de mijne.
"Dat is beter." mompelde ze tegen mijn lippen aan. Ja, ze was veranderd.

"Ik hou van je." mompelde Ivy, wie naast me lag.
"Niet doen ,dat kietelt." giechelde ze toen ik met mijn vingers over haar ruggengraat streek.
"Dat is niet leuk."
"Nee." mompelde ze.
"Zo beter?" mompelde ik, waarna ik mijn lippen op haar rug plantte.
"Dat is nog erger." gromde ze, draaide zich om en ging overeind zitten.
"Zou ik jou eens kietelen?" Voordat ik nog maar kon bewegen, zat ze al op mijn rug en begon ze me te kietelen.
Selene Howe.

Doordat al het ijs gesmolten was is het hele huis nu doorweekt. Ik giegel zachtjes terwijl ik op de kletsnatte bank ga zitten. Blake lijkt er minder blij mee te zijn. Ze loopt luid te mopperen.
'Kan jij het water hier niet weghalen Selene?' Vraagt ze. 'Selene? Hallo? Hoort ze me eigenlijk wel?' Ik wiebel heen en weer op de bank. Ik weet niet waarom maar het houd me rustig.
'Selene?' Vraagt Mitchel dwingend. Ik voel een dwingende hand op mijn schouder. Ik doe mijn ogen open en kijk Mitchel aan.
'Selene gaat het wel?' Vraagt hij bezorgt. Ergens gaat een belletje rinkelen dat ik antwoord moet geven. Maar mijn lichaam wil niet meewerken. Dus staar ik hem alleen met grote ogen aan. Ik probeer weer heen en weer te wiebelen maar Mitchel's hand houd me tegen.
'Selene.' Zegt hij nogmaals dwingend.
'Het gaat.' Weet ik uiteindelijk uit te brengen. 'Ik help je met het water.' Beloof ik Blake. Ze kijkt me even verbaasd aan maar knikt dan.
Als ik het huis watervrij heb gemaakt. Loop ik in mijn eentje over het strand. Ik wordt echt gek van mezelf. Ik schop tegen een blikje die iemand op het strand heeft achtergelaten. Stom blikje.
Ivy Silva Viridi

Idioot grijnzend loop ik terug naar het huis. Ik wist niet waar Razz ineens heen was, maar ik heb een oplossing gevonden! Ik kan mijn Razzie weer aanraken! Ik heb de nijging om te gaan huppelen, maar dat doe ik nog net niet. Nu nog dat stomme smurfachtige ijs weghalen. Alles zou goed komen! Eindelijk zie ik het positieve van de gebeurtenissen weer in. Ik hou niet van depressief gedoe. Vrolijk loop ik het bos uit, het strand op. Ik zie Selene lopen.
'Selene!', gil ik vrolijk. Ze draait zich om.
'Hey Iv.', zegt ze. Ze klinkt niet echt vrolijk.
'Ik heb goed nieuws!', roep ik. Ik denk dat ze wel wat goed nieuws kan gebruiken. 'Raad eens?'
'Goed nieuws. Eindelijk.', zegt ze. 'Zeg maar gewoon. Ik ga niet raden.'
'Ik kan Raven aanraken!', gil ik. Een verbaasde glimlach breekt door op haar gezicht.
'Oh, wauw, hoe dat?', zegt ze. Ik glimlach nog altijd als een idioot.
'Nou,', begin ik.'Ik werd een beetje boos, omdat ik hem niet aan kon raken. En toen, het was heel raar, er trokken hete elektrische vonken door mijn lichaam en ik vloog in brand. Terwijl ik in brand stond kon ik hem aanraken zonder te bevriezen.' Selene kijkt me met een flauwe glimlach aan. Ik heb het idee dat er nog iets aan de hand is.
'Hé? Is er iets?', vraag ik. Selene schudt haar hoofd. 'Kom op Selene, ik weet dat er iets is.' Ze slaakt een diepe zucht.
'Jij houdt ook nooit op, hè?', zegt ze.
'Nope.', grinnik ik. 'Maar vertel.'
'Nou, ik...' Ze haalt diep adem. 'Ik kan het niet uitleggen... Het is... moeilijk...'
Ze slaakt weer een diepe zucht.
'Ik weet precies wat je bedoelt, ik begrijp je heus wel.'
'Nee, dat is het juist! Ik weet het zelf niet!' Verslagen laat ze zich in het zand neerploffen. Ik laat me naast haar zakken.
'Selene, we zitten hier samen in. Met z'n allen.' Ik gebaar naar het huis. 'We kunnen niet hebben dat er iemand instort. Zeker jij niet. Dus, praat met me.'
'Ik maak me gewoon zorgen. Ik...' Ze legt haar hoofd op haar knieën. 'Ik weet het ook allemaal niet meer, Iv.'
'Hé, het komt allemaal goed.', zeg ik zachtjes. Ik sla mijn armen om haar heen. Selene begin zachtjes te snikken. Ik trek haar nog iets steviger tegen me aan.
'Doe maar rustig.', fluister ik. Selene gaat alweer rechtop zitten en veegt even langs haar ogen. Ze ademt een keer diep in en uit.
'Dank je, Ivy. Je bent een echte vriendin.' Ze glimlacht waterig. Ik vind het niet erg dat ze het niet wil vertellen.
'Ben er voor je. Kan ik je nog ergens mee helpen?' Ze schudt haar hoofd. 'Zullen we binnen een kopje thee gaan drinken, dan?'
'Nee, ik blijf nog even hier. Misschien zwem ik nog een stukje.' Ik knik. Ik begrijp dat ze even rust nodig heeft.
'Okay, tot zo dan!', zeg ik, weer vrolijk. Ik loop naar het strandhuis. De idiote grijs verschijnt weer op mijn gezicht. Al is mijn hoofd nu gevuld met vraagtekens over wat er is met Selene. Ik duw de deur open en loop naar binnen.
Raven Christian Marshall

Ik had honger. Alles wat ik aanraakte, bevroor meteen waardoor ik niks kon eten of drinken. En omdat Blake me verbood het huis in te komen omdat het dan bevroor, mocht ik buiten gaan slapen. Selene die was in de war, dus duurde het nog even voordat ze een oplossing kon vinden. Mijn lichaam had zowat geen energie meer, maar slapen kon ik niet. Daar zorgde Poseidon wel voor. Zodra ik bijna in slaap viel, schoten er beelden voorbij van Ivy die mishandeld werd.
Selene howe

Ik sta al zo'n kwartier op een waterkrijger in te hakken. Dit keer eentje op ware grote. Het helpt weinig. Ik ben aan de winnende hand. Voor zover dat gaat. Hij geneest zichzelf. Of nee, hij kan niet eens verwonden hij is gemaakt van water.. Maar hij is geen partij voor mij. Ik vind het jammer. Er is niks aan als er niet een beetje terug gevochten wordt. Ik slaak een geïrriteerd geluid. Een kreun of een kreet of iets ertussenin.
'Kun je stil zijn?' Vraagt Raven geïrriteerd. Ik werp hem een woeste blik toe.
'Kun jij je bek houden?' Antwoord ik. 'Zie je niet dat ik bezig ben?!' Raven fronst.
'Je hoeft niet-' Mompelt hij maar ik onderbreek hem.
'Nog een woord en je zoekt het zelf maar uit met dat ijsgedoe van je.' Dreig ik. Hij steekt verontschuldigend zijn handen op maar zegt niks meer. Ik richt me weer tot mijn tegenstander en ga het gevecht weer aan. Niet dat ik niet vocht toen ik met Raven in gesprek was. Maar dat was meer alleen verdediging. Nu ik weer kan focussen kan ik me ook weer op de aanval richten. Vanuit mijn ooghoeken zie ik Raven opstaan en weglopen. Beter.
Als de waterman uit elkaar is gespat -ze houden het nooit lang vol- en ik weer enigszins gekalmeerd ben zak ik in elkaar tegen een boom. Ik begin zachtjes te neuriën en sluit mijn ogen. Ik weet niet hoelang ik daar gezeten heb maar ik val uiteindelijk in slaap.

Naam: Ilargia Linivé Bulan (uitspraak: ielargia lienievee boelan)
Leeftijd: 142 (Ziet er na de taken vervult te hebben uit als 18)
Kleur ogen: Groen, bruin rond de pupil
Soort : Half-geest
Gave ( indien van toepassing ) : Nog niet, kan eventueel met het vervullen van de taken ontstaan.
Kleur vacht ( indien van toepassing ): -
Vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
Verleden : is opgegroeid in Arizona, is op haar 18e door een heks vermoord, daardoor een half-geest geworden. Ze zwerft sindsdien rond over de wereld om haar taken te vervullen.
Vrienden: Niemand, haar vroegere vrienden zijn overleden.
Familie: Ze heeft haar hele familie zien sterven terwijl zij niet ouder werd. Ze heeft nog een verre nicht ergens op de wereld
Overig: Een half-geest krijgt visioenen over taken die hij/zij moet verrichten om weer mens/levend te worden. 100 taken in totaal. Als een taak mis loopt wordt hij/zij volledig geest. Half-geesten eten
niet ze zijn immers dood- en hebben de kleur van het licht van de maan en zijn doorschijnend. Als geesten zijn ze gedwongen mensen bang te maken. Als half-geest is het soms gewoon grappig om te doen. Ze kruipen in iemands hoofd en beginnen te schreeuwen of enge vormen aan te nemen, zo heeft alleen deze persoon er last van. Maar het hoeft niet per se zo. Ze kunnen ook gewoon 'buiten' mensen bang maken.
Foto:



Intro: Het is nacht, ik zwerf een beetje rond in een of ander bos. Ik wacht op mijn volgende opdracht ik heb er al 92 gehad en ik wil dat het een beetje opschiet. Ik verlang ernaar om weer te kunnen voelen, eten en slapen; weer een mens te zijn... Zuchtend zweef ik verder. Ik kom bij een appelboom ik kijk naar de appels en er komen allemaal herinneringen van vroeger naar boven. Ik besluit om er niet meer na te kijken en maar door te gaan. Ik zie tegen een boom iets liggen het lijkt net een grote smurf, want het heeft de zelfde kleur. Ik loop er dichter naar toe en zie dat het een jongen is. Echt komische hoe hij er uitziet. Ik kruip in zijn hooft en begin te gillen. De jongen schrikt wakker.

Mijn eerste stukje, de rest is aan jou Esmee.
Raven Christian Marshall

Ik zwierf ergens in het bos rond, installeerde mezelf tegen een of andere boom en gaapte. Ik was doodop, en het zicht van de halfdode Ivy stond nogsteeds op mijn netvlies gebrand. Mijn lichaam schakelde zichzelf uit, waardoor het zwart werd zonder nachtmerries.

Een ijskoude, harde gil drinkt mijn hoofd binnen waardoor ik spastisch wakker schiet. Geschrokken hap ik naar adem als ik de gedaante zie, het gedaante van een meisje. Doorschijnend, maar toch goed zichtbaar door het felle licht wat van haar afkomt. Ze lijkt gelukkig, maar het verdriet overheerst.
"Goedenavond." Zegt ze alsof er niks gebeurd is. Zodra ze naar me toeloopt, al lijkt het eerder zweven omdat je haar voeten niet ziet, loopt ze richting de appelboom.
"Ik zou zo graag die appels willen aanraken, opeten. De heerlijke, zoete sap die ze bevatten proeven." Mompelt ze mistroostig, terwijl ze met haar hand over de stam van de boom heen strijkt.
"Ik zou zo graag warmte willen voelen, weer het verschil voelen tussen hard en zacht." Ze lijkt volledig in gedachten te zitten, alsof ze mijn aanwezigheid vergeten is.
Ivy Silva Viridi

Zo zielig voor Razz dat-ie buiten moet slapen! En hij kan niets eten! Ik pruil voor me uit, terwijl ik naar het plafond van de donkere slaapkamer staar. Ivy, jeetje, je bent een vuurmagiër. Je moet toch wel iets kunnen bedenken?! Ik kan ten minste even bij Raven gaan kijken. Snel trek ik mijn zwarte badjas aan en loop de trap af. Ik besluit nog even snel een fruitsmoothie te maken. Als die bevriest heeft hij ten minste nog een lekker ijsje, denk ik optimistisch. Snel ga ik in de keuken aan de slag. Misschien niet heel handig om midden in de nacht met een mixer aan de slag te gaan, maar ja. Niets aan te doen. Met twee grote glazen loop ik naar buiten. Puur op gevoel loop ik een stukje het bos in. Op een kleine open plek staat Raven met zijn rug naar mij toe. Voor hem is een lichtbron, die een onnatuurlijk wit licht uitstraalt.
'Razz?', vraag ik. Hij draait zich om. Nu valt mijn blik op, wat ik dacht, de lichtbron. De smoothies glippen uit mijn handen en spatten uiteen op de grond.
Raven Christian Marshall

"Raven, kom hier!" sist Ivy. Verbaasd kijk ik haar aan.
"Raven, nu!" snauwt ze.
"Waarom? Ze doet toch niks?" vraag ik haar.
"Alsnog maak je dat je hier komt." Alsof ze mijn moeder is, kijkt ze me streng aan.
"Ga maar. Ik ben het gewend." Mompelde het meisje verdrietig.
"Ik ga nergens heen, je ziet er niet uit als iemand die iets doet. Behalve mensen schrikken, dan. Ivy, ze doet geen vlieg kwaad."
"Kom hier!" gromt ze.
"Waarom zou ik?"
"Omdat ik het je zeg."
"Toch kom ik niet. Ze doet niks, waarom moet ik daarheen gaan?" Haar ogen nemen de oranje gloed weer aan en in haar hand - die gebald is tot een vuist - verschijnt een lange zweep.
"Raven, je komt nu hierheen of ik haal je hierheen." Snauwde ze.
"Je doet je best maar." Gromde ik terug. Zodra die woorden mijn mond verlieten, hief ze haar hand hand op, en binnen no-time lig ik een paar meter achter haar op de grond.
"Je komt nu met mij mee, anders sleep ik je mee."
"Ze heeft toch niks gedaan?" protesteer ik grommend.
"Dan word het slepen." Ze begint richting het strandhuis te stampen, waarna ik overeind krabbel en richting het meisje probeer te lopen. Ivy geeft een ruk aan het touw.
"Sorry!" riep ik nog naar het meisje toe, terwijl Ivy me hardhandig over de bosgrond heen sleurde richting het strandhuis.
Ivy Silva Viridi

Ik duw Raven het huis in. Hij begint aan een boze zin maar ik trek de voordeur weer voor zijn neus dicht. Vlug ren ik terug naar de open plek. Het meisje staat nog steeds naar de appels te staren.
'Ah, daar ben je weer...', zegt ze. Haar stem is hoog en dromerig.
'Ja, daar ben ik weer.', zeg ik kortaf. 'Wie ben jij? Of, wat ben jij?''
'Ik ben een half-geest.', zegt ze. Ze staart nog altijd naar de appelboom. 'Mijn naam is Ilargia Linivé Bulan.'
'Wat doe je hier?'
'Ik wenste dat ik zo'n verrukkelijke appel kon eten!' Ze leek mijn vraag niet gehoord te hebben. Ze leek me niet echt gevaarlijk, deze Ilargia.
'Kom je mee naar het strandhuis?', vraag ik. Misschien hebben we nog iets aan haar. Ze kijkt me nu eindelijk aan.
'Naar het strandhuis?', herhaalt ze. Ik knik en draai me om. Meteen bots ik tegen Raven op. Een ijzige kou verspreidt zich razendsnel door mijn lichaam. Ik voel mijn adem stokken. Ik kijk Raven aan zijn ogen staan geschrokken. Dan wordt mijn beeld blauw.
Raven Christian Marshall

"Godver!" Volgens mij schudde het hele bos, zodra ik schreeuwde. Ivy's huid naam een paarsblauwe kleur aan, alleen niet zo donker als normaal. Waarschijnlijk omdat ze half vuurmagiër is. Haar emeraldgroene Irrisen namen een precies dezelfde kleur aan.
"Iv? Ivy?" vroeg ik angstig, terwijl ik haar lichaam op de grond legde.
"Ga naar het strandhuis. Haal iemand, nu!" snauwde ik het meisje toe zonder haar aan te kijken. Zwijgend zweefde ze naar het strandhuis toe, tenminste dat dacht ik.
"Ivy, alsjeblieft." piepte ik. Het meisje verscheen weer, en niet veel later stond William naast haar.
"Wat is er gebeurd?" vroeg hij, geschokt. Warme - ik verbaasde mezelf er ook over - en verse tranen stroomden over mijn wangen heen.
"Ze liep tegen me op, en-n toen gebeurde dit." mijn stem was onvast, trilde als een bezetene en brak meerdere keren in de zin.
"Haal Alexander, en Selene." Mompelde William het meisje snel toe, die verbazend genoeg bijna direct luisterde en verdween.
Ilargia Linivé Bulan
Selene en Alexander... Wie zijn dat nu weer? Ik loop richting het strandhuis en zie daar een meisje zitten. volgens mij slaapt ze, wat hebben die lui hier nou met buiten slapen? Ik ga maar eens kijken misschien is het Selene. Ik sla -met mijn ijskoude, doorzichtige hand- door het gezicht van het meisje. Ze vliegt op en ik krijg een of ander zwaard in mijn lichaam. Natuurlijk voel ik er niets van, en het zwaard vliegt gewoon door me heen. Met het meisje erachteraan. Ze ligt nu versuft op de grond.
'Wa-watte?', mompelt ze.
'Ben jij Selene?', vraag ik. 'De smurf botste tegen het vlammenmeisje aan.' Met een geschrokken gezicht springt ze op. Ik wijs naar het bos.
'Daar.', zeg ik. Meteen stuift het meisje weg. Was het nou Selene of niet? Zuchtend zweef ik naar het strandhuis, ik ga naar binnen de deur is gewoon nog open. Ik kruip in zo veel mogelijk hoofden en gil "ALEXANDER" Direct stuift iedereen naar beneden. Ik zeg: 'Wie is Alexander?' Iemand stapt naar voren. Ik zeg: 'De smurf heeft problemen, Dus kom je mee?' Ik zweef naar buiten en hij loopt achter me aan. Ik zweef snel voor hem uit naar het bos, naar de open plek. Ik negeer alle mensen daar nu zijn, en droom weer weg, terwijl ik naar de appels staar.
Ivy Silva Viridi

Alles is ijskoud. Ik kan me niet bewegen. Ik ben volledig verdoofd door de kou. Ik voel niets, ik hoor niets, ik zie niets, alleen blauw, blauw en nog eens blauw. Het irriteert me ontzettend. Ik wil gewoon... Niet bevroren zijn... Dat ik nog kan denken is geruststellend; ik ben tenminste nog niet dood. De irritatie brengt de bekende elektrische, gloeiende vonken met zich mee. Ook dat stelt me gerust. Ik ben een vuurmagiër... Ik zal heus niet bevriezen! De hitte stapelt zich op in mijn hoofd, vooral achter mijn ogen. Ik heb het idee dat ik zo ga ontploffen. Plotseling verdwijnt het blauw een beetje van mijn netvlies... De hitte... Die kan ik gebruiken. Ik concentreer de hitte op mijn ogen. Langzaam wordt mijn zicht beter... Ja... Dit lijkt te werken...

Nu blij Esmee?
Raven Christian Marshall

"Ze lijkt zichzelf te ontdooien." hoor ik Alexander mompelen. Zodra 'ie dat zegt, gooi ik William aan de kant. De irrisen van Ivy - welke eerst een blauwe kleur hadden - begint langzaam aan de oranje gloed terug te krijgen. Selene besloot haar te helpen, door op haar manier met Ivy's benen aan de gang ging. Ik wist niet of ze wist wat ze deed, aangezien ze laatst totaal in de war was. Maar doordat Ivy's huid weer langzaamaan een normale - wel een bleke - aan te nemen. Een harde knal weerklonk door het bos, nog geen seconde later word iedereen met een ruk achteruit getrokken. In tegen stelling tot de andere - behalve Selene, ik denk dat die d'r pols gebroken heeft en Alexander hangt aan een tak, zelfs het geestenmeisje werd tegen de appelboom aangegooid - vlieg ik door het halve bos heen en kom met een harde dreun tegen een boom aan. Doordat mijn hoofd een harde smak tegen de boom aan knalde, word mijn lichaam uit het bewustzijn gerukt.
Ilargia Linivé Bulan
De Smurf en het nu half ontdooide vuurmeisje lichen knocked-out op de grond. Ik ga naar het meisje waar van ik denk dat het Selene is. 'Kan je haar nog redden?' Vraag ik. 'Weet ik niet...' Zegt ze afwezig. Alexander is inmiddels bij de smurf en is hem aan het proberen wakker makken. En misschien Selene is bezig met Ivy. Ik ga naar de smurf toe en kijk of het werkt als ik in zijn hooft kruip, niets...

naam: Mautan Jivana
leeftijd: 17/18
kleur ogen: grijs c:
soort: Necromancer en zombie.
gave: Doden tot leven wekken, geesten zien- en horen voelen ruiken proeven? ze zijn gewoon praktisch mensen voor hem ookal ziet hij wel het verschil tussen een geest en een mens.
verleden: Hij ziet al zijn hele leven geesten en hij wordt er gek van. Zijn leraren hebben vaak genoeg zijn ouders aangeraden hem naar een gekkenhuis te sturen als hij weer eens met een geest had zitten praten in de klas. Zijn ouders hebben nooit geluisterd. Mautan begreep zelf uiteindelijk ook wel dat hij beter niet met geesten kon praten waar mensen bij waren. En daarom (ook omdat ze hem het grootste deel van de tijd alleen irriteerden) besloot hij ze te negeren. Op een dag was hij alleen thuis. Hij was met messen in de weer in de keuken en hij zette teveel druk op een mes waardoor het dubbelklapte en hij uitschoot. Het was een stom ongeluk maar het mes raakte hem in zijn buik en hij raakte dodelijk gewond. Lijkt Raven wel.. ;p Hij raakte in paniek. Wat opzicht best een logische reactie is. Maar ergens in die paniek heeft hij letterlijk óp het randje van doodgaan zichzelf weer tot leven gewekt. Hij leeft nu een al een jaar weer. Hij is niks gegroeid en niks veranderd. Zijn ouders hebben het nog niet opgemerkt. Of ze hebben er in elk geval niks over gezegd. In ieder gaval besloot hij van huis weg te gaan.
vrienden: Heeft hij niet.. Zelf toen hij niet meer met geesten praatte vonden mensen hem eng.
familie: Zijn ouders maar hij ziet ze niet meer.
overig: De wond zit nog altijd in zijn buik en het geneest niet. Er stroomt nu geen bloed meer uit maar het doet nog wel constant pijn. Hij haat het. Hij draagt dan ook altijd een shirt. Behalve met douchen dan.. Je zult hem nooit zonder shirt zien. Zelfs niet op de heetste dag van de zomer als iedereen gaat zwemmen.
intro:
Ik loop over het strand en geniet van de rust. Dit is nu een van de weinige plaatsen waar bijna nooit iemand doodgaat. Natuurlijk verdrinken mensen. Maar ze blijven in zee. Alsof ie doorheeft dat ik even van m'n rust geniet schiet Spirit uit het niks tevoorschijn en springt tegen me op. Spirit is dus een hond. En hij is dood. Ik heb geen idee hoe hij het voor elkaar krijgt om niet plaatsgebonden te zijn maar hij volgt me overal en uiteindelijk heb ik hem maar een naam gegeven. Spirit ja. Erg geestig van me, vind je niet? Ik geef hem een aai over zijn bol en hij sprint ervandoor. Hij springt tegen een meisje op die ik nog niet eerder had opgemerkt. Ze zat naar een of ander strandhuis te staren en schrikt zich dood. Spirit's speciale vaardigheid: De doden zich dood laten schrikken.
foto:



Ivy Silva Viridi

Een harde klap op mijn borst. Mijn ogen schieten open en ik hap naar adem. Mijn hart beukt woest tegen mijn borstkast. Ik haal gejaagd adem. Ik heb het ijskoud. Er staan vage figuren over me heen gebogen. Ik herken niemand, het beeld is te wazig. In de verte hoor ik een stem mijn naam roepen. Mijn ogen zakken weer dicht en ik word weer onderwater getrokken.
Ivy Silva Viridi

Langzaam doe ik mijn ogen open. Ik lig op de bank in de woonkamer. Mijn rug en nek zijn stijf van de oncomfortabele houding waarin ik gelegen had. Houterig ga ik rechtop zitten.
'Wat is er gebeurd?', vraag ik aan William, die op de andere bank zit. Alleen wij tweeën zijn in de kamer. Dat komt waarschijnlijk omdat het midden in de nacht is.
'Je was bevroren.', antwoordt hij droogjes. 'En toen ontdooide je jezelf.' Dan herinner ik het me weer. Plotseling ben ik klaar wakker.
'Ja! En ineens was alles blauw.', zeg ik. 'Wat is er toen gebeurd?'
'Luister, er is heel veel gebeurd. Je kunt straks vragen stellen. Je moet nu eerst gaan slapen.' Ik kijk hem geïrriteerd aan.
'Morgen.' Zuchtend ga ik liggen. Braaf doe ik mijn ogen dicht.

***

Ik word wakker van gerommel op de gang. Ik ga rechtop zitten.
'Jezus! Wat nu weer!?', hoor ik Kiba vaag grommen. Uit de rest is niet echt iets op te maken. Zuchtend laat ik me weer in het kussen vallen. Hoe kom ik hier eigenlijk? Vast een actie van Liam. Ineens besef ik dat Razz niet naast me in bed ligt en ga rechtop zitten. Waar is hij? Snel ruk ik wat kleren uit de kast en race de trap af. Ik moet weten wat er is gebeurd nadat ik... bevroren was? Ik stap de woonkamer binnen. Ik kijk rond. Er vallen me een paar dingen op. Het geest-meisje staat als een of ander standbeeld in de hoek, Selene zit met een pijnlijk gezicht aan tafel en houdt haar pols -in een sneeuwwit verband- tegen haar borst aan gedrukt en Raven is nergens te bekennen. Meteen loop ik naar Selene toe, die zal er wel meer vanaf weten.
'Morgen!', zeg ik. Ze mompelt wat terug. 'Weet jij toevallig wat er gisteren gebeurd is?'
'Je was bevroren.', zegt ze kort.
'Ja, daar was ik ook al achter gekomen.', zeg ik. 'Maar daarna?'
'Je ontdooide jezelf, en het ijs ontplofte. Toen gebeurde dit.' Ze houdt haar arm even omhoog.
'Oh, sorry dan.', zeg ik droog. 'Waar is Raven?' Ik zie haar twijfelen.
'Ehm... Iv, hij was er... wat erger aan toe.', zegt ze langzaam. Shit! Natuurlijk. Hoe kon het ook anders. Hij kon ook nooit eens niet half -laat dat half maar weg- doodgaan. Jeetje.
'Waar is hij?', vraag ik nog eens.
'De kamer naast de jouwe.', zegt ze. 'Maar ik waarschuw je, hij is nog niet wakker.' Hoe erg kon het deze keer zijn. Zuchtend ging ik weer op weg naar boven. Vlug duw ik de deur van de kamer die Selene bedoelde open. Eigenlijk wil ik hem meteen weer dichttrekken. Raven ligt op het bed met een sneeuwwit verband -zoveel wit verband... xD- om zijn hoofd gewikkeld. Ik ga naast hem op het bed zitten.
'Jeetje, Razz.', fluister ik.'Wat heb je nu weer voor elkaar gekregen?' Ik zal niet weggaan tot hij zijn ogen opendoet, beslis ik. Voorzichtig strijk ik over zijn wang. Mijn lieve Raven...
Hinata Uzumaki












Ik was niet meer terug gegaan naar Blake's huis, ik weigerde terug te gaan, ik wilde niet meer terug. Ik wilde verdwijnen, dood. Mijn beste vriendin- mijn zus- was dood en ik miste haar enorm. In mijn soulreaper vorm rende ik verder, tot nu toe had ik nog geen een pauze genomen, die had ik ook niet nodig. Ik zou toch geen rust meer krijgen nu Sakura dood was. Ze zou nu een gewone ziel in de Soul society zijn, en waarschijnlijk zou ze mij niet eens herkennen! Dat vond ik het ergst.
"Heb je haast kleine soulreaper?" Ik stopte meteen met rennen zodra ik de stem hoorde, een Hollows, waarom had ik het niet eerder geroken? Ik draaide me langzaam om en zag dat het een rank 1 Hollow was, "Je zus was heel makkelijk te doden." zei hij grijnzend. Van binnen werd ik razend maar door al alleen maar naar hem te kijken wist ik dat ik niet tegen hem op kon. Ik sloot mijn ogen en zodra ik ze opende was hij weg,maar ik rook hem wel.
Bam. Een harde klap op mijn hoofd liet me wankelen en met een zachte klap viel ik op de grond, maar op de een of andere manier voelde ik me verlamd en kon ik me niet meer bewegen. De Hollows verscheen weer voor me met een smerige grijns, wat wilde ik graag die van zijn kop vegen, hem vermoorden, maar dat ging niet omdat ik me niet kon bewegen.
"Dit gaat maar even pijn doen, kleine soulreaper. O , zie ik dat nou goed, je hebt dezelfde ogen als je zus. Hoe heten jullie ogen nou ook al weer? Bya.. Byakugan? Ja Byakugan. Zij was nog eens moeilijk te doden, heel sterk was ze. Maar jou ga ik niet doden. Hierna zul je geen soulreaper meer zijn. "zei hij grijnzend. Ik wist niet wat het was, maar hij stak iets heel scherps in mijn nek, ik hapte naar adem en viel langzaam weg.

Met een raar soort hoofdpijn werd ik wakker, ik voelde me helemaal licht inmijn hoofd, waar was ik? Ik was niet meer in het bos of bij Blake thuis, ik was... Ik was in de soul society. Hoe kwam ik hier.
"Lady Hinata, u bent wakker!"ik schrok niet van de stemmen, ik vond ze nogal irritant. Boos keek ik de soulreapers die nu naast me stonden aan.
"Lady Hinata... U... Uw ogen..."zei ene van hun.
"Ja ik weet dat ze wit zijn."snauwde ik.
"Nee, ze zijn rood, met zwarte figuurtjes erin. Uw...ogen zijn veranderd in de Sharingan. De volgende transformatie van de Byakugan." legde ene van hun uit.
"Leg me dat even uit."zei ik, ik had hartstikke veel haast.
"Uw soort ogen heeft vele vormen, de eerste vorm is de Byakugan, de tweede is Sharingan en de derde Rinnengan. De Sharingan en Rinnengan zijn even sterk, u bent de enige met deze ogen, de goden hadden de familie Uzumaki deze oog soorten geschonken, maar jarenlang had niemand van uw familie de ogen en u en uw zus waren weer de eerste. Maar uw zus is overleden dus bent u weer de enige. Met de Sharingan kan je giften of krachten van andere mensen kopiëren en dan heb je die gift niet voor even maar voor altijd! Maar je kan ook allerlei andere dingen kopiëren. De sharingan heeft echter wel meerder tranformaties en als je het te vee gebruikt kan je blind raken, daarom kan je de byakugan gewoon weer oproepen." zei een van hun en ik snapte er geen bal van. Ik merkte dat ik niet mijn eigen kleding aanhad, ik had ziekenhuis kleding aan geweldig.
"Ik wil dat iemand me ene paar andere kleren brengt, en een schaar."zei ik. Meteen verdwenen ze om voor mij kleding te halen. Ik had nog steeds hoofdpijn en dacht terug aan de Hollow die mij buiten westen had gebracht. Hij had gezegd dat ik geen soulreaper meer zou zijn, wat bedoelde hij? Ik veranderde in soulreaper, dat lukte, maar toch voelde ik me anders, en mijn soulreaper kleding was anders. Ik liep naar de wastafel hier in dekamer en bekeek mezelf, ik had een halve maker op mijn gezicht, een witte, je zag alleen mijn wang en een stuk van mijn mond niet. Oh mijn god. Dit kon niet waar zijn... Ik was een Vaizert, net geen Hollow maar ook geen soulreaper meer. Mara nog steeds zou ik de krachten van een soulreaper hebben, ik zou zelfs krachtiger zijn, maar ik mocht geen zielen meer helpen en zou niet tegen de Hollows kunnen vechten omdat ik nu ook bij hun hoorde. Vandaag had ik ongeluk en geluk. Ongeluk: Ik was veranderd in een Vaizert. Geluk: Ik had de Sharingan, en was dus veel krachtiger. Snel veranderde ik terug in een gewone persoon, de soulreapers mochten me niet als Vaizert zien, ze kwamen na een paar minuten weer binnen met kleding. Een blauwe shirt, een zwarte broek en van die arm dingen en een schaar. Snel stuurde ik ze weg en kleedde me om. Nu ik veranderd was zou mijn haar ook anders moeten. Mijn lange haar knipte ik er af, van voor was het langer dan van achter, van achter was het best kort.

Ik had de gesprek van Kiba en mijn vader helemaal bijgewoond, nadat ik een soulreaper had gevraagd waar mijn vader was was ik meteen naar de normale wereld gegaan. Mijn vader was woest op Kiba. Ik had een cape om en keke dus gewoon toe.


Kiba Grimjoww Hyuuga









Ik haatte dit, er was altijd wel een of andere drame en ik begreep hier serieus niets van, wat was er met die Raven of dat rare meisje Ivy? Ze waren gek en hadden altijd we iets, en hun moest ik dus beschermen tegen Hollows, van mij mochten de Hollows hun gewoon op eten.
En dan had ik nog een probleem, ik was Lady Hinata kwijt, ze was weg gegaan en niet meer terug gekomen. Waar hing ze uit? En waarom kwam ze niet terug? Uit frustratie was ik maar appels gaan eten in de keuken. Iets beters had ik echt niet te doen! Zo irritant! Boos nam ik een hap van mijn appel toen Faye naar me toekwam rennen.
"Er is bezoek voor je Kiba."zei ze zacht. Wie the fuck kon dat zijn? Sloffend liep ik achter Faye aan, Faye vond ik denk ik toch het leukst van alle mensen hier, zij had volgens mij geen problemen. En de rest had altijd wel problemen, o wacht, Gwen had ook niet echt problemen, Alex ook niet, Selene ook niet, alleen Raven en Ivy leken problemen te hebben.
"Kiba Grimjoww Hyuuga! Waar is mijn dochter!" O nee, problemen. Mijn captain was er, LAdy Hinata's vader.
"Dat weet ik niet, captain."mompelde ik terwijl ik ging knielen. Ik schaamde me.
"Ik weet dat wel. IK heb haar bewusteloos na een Hollow aanval gevonden."gromde de captain.
"Sorry, captain."zei ik zacht, "Hoe gaat het met haar?"
"Ze is bewusteloos, en wilt niet bijkomen." zei de captain boos. Achter de captain begon een soulreaper hard te lachen, de lach kwam me vaag bekend voor. De captain draaide zich boos om.
"Ik ben alweer bij bewust zijn hoor."zei de persoon met de cape, de persoon deed de capuchon af en iemand die op Hinata leek kwam te voorschijn, alleen was dit een Vaizert. En Hinata was er geen.
"Oh mijn god. Hinata. Je bent een Vaizert? Dat kan niet. Jij bent mijn dochter niet."zei de captain die nu rood werd van woede.
"Echt wel. Kijk maar naar mijn ogen, ik heb tegenwoordig de sharingan."zei ze grijnzend, ze keke de captain nu recht aan, ik stond op en zag ook dat ze de sharingan had, en geen byukugan meer.
"Ik wil dat je vertrekt vader! Nu! Je weet dat ik met sharingan veel sterker dan jij ben."gromde Hinata boos, ik moest toegeven ze zag er niet meer uit als het zwakke kleine meisje, ze was nog steeds kort maart ze zag er voor geen meter meer zwak uit! De captain vertrok boos met zijn andere soulreapers, zijn eigen dochter had nu de touwtjes in de handen. En dit zou niet goed aflopen, dat wist ik gewoon.

"Dus je hebt niet meer dezelfde uniform als ons, soulreapers?"vroeg ik aan Hinata.
"Dat zie je toch?"snauwde ze. Hinata deed niet aan snauwen, de nieuwe Hinata was best eng.
"Je weet dat je nu zelf een andere uniform kan nemen?"
"Ja dat weet ik, en ik heb al iets gevonden. Dat heb ik op het dak gedumpt."zei ze terwijl ze in haar nieuwe blauwe keren zat, het leken wel jongens kleren.
"Wie is dat?" Faye en Liam kwamen de kamer in lopen, een paar minuten geleden was Faye naar de keuken gegaan om een banaan te pakken. En die had ze niet in haar handen.
"Dit is, ja echt waar, Hinata." zei ik.
"Yo!" zei ze grijnzend, ze zat in haar mensengedaante met een enorme grijns. Ze vond het volgens mij wel leuk dat ze nu de sharingan had en een Vaizert was. Een Vaizert was namelijk veel krachtiger dan een soulreaper omdat het een mix van een Hollow en een soulreaper was. En dit zou gewoon niet goed kunnen aflopen. Als ze nog sterkers zou worden zou ze veranderen in een Espada. En een Espada was gek! Echt serieus gek!


------------------------------------------------------------ -----

De sharingan van Hinata

Raven Christian Marshall

Ik had het koud, wat me verbaasde. Alsof ik bij bewustzijn was, maar ook weer niet. Alsof mijn lichaam langzamer reageerde dan normaal. Het duurde dan ook even voordat ik de vingers van iemand over mijn wang voelde strijken, en de lichte druk op mijn borst voelde. Niet veel later voelde ik de bonkende hoofdpijn, waardoor ik pijnlijk kreunde.
"Raven?" De stem van Ivy weerklonk door de kamer heen, hoopvol. Toen ik niet meer reageerde - puur omdat mijn hoofd uit elkaar leek te knallen en ik zowat in slaap viel - ging Ivy rechtovereind zitten en greep mijn gezicht voorzichtig vast.
"Raven, niet weer weggaan. Alsjeblieft." Piepte Ivy, alsof ze bang was dat ik dood zou gaan. Ik voelde haar zachte lippen op de mijne drukken, waarbij de mijne automatisch een stukje opengingen.

Mautan Jivana

Ik floot een paar keer maar Spirit weigerde terug te komen. Irritant beest. Ik slofte naar het meisje toe die Spirit aan het aaien was. Fijn. Ik heb er een hekel aan om met geesten te praten. Ze moeten altijd iets van je. Zo van: "Mijn stiefvader heeft me vermoord maar iedereen denkt dat het zelfmoord was. Laat hem er alsjeblieft niet mee wegkomen!" Alsof ik daar wat aan kan doen.. Ze gaan mij heus niet geloven hoor.
'Hoi.' Mompel ik. Het meisje kijkt op.
'Jou hond?' Vraagt ze. Ik knikt. Ze werpt een blik op het huis.
'Mijn huisdieren zijn daar.' Zegt ze.
'Oke.' Antwoord ik.
'Ze raken serieus echt non-stop in de problemen. Stelletje sukkels zijn het.' Vervolgt ze. Ik knik maar gewoon, er komt vaak niet veel meer dan onzin uit de doden. Waarschijnlijk zijn degene waar ze het over heeft allang dood. Er komt een meisje het huis uit gelopen. Ze heeft haar pols in het verband en staart verlangend naar de zee.
'Dat is Selene.' Zegt ze en ze glimlacht. Oke misschien zijn ze niet allemaal allang dood. Of ze denkt gewoon dat het iemand anders is. Komt ook vaak genoeg voor. Ik vloek zachtjes, het meisje heeft me gezien en komt nu deze kant op.

Selene howe

Ik wrijf over mijn pols. Het doet echt pijn. Natuurlijk had Alexander het voor me kunnen genezen. Ik had het zelf misschien ook wel kunnen genezen. Maar ik koos er toch voor om het op "natuurlijke" wijze te laten genezen. De pijn hield me scherp. Ik weet dat er van me verwacht wordt dat ik een oplossing vind voor Raven's ijsprobleem maar ik heb weinig zin om erover na te denken. Ik besluit om naar buiten te gaan. Misschien dat de frisse zeelucht helpt. Als ik buitenkom valt mijn oog op een jongen. Hij heeft zijn handen diep in zijn zakken gestoken en kijkt mijn kant op. Ik besluit hem maar aan te gaan spreken.
'Dit is privé-terrein.' Zeg ik.
'Er hangt hier nergens een bordje.' Mompelt hij.
'Er hangt daar een bordje.' Zeg ik en ik wijs richting de weg.
'Ik kom over het strand. Maar ik ga wel weer weg als je dat wil.' Zegt hij.
'Jij gaat helemaal nergens heen totdat ik weet wat ik wil weten.' Zeg ik scherp. De jongen trekt zijn wenkbrauwen op. Vervolgens grinnikt hij. Ik zie niet in wat er zo grappig is.
'Mijn naam is Mautan Jivana. Ik ben een necromancer. Ik ben ongevaarlijk.' Ratelt hij op. 'Blij?' Ik staar hem verbaasd aan. Ik knik.
'Mag ik dan nu weer verder?' Vraagt hij verbitterd.
Ivy Silva Viridi

Voorzichtig haal ik mijn lippen van die van Raven. Zijn ogen gaan open en hij kijkt me wazig aan.
'Razz?', vraag ik zachtjes. Geen reactie. 'Razz?' Voorzichtig schud ik aan zijn schouder. Hij duwt mijn hand weg.
'Niet...', mompelt hij. Opgelucht haal ik adem.
'Hoe voel je je?'
'Hoofdpijn... Kun je het gordijn dichtdoen?' Snel sta ik op en trek de dikke gordijnen dicht.
'Zo beter?', vraag ik. Hij knikt.
'Auw...', mompelt hij.
'Weet je zeker dat het wel goed gaat?'
'Nee...' Zijn ogen zakken weer dicht. Ik slaak een zucht.
'Ga maar weer slapen.', fluister ik. Ik strijk nog eens met gloeiende vingers over zijn gezicht. Dan ga ik in de stoel naast het bed zitten en dommel een beetje weg.
Raven Christian Marshall

Verdufd, gedesoriënteerd en met een knallende koppijn open ik mijn ogen. Die klap was toch niet zo hard? Mijn zicht is wazig, en dubbel. Het draait nog net niet. Ik lig op mijn buik, en naarmate de tijd verstrijkt nemen dingen vaste vormen aan en zie ik niet meer dubbel. Ivy hangt onderuit in de stoel - die zo dicht mogelijk bij het bed staat - en haar hand is verstrengeld met de mijne. Het is donker in de kamer, maar ik kan nog net schimmen zien, daarom ook Ivy. Het verband, wat eerst stevig om mijn hoofd was gewikkeld, ligt in een zielig, donker hoopje naast me. Met moeite schuif ik naar de rand van het bed, pak Ivy's schouder vast en schud haar voorzichtig door elkaar.
"Wat?" vroeg ze, half slapend.
"Verband." murmelde ik.
"Wat is daarmee?" Het is eraf gegaan." mompel ik.
"Ik haal wel even nieuwe." Mompelde ze, stond op, viel met een doffe bonk op haar buik en krabbelde weer overeind. Mijn hoofd leek in lichterlaaie te staan, elk geluidje was tien keer zo hard als normaal. Langzaam vielen mijn ogen dicht, precies op dat moment deed ze het licht aan. Het laatste wat ik hoorde was hoe Ivy als een vis op het droge naar adem hapte.


Ivy Silva Viridi

Geschrokken hap ik naar adem. Het volledige kussen, en alles daaromheen, zit onder het bloed. Ook zijn haar zit onder.
'Jezus, Razz! Geen wonder dat je hoofdpijn hebt.', roep ik. Hij kreunt.
'Niet zo hard... Kan het licht uit?'
'Nee. Ik moet hier eerst iets aan doen.', mompel ik. Uhm... Alex! Natuurlijk. 'Ik ben zo terug!'
Snel loop ik de trap af. Het is ergens in de middag nu. Ik heb honger maar dat boeit nu even niets. Ik stap de woonkamer in.
'Alex?', vraag ik. Jeetje wat is het hier weer druk.
'Ja?'
'Problemen bij Raven.', zeg ik.
'Wanneer ook eens niet?!' Hij slaat zijn ogen ten hemel.
'Nooit. Kom toch maar mee!' Zuchtend loopt hij achter me aan naar boven.
'Jeetje...', zegt hij als hij Raven, en het bed, ziet.
'Die had je niet zien aankomen, hè?', mompel ik zachtjes.

Raven Christian Marshall

"God, dat is waar ook." Mompelde Alexander toen 'ie z'n hand gelijk terugtrok. Bijna had ik hem een mep in zijn gezicht verkocht, maar ik kon me zowat niet bewegen.
"Ik kan hem niet genezen zo. Niet als ie zo is." Mompelde hij, teleurgesteld. Kabab kwam de kamer binnengestrompeld.
"De vampier word gek, zorg dat je dat- Wow." Hij stopt meteen las hij weet-ik-veel-wat ziet. Als ik mijn ogen open doe, word ik half verblind en lijkt mijn hoofd als boksbal gebruikt te worden.
"In ieder geval, ruim het op." Mompelde hij snel, voordat hij hoogstwaarschijnlijk verdween.
"Hier, hou deze tegen zijn wond aan. Het moet in ieder geval verschoond worden." Mompelde Alexander. Zodra er iets tegen mijn achterhoofd geduwd word, geef ik een harde mep naar achter. Ik raak Ivy's - het was een erg Ivy-achtige gil - arm, en mijn ogen schieten tegelijkertijd open.
"Zet hem onder de douche, of iets in die richting. Hij moet wel weg gaan."
"Raven, kom." mompelde Ivy.
"Niet doen." Kreunde ik protesterend.
"Raven, ik zet je onder de douche. Daarna mag je weer gaan slapen, oké?" fluisterde Ivy in mijn oor. Uiteindelijk mompelde ik iets instemmends.
"Het licht moet wel uit." mompelde ik.
"Kom." mompelde Ivy, waarop ik mijn ogen opendeed en langzaam overeind ging zitten.

Zodra Ivy mij, en zichzelf, uitgekleed had, zette ze me neer op een kruk in de douche, haalde de douchekop uit de houder en zette hem aan. Aangezien mijn huid nog een kwart bevroren was, bevriezen de stralen niet. Ze voelen juist heerlijk warm aan.
"Het kan even pijn doen, oké?" mompelde ze, waarna ze de douchekop boven mijn hoofd hield en ik hard gromde, terwijl ik hard mijn tanden op elkaar drukte. Het water kleurde langzaam rood, wat me niet erg verbaasde gezien het feit dat mijn bed ook onder het bloed zat.

Nadat Ivy me afgedroogd, aangekleed en wel had was Alexander bezig mijn wond te verbinden, met handschoenen aan.
"Klaar." mompelde hij, waarna hij opstond en wegliep.
"Ga maar slapen." Mompelde Ivy, terwijl ze een kusje op mijn voorhoofd plantte.
"Wil je bij mij liggen?" vroeg ik hoopvol, half slapend. Ze zuchtte, grinnikte en kroop naast me onder de dekens. Zodra ze lag, kroop ik met moeite op haar, begroef mijn hoofd in haar hals en hield haar stevig vast.
"Wat schattig" grinnikte ze, waarna ik een klein kusje in haar hals drukte.
"Je bent niet eens zwaar." Mompelde ze, licht verbaasd. Ik gaapte, kroop dichter tegen haar warme lichaam aan en viel zo in slaap.

Hinata Uzumaki












Ik zat op het dak en voelde de aanwezigheid van een ziel, een best oude ziel. De aanwezigheid werd steeds sterker en uiteindelijk zag ik haar ook.
"Moet ik je helpen met oversteken?" vroeg ik haar.
"Nee hoor. Ik kan het wel zelf, ik kan ook altijd weg komen uit de soul society." zei ze grijnzend. Ik knikte. Dat kwam niet veel voor moest ik toe geven.
"Ik ben Hinata." zei ik tegen haar.
"Indigo." Het meisje glimlachte.
"Waarom kom je steeds terug?" vroeg ik haar.
"Om te kijken of het wel goed met hun gaat."zei ze.
"Die debielen in het huis?"
"Ja,ze zijn inderdaad wel een beetje debiel, maar aardig. Maar ik moet weer gaan, ik mag van captain Hiroto maar even altijd terug." zei ze, waarna ze verdween. Ik beef nog even zitten en genoot van de zon, om eerlijk te zijn miste ik mijn oude haar wel. Mijn lange lokken. Ik schakelde mijn ogen terug naar de byakugan, want als ik te lang de sharingan hield kon ik blind raken en dat wilde ik niet, ik zou het verschrikkelijk vinden om blind te zijn.

"Lady Hinata, wil je alsjeblieft binnen blijven."Kiba keek me boos aan, mijn irritante oppasser.
"Nee." zei ik terwijl ik langs hem heen liep en op de bank neer plofte.
" Het is gevaarlijk voor je om alleen naar buiten te gaan! En je haalt dan nog meer problemen hier heen." snauwde Kiba naar mij, eigenlijk schreeuwde hij het.
"Denk je dat de Hollows mij nog gaan aanvallen? Dat doen ze niet, want ik ben nu voor de helft een Hollow. Ze gaan alleen jullie nog kwaad doen,"siste ik, "Hoe denk je dat ik me voel nu ik weet dat ik ook bij de Hollows hoor? Ik kan verdomme geen kant kiezen nu ik bij beide hoor."

Kiba Grimjoww Hyuuga


Ik wist al verdomme dat ze geen kant kon kiezen, ik mocht nu eigenlijk niet meer met haar omgaan van de sou society, maar ze was de dochter van mijn captain en de captain had nog niet gezegd of ik niet meer op haar en haar hoefde te passen, daarom bleef ik. En om eerlijk te zijn vondik de problemen wel leuk en begon ik eindelijk iedereen behalve raven en Ivy te mogen. Raven en Ivy waren gewoon... Ja ze waren gewoon raar, maar dat had iedereen wel door. Ik had mijn handen gebald tot vuisten en gromde in mezelf, ik voelde hoe ijs mijn vuisten bedekten, het ijs kwam tot ongeveer mijn ellebogen. Als iemand mij nu zou aanraken waar het ijs was zou die persoon verbranden, mijn ijs was kouder dan koud, veel te koud voor anderen. Ik beheerste ijs, en eigenlijk ook water. Ik had al veel wezens verwond met mijn ijs, als mijn ijs iemand anders raakte zou die persoon meteen helemaal verbranden, het was eigenlijk gewoon als zuur op iemand druppelen. En dat deed pijn, als klein kind ging ik een keertje kijken hoe het voelde als zuur op je huid kwam, en het deed ontzettend veel pijn, met mijn ijs kon ik mijn verbrande huid toen nog een beetje genezen- alleen doordat mijn ijs zo koud was.
"Kiba! Wat doe jij nou!" Blake kwam de kamer ingelopen en zag ik nu ook al de vloer liet veranderen in ijs.
"Niet hierheen komen! Je verbrand meteen!"zei ik tegen haar, ik kalmeerde langzaam en liet alle ijs op de grond verdwijnen.
"Wil je mijn vloer niet meer laten veranderen in ijs."zuchtte ze.
"Tuurlijk joh." mompelde ik terwijl ik wegliep, naar boven zodat ik een slaapkamer kon inpikken en daar even kon pitten, of eigenlijk mezelf even laten gaan door heel de kamer in ijs te laten veranderen.

Mautan Jivana

'Nee.' Zegt Selene kortaf.
'Waarom niet?' Vraag ik geïrriteerd.
'Omdat het Selene is.' Grinnikt het meisje. O fijn dat helpt.
'Daarom niet.' Zegt Selene. Wat ook niet echt helpt.
'Ga je me dwingen?' Vraag ik schamper. Waarop er uit het niets een zwaard in haar hand verschijnt. Ze kijkt ernaar en glimlacht.
'Misschien.' Antwoord ze. Er is dus echt iets mis met haar ofzo.
'Lief meisje.' Mompel ik binnensmonds terwijl ik haar volg naar het strandhuis.
'Komt nog wel.' Zegt de geest die vervolgens verdwijnt. Jot. We gaan het huis binnen. Spirit begint hard te kwispelen als hij al die mensen ziet. Ik daarintegen krimp in elkaar.
'Wie is dat?' Vraagt een jongen die in de hoek zit.
'Mautan.' Zeg ik.
'Hij is een necromancher houd hem hier oke?' Zegt Selene waarna wegloopt. Ik plof vermoeid neer op een stoel.
'Wat is een necromancer?' Vraagt een meisje met rood haar die op de bank zit.
'Zo'n gast die doden tot leven wekt.' Zegt een andere jongen. 'Toch?' Ik knik. Laat ze alsjeblieft ophouden met naar me staren. Ik volg Spirit met mijn ogen. Hij rent als een gek de kamer door en probeert tegen mensen op te springen. Om vervolgens dwars door ze heen te vallen en verward op de grond neer te komen. Zo'n sukkel. Uiteindelijk springt hij maar bij mij op schoot waarna hij mijn gezicht begint af te likken. Ik duw hem weg.
'Wat doe je?' Vraagt iemand ze kijkt me raar aan. Ik zucht. Uitleggen dat ik een onzichtbare hond heb is niet echt een van mijn meest favoriete bezigheden.
'Ik zie dus ook geesten.' Begin ik. 'Voor jullie bestaan ze niet je loopt gewoon dwars door ze heen enzo. Maar ik niet. En er is dus een hond die me overal volgt en nu net mijn gezicht af probeerde te likken.' Zoals voorspelt: Ze kijken me alleen maar nog raarder aan. Ik sla mijn ogen ten hemel en ga Spirit maar aaien. Ze denken nu toch al dat ik gek ben.
Ivy Silva Viridi

Ik word wakker van iemand die met een hamer op mijn hoofd slaat, tenminste zo voelt het. Ik duw Raven voorzichtig van me af. Lichtelijk gedesoriënteerd ga ik rechtop zitten. Jup, daar is de misselijkheid. Misschien had ik gisteren toch iets moeten eten. Ik loop onvast de kamer door. Ik struikel over de drempel en val plat op mijn gezicht. Ik murmel wat en sta weer op. Ik zwalk de trap af. En krijg mezelf -door me aan de muren vast te houden- eindelijk de keuken in. Ik plof op een stoel en leg mijn hoofd op de tafel. Langzaam trekt de duizeligheid een beetje weg. Ik sta weer op en pak een glas water. Gulzig drink ik het leeg. En daarna nog twee. Het verlicht de hoofdpijn in ieder geval een stuk. Ik pak een appel uit de fruitschaal en eet hem langzaam op. Ik voel me alweer een stuk beter. Nu mijn bruin zodanig van de hoofdpijn is verlost dat ik weer kan denken, is Raven het eerste wat door mijn hoofd schiet. Met een zucht sta ik op en sleep mezelf terug naar boven. Ik doe de deur open en het licht aan. Het bed is leeg. Fuck.

Raven Christian Marshall

Ik schrok wakker toen er iemand op mijn middel plofte. Geschrokken keek ik naar Selene, die me afwezig aankeek. Ze was niet echt zichzelf, de laatste tijd.
"Selene, wat?" mompelde ik, terwijl ik haar van me af probeerde te duwden. Het kussen wat ze in haar handen had, duwde ze zonder pardon in mijn gezicht, waardoor ik gelijk begon te spartelen. Ik probeerde het kussen van mijn gezicht te rukken, maar mijn polsen werden teruggetrokken door slierten ijskoud water. Mijn tegengespartel werd steeds minder.
"Selene, wat doe je?" hoor ik Mitchel roepen, waarna er een klap weerklinkt en alles stil word.

Selene howe

Mitchel ligt op de grond en staart me geschrokken aan.
'Wat is er?' Vraag ik fronsend.
'Je.. Raven..' Hij kijkt verward. Ik kijk naar Raven. Zijn gezicht wordt bedekt door een kussen. Verschrikt trek ik het kussen van hem af. Hij is buiten bewustzijn.
'Wat is er gebeurd.' Herhaal ik. Hij krijgt geen kans om te antwoorden. De deur slaat open. Ivy staat in de deuropening en ze is duidelijk in paniek. Ik sla mijn handen voor mijn gezicht en begin hard te neuriën. Ergens in mijn achterhoofd registreer ik dat er gepraat wordt. Maar ik luister er niet naar. Iemand trekt aan mijn armen. Ik kreun.
'Laat me los.' Mompel ik.
'Selene luister.' Zegt Mitchel dwingend. Ik schud koppig mijn hoofd. Mijn handen worden van mijn gezicht gehaald.
'Selene.' Herhaald hij. 'Je hebt net bijna Raven vermoord.' Ik staar hem aan. Heb ik Raven vermoord? Nee toch? Ik herinner me er in elk geval niks van. Ik weet niet wat er daarna gebeurden -volgens mij was ik weggerend- maar het volgende moment sta ik op het strand.
'Waar ga je heen?' Vraagt Mitchel achter me.
'Weg.' Mompel ik.
'Ik ga mee.' Antwoord hij vastbesloten.
'Kun jij soms ademen onder water? Nee dacht ik ook niet nee.' Zeg ik fel en duik de zee in.

Ilargia Linivé Bula
Ik loop de woonkamer in ik zie dat er een nieuwe is hij heeft een hond. Ik zeg tegen hem: 'Is dat jou hond?' Iedereen kijkt me verbaast aan. William zegt: 'dus hij is er echt!' De nieuwe zegt: 'Hij is dood dus allen iemand die dood is of iets tot leven kan wekken kan hem zien.'Ik snap de verwarring ' zeg ik. Ik hoor iets boven, ik kijk rond en zie dat Ivy, Selene, Raven en Mitchel er niet zijn . Iedereen heeft zich inmiddels aan me voorgesteld- Ik hoor geschreeuw. Ik denk dat het van raven komt. Dan ff later komt Selene de trap af stormen samen met Mitchel. Ik ga snel naar boven en zie dat Ivy die naast Raven zachtjes licht te snikken. 'Wat is er gebeurt' Vraagt William die ook mee naar boven is gerend. 'Selene.... d-die die *Snik* *Snik* ze heeft raven buiten westen gebracht.... *Snik Snik*' Zij ze. 'Waar is Selene naar toe?!'

Hinata Uzumaki












Op de een of andere manier voelde ik me licht in mijn hoofd, ik liep of eigenlijk balanceerde op het dak, ik kon mijn ogen amper openhouden, vast een bijwerking van de verandering naar Vaizert, ik zat nu best lang als in mijn Vaizert vorm, misschien kwam het daardoor. Ik was het namelijk nog niet gewend aan mijn nieuwe vorm. Ik veranderd in een heel ander persoon, ik had geleerd om mijn emotie's af te sluiten nu ik een Vaizert was.
Alles was in zo'n korte tijd veranderd, ik kon het eigenlijk niet eens goed laten verwerken, ik moest mezelf gewoon meteen eraan aanpassen en dat vond ik irritant. Ik had moeite met mijn ogen open te houden, misschien was het niet echt handig om het dak op te gaan en daar te blijven. Nee het was zeker niet slim, en dat merkte ik pas toen ik een verkeerde stap zette en van het dak af viel, ik gilde maar mijn gegil stopte meteen zodra ik de grond met een harde klap raakte, wat mijn adem benam.

Kiba Grimjoww Hyuuga












Er was weer iets, ja hoor, dit keer was er ook iets met Selene en ik dacht nog wel dat zij geen last van problemen had, geweldig. Bijna iedereen was naar boven gegaan om te kijken wat er nou met Raven en Ivy was. Alleen Mautan, Ilargia,Alec en ik zaten nog in de woonkamer. Hinata zat op het dak, Selene en Micthel waren naar buiten gestoord en dan was de rest natuurlijk bij Raven en Ivy. O wacht Alexander was er ook gewoon hier.
"Moet jij niet kijken wat er met ze is?"vroeg ik aan Alex.
"Nee. Ik ben het zat. Ivy en Raven zijn behoorlijk irritant aan het worden." zei Alexander.
"Ik vind bijna iedereen hier irritant." zei ik terwijl ik mijn ogen sloot.
"Alexander Jared Fox nu naar boven komen."gilde Rosette vanaf de trap.
"I love you Rosette, ik kom geen van hun nog onderzoeken."schreeuwde Alexander terug.
"ALEX DOE EENS NORMAAL EN KOM." Rsette klok woest.
"Ik kom niet." zei Alex nu op normale toon, hij had een frons op zijn voorhoofd. En toen was het stil, Rosette schreeuwde niet meer naar Alexander en in de woonkamer was het ook stil. EINDELIJK. Hiernaar verlangde ik, stilte. Stilte kwam hier zelden voor, zelfs 's avonds niet. En ja hoor, ik kon het verwachten, de heerlijke stilte werd verbroken door hard gegil van buiten en een luide klap op de grond en ik wist ook al van wie de gegil het was. Hinata. Snel stond ik op en rende naar buiten, Hinata lag in een rare vorm op de grond, ze zat in haar Vaizert vorm maar haar maskertje was beschadigt en had ervoor gezorgd dat haar wang een wondje had. Ik knielde bij Hinata neer, ze leek wel dood, snel pakte ik haar pols beet om haar hartslag te kunnen voelen. Ze was niet dood,dat kon ik in ieder geval we bevestigen. Nu Hinata zo op de grond lag, bewusteloos leek ze wel 10, zo kort en jong leek ze. Ik tilde haar op en bracht haar naar binnen waarna ik haar op de bank dumpte, waar ik eigenlijk best wel veel spijt van had omdat het niet echt handig was om haar te dumpen op een bank.
"Kan je even naar haar kijken?" vroeg ik aan Alexander die zijn mouwen opstroopte.
"NAar haar ga je wel kijken en niet naar Raven?"hoorde ik iemand zegge, Rosette stond achter Alexander met haar armen over elkaar.
"Ja inderdaad, omdat Hinata niet voor problemen zorgt en ik vind dat Raven wel voor problemen zorgt." zei Alexander boos.
" Raven zorgt niet voor problemen, mijn oppaskindje zorgt niet voor problemen!"zei Rosette kwaad.
"Ach pleur toch op met je Raven."snauwde Alexander die neer knielde bij Hinata. Hij ging met zijn hand naar haar maskertje toe en plaatste zijn hand erop, meteen kwam er een groene gloed. Even later was haar wond weg. Hij deed van alles en nog wat en concludeerde toen dat ze een paar gebroken botten had die hij op natuurlijke wijze wilde laten genezen en een hersenschudding, het was net geen licht en ook gene zware hersenschudding, net er tussen. Hij zei dat hij er wel voor zou zorgen dat ze geen pijn meer zou voelen, ze zou alleen duizelig zijn en hoofdpijn hebben.
Ik bracht Hinata naar een lege slaapkamer en stopte haar in bed, ze zou zo mijn jongere zusje kunnen zijn, alleen leek ze niet op me. Ik ging op een stoel naast haar bed zitten.
"Je komt ook echt vaak in problemen, eerst gaat je zwaard kapot, dan verander je in ene Vaizert en dan nu dit." zei ik, ik schudde mijn hoofd en zuchtte, ik stond weer op en verliet haar kamer, ze zou vast wel zo opstaan. Zodra ik weer beneden was nam Alexander mij apart.
"Wat is er?"vroeg ik.
"Wat ik je net niet had verteld is dat haar ziel waarschijnlijk nu toevlucht naar de Soul society zoekt. Haar ziel wilt waarschijnlijk naar haar zus, maar omdat zij een vaizert is kan ze daar niet heen, waardoor haar ziel rond gaat zwerven en ze dus in een coma kan raken. Dus laat me het zo zeggen, als ze over 2 uur niet ontwaakt weten we zeker dat ze in een coma is." zei Alexander, hij mompelde het meer.
"Hoe weet je dat zo zeker?"
"Logisch nadenken. Als een medisch persoon weet ik hoe ik over zulke dingen moet nadenken en deinformatie die ik over elk soort wezen heb verzameld is enorm. Ik sla alles op in mijn koppie. Ik heb niet alleen een mooi koppie hoor." zei Alexander met een halve grijns.
"Oke, maar ze zit dus waarschijnlijk in een coma als ze over 2 uur niet wakker wordt?"
"Ja. En ik heb geen medische spullen dus kan ik haar niet helpen en ze kan ook niet naar een ziekenhuis want ze zullen denken dat ze een Alien is, aangezien haar masker bij haar lichaam hoort." Alexander keek serieus,"Dus eigenlijk hebben we een serieus probleem." Geweldig dit kon er allemaal bij. Er konden zeker nog meer problemen bij, dat was alleen maar leuk.

Ik heb 2 uur lang naast Hinata's bed gezeten samen met Alexander, zelfs langer, maar ze liet niet merken dat ze wakker werd of sliep.
"Het is officieel, denk ik."mompelde Alexander.
"Ja."gromde ik boos. Wat moesten we nu doen? Als een goede shinigami ( ander woord voor soulreaper) mocht ik niets doen wat verboden was, ik zou dus niets mogen doen, en ook niet alle spullen die Hinata nodig had om in leven te blijven te jatten van een ziekenhuis of zo iets.
"We moeten maar hopen dat God een goed einde voor haar heeft."zuchtte Alexander, ja we moesten maar hopen dat God of eigenlijk de goden een goede einde voor Hinata hadden gepland.
"Wat is er eigenlijk met Raven?" vroeg ik aan Alexander, ik wilde gewoon mezelf afleiden daarom begon ik over Raven te praten.
"Weet ik veel. Wat ik me af vraag is waarom Selene en Mitchel het huis waren uitgestormt. Zouden die 2 wat hebben met elkaar?" vroeg Alexander die ook luchtig probeerde te klinken.
"Geen idee, het zou kunnen, elk jongen zou wel een vriendin zo als Selene willen, ze is niet te meisjesachtig, te huilerig etc. Ze is volgens mij wel precies goed, en ook best mooi." zei ik,
"Ja inderdaad, ze is mooi." zei Alexander, why the hell waren we over Selene aan het praten? Nu leken wij wel op 2 van die roddeltantes en dat was niet goed voor mijn imago.
Raven Christian Marshall

Ik werd er mijn god helemaal niet goed van. Sinds ik door Selene aangevallen werd, kom ik telkens in de problemen. Zodra ik mijn ogen kon openen, en mijn lichaam kon bewegen, stond ik op en deed mijn best om de slapende Ivy niet wakker te maken. Ik gooi de kleren die ik aanhad in een hoekje, schoot in een joggingbroek, trok een hoodie over mijn hoofd heen en zette een beanie op, waarna ik een aantal kleren in een weekendtas propte en iets heel snel op een post-it krabbelde, hem op de deur plakte en een stel sneakers aan mijn voeten deed. Ik zorgde ervoor dat je het verband niet zag en trok de capuchon erover heen. Ook gooide ik een aantal kleren in de tas die ik vond en stoof de gang op, waarna ik de trap afliep en verbazend genoeg binnen enkele seconden buiten stond, zonder iemand die merk. De gestolen auto's - ze staan er nog steeds - zijn gelukkig geluidloos. Ik stap de zwarte geblindeerde in - wie ook gelukkig niet beschadigd is - en zet hem aan. Zodra ik wegrijd, vliegt de deur van het strandhuis open en zie ik Ivy naar buiten rennen. Gelijk trap ik het gas in, waardoor ik wegschiet en Ivy me niet meer in kan halen. Zonder op of om te kijken, rijd ik op hoge snelheid over de wegen en bedank de goden dat de tank vol zit.

naam: Natasha Johanna Carter
leeftijd: 7
ogen: bruin
soort : halfgod
gave ( indien van toepassing ) : Ze is zo verschrikkelijk schattig dat ze alles kan krijgen wat ze wil
verleden : Natasha was opgegroeid met alleen haar moeder en broer, ze heeft haar vader nooit gekend maar zag haar broer als een soort vader. Haar moeder is overleden aan kanker. Toen dat net was gebeurt werd ontvoert door een heks. Toen Natasha ,met hele grote schattige ogen, vroeg om haar te laten gaan en dit moment te laten vergeten zorgde de heks ervoor dat Natasha haar geheugen kwijt raakte. Waardoor ze dus niks meer wist van haar oude leven.
vrienden: iedereen die rondloopt in het appartement van blake
familie: haar -dode- moeder haar broer -Jackson- en haar vader Apollo
overig: Haar broer is nog steeds naar haar opzoek. En af en toe krijgt weer een klein stukje van haar geheugen terug.
intro: Ik plof neer met een harde bons, ik kijk om me heen. Ik zit in een bos in de holte van een boom. Wie ben ik? Hoe ben ik hier gekomen? Wat is er gebeurd? Ik ben bang en weet niet wie ik ben waar ik ben en wat er is gebeurd. fijn is dat. Wacht ik weet wel wie ik ben of ik weet mijn naam meer niet. Ik heb het koud en het onweert ik ben bang voor onweer. Bliksem. Ik slaak een gil. Ik krul mezelf op en begin zachtjes te huilen. Ik doe mijn ogen dicht en wacht en wacht en wacht...
Dan voel ik een hand op mijn knie, ik gil. Als ik mijn ogen open doe zie ik een kletsnatte jongen.'
Waar zijn je papa en mama?' vraagt hij.
'Weet ik niet' zeg ik zacht.
'Kom' zegt hij. Hij doet zijn regenjas uit en slaat die om mij heen. De regenjas is warm.
'Ik neem je mee is dat goed?' zegt hij ik knik.
En toen kwam ik in een warm huis waar ik goed verzorgt werd en weer gelukkig werd Yeeh
foto:

Selene howe

Ik laat me maar gewoon meevoeren door de stroom. Ik heb geen zin om me in te spannen en daarbij heb ik toch geen idee waar ik heen zou moeten. Mijn handen zijn oncontroleerbaar aan het trillen. Ik staar en verdwaast naar. Ik besef nauwelijks wat er gebeurd is. En ik weet niet of ik nog wel terug wil. Of kan. Wat als er weer zoiets gebeurd? Ik weet niet hoelang het geduurd heeft maar ik kom na een tijdje aan bij een paleis. Natuurlijk alle wegen leiden naar Rome. Drie keer raden waar alle stromen heengaan. Oké behalve dan die stromen die al de afval op de enorme afvalberg midden in de oceaan droppen. Daar heeft mijn opa wel voor gezorgd. Ik besluit om maar gewoon naar binnen te gaan. Ik heb toch niks beters te doen.
'Welkom.' Zegt een bediende bij de deur. Ik zeg niks terug. Wil ik hier eigenlijk wel zijn?
'Selene.' Zegt Poseidon met een grote glimlach. 'Hoe gaat het met je vriend?' Ik staar hem aan. Daar ben ik erg goed in geworden de laatste tijd. Mensen aanstaren.
'Jij was het.' Zeg ik plotseling. Wat? Ik haat dit dus echt. Dingen doorhebben zonder dat ik zelf weet dat ik ze door heb.
'Bravo meisje, ben je er nu eindelijk achter? Ik had wel wat meer actie verwacht van Athena's kant.' Ik staar hem met samengeknepen ogen aan.
'Dat is gewoon laag.' Zeg ik. 'Om hem zo.. Via mij.. Waarom betrek je me hier in?'
'Ik jou erin betrekken?' Vraagt hij schamper. 'Je was er al in betrokken meisje. Al vanaf het allereerste begin.'
'Dat is nog geen reden om me.. Aarg!' Uit frustratie schop ik een paar keer tegen de muur.'
'Kun je die muur met rust laten?' Vraagt Poseidon. Ik zak ik elkaar en sla mijn armen om mijn benen.
'Daar moet je eens mee op gaan houden Sellie.' Zegt Poseidon zachtjes.
'Met wat?' Vraag ik. De tranen stromen over mijn wangen. Nou oké, nee. Ik zit onder water ze krijgen geen kans om te stromen. Maar ik huil wel.
'Je zo zwak opstellen.' Antwoord hij luchtig. 'Als je dat nooit gedaan had had ik nooit in je hoofd kunnen komen. Als die stomme jongen er niet geweest was, was het ons nog gelukt ook.' Zegt hij. Ik zie dat hij gefrustreerd is.
'Ons?' Vraag ik scherp. 'Sorry hoor maar ik doe hier niet aan mee.'
'Dat deed je wel.' Antwoord hij met een halve glimlach.
'Niet vrijwillig.' Grom ik.
'Selene toch.. Je weet toch dat je de goden niet boos moet maken? Je hebt gezien hoe dat voor die vrienden voor je heeft uitgepakt.'

Hinata Uzumaki












Ik voelde me geblokkeerd, ik kon me niet bewegen! Ikwas eerst aan het rond dwalen, ik was op weg naar de soul society maar kon de poort niet passeren, ik was een hulpeloze ziel daarom was ik terug gegaan mijn lichaam maar zodra mijn ziel mijn lichaam in was kon ik me niet bewegen en voelde ik me geïsoleerd, ik kon mijn ogen niet eens open doen! Wat was dit!
"Weetje, ik moet bekennen dat ik Selene best leuk vind." hoorde ik, ik herkende de stem meteen. Kiba.
"Kiba! Help me!"probeerde ik te zeggen, maar hij hoorde me niet! Wat was er aan de hand! Iemand anders zei ook nog iets, volgens mij was het Alexander, hij was toch medisch ingesteld, waarom hielp hij me niet dan. De Koude handen van Kiba of Alexander raakten mijn hand aan.
"Ze wordt wel weer wakker Kiba. Ze is sterker dan ze eruit ziet."dat was Alexander, ja nu wist ik zeker dat Alexander en Kiba in de kamer bij me zaten, ik was in ieder geval niet alleen. Hoe was ik eigenlijk ook in zo'n situatie gekomen? Ik herinnerde me alleen dat ik nu een Vaizert was in plaats van een soulreaper, voor de rest herinnerde ik me niets! Wat was er met me aan de hand? En waarom kon ik me niet bewegen! En waarom gebeurde dit.
"Help."mompelde ik, maar ze konden me toch niet horen, niemand zou me horen.
"Toch voel ik me verantwoordelijk, ik zou beter op Hina moeten letten en niet zitten mokken op de bank."zuchtte Kiba, ik wilde dat ik hun gezichten kon zien, nu moest ik maar gokken wie wie was. Dit was heel irritant.
"Kiba! Alexander! Raven is weg."Dat was Ivy, volgens mij, "Hij is weg! Wat moet ik doen Alexander?"
"Laat Raven toch eens met rust! Je bent geobsedeerd met Raven, natuurlijk gaat hij weg, hij doet niets meer zonder jou! Serieus! Laat hem even oké!" Alexander klonk boos.
"Maar."
"Niets maar, Alexander heeft gelijk. En we hebben hier wel ergere zaken dan Raven die er vandoor is. Misschien had je het niet door, maar Hinata zit in een coma en we hebben niets om haar in leven te houden! En Selene is weg! Maar wat kan jou dat schelen het enige waar jij om geeft is Raven." Kiba moest je perse zo gemeen zijn? Nu kwetste hij Ivy. En ja hoor, dat deed hij, ik hoorde haar nu huilen en de kamer uitrennen.
"Dat konden we verwachten."hoorde ik Alexander zuchtten.

Raven Christian Marshall

Ik kneep zowat het stuur fijn. Mijn hersenen dwongen me te rijden, en je raad het al. Het hart wilde dat ik nu met de sodemieter om zou draaien, terugrijden en Ivy nooit meer loslaten. Ik had een of andere spreuk uitgesproken, waardoor mijn huid niet meer blauw was. Je kon me nog steeds niet aanraken. Ik mocht dan hele delen van mijn 'vorige' leven niet weten, ik kende mensen. Zo wist ik ook waar ik altijd terecht kon. Het was een oude vriendin, wie me had geholpen met... Iets.

Natasha Johanna Carter


Ik loop naar beneden en zie daar een nieuwe jongen staan. Hij aait een onzichtbare hond. Ik had ook een onzichtbare vriend, ik wist dat hij niet echt was maar als de andere weer eens weg waren om iets 'gevaarlijks' te doen en ik voelde me alleen dan speelde ik met Jackson. Ik wist niet waarom ik hem Jackson had genoemd maar iets zei me dat ik om iemand gaf die Jackson heet. Ik ga maar gewoon naar de jongen toe.
'Hoi' zeg ik. ' Hoe heet jou onzichtbare vriend?'
'Uhm, hij heet Spirit.' Zegt de jongen.
'Die van mij heet Jackson.' zeg ik.
'Oh uhm oke.' zegt de jongen
Duidelijk had hij geen zin in een gesprek. Ik draaide me om, en liep naar de bank, en plofte op de schoot van Alex.

Selene Howe

Als ik wakker word lig ik in een zacht bed iemand streelt mijn wang. Ik doe mijn ogen open. Mijn moeder zit naast me op me bed.
'Gaat het meissie?' Zegt ze zachtjes. Ik knik. Waarop ik hoofdpijn krijg en het dus toch niet zo blijkt te zijn.
'Waarom ben je hier?' Vraag ik fronsend.
'Poseidon belde.' Zegt ze. 'Hij heeft alles verteld.'
'Wat moet ie van me?' Vraag ik vermoeid.
'Liefje toch, waarom denk je dat ie iets van je wilt?' Vraagt ze.
'Wat heeft hij je precies verteld?' Zeg ik.
'Dat je wat problemen heb lieffie. En als je nou gewoon je excuses aanbied..' Mompelt ze.
'Mam! Ik ga echt mijn excuses niet aanbieden! Hij probeerde Raven te vermoorden via mij.' Zeg ik. Ik voel me bijna weer dichtklappen. Mijn moeder staart me verbaast aan. Had Poseidon blijkbaar nog niet verteld.
'Je bent in de war meisje.' Zegt ze zachtjes en ze trekt me tegen zich aan.
'Dat ook.' Geef ik toe. 'Maar ik beeld me echt niks in hoor.'
'We gaan zo nog even met Poseidon praten en dan gaan we naar huis oké?' Zegt ze, ze kijkt me bezorgd aan.
'Welk huis?' Vraag ik scherp.
'We gaan zoiezo naar je vader, weet je wel welke dag het overmorgen is?' Plotseling zit ze te stralen. Ik kijk haar fronsend aan. Het is vast heel slecht dat ik het niet weet..
'Je verjaardag, schatje.' Zegt ze. 'Je bent echt in de war hè?' Hoe kan ik in vredesnaam mijn verjaardag vergeten?!
'Laten we maar met Poseidon gaan praten dan.' Zucht ik. 'Maar ik bied niet mijn excuses aan. Hij mag blij zijn dat ik hem vergeef, de volgende keer komt hij er niet zo gemakkelijk vanaf.'

Mautan Jivana

Stiekem wou ik gewoon heel graag vragen of ik nu weg mocht nu Selene -degene die me hier wilde houden- weg was. Maar aangezien ik weinig zin had om met mensen te praten en het me zoiezo niet heel gepast leek deed ik het maar niet. Spirit die tot nu toe op mijn voeten te slapen was sprong op en rende met grote sprongen op Ilargia af die net de kamer binnen komt zweven. Hij springt op haar borst waardoor ze omvalt. Ik grinnik.
'Ik vind het toch een lieve hond.' Zegt ze en ze geeft hem een aai over zijn bol.
'Wacht jij nog maar af.' Mompel ik. Nee oke als je hem eenmaal lief vond is er waarschijnlijk weinig meer aan te doen. Dat beest heeft mij zelfs zo ver gekregen om hem lief te vinden.
'Je kan doden tot leven wekken toch?' Zegt Ilargia plotseling.
'Ik ga je niet tot leven wekken.' Zucht ik geërgerd.
'Waarom niet?' Zeurt ze.
'Omdat je geest terug gaat naar je lichaam. En als je doodgaat is dat meestal omdat je lichaam het niet meer aankan om te leven. En ik ga het niet dwingen om opnieuw te leven. Daarbij doet het pijn en is jou lichaam waarschijnlijk allang vergaan.' Zeg ik.
'Hoe weet jij nou weer hoe het voelt.' Zegt ze scherp. Als ik een reflex vliegt mijn hand naar mijn buik. Snel sla ik mijn armen over elkaar en hoop dat het niet opviel.

Ilargia Linivé Bula
Ik loop de woon kamer in en zie daar Mauten zitten.
En voor dat ik iets kon zeggen lag ik op de grond met zijn hond bovenop me.
'Ik vind het toch een liefe hond.' zeg ik waar op hij iets onverstaanbaars mompelt.
Ik zie dat er een schaaltje fruit op de tafel ligt en zeg :'Je kan doden tot leven wekken toch?'
'Ik ga je niet tot leven wekken.' zegt hij.
Ik kijk hem gekwetst aan 'Waarom niet?'
Hij begind een heel verhaal te vertellen over dat je niet terug kunt naar je lichaam. 'Hoe weet jij nou weer hoe het voelt.' Zegt ik boos.
Hij bakt zijn buik greep. Ik staar hem vol verbijstering aan. 'Heb je buikpijn?' vraag ik. Hij kijkt mee een beetje geschrokken aan en zeg. 'Ummh... Ja.'

Raven Christian Marshall

"Wie ben jij?" Het bekende gezicht van Sarah (<--- Zie je wat ik daar deed. Sarah? ) staarde me verbaasd aan.
"Ik wist dat dit zou gebeuren." Mompelde ik.
"Ik ben Raven." Zei ik.
"Ik ken een, maar die ziet er anders uit." zei ze.
"Eentje die van blauwe lolly's en koekjes houd?" Vroeg ik.
"Hoe weet jij dat?" Vroeg ze wnatrouwend.
"Sinds ik het ben. Iemand had me vermoord, en je weet wat ik eerst was?"
"Een kat."
"En wat hebben katten?"
"Staarten? En een vacht, en oren... Maar dat bedoel je vast niet." Mompelde ze.
"Negen levens."
"Dat meen je niet." mompelde ze, geschrokken.
"Wat is mijn lievelingskleur?" Vroeg ze, wantrouwend.
"Roze, maar niet meisjesachtig. Meer babyroze." Dat wist ik nog wel, gelukkig.
"En mijn lievelingskleur is blauw, met voorkeur knalblauw." zei ik.
"Je bent nog net zo downie als altijd." Gromde ze, haarzelf facepalmend.

Ivy Silva Viridi

Boos, verward, verdrietig, gekwetst. Allerlei emoties stroomden door elkaar heen. Om de beurt dominant. Ik zit op mijn bed. Nu ben ik vooral kwaad. Jeetje, ik word gek van mezelf. Ik moet iets doen. Ik stamp de trap af en storm de woonkamer binnen. Ondertussen gris ik de houten boog en pijlkoker mee. Als Raven terugkomt, heeft hij een dik probleem met mij. Als hij al terugkomt... fluistert een klein stemmetje in mijn hoofd. Ik negeer het.
'Allemaal naar buiten!', grom ik. De mensen in de woonkamer kijken me verbaast aan. 'Nu! Als Selene terugkomt, staat hier een goedgetraind mini-leger!' Ik stamp de kamer weer uit. Ik loop het strand op en zet alle wapens klaar. Zo. Nu heb ik tenminste iets te doen. Ik ga ver -echt ver- van het doel staan en begin pijlen af te schieten. De meeste vliegen halverwege in brand, maar de overgebleven pijlen raken het midden van het doel. Allemaal. Ik grom wat voor me uit. Nu heb ik iets om me te verdedigen. Als die slome slakken nou naar buiten komen, zal ik ze eens lekker laten rennen.

Raven Christian Marshall

Zodra ik gebonk vanuit de auto hoor, draai ik me geschrokken om.
"Natasha?" Het kleine meisje staart me geschrokken aan, terwijl tranen over haar wangen heen stromen. Hoe komt ze in die auto, en hoezo heb ik het niet opgemerkt? Gelijk sprint ik naar de auto, ontgrendel hem en trek de deur met een ruk open. Het kleine meisje klemt haar handjes gelijk aan mijn hoodie vast met het geluk dat mijn huid mijn kleding niet bevriest en bijna meteen begint ze harder te huilen. Ik schuif de mouwen over mijn handen heen en til haar voorzichtig op.
"Ik w-wil niet opg-gesloten zijn." Snikt ze, gedempt.

Ivy Silva Viridi

Na weet-ik-hoeveel rondjes rennen, is het tijd voor de wapens. Ik had aan iedereen gevraagd elkaar te helpen. Als iedereen -ongeveer- iets de doen heeft, loop ik naar Kiba toe.
'Dank je.', zeg ik alleen en loop weer weg. Hij was eigenlijk degene -samen met Alexander dan- die me wakker geschud had. Hij, Alex, is nog bij Hinata. Ik weet dat hij ook graag daar zou zijn, maar hij staat hier nu wel te helpen. Ik ben hem daar dankbaar voor, ondanks dat hij me waarschijnlijk een hysterische kip vindt. Misschien ben ik dat ook wel. Iemand tikt op mijn schouder. Ik draai me om en kijk in het gezicht van James.
'Hé.', zegt hij. 'Zou ik even weg kunnen?' Ik kijk hem argwanend aan.
'Waarom?'
'Eh, ik en Blake,' Hij begint zachter te praten. 'We moeten even de stad ik, snap je? Ik-' Ik onderbreek hem.
'Is al goed.', zeg ik met een zweem van een glimlach. 'Ga maar.' Hij draait zich opgelucht om. Ik draai me ook om en ga verder met wat rondcommanderen.

Natasha Johanna Carter


Ik verveelde me in het huis, dus ging ik maar naar buiten om te kijken of daar wel iets te doen was. Toen ik buiten kwam zag ik dat Raven in de auto stapte. Wist ik veel wat hij ging doen. Dus toen hij niet oplette stapte ik snel in de achterbak. Na een tijdje rijden stopt de auto en stapt Raven uit. Als hij een tijdje later nog steeds niet terug is kruip ik naar voren in de auto en probeer de deur open te maken maar dat lukt niet. Ik probeer het nog een keer en nog een keer maar hij gaat niet open. Ik wil niet opgesloten zitten. Ik begin te huilen en bonk keihard op de deur. Raven schrikt en draait zich om. Hij komt gelijk naar me toe en maakt de deur open. Als de deur open is grijp ik gelijk Raven's shirt vast. En begin ik nog harder te huilen. Raven schuift zijn mouwen over zijn handen, en tilt me op.
'I-hik w-wil nie-hiet opgeslo-hoten zitten.' huil ik.
En ik klamp me aan zijn shirt vast.
'Het spijt me ik wist niet dat je daar zat...' begint Raven.
'Wie is dat?' Vraagt een meisje dat achter een boom vandaan komt.
James Blaze Thompson

"Het kan zelfs deze week nog gebeuren." Zei de arts, met een glimlach. Blake wou persé kleren kopen, dus waren we naar de stad gegaan. Bijna niemand leek het erg te vinden, dat er over een paar dagen een paar kleine hummeltjes krijsend en al in huis waren. Zodra Blake weer op wil staan, valt ze met een plof weer terug in de stoel, terwijl een pijnlijke kreun haar mond verlaat.
"Wat is er?" vraag ik bijna meteen, overbezorgd.
"Mijn buik." piept ze, terwijl haar ademhaling versnelt.
"Oh, god. Ze komt!" Piepte ze er gelijk achterna.
"De baby?" vroeg de dokter verbaasd.
"Ja." slaakte een pijnlijke kreun. Gelijk greep de dokter de walkie-talkie die aan haar borstzak zat bevestig vast en begon er gelijk vanalles in te zeggen.
"Meneer, neem uw vrouw mee en gauw." beveel de dokter, waarop ik gelijk Blake optilde.
"Het doet pijn." Piepte ze, huilend. Ik antwoordde niet en liep met een snelle pas achter de dokter aan. Ik legde Blake neer op het spierwitte ziekenhuisbed, terwijl er een paar andere dokters en zusters binnengelopen kwamen. Mijn rechterarm droop van het vruchtwater, het klonk nogal vies maar dat deerde nu niet, en gelijk werd bij Blake alle kleren uitgetrokken en een ziekenhuiskleed over haar heen getrokken. Een zuster wou kussens achter Blake neerzetten, zodat ze beter zat maar ze weigerde.
"James moet daar zitten." piepte ze, met haar kaken opelkaar geklemd. Gelijk trapte ik mijn schoenen uit, gooide mijn vest op de stoel en klom achter Blake. Gelijk greep ik haar handen vast, waar ze hard in kneep.
Blake Sophie Dawn.


'Aah' ik krijste het uit van de pijn. 'Rustig , adem in adem uit' zei James. Hij probeerde me duidelijk rustig te houden. 'Nou we gaan puffen , deze bevalling gaat erg hard' zei een verpleegster die blijkbaar Sanne heette. Ik pufte en pufte. En gilde het uit. Ik had het gevoel dat ik flauwviel. Na een paar uur kwam dat het mooiste wat ik ooit zag. Een meisje met de kleur ogen van James lag in mijn armen. Ik keek haar aan. 'Ze is zo mooi. 'zei ik met een piepstemmetje tegen James. Ik wreef over haar hoofd heen. 'En hoe gaat ze heten?' vroeg Sanne.
Ik wilde antwoorden maar het ging niet. Ik gilde het weer uit. Pijn steken gingen door mijn lichaam heen. 'Er komt er nog een' krijste ik. De dokters kijken me raar aan. Maar hadden al snel in de gaten dat ik gelijk had. Het hele proces ging weer beginnen.
James Blaze Thompson

Mijn handen hadden zowat geen gevoel meer, maar dat maakte niet uit, vooral niet in deze situatie. Blake had een hand vastgeklemd aan de spijl van het bed, de andere had ze vastgeklemd om de mijne. Mijn arm had ik om haar heen gedrapeerd, en ik hield haar stevig vast terwijl ik geruststellende woordjes in haar oor fluisterde. De zuster, die allerlei dingen met het kleine meisje uitvoerde om te kijken of er iets mis was, Legde de baby nu in het kleine ziekenhuisbedje, voor baby's natuurlijk. Zodra het tweede, engelachtige gehuil door heel de kamer heen schalde, hoorde ik Blake opgelucht zuchtten.
De tas - met de babykleertjes voor het meisje erin - die ik van Blake mee moest nemen, aangezien ze bang was dat de schattige kleertjes gestolen werden, werd uit de werkkamer van de dokter gehaald.
"James, je moet nog een paar kleertjes erbij halen." Grinnikte Blake, na-hijgend.
"En geen ge-maar, je doet het nu." Zei ze.
"Zelfs nog koppig na de bevalling." mompelde ik hoofdschuddend en kroop voorzichtig achter Blake weg, waarbij Sanne - de verpleegster - gelijk kussens achter Blake drukte.
"Ik ben zo terug." Mompelde ik en drukte een kus op Blake's slaap, waarna ik mijn sneakers aantrok en het hele ziekenhuis door racete en snel in de knalrode auto stapte, waarna ik naar de dichtsbijzijnde babywinkel stopte en een aantal rompers, tshirtjes en broekjes kocht. Hadden we gelijk een kleine voorraad. Vele mensen keken me raar na, maar het boeide me niet hoe ik eruit zag. Vast alsof ik pas-ge-je-weetwelwat-gedaan had.

Kiba Grimjoww Hyuuga












"Ivy, ik moet je even alleen laten, ik heb bezoek."zei ik terwijl ik afwezig naar de captain keek, "En wanneer ik terug ben neem ik de leiding, ik heb meer ervaring." Ik grijnsde en liep weg zonder op antwoord te wachten. De captain keek me zonder enige emotie aan.
"Waar is Hinata?" vroeg hij, in zijn stem hoorde ik geen emotie. De captain's vrouw stond achter hem en bij haar zag je dat ze bezorgd was.
"Hinata is... Hinata zit in een coma." mompelde ik terwijl ik knielde voor de captain.
"Als ze wakker wordt," De captain keek even naar zijn vrouw, "Zeg dan dat ze niet meer welkom is in de soul society." De vrouw van de captain begon te snikken.
"Maar... Captain.... U bent haar vader!"zei ik verward.
"ik wás haar vader. Ze is niet meer mijn kind en ook niet dat van Orihime." Bij die woorden begon de vrouw van de captain hysterisch te schreeuwen en wilde ze de captain aanvallen maar 2 soulreapers hielden haar tegen, de vrouw van de captain huilde hartstikke hart en worstelde nog steeds om los te komen en de captain aan te vallen, maar de 2 soulreapers waren veel sterker. Ze begeleiden Orihime- de vrouw van de captain- naar de opening naar de soul society, je hoorde haar nog steeds krijsen.
"Kiba, je moet weten dat ik dit niet met plezier doe.De soul society verwacht het van me omdat ze nu een vaizert is en er een grote kans bestaat dat ze in een espada veranderd. En Kiba je hoeft niet meer op haar te passen maar wel op de anderen hier. En ik zou het wel prettig vinden als je toch stiekem op Hinata paste. Want ze blijft voor altijd mijn bloed hebben. En je weet dat je een keer per 2 weken wel naar de Soul society moet komen he?Je blijft onder mijn leiding." zei de captain terwijl hij wegliep. De captain verdween door de opening. Ik stond weer op en liep terug naar de de rest. Hoe the helle zou ik aan Hinata moeten vertellen dat ze geen ouders meer had wanneer ze wakker werd. Ik had dus geen idee hoe ik dat moest vertellen, misschien zou Alexander het wel voor me doen, hij was best aardig.
"Oké, luisteren iedereen!" brulde ik, iedereen stopte met wat hij of zij aan het doen was, ze waren aan het vechten met wapens en het zag er niet uit alleen Alec kon goed om gaan met wapens. Iedereen keek me vol verwachting aan.
"Vanaf nu, "zei ik, mijn stem was duidelijk hoorbaar en je hoorde de woede erin, "Neem ik de leiding, en Alec en Alex zijn mijn hulpjes. Nu wij de leiding hebben wordt het veel zwaarder. Alec hier is heel goed in zwaarden en messen, hij leert jullie omgaan met zwaarden en messen etc. Alex is heel goed met pijlen. En dan serieus goed. Hij is een gevallen engel en weet dus hoe je met sterrenschoten moet omgaan. En hij gaat jullie alle trucjes van het pijl en boog schieten leren. Ivy ik weet dat jij het niet leuk gaat vinden, maar Alex is nou eenmaal ervaren en heeft er meer verstand van. Alex gaat jullie ook leren hoe jullie iemand zo snel mogelijk kunnen helpen wanneer hij of zij gewond is, wat giftig is etc. En ik.. Ik perfectioneer alles, en help jullie met taijutsu, vechten zonder wapens. En Geloof me dat is zwaar! Veel zwaarder dan je zou verwachten.En Liam ik neem dat jij weet hoe je moet vechten? Jij hoeft van mij niet mee te doen maar ik heb wel liever dat je wat meer aan taijutsu doet. Maar eerst... Eerst gaan we, hoe zeggen meisjes dat? We gaan shoppen! Ik wil een goede uitrusting. Ik wil niet dat jullie in jurkjes rondrennen. Ik bepaal wat voor kleding het wordt. Ik wil namelijk dat iedereen hetzelfde draagt. Het moet een soort van uniform zijn. Hebben jullie dit begrepen?"
"Waarom neem jij de leiding?" vroeg Sienna.
"Omdat ik vaker groepen heb getraind voor gevechten en oorlogen tussen de Hollows, Soulreapers, Espada's en Vaizerts. Ik weet hoe het is om te vechten in een oorlog!" zei ik, mijn stem was hard en luid.
"Maar je bent pas 18!"protesteerde Sienna.
"Ja, ik ben 18, maar veel sterker dan andere soulreapers, mijn ijs verbrand iedereen meteen en ik ben gewoon super geweldig en veel sterker dan de rest." zei ik, niemand zei nog iets.
"Hebben jullie me begrepen?" zei ik nu wat rustiger.
"Ja." zeiden ze in koor. Goed, ze begrepen me tenminste.

Ik ging nog even snel naar Hinata toe, ze lag precies hetzelfde als eerst, geen vooruitgang. Wat dacht ik ook, we hadden niks om haar in leven te houden.
"Ik moet je iets vertellen Hina." zei ik zacht, "Je vader kwam zo straks naar me toe en hij had een bericht van de Soul society voor je... Je bent niet langer welkom in de soul society en je hebt geen ouders meer. Ze moeten afstand van je doen, je moeder werd hysterisch en zodra zij weg was bekende je vader ook dat hij het niet leuk vind... Ik vind het zo erg voor je... Maar... maar maak je geen zorgen. Ik adopteer je als mijn kleine zusje! Goed? Dan heb je nog iemand! Maar ik moet nu gaan, zusje. Ik moet die mislukkelingen helpen met trainen maar eerst gaan we ene passen uniform voor ze halen." zei ik met een wrange glimlach, voordat ik de kamer uitliep drukte ik een kus op haar voorhoofd.
"Tot straks zussie." zei ik terwijl ik de deur achter me dicht trok. Ik wist dat ze het niet zou redden. We hadden niets om haar in leven te houden. Ze zou sterven.

Het shoppen was verschrikkelijk, iedereen wilde wat anders, uiteindelijk mocht Alec kiezen wat iedereen zou nemen. Hij had een zwarte shirt en een zwarte trainingsbroek uit gekozen met een zwart leren jasje en zwarte sneakers. En dat zou iedereen dus aanmoeten. Typische schaduwjagers kleding, alles in het zwart. Het liefst wilde hij een cape erbij, maar dat wilde niemand hier op Faye na, die vond het wel gaaf. We zouden dus helemaal in het zwart zijn, Alexander Alec en ik hadden wel iets anders om onszelf te onderscheiden van de rest. Wij waren degene die de trainingen zouden geven, dus was dat wel handig.Ik zou gewoon mijn soulreaper kleding houden, Alex had alles in het spierwit gekocht en Alec had alles in het zwart gewoon een zwarte shirt en trainingsbroek maar mét een cape. Dat was te verwachtten.


Hinata Uzumaki












Ik had dus geen ouders meer, dat vertelde Kiba mij, volgens mij wist hij niet dat ik hem kon horen, want hij zei dat ik zijn zusje was. Hij zei maar wat, hij meende het was niet. Hij wilde gewoon ervoor zorgen dat het minder erg klonk, en dat lukte best. Natuurlijk vond ik het erg dat ik geen ouders meer had door de soul society maar ik wist in ieder geval dat ze nog van me hielden end aar ging het om? Ja toch?
Ik probeerde niet meer wakker te worden, het lukte niet. Waarom wist ik niet, mijn val was waarschijnlijk te erg of zo. Eigenlijk vond ik het niet meer zo erg, ik was al blij dat Alexander en Kiba mij gezelschap hielden. Ik was tenminste niet alleen.
Wat ik wel erg vond en daar was ik eigenlijk bang voor was dat iedereen mij zou vergeten wanneer ik dood zou gaan- ik zou natuurlijk dood gaan doordat ik in een coma zat en ze niet wisten hoe ze mij in leven moesten houden. Ik wilde niet vergeten worden, dat leek me verschrikkelijk. Dat was mijn ergste nachtmerrie.
Ik hoopte dat wanneer ik zou slapen de Sandman ( Klaas Vaak ) zou komen en ervoor zou zorgen dat ik zou dromen over fijne dingen en niet dat de Pitch Man ( Boe man ) zou komen, die zou er natuurlijk voor zorgen dat ik nachtmerries kreeg. Weetje, ik was eigenlijk best verliefd op Jack Frost, hij zorgde voor alle sneeuw en ijs, zelfs in de soul society. Ik sloot mijn ogen - figuurlijk want ze waren al gesloten maar mijn ziel sloot zijn ogen.

Selene Howe

'Wat is dit voor plek?' Vraagt mijn moeder fronsend.
'Een strandhuis vol gestoorde bovennatuurlijk tieners die non-stop in de problemen komen.' Antwoord ik. Oké ik weet dat ik hier niet terug wilde komen maar anders zou ik met mijn ouders meemoeten en daar had ik nog minder zin in.
'Wat doen ze?' Vraagt ze met een knikje naar het strand waar een aantal zwarte figuurtjes rondrennen.
'Ik denk dat ze trainen.' Antwoord ik fronsend. 'Het ziet er al beter uit dat de eerste keer.'
'Doen jullie dit vaker dan?' Vraagt ze. 'Ik dacht dat je dit haatte.'
'Niet echt.' Mompel ik. Wat in principe een antwoord is voor beide vragen. Ik heb geen hekel aan trainen. (Ik werd er zelf redelijk gek van om alleen maar stil te zitten.) Ik heb een hekel aan getraind worden op mijn vaders manier. Ik begin met met grote passen op te rest af te lopen. Maar na een paar meter lijkt zowat al het zelfvertrouwen uit me te stromen en kan ik alleen nog maar strompelen. Mijn moeder haalt me met gemak in.
'Gaat het wel?' Vraagt ze bezorgt. Ik knik.
'Ik ben gewoon bang voor hun reactie.' Beken ik.
'Dat hoeft toch niet?' Vraagt ze.
'Mam, ik heb Raven bijna vermoord oké! En ik als je me niet gelooft vraag je het ze zelf maar.' Antwoord ik. Ze staart me koppig aan.
'Je denkt toch niet dat ik gewoon om ze afstap en vraag: Heeft Selene nog mensen vermoord de laatste tijd? Ze zullen verder niet denken dat er iets mis met me is ofzo..' Ik rol met mijn ogen.
'Dan moet je maar gewoon op mijn woord vertrouwen.' Wat ze dus nooit gaat doen. Ze gaat niet geloven dat haar vader zoiets gedaan heeft. Net als ik eigenlijk als ik het niet zelf had meegemaakt.
'Ik heb geen zin in ruzie.' Zegt mijn moeder. 'En volgens mij hebben ze ons gezien.' Ik draai me om en zie iemand op me af rennen. Het volgende moment zit ik gevangen in Fay's armen.
'Nooit meer zomaar weglopen!' Gebied ze me. Ik zou het niet echt zomaar noemen maar oke.. 'Hallo mevrouw Howe.' Zegt ze en ze glimlacht naar mijn moeder.
'Zijn ze boos op me?' Vraag ik bezorgt. 'Hoe gaat het met Raven?'
'Waarom zouden we boos zijn?' Vraagt ze verbaasd. 'En Raven is ervandoor.'

Raven Christian Marshall

"Jezus, wat heb jij gedaan?" Riep Sarah verschrikt, toen ze het gat in mijn achterhoofd zat.
"Tegen een boom aangegooid." Mompelde ik terug. Natasha was mijn tas aan het doorspitten en had een van mijn hoodie's aangetrokken. De capuchon bedekte half haar ogen, de onderkant van het shirt kwam tot halverwege haar onderbenen en ze zat met haar armen rond te maaien, terwijl ze de heletijd 'Rawr' zei.
"Ik ben en Dino!" Gierde ze, en kroop op mijn schoot.
"Een schattige dino." Grinnikte ik.
"Ik ben niet schattig!" zei ze verontwaardigd. Het was langzamerhand aan het schemeren, en Sophie was bezig met mijn hoofd.
"Klaar." Mompelde ze, schoof de beanie er weer overheen en liep naar de keuken om haar soep verder klaar te maken. Niet veel later kwam ze aanzetten met twee kommen, gaf er een aan mij en de andere zette ze op het tafeltje voor Natasha. Ze liep naar de haard, stak het hout aan en liep weer naar de keuken. Toen ik de soep ophad, hij was overigens heerlijk, keek ik naar Natasha en grinnikte. Haar halve gezicht was rood van de tomatensoep, en ze slurpte net een sliertje naar binnen. Zodra Sarah de kamer weer inkwam, draaide ze weer lachend om en kwam niet veel later terug met haar soepkom en een doekje. Zodra Natasha klaar was met haar soep, maakte Sarah haar gezicht schoon en koop Natasha op schoot.

Kiba Grimjoww Hyuuga












"Selene je bent terug!"schreeuwden verschillende mensen, Alexander rende naar haar toe en pakte haar bij haar oor beet.
"Weet je hoe bezorgd ik was?"zei hij boos, alsof hij haar vader was, haar moeder lachte alleen maar, ze vond de reacties wel grappig van iedereen wel grappig. Ik zelf ging niet naar Selene toe maar leunde tegen een boom aan en speelde met een dolk die ik vast had. Ik keek naar de raam van Hinata's slaapkamer, zou ze me gehoord hebben? Ik hoopte van wel maar aan de andere kant weer niet. Ik schaamde me voor mijn woorden.
"Dus jij hebt de leiding overgenomen?" vroeg Selene aan mij toen ze voor me stond, een halve grijns verscheen over mijn gezicht.
"Ja. En dat vond Ivy volgens mij niet zo leuk. En nu je terug bent verwacht ik dat jij naar mijn bevelen luistert." zei ik.
"Wat! Nee, nu ik terug ben kan ik de leiding wel weer nemen!" zei Selene verontwaardigt.
"Wat ene pech, Seleentje, tegenwoordig heb ik de leiding." zei ik, "Maar ik zal niet te streng zijn hoor."
"Pff. Ik kan jouw trainingen echt wel aan." zei ze boos.
"Dat hoop ik dan maar. Trek je nieuwe uniform maar aan, tijdens mijn trainingen heeft iedereen hetzelfde aan. Ik hoop dat we de juiste schoenmaat hadden voor je schoenen. Je kleding ligt in de woonkamer in ene plastic tasje. Je moet je omkleden nu!" zei ik. Selene keek me boos aan maar liep toen sloffend naar binnen toe om haar uniform aan te doen. Selene's moeder kwam naar me toe lopen.
"Wees niet te streng voor mijn kleine meid." zei ze glimlachend.
"Ik denk dat ze mijn trainingen wel aankan en ze is volgens mij wel wat gewend, mevrouw. Ik ben Kiba." zei ik, ik stak mijn hand uit.
"Mevrouw Howe, Selene'moeder." Selene's moeder schudde mijn hand.
"Dat had ik wel door." zei ik.
"Grijns niet zo, jongeman. En doe voorzichtig met al deze kinderen."zei mevrouw Howe.
"Mevrouw, ik mag zelf bepalen wat ik doe, ik ben namelijk al meerderjarig en ik weet wat ik doe." zei ik terwijl ik haar hand los liet, "Het was leuk u te ontmoeten, u bent even charmant als Selene." zei ik, mijn stem droop van de sarcasme- zoals bijna altijd. Ik ging het strandhuis binnen en liep de trap op en ging Hinata's kamer binnen.
"Kom op Hinata. Je bent sterker dan je denkt. Wordt eens wakker zodat je kan deelnemen aan mijn training." zei ik zuchtend, dat was het enige wat ik zei, ik ging weer haar kamer uit en deed de deur op slot, zodat niemand haar kamer in kon.
Raven Christian Marshall

Natasha had zichzelf diep in mijn hoodie verstopt, en ze sliep. Het zag er best schattig uit. Ikzelf lag onderuitgezakt, met Natasha die zichzelf aan me vastgeklampt had en half slapend op de bank. Sarah was weet ik veel wat aan het doen. Een uitgebreide geeuw verliet mijn mond en ik legde mijn hoofd op de rugleuning.
Raven.
Mijn ogen schoten gelijk geschokt open en flitsten de hele kamer door.
Je moet me helpen.
Dit begon eng te worden.
Ze hebben geen middelen om mij te redden.
Langzaam ging ik overeind zitten.
Ik wil dat jij het voor me doet.
Die stem kwam me vaag bekend voor, wat het nog beangstigender maakte. Wie was het?
Ik ben Hanita, jij ontzettend domme mongool!
Dit was zeker weten eng, maar ze was ook eng. Vooral haar ogen waren eng.
Als ik niet in een coma lag, had ik je allang je nek omgedraaid.
Snauwde ze. Ze leek net Indigo, altijd chagrijnig.
Gelukkig voor jou ken ik haar niet. Iniedergeval, je moet me helpen. Anders... Dat heeft gewoon gevolgen. Doe het nou maar, ja?
Oke... Dit was eng. En daarom zou ik het doen.
Selene Howe

Geïrriteerd trek ik de kleren aan. Waarom moesten we in vredesnaam allemaal hetzelfde aan? Zodat mensen weten dat we bij elkaar horen? En dat als er iemand verdwaald mensen ons hier weer terug kunnen brengen? Tuurlijk joh. En ik moet naar Kiba's bevelen gaan luisteren? Ik laat me heus niet rondcommanderen.
'Leuke vrienden heb je.' Zegt mijn moeder als ik buiten kom.
'Je went eraan.' Mompel ik.
'Ik ga weer schat. We komen overmorgen langs, oké?' Zegt ze, waarna ze ze me een knuffel geeft.
'Dag mam.' Zeg ik.
'Doei liefje.' Zegt ze. Ze loopt de zee ik. Zo verschrikkelijk handig.. Ik wil ook via de zee kunnen reizen, maar natuurlijk reiken mijn krachten niet zo ver. Ik grijp achimirós beet. Op naar de trainingen dan maar.

Praaaachtig stukje dit

Kiba Grimjoww Hyuuga












"Oke stelletje slakken, als eerst gaan we rondjes rennen en dan niet zo langzaam als eerst, ik wil dat jullie achter mij aanrennen."zei ik.
"Tsss. Dat is niet zo moeilijk hoor!"zei Rosette.
"Jullie gaan niet zo maar reen, jullie mogen gewichten meedragen. Net als uit de film Mulan. Teonze omhoog moest klimmen voor de pijl! En nu ik eraan denk, dat gaan jullie ook doen." zei ik. Zodra iedereen een paar gewichten had begon ik met rennen, bijna iedereen had moeite met mij bijhouden, alleen Alec, Alex en tot mijn verbazing Selene niet. Liam was niet mee, en hij hoefde van mij ook niet mee want ik wist dat hij dit al kon, hij was natuurlijk super sterk, hij was een vampier een onsterfelijke, dus ja.
"Je training is niet zo bijzonder Kiba."zei Selene.
"Wacht maar af, het wordt wel zwaarder, zelfs voor jou wordt het zwaarder."zei ik terwijl ik nog sneller begon te rennen.
"Kan je alsjeblieft wat langzamer rennen, Kiba."hoorde ik Sienna hijgend zeggen, wat een slechte conditie hadden deze mensen. Ze moesten echt wat vaker gaan trainen.
Uiteindelijk merkte ik dat Sienna, Faye, en Rosette zo ver achter waren geraakt, daarom stopte ik met rennen en wachtte op ze. Ze kwamen hijgend aan rennenen zagen er uitgeput uit.
"Moeten we deze dingen echt mee nemen?"vroeg Rosette kwaad.
"Ja. Dit is een basis training die kinderen van 5 tot 8 on de soul society krijgen. Die hebben zeker weten een betere conditie dan jullie."zei ik hoofdschuddend.
"Arggg!" Rosette smeet boos haar gewichten naar mij toe die ik net op het nippertje kon ontwijken.
"Niet erg aardig van je hoor!"zei ik tegen haar terwijl ik haar gewichten opraapte.
"Rosette heeft nogal een kort lontje."zuchtte Alexander, wat hij net vertelde had ik allang al door.
"We gaan morgen wel verder met trainen, het begint nu namelijk te schemeren."zei ik terwijl ik op een rustige tempel wegliep. Ze hadden wel genoeg getraind voor vandaag. Als ik ze nu nog door zou laten gaan zouden ze waarschijnlijk morgen niet kunnen opstaan. Normalo's ook, die waren zó zwak.

Hinata Uzumaki












mijn lichaam kreeg steeds minder zuurstof en had honger, ik kreeg er steeds meer las van. Dit kon niet goed zijn. Daarom zocht ik hulp met mijn mind, en ik kwam bij Raven terecht. Hij was echt de laatste persoon aan wie ik hulp wilde vragen maar goed het moest nou eenmaal.
Schiet op. zei ik tegen hem, Ik krijg steeds minder zuurstof. Ik heb het gevoel dat ik ga stikken. Mijn gedachten klonken vast heel paniekerig want dat was ik ook.
Ik kom al, eerst moet ik een plan bedenken. zei Raven zuchtend.
Bedankt. Maar schiet op. Ik heb trouwens Indigo wel ontmoet. Ze houd jullie in de gaten, wist je dat?
Zit je nu te liegen? vroeg Raven argwanend.
Ik lieg niet. Ik had haar ontmoet vlak voor ik van het dak af viel en in een coma raakte. Ze stelde zich voor en vertelde dat ze jullie in de gaten hield en hulp kreeg van captain Hiroto om steeds terug te keren naar de normale wereld. vertelde ik, mijn lichaam kreeg steeds meer moeite met ademen en nu mijn ziel ook.
Hoe gaat het met haar, kunnen wij haar misschien zien? vroeg Raven.
het gaat goed, ze zag er gelukkig uit. En als je me nou eens red kan ik er misschien voor zorgen dat jullie haar even n de normale wereld kunnen zien en anders moeten jullie met Kiba naar de sou society. zei ik.
Oke, ik kom eraan. Samen met Natasha, ze is bang voor je, vanwege je ogen. zei Raven, ik zuchtte.
Wie the hell is Natasha en dat ben ik wel gewend, bijna iedereen is bang voor me vanwege mijn geweldige ogen. Ze zijn veranderd wist je dat? Maar ik kan ook de oude vorm aan nemen, door mijn 'nieuwe' soort ogen kan ik door jouw hoofd spoken, maar niet meer voor lang want ik begin steeds zwakker te worden en heb moeite met communiceren. zei ik, ik had geen contact meer met Raven, ik moest al mijn kracht dat ik nog had bewaren, ik moest er zuinig mee zijn. Hopelijk kwam Raven snel. Ik schaamde me dood omdat ik nu hulp nodig had van iemand anders. Ik wilde niet afhankelijk van iemand anders zijn, daar had ik nooit van gehouden, ik wilde voor mezelf kunnen zorgen! Maar nu... Nu had ik hulp nodig en snel ook.
Raven Christian Marshall

Tja, dat Hinata hulp aan mij zou vragen? Nee, dat had ik niet verwacht. Ik had er eerder aan gedacht dat ze Selene of Alexander te hulp zou vragen met haar mind. Maar helaas moest ik het doen. En aangezien ik geen dood op mijn geweten zou hebben die ik misschien op had kunnen lossen, ging ik maar beter snel weg. Ik greep de weekendtas vast, hield Natasha stevig vast en bulderde naar Sarah dat ik dringend wegmoest. Voordat ze kon antwoorden, was ik het huis al uitgedenderd, had Natasha op de achterbank neergezet en sprong zelf op de bestuurdersplek. Ik startte de auto en scheurde bijna meteen weg.

Schiet op.
Ik was nog niet halverwege of Hinata's stem drong - haperend weleenswaar - weer door mijn hoofd.
"Ik kan verdomme niet sneller." Snauwde ik, hardop.
Je moet opschieten!
Met een ruk pakeerde ik de auto bij de rand van het bos in de berm, stapte uit en gooide Natasha over mijn schouder. Nog geen vijf seconden later stond ik op een open plek en legde Natasha neer op de mosgrond. Ik ging midden op de openplek staan en hield een hand door mijn haren heen.

"Sorry, Ivy." Mompelde ik. Het was geen geniaal plan, maar het kon werken. Zodra ik verscheidene woordjes in een of andere latijnse taal opdreunde, leek mijn geest in een ander lichaam gezogen te worden. Zodra ik bij Ivy's lichaam was, stopte ik en liet haar naar het huis rennen. Het voelde wel anders, in een vrouwenlichaam. 'Wat gebeurt er?' hoorde ik Ivy paniekerig denken. 'Sorry, maar het moet gebeuren.' Mompelde ik terug in gedachten en liet haar de enigste deur die opslot was intrappen.
"Godver." De borst van Hinata ging haperend en met lange tussenpauzes op en neer. Ik, of Ivy whatever, begon weer verscheidende woordjes te mompelen, waardoor de deur zonder pardon in Kabab's gezicht werd gegooid, die blijkbaar achter ons aan was gegaan, en de lamp begon te flikkeren. Precies een horror-film scene. Alsof ik precies wist wat ik moest doen - wat ik dus totaal niet wist - begon ik, of Ivy, tekens in de lucht te tekenen. Zodra dat stopte liep ik, of Ivy, naar Hinata toe en begon ik - of Ivy - tekens op haar voorhoofd, wangen, armen, nek, buik, en benen te tekenen. Hinata's huid begon felblauw op te lichten, voordat ze opeens overeind schoot terwijl ze naar adem hapte met haar ogen wagenweid open, Ivy's lichaam slap neerviel en ik met een ruk terug in mijn eigen lichaam gezogen werd.
Hinata Uzumaki












Ik schoot overeind en hapte naar lucht. Ik was wakker dankzij Raven. Ivy krabbelde overeind en keek me verward aan, Raven moest haar lichaam binnen gedrongen zijn of zo iets.
"Hinata!"Kiba kwam naar me toe toen ik probeerde op te staan, ik wankelde even en viel bijna meteen weer neer, maar Kiba hield me stevig vast.
"Hinata, gaat het?" vroeg Kiba.
"I...ik.. whet et nieht."mompelde ik, mijn ogen werden groot van schrik toen ik merkte dat ik niet normaal kon praten. Mijn spraak... Waarom praatte ik zo raar?
"O shit. Ik haal Alexander wel even, voor jou en Ivy." zei Kiba die me terug duwde op bed, Ivy was naast me komen zitten. Ze leek nogal duizelig.
"Kaat et?"vroeg ik met trillende stem.
"Dat kan ik ook wel aan jou vragen Hina." zei Ivy zacht, ze hield haar hoofd tussen haar handen.
"Sowwy."mompelde ik, "Aven ish dowr mij in jou icham gedrongen." Ik keek Ivy niet aan en schaamde me dood voor hoe ik praatte. Alexander kwam de kamer in en keek verrast toen ik wakker was en Ivy zich duizelig voelde.
Natasha Johanna Carter
Ik probeerde lekker te slapen maar toen begon Raven heel raar te doen. Na een tijdje gooide hij mij over zijn schouder en stapte hij in de auto. Ik vroeg nog waar we heen gingen maar hij zei niks. Na een tijdje rijden stopte hij de auto en stapte uit. We kwamen op een open plek en Raven gooide mij op de grond. Hij ging midden in de open plek staan en na een tijdje stortte hij in.
'Raven?' vroeg ik. Geen antwoord.
'Raven?' vroeg ik weer, nu wat harder. Ik schudde aan zijn schouder maar er gebeurde niks.
'Raven!' gilde ik hard in zijn oor. Weer geen reactie. Wat was er met hem aan de hand? Was hij dood? HIj kon niet dood zijn dat mocht niet. Ik begon hard te huilen.
'*snik snik* Raven?' *snik snik*
Ik schudde hem hard door elkaar. Toen hij na heel lang schouder schudden en hard gillen nog niet wakker werd, dacht ik dat hij nooit zou reageren.
Ik krulde me op op zijn borst en snikte zachtjes.
Opeens word ik van Raven's borst af getild en blijkt het dat Raven weer leeft.
'Raven!' roep ik blij. En ik geef hem een dikke knuffel.
'Ik dacht dat je dood was.' zei ik zacht.
Raven geeft me een knuffel en zegt dan; Kom we moeten gaan. Als we terug zijn bij de auto zegt Raven; Tasha weet jij misschien waarom ik oorpijn heb? Ik kijk hem zo onschuldig mogelijk aan en spring snel in de auto.

Selene Howe

"Wacht maar af, het wordt wel zwaarder, zelfs voor jou wordt het zwaarder." Serieus Kiba? Zoals hij het zegt klinkt het net alsof hij alleen probeert om het voor mij zwaar te maken. Wat wel erg flauw zou zijn voor de rest.. Ik vind nu al dat hij behoorlijk flauw bezig is voor de rest. Je moet niet iedereen op hetzelfde niveau trainen als ze niet allemaal op hetzelfde niveau zitten. Ik zit met mijn armen over elkaar geslagen op de bank voor me uit te staren. Ja ik ben een mopperkont ik weet het.. Maar ik ben gewoon behoorlijk pissig. Ik duik geschrokken in elkaar als Raven de kamer in komt stormen. Natasha komt vrolijk huppelend achter hem aan. Ik staar naar mijn knieën en probeer vooral niet op te vallen. Gelukkig heeft Raven iets beters aan zijn hoofd. Nou ja gelukkig voor mij dan.
'Hoe gaat het met Hinata en Ivy?' Vraagt hij.
'Geen idee.. Ze zitten boven.' Zegt Fay. Raven stormt meteen de trap op en ik ontspan me weer. Ik weet dat ik me waarschijnlijk aanstel maar ik wil voorlopig niet bij Raven of Ivy in de buurt zijn. Ik besluit om maar gewoon met mijn tenen te gaan wiebelen. Nou nee ik besluit het niet. Mijn onderbewustzijn besluit het. Hoe dan ook ik wiebel met mijn tenen. Wat verder niet boeiend is. Maar omdat ik me doodverveel is dat wel waar ik op dit moment mee bezig ben. LAAT ME! Oke ik praat tegen mezelf.. Ik word dus echt gek. Selene stoppen! Nu commandeer ik mezelf.. Gaat lekker. Zuchtend sta ik op om maar gewoon wat te eten te halen. Oke het is slecht maar zolang het helpt tegen verveling vind ik het allang best. En opzich kan ik best wel wat extra calorieën gebruiken nu.
Ik loop met mijn appel over het strand. Ja ik zoek weer toevlucht bij de zee. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik niet boos op Poseidon kan blijven. De zee brengt me tot rust. En het is best vermakelijk om naar te golven te kijken.

Ilargia Linivé Bula
Selene, Raven en Natasha zijn allemaal terug.
Ik ben er echt heel blij om want iedereen was de hele tijd vet bezorgt aan het doen.
Daar kan ik echt niet tegen. Dan doet iedereen zo raar, maar oké. Ik moet toe geven ik was ook wel bezorgt.
Toen Selene terug kwam moest ze direct mee gaan doen aan de training, ze heeft wel een goed conditie moet ik zeggen.
Ik deed niet mee, ik kan toch niet meer dood gaan...

***

Dat Natasha is echt heel bang voor me.
Dus probeer ik het tegendeel te bewijzen en het gaat best goed.
Ze rent tenminste al niet meer weg als ze mij ziet.
Ik loop de gang op en op eens val ik om en krijg een visioen.

Ilargia hoor mij, ga naar het diepste punt van de zee.
vind wat je al altijd wilde hebben in de schaduw van het licht.
Ik zie een grote poort en dan is er ff niets ik schiet overeint. Het licht van de schaduw wat betekent dat nu weer?

Raven Christian Marshall

Met een dreun knalde ik de deur open, nadat ik Kiba aan de kant gegooid had. Deze knalde met een harde klap tegen de kast op. Toen ik de kamer binnenviel, zat Hinata rechtovereind met verschtikte ogen.
"Het heeft gewerkt." mompelde ik opgelucht.
"Ik denk niet dat het zo goed met Ivy gaat.
"Ze is alleen flauwgevallen." Antwoorde ik, waarna ik Hinata - onder groot protest - nakeek of er iets gebeurd was, of iets was misgegaan. Ik tilde Ivy op, legde haar in het bed waar Hinata uitstapte en kreeg een dreun tegen mijn hoofd aankreeg.
"Godver!" Riep ik.
"Waar sloeg dat op?" Snauwde ik naar Kiba.
"Op je hoofd." Snauwde hij sarcastisch terug.
"Donder een eind op, man!" Gromde ik. Nu klopte mijn hoofd weer als een of andere bezetene.

Ivy Silva Viridi

Ik doe mijn ogen open. Mijn hoofd bonkt. Mijn zicht is wazig, maar het gezicht dat boven mijn hoofd zweeft zou ik altijd herkennen. Met een ruk schiet ik overeind. Is het een droom? Of werkelijkheid? Waarschijnlijk moet ik in beiden hetzelfde reageren. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en kijk hem woedend aan. Zo zegt mijn hoofd dat ik moet reageren, maar mijn hart zegt iets heel anders. Ik dwing mezelf boos te blijven lijken. Raven kijkt me geschrokken aan.
'Wat?', snauw ik.
'Ik...', begint hij. Ik onderbreek hem.
'Waarom ben je teruggekomen? Of, nee, laat maar.'
Ik stap de gang op en loop weg. Mijn hoofd begint opnieuw te bonken. Selene is op het strand, dus ik loop het bos in. Op een gegeven moment laat ik me tegen een boom aanzakken en laat mijn emoties de vrije loop.


Raven Christian Marshall

Ik snelde achter Ivy aan en pakte haar schouder vast toen ik haar had gevonden. Bijna meteen werd bekogeld door vuurbeesten.
"Auw! Godver, Iv, stop!" riep ik, terwijl die beesten gaten brandden in mijn huid. Nu kon ik wel opmerken dat ik niet sterk genoeg was. Hinata was achter ons aan gestormd - vraag me niet waarom - en Kiba was daar weer achteraan gerend.
"Ivy, stop!" brulde ik kwaad. Kiba werd met een klap tegen een boom aangegooid door een vuurmannetje. Hanita kreeg een snee in haar arm, door een pijl. Zodra ik dichtbij genoeg was, greep ik Ivy vast. Ze sloeg tegen me aan, waardoor ik haar polsen vast greep en ze tussen ons inklemde, waardoor ze ze niet kon bewegen.
"Iv, stop." gromde ik toen ze met haar handen mijn huid begon te verbrandden. Blijkbaar waren ze al door mijn shirt heen gegaan.
"Ivy, stop!" brulde ik hard waardoor ze geschrokken stopte. Hinata en Kiba werden ook niet meer aangevallen, gelukkig.

Ilargia Linivé Bula
Ilargia hoor mij, ga naar het diepste punt van de zee.
Vind wat je al altijd wilde hebben in de schaduw van het licht

Ik wil direct naar buiten rennen en in de zee springen maar ik moet eerst weten wat het betekent.
Ik ga naar boven en zoek een vrije kamer.
Ik moet zeker weten in de zee zijn, heel diep onder water.
Maar wat wilde ik al altijd hebben.
Ik wilde leven maar dat had ik al voor ik vermoord werd...
Dus wat dan wel...
De schaduw van het licht??
Ik denk dat ik naar een blek moet waar veel licht is en dan een donkeren plek zoeken.
Ik kan niet meer wachten en ren naar buiten, spring in de ze.


Ik ben al zoon half uur op de bodem aan het zoeken.
En ik word er gek van, ik wil gewoon weer leven.
Ik vind daar geen leven maar wat dan wel?
Zwemmen daar hou ik ook niet van, vroeger wel.
Ik moet toch wel iets willen hebben vroeger. Echt iets waar ik naar verlangde.
Ik zou het niet weten.

Ivy Silva Viridi

Snikkend laat ik me op de grond zakken. Raven laat mijn polsen los en ik wrijf over mijn ogen. Ik haal diep adem en sta dan op.
'Sorry...', zeg ik zachtjes. 'En dan bedoel ik Kiba en Hinata.'
Ik kijk opnieuw woedend naar Raven. Rare stemmingswisselingen ook. Ik loop langs hem heen terug het strand op. Ik let niet op of er iemand achter me aankomt maar loop snel door. Binnen in de keuken pak ik een glas en draai de kraan open. Ik plof op een stoel en staar naar het glas. Mijn hoofd bonkt nog steeds. Snel neem ik een grote slok. Eigenlijk vind ik het helemaal niet lekker, water drinken. Ik schuif het glas van me af en zak onderuit. Ik laat diertjes over de houten tafel rennen. Heen en weer. Weer heen en terug. Ik hoor voetstappen. Raven? De keukendeur gaat open en Selene staat in de deuropening.
'Raven zoekt je.', zegt ze.
'Nou en.', mompel ik. Ze slaakt een zucht en loopt weer richting de woonkamer. Selene is nog niet weg of de deur vliegt weer open. Deze keer is het wel Raven. Hij staart me verbijsterd aan. Zuchtend sta ik op en loop naar hem toe. Ik sla mijn armen om hem heen.
'Sorry..', mompel ik.
'Hmpf.' Hij begraaft zijn hoofd in mijn nek en slaat zijn armen ook om mij heen. Opgelucht adem ik uit.
'Het spijt mij ook.', mompelt hij.

Raven Christan Marshall

Ivy was tegen me aangezakt en sliep nu. Ik pakte haar goed vast, stond wankelend op en slofte de trap op. Volgens mij was ze moe, en wou niet slapen. Net een klein kind. Zodra ze in bed lag en ik haar armen van mijn nek probeerde te trekken, trok ze me juist steviger tegen zich aan.
"Niet weggaan." Mompelde ze half slapend.
"Ik kan niet blijven." Fluisterde ik.
"Maar je moet!" Ze trok me met een ruk over haar heen, klemde haar benen ook om me heen en hield.me vast als een.bankschroef.


Re: Nop! [message #41 is a reply to message #40] Tue, 03 December 2013 20:37 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:

Ivy Silva Viridi

'Je mag niet weggaan.', mompel ik.
'Sorry, Iv...' Raven probeert mijn armen van zijn nek te halen.
'Waarom?' Ik ben nu klaarwakker en ga rechtop zitten. En ja, ik laat hem los.
'Holy shit!', roep ik verschrikt uit. 'Razz! Je zit onder de brandwonden!' Hij rokt geërgerd met zijn ogen.
'Wat dacht je dan? Je viel me aan met je vuurwezentjes!' Tja, dat is waar.
'Sorry...', mompel ik. 'Ik kan wel helpen.' Hij kijkt me twijfelend aan. Dan knikt hij. Ik leg mijn handen op zijn schouders en concentreer me. Mijn handen beginnen te gloeien en ik hoor Raven geschrokken ademhalen. Ik glimlach lichtjes.

Het wilde niet echt lukken xD



Raven Christian Marshall


Zodra Ivy klaar is, klemt ze zichzelf weer aan me vast als een bankschroef en verstopt haar hoofd in mijn nek.
"Je blijft hier, of ik bind je vast." Murmelt ze.
"Ivy, ik wil hier niet blijven." Jammer ik zacht.
"Dan bind ik je vast." Antwoord ze simpel, waarna ze mijn polsen vastgrijpt en ze naast mijn hoofd in het matras drukt, waarna ze als magneten eraan vast blijven plakken.
"Ivy!" roep ik.
"Je moet blijven." Ze verstopt haar gezicht weer in mijn nek en plant er een kusje. Ik grom en kronkel op mijn plaats als ze een kusje achter mijn oor drukt.
"Nu heb ik je zwakke plek gevonden!" Kirt ze, waarna ze er nog een kus op plaatst.
"Ivy..." Jammer ik.
"Nu kan ik van alles doen met je. Mijn kleine slaafje." Mompelt ze.
"Ik ben geen slaaf!" protesteer ik.
"Stil en ga slapen." Ze valt zodra ze dat gezegd heeft zelf in slaap. Ik mompel wat onverstaanbaars, druk mijn gezicht in haar haren en snuif de geur op, waarna ik in slaap val.


Ivy Silva Viridi

Ik doe mijn ogen open. Ik sta in een verdord bos. Ik herken het niet maar ik weet op een of andere manier dat ik hier al eens ben geweest. Tegenover me staat Raven. Hij kijkt me met een van afschuw vervulde blik aan.
'Wat is er?', wil ik vragen. Er komt geen geluid uit mijn mond. Raven kijkt me hoofdschuddend aan en draait zich om. Hij loopt verder het verdorde bos in en wordt meteen opgeslokt door zwarte slierten. Ik begin te gillen.

***

'Ivy?!' Iemand schudt me door elkaar. 'Ivy! Wordt wakker!' Mijn ogen schieten open. Meteen klamp ik me aan Raven vast.
'Shht...', sust hij. Terwijl hij over mijn haar strijkt. 'Het was maar een droom..' Langzaam komt mijn gejaagde ademhaling weer tot rust. Ik laat me terug in de kussens zakken en veeg de tranen van mijn wangen. Ik staar naar het plafond.
'Wat droomde je?', vraagt Raven. Ik schudt mijn hoofd.
'Niks hoor.'
'Daar leek het niet op...' Ik slaak een zucht.
'Ik droomde dat je wegging...', mompel ik.
'Wat?'
'Je hebt me gehoord.'
'Ja. Maar...' Hij laat de zin wegsterven.
'Maar?', spoor ik hem aan.
'Ik weet het niet.' Hij grijnst verontschuldigend. Zuchtend ga ik weer rechtzitten.
'Waarom moet alles zo ingewikkeld zijn?!' Ik grom gefrustreerd.
'Tja, als we dat zou eens zouden weten...', mompelt Raven.

Hinata Uzumaki













"Nou kom eens hier, dwergje." zei Alexander tegen mij, "Dan kan ik je even onderzoeken en kijken wat er mis met je is." Twijfelend liep ik naar hem toe en ging op het bed zitten.
"Je hebt een nieuwe wond, door Ivy, maar die heel ik wel." Alexander plaatste zijn hand op mijn nieuwe wond en er verscheen ene warme groene gloed dat mijn wond langzaam liet vervagen.
"Heb je moeite met praten?" vroeg Alexander, ik knikte.
"Daar is niets mis mee, weet je. Het is heel normaal dat je moeite hebt mer praten, de meeste mensen hebben moeite met praten nadat ze uit een coma ontwaken. En bij jou is het gewoon omdat we geen medische spullen hadden om je in leven te houden get it? Dus het is heel normaal, maar je moet wel blijven praten hoor!" zei Alexander, hij ging met zijn hand door mijn veel kortere haar dan eerst. Ik knikte en wilde zijn hand weg slaan uit mijn haar maar had geen zin om me te bewegen ik was uitgeput.
"Ik vind het veel te kort."zei ik Kiba die in de deuropening stond met zijn armen over elkaar, "Heel anders dan dat meisjes in de soul society hebben, maar het is wel leuk." Ik kroop de dekens in en wees naar de deur, een teken voor Alexander en Kiba om te vertrekken, ik wilde alleen zijn en slapen.
"Maar je het net hartstikke lang geslapen."protesteerden Alexander en Kiba. Ik haalde mijn schouders op en wees nog steeds naar de deur, ze moesten weg. Ik viel met tranen in mijn ogen- tranen omdat ik me nu pas begon te realiseren dat ik geen familie meer had- in slaap.


Ik werd vroeg in de morgen wakker, de zon was nog niets eens op, natuurlijk probeerde ik nog verder te slapen maar dat lukte niet, ik bleef maar wakker. Ik ging het bed uit en ging zo zachtjes mogelijk naar beneden, en ging op zoek naar een kladblok en een pen of potlood. Na even zoeken had ik het gevonden, ik zou niet meer praten maar alles via papier zeggen. De deur ging open en ik schrok, ik verborg mijn gezicht achter het kladblok. James en Blake kwamen binnen met allebei 1 hummeltje vast. Ze leken heel gelukkig samen.
"O hey, Hinata."zei Blake lachend, "Waarom ben je zo vroeg wakker?"
Ik kon niet slapen, gefeliciteerd met de hummeltjes. schreef ik op en liet het hun lezen.
"Waarom praat je niet?" merkte James op.
Ik kan niet praten, mijn spraak is tegenwoordig nogal mislukt. schreef ik weer op, tot nu toe had ik ze niet aangekeken mijn 'nieuwe' ogen zouden ze nog enger vinden. Voordat ze beiden nog iets konden zeggen rende ik het huis uit, dat zouden zij ook wel beter vinden, ze wilden vast wel alleen gelaten worden.

Ik ging het dak op en keek toe naar de zonsopgang, vroeger keek ik altijd met mijn zus naar de zonsopgang. Wij vonden dat altijd zo leuk en mooi. Ik zuchtte, dit zou ik nooit meer met haar kunnen doen. Ik merkte de aanwezigheid van een ziel op, het was dezelfde ziel als voor ik in een coma raakte, Indigo. Met haar keek ik dus naar de zonsopgang. We zeiden beiden niets tegen elkaar.
"O. Ik dacht dat ik hier alleen zou zijn." hoorde ik, Raven kwam met moeite op het dak, ik pakte zijn hand vast en trok hem verder het dak erop. Hij ging naast mij en Indigo zitten, natuurlijk zag hij haar niet.
"En hoe gaat het nu met je?" vroeg hij.
Wel goed, denk ik, ik heb alleen nog heel veeeeeeeeel hoofdpijn ;c schreef ik en liet het hem zien. Hij knikte, gelukkig vroeg hij niet waarom ik niet praatte, dat had hij vast wel door. Ik merkte dat Indigo naar Raven staarde, ze glimlachte.
"Zeg iets tegen hem namens mij." zei Indigo tegen mij, Raven kon haar niet horen.
Ze is hier, Indigo, ze zit naast je en staart naar je. Ik Liet het Raven weer lezen en hij glimlachte.
"Hey Indigo." zei Raven, "Hinata is er enige kans dat ik haar kan zien en met haar kan praten?" vroeg Raven aan mij. Ik keek hem twijfelend aan.
Ja.... Je moet me vertrouwen.... Het kan pijn doen... Raven keek me raar aan toen hij las dat het pijn zou kunnen toen, voordat hij nog iets kon zeggen had ik een handschoen met een doodskop met daarachter blauwe vlammen aangetrokken en sloeg met mijn knokkels tegen zijn voorhoofd. Zijn ziel werd er uit geduwd, snel greep ik de ziel beet en stopte het terug in Raven's lichaam. Dit- wat ik zo juist had gedaan- gebeurde maar zelden, niemand deed het omdat het extreem moeilijk was, maar door mijn Sharingan ogen lukte het.
"Oh Mijn god, dat deed pijn! Wat had je zo juist gedaan? Oh mijn god, ik kan Indigo zien."
"En horen."zei Indigo glimlachend.
"Je... Je ziet er zo anders uit.... Veel gelukkiger." zei Raven zacht.
"Dat ben ik ook. Ik ben geen monster meer en ben nu bij mijn broertjes,"zei Indigo glimlachend, "Ik heb je gemist dude, "zei ze terwijl ze Raven ene stomp gaf. Raven en Indigo kletsten nog door tot dat captain Hiroto kwam om Indigo op te halen, zwaaiend verdween Indigo, ze zei dat ze binnenkort weer even zou langs komen.
"Dat was leuk, "Zei Raven.
Oke.
"Dankje, het was leuk om haar weer even te zien." zuchtte Raven.
Je mag niet aan iemand vertellen dat ik je Indigo heb laten zien, daarlijk willen ze dat ik hun ook Indigo laat zien. En dan wordt ik terecht gesteld door de Soul society en moet ik verplicht dood. Vaizerts horen nog wel naar de regels van de Soul society te luisteren.
Nog bedankt voor het redden. Ik liet het Raven lezen, hij zuchtte en keek even verdrietig maar knikte toen.
"Toch bedankt."zei Raven, ik glimlachte en leunde nu tegen hem aan, hij schrok toen hij mij tegen zich aanvoelde maar onspande zich toen.
"Je bent echt een kleine dwergje." zei Raven tegen mij. Ik zei niets maar leunde nog steeds tegen hem en keek toe hoe het steeds lichter werd.

Alexander Jared Fox










"Ey.. Dude.... Wordt wakker man.... Je snurkt..." Ik werd van het bed af geduwd door Kiba, meteen was ik klaarwakker, Kiba en ik moesten helaas samen een kamer delen omdat er anders niet genoeg kamers waren, we hadden gelukkig een stapelbed, ik sliep in het beneden bed.
"Dude! Je kon het ook zeggen, en ik snurk alleen wanneer ik uitgeput ben."zei ik verontwaardigt, het was echt niet nodig om me uit mijn bed te duwen. Hinata had wel een kamer voor haar alleen wat ik niet heel erg vond, ze schaamde zich dood en wilde zich niet echt onder ons begeven. Ze wilde zelfs Kiba niet zien en dat was nogal raar want hij was haar persoonlijke stalker, hij moest op haar passen.
"Dat kan me niets schelen Alex, ik wek mensen gewoon op mijn eigen manier." zei Kiba.
"Man je lijkt wel op Indigo die wekt iedereen door te slaan." zuchtte Alexander.



Selene Howe

Ik schiet meteen wakker als ik een hand op mijn schouder voel. Het volgende moment sta ik met mijn mes tegen Ivy's keel. Ze kijkt me geschrokken aan.
'Besluip me niet nog eens in m'n slaap.' Raad ik haar aan.
'Oke..' Mompelt ze. 'Selene toen ik wakker werd was Raven er niet meer hij had belooft om niet weg te gaan.'
'Misschien zit ie op de wc?' Zeg ik.
'Goeie.' Antwoord ze en ze sprint er weer vandoor. Ik besluit om een poging te doen om weer te gaan slapen. Net als ik mijn ogen dicht wil doen staat Ivy weer voor m'n neus.
'Daar zit hij niet.' Verkondigt ze.
'Vraag het aan William dan ofzo. Het is niet zo dat ik hem vannacht heb verdronken ofzo.' Tenminste dat hoop ik. Ivy gaat naar beneden en ik besluit om me ook maar aan te gaan kleden. Ik kan nu toch niet meer slapen. Onderweg naar beneden stormt Ivy de trap op en loopt mij bijna omver. Ja want mij wakker maken was nog niet genoeg.
'Moggel.' Mompel ik terwijl ik door de woonkamer loop op doortocht naar de keuken.
'Goeiemorgen.' Antwoord Kiba. Ik gaap.
'Is het goed als ik ga ontbijten of moeten we ook allemaal het zelfde verantwoorde ontbijt eten?' Die blik op zijn gezicht.. Onbetaalbaar. Ik grijns. In de keuken besluit ik om een eitje voor mezelf te bakken. Ja alleen voor mezelf. De meeste mensen slapen nu toch nog.
'Oeh, lekker.' Verkondigt Mitchel als hij de keuken binnenloopt. 'Mag ik ook?'
'Mag wel..' Mompel ik. 'Maar je vind het waarschijnlijk toch niet lekker.'
'Waarom niet?' Vraagt hij wantrouwig.
'Probeer maar.' Zeg ik en ik geef hem een stukje. Hij slikt het met veel moeite door.
'Je weet dat teveel zout slecht voor je is?' Vraagt hij. Ik grijns.
'Voor jou wel.'

Raven Christian Marshall


Hinata lag tegen me aangezakt en sliep half.
"Heb je niet al lang genoeg geslapen?" Grinnikte ik. Geen antwoord, logisch.
"Je moet ook nog van het dak af." Mompelde ik.
"Raven!" Ivy kroop het dak op en klampte zich aan me vast.
"Ik dacht dat je weg was." Mompelde ze gedempt tegen mijn arm aan.

Ilargia Linivé Bula

Ik was nu al een tijd je aan het zwemmen. Ik dacht na over het visioen, wat betekent het nou?
Dus ik dacht dan denk er nog een keer over na.

Ilargia hoor mij, ga naar het diepste punt van de zee.
vind wat je al altijd wilde hebben in de schaduw van het licht.
Een die poort wat zal dat nu weer zijn?

Oké, ik was heel gelukig vroeger. Ik had goede vrienden, fijne klas genoten, mijn ouders hadden veel geld en waren gek genoeg toch vaak thuis.
Ik kreeg echt bijna alles wat ik wilde hebben en ik heb een vrije op voeding gehad. Wat wilde ik in god hemels naam nog meer ? Zeg maar goden-
Ik wilde helemaal niets behalve leven niets meer niets minder...
Dus ik wilde 'niets' dat wilde ik echt hebben niets! Ik moest niets vinden dus ik kon net zo goed weer naar het strand huis.
Ik begon aan de tocht naar boven, ik denk dat ik een dag of 2 ben weg geweest. Ze zouden vast vragen waar ik naar toe ben geweest ik weet niet of ik ze dan wel ga vertellen wat er is gebeurt het licht een betje moeilijk.
Ik zie dat ik bijna boven ben en ik wil net mijn hoofd boven het water steken als ik terug op de bodem ben.

Kiba Grimjoww Hyuuga













"Oke, wie wil met mij van kamergenoot ruilen!"vroeg ik aan de mensen die al wakker waren.
"Hoezo?" vroeg Alec.
"Omdat Alexander blijkbaar snurkt wanneer hij moe is." zei ik.
"Dat is heel erg waar."zei Alexander gapend.
"Wie wilt er dus ruilen?" vroeg ik weer, niemand reageerde, geweldig, niemand wilde met mij van kamer genoot ruilen. Dat vond ik nou zo leuk. Nu zat ik met een snurkende gast, nou ja hij snurkte alleen wanneer hij uitgeput was ofzo. Dan moest ik Alexander er maar gewoon uit bed duwen wanneer hij snurkte. Ja, dat zou ik doen.

Hinata Uzumaki







Ik was inslaap aan het vallen dat had ik wel door, maar ik was meteen klaar wakker toen Ivy hysterisch Raven's naam had geroepen.
"Ik dacht dat je weg was." mompelde ze.
Ik schreef snel wat op het kladblok en duwde het tegen Ivy's hoofd aan. Ze keek me boos aan maar zag toen de kladblok.
"Hij zat gewoon hier."las ze hardop voor, ik knikte en leunde nog steeds tegen Raven aan, hoe beschamend was dit....
De hoofdpijn die ik had kwam waarschijnlijk door mijn Sharingan, ik was er nog niet aan gewend. Ik ging rechtop zitten en trok aan Raven's mouw en wees naar de grond.
"Je wilt naar beneden gaan?"zei hij. Ik schudde mijn hoofd.
We moeten naar beneden, ik wil wat voorstellen beneden. schreef ik op ik liet het Ivy en Raven lezen en ging van het dak af. Raven en Ivy volgden mijn voorbeeld en volgden me naar binnen.
"Wow! Hinata je bent wakker! Ik dacht dat je aan het pitten was." zei Kiba. Ik ging naast Alexander op de bank zitten en schreef wat op mijn kladblok en liet het Alexander zien.
"Je wilt dat ik dit ga zeggen?" vroeg hij, ik knikte.
"Hinata wilt dat we de strandhuis even verlaten omdat er 2 hummeltjes vanmorgen zijn aangekomen. Blake en James hebben 2 kinderen gekregen en ze vind dat ze rust verdienen." zei Alexander.
"Oh... Maar dan heb ik zo juist de hele tijd herrie lopen maken...."zei Alec.
"En waar wil je dan heen?" vroeg Selene. Ik haalde mijn schouders op en pakte de klasblok uit Alexanders handen.
Kamperen. Gewoon elke dag ergens anders, voor een week je maar, ze verdienen rust vind ik. schreef ik op, ik liet het ze zien en ze twijfelden even maar zuchtten toen.
"Wacht! Wacht! We hoeven niet te kamperen...." zei Alexander die er opeens heel erg klaar wakker uit zag.
"Hoezo niet?"vroeg Kiba.
"Omdat Indigo een paar keer tegen mij had gezegd dat ik een nieuw huis voor Selene moest bouwen... En ja dat is mij gelukt in een paar dagen... Het is me alleen gelukt omdat ik een geweldige gevallen engel ben."zei Alexander grijnzend.
"Je hebt wat..." zei Selene zacht.
"Een huis voor je gebouwd samen met Rosette, daarom waren we zo vaak afwezig en was zij zo moe tijdens de training van gister. Gister hadden we alles afgerond en hebben het ook al helemaal in gericht. Dus we kunnen daar heen, als Selene er in mee stemt, want het is een cadeau voor haar namens Indigo." zei Alexander.
"Ja, is goed. Bedankt."zei Selene glimlachend.
"Ik heb ook een nieuwe garderobe voor je." Rosette kwam de kamer inlopen, ze zag er moe uit.
"Ik stel voor dat we dan nu meteen gaan."zei Kiba, "Maar eerst vind ik dat we een cadeau mand moeten regelen voor James en Blake om ze te feliciteren. "

Mitchel Martins:


iedereen wilde meelopen om iets te gaan halen voor de twee nieuwe hummeltjes van James en Blake, maar ik was iets anders van plan. En dat wilde ik niet alleen doen. Vandaag was de dag, de dag waarop ik zou opbiechten aan ... Selene dat ik haar leuk vond. Eigenlijk meer dan leuk. Ik reikte mijn hand uit om die op haar schouder te leggen. Net op dat moment zonk de moed me in de schoenen. Ik durfde niet meer. Mitchel die iets niet meer durfde dat kon niet. het bestond gewoon niet. Mijn arm leek wel verlamd, hij hing daar maar naast mijn lichaam als een levenloos ding. Mijn benen konden mijn gewicht niet meer dragen. En ik viel plat op de grond.


Hinata Uzumaki













"En weetje al wat je wilt voor de 2 kleine ettertjes?" vroeg Kiba aan mij, ik rolde met mijn ogen en liep weg van hem. Kiba vond iedereen etters en vooral pas geboren baby's. Strompelend liep ik door de winkel heen en pakte uiteindelijk 2 grote teddy beren, ze waren maar 15 centimeter korter dan mij, dus moest je na gaan hoe kort ik wel niet was.... Met veel meoite kon ik de teddy beren dragen naar Kiba. Hij begon keihard te lachen toen hij mij zag met de 2 gigantische teddy beren.
"Ze zijn zowat even groot als jij!"zei hij hikkend van het lachen.
"He! Waarom lach je! Zonder mij!" Alec kwam aanlopen en zijn mond viel open van verbazing en toen... Ja echt waar, begon hij ook te lachen.
"Dude, je ziet nu pas hoe kort jij wel niet bent." Alec leunde tegen Kiba aan, ze zaten beiden keihard te lachen.

Kiba en Alec droegen beide een teddy beer, ze zeiden tegen de rest dat ze ook nog snel iets moesten uitkiezen en ook gelijk kleding voor hun zelf, zodat ze niets van Selene zouden lenen. Want dat zou natuurlijk ook niet leuk zijn voor haar. Ik had maar een paar 3 kwart broeken genomen en shirts, bijna alles was in het zwart en wit, ik had een jurkje genomen en die was lichtblauw.
"lAlex, Kiba!" Dat was de stem van Selene, ze klonk een beetje in paniek. Langzaam strompelend liep ik op het geluid af en zag Mitchel op de grond liggen, bewusteloos. Alexander zat neer geknield bij hem.
"Hij is gewoon flauw gevallen, niets aan de hand... Hoop ik. Waarschijnlijk is hij gewoon moe en heeft hij niet goed gegeten." stelde Alexander vast, "Maar ik weet dus echt niet hoe ik hem wakker ga krijgen. Dan maar even dragen." Alexander pakte Mitchel onder zijn oksels vast en hees hem overeind.

We waren bijna bij het nieuwe huis van Selene volgens Rosette die voorop liep nou ja ze vloog eigenlijk. Mitchel was ondertussen wakker geworden en leunde nog steeds op Alexander, hij had hoofdpijn of zo. Ik wist het niet precies, dat kwam doordat ik helemaal achterin liep met een grote teddy beer, ik had er zelf ook een genomen. Alec had zich zelf onzichtbaar gemaakt met een van zijn schaduwjagers dingen, en ik had dus geen idee waar hij liep... Selene liep samen met Ivy vlak voor mij, Kiba en Raven liepen zowat voorin met alle spullen vast, Liam liep vlak achter Kiba en Raven en Faye liep samen met Natasha en haar rare wezentje vriend voor Selene en Ivy. En Mautan en Ilargia... die waren ergens... Ik had geen idee waar ze liepen maar ik voelde hun aanwezigheid. Ik wilde zo graag iets zeggen, maar durfde niet, ik schaamde me zo erg, tegenwoordig schaamde ik me voor alles. We zouden straks pas de cadeau's geven aan Blake en James.

"Nou alsjeblieft Selene, ga jij maar als eerste naar binnen."zei Rosette glimlachend. Selene twijfelde even toen ze de deur open deed, ik ging als laatst naar binnen.
"Ik moet wel zeggen niet iedereen een eigen kamer heeft en de grootste kamer is van Selene." zei Alexander die Mitchel op de bank duwde.
"O ja...Ik heb wel liever dat meisjes en jongens geen kamer stiekem delen want dat is niet gepast, zie het maar als een soort training die bij jullie echte training hoort, want de meisjes en jongens gaan ook apart trainen bij sommige opdrachten." zei Kiba nog voordat iedereen het huis wilde gaan verkennen. Ivy keek hem boos aan maar zuchtte toen.
Ik had gekozen voor de kleinste kamer, zo zou ik het niet hoeven te delen. Ik zette mijn teddy beer op de vensterbank en keek er naar, eigenlijk staarde ik ernaar.
"Ik weet dat je er bent." zei ik tegen de ziel in de buurt, het was duidelijk Indigo, alleen zei zou me kunnen horen nu. Ze ging naast mijn teddy beer zitten.
"Waarom ga je Raven niet stalken nu hij je kan zien en verstaan." vroeg ik haar, ik klonk nogal nors,
"Omdat ik weet hoe het is om te veranderen. Jij bent in een Vaizert veranderd en ik was in een half demon veranderd. Ik had slechte keuzes gemaakt en was een bitch. En ik zie dat jij ook ene bitch begint te worden." zei ze tegen mij.
"En wat dan nog? Ik bepaal zelf hoe ik me gedraag weetje." zei ik tegen haar.
"Maar het is niet goed.... Je kan voor het goede kiezen maar ook voor het slechte." zei ze tegen mij. Ik wist dat ze gelijk had.
"Ga naar Raven of zo, laat mij met rust." zuchtte ik. Ik had niet echt zin in gezelschap.
"Nee." zei ze, ik ging rechtop zitten en veranderde in Vaizert.
"Ik kan je door midden hakken en dan ben je niets meer. Dan ben je slechts een herinnering en kan niemand je meer zien of horen. Je zal verdwijnen. Als je dat wilt moet je doorgaan." snauwde ik tegen haar. Ze keek me boos aan maar bleef.
"Nee. Ik blijf." zei ze. Indigo maakte me gek, ik wilde haar niet zien. Ik wilde haar niet in mijn kamer.
"Rot op!"siste ik. Ze bleef zitten waar ze zat,
"Je verandert daarlijk in een monster." zei ze.
"Nee."
"Je begint al te veranderen." zei ze weer, ze had gelijk, ik veranderde al in een monster, een Vaizert kon je zien als een monster.
"ROT OP!"krijste ik nu terwijl aan mijn haren trok. En toen was ze weg. Buiten adem ging weer op bed zitten, ik had echt niet door dat ik was gaan staan. De deur vloog open en Kiba kwam naar binnen stormen.
"Waarom schreeuwde je?"vroeg hij aan mij, ik was dus hard op aan het praten.
"Hinata, ik vroeg je iets!" Kiba keek me streng aan.
"Ik weet het niet. Ik weet het niet. Ik weet het niet."mompelde ik. Kiba haalde voorzichtig mijn haar los uit mijn handen. Kiba stond na een paar minuten weer op en vertrok uit de kamer.

Kiba Grimjoww Hyuuga













Zuchtend vertrok ik uit haar kamer, ik ging naar de woonkamer en plofte tussen Raven en Alexander neer op de bank.
"Selene vind haar kamer blijkbaar wel leuk. Ze is er nog niet uit gekomen." zei Alexander grinnikend, "Maar waarom schreeuwde de dwergje?"
"Ze zei dat ze het niet wist," zei ik zuchtend, "Ik denk dat ze door haar verandering naar Vaizert gek aan het worden is."
"Dat is dan toch best normaal, het is een grote verandering." merkte Raven op.
"Ik weet dat het een grote verandering is, maar toch, volgens haar ouders schreeuwde ze nooit en was ze altijd hartstikke rustig en kalm." vertelde ik, "En nu... Je hoorde het zelf ze schreeuwde 'rot op' en toen ik in haar kamer kwam stond er niemand. En als grote broer ben ik dus best bezorgt."
"Jij bent toch een Hyuuga en zij een Uzumaki, jullie zijn geen bloed verwanten toch?" vroeg Raven verbaasd.
"Ik heb haar geadopteerd of zoiets in ieder geval." zei ik.
"Ik heb een kamer voor mezelf en jij zit nog steeds met Alexander." grinnikte Raven opeens. O ja geweldig, ik zou de nacht weer doorbrengen in de zelfde kamer als Alexander, ik had nog een paar uur voordat we in dezelfde kamer zouden moeten slapen. Jippie....


Raven Christian Marshall


Ik plofte neer op het bed en rekte me uit. Het was verassend genoeg een klein tweepersoons bed - dus niet een tweepersoonsbed waar eigenlijk vier inpassen - wat net in de kamer paste. Er stond nog een kast ingebouwd in de muur. Net een twee meter tussen de kast en de muur. Genoeg plaats, dus. De deur kon nog net open. De deur vloog open en Ivy rende de kamer in, waarna ze bovenop me sprong en mijn gezicht in het matras geduwd werd.
"Jij slaapt alleen, dat is niet eerlijk!" zei ze verontwaardigd.
"Beter dan bij een snurkende Alexander."
"Dat is waar. Ik slaap met Sienna, zij had blijkbaar ook besloten om Blake wat rust te gunnen. Ik wil bij jou slapen." mompelde ze.
"Moet je tegen Kiba zeggen."

Het was elf uur, Ivy was uiteindelijk een uur geleden mokkend weggegaan en ik lag half te slapen. De deur werd met een klap open geggooid en het gevloek van Kiba drong mijn oren binnen.
"Wat doe jij hier?" Vroeg ik verbaasd en half onbegrijpend.
"Ons engeltje snurkt weer en ik krijg hem niet wakker." Gromde hij kwaad.
"Dan ga je toch op de bank liggen." Mompelde ik, maar hij had zich al in bed genesteld en er was geen beweging in te krijgen.
"Ga toch ergens anders slapen." mompelde ik chagrijnig, maar ik was te lui om er wat aan te doen.

Natasha Johanna Carter


We liepen het nieuwe huis van Selene in. Ik stond nog een beetje om me heen te kijken terwijl iedereen al naar boven liep. Het meisje met de enge ogen liep achteraan, ze sleepte een grote teddybeer met zich mee. Ik wou ook een grote teddybeer. Toen ik besefte dat ik helemaal alleen was en aandacht wou vragen. huppelde ik de trap op om een leuk kamergenootje te zoeken. Ik gooide een willekeurige deur open, en zag daar Faye op het bed zitten.
'Hoi.' riep ik vrolijk. 'Kan ik bij jou op de kamer?
'Ja hoor gezellig.' zei Faye. Ik blijf nog een tijdje staan en als Faye niks zegt, draai ik me om en loop een andere kamer binnen. '
Hallooooow!!!!' roep ik. Blijkbaar was het de kamer van Hinata. En haar teddybeer.
'Hoi, je hebt een leuke teddybeer.' zeg ik. En ik kruip bij de teddybeer op schoot.
'Hoe heet hij?' vraag ik.
'Hij heeft geen naam.' zegt Hinata nors.
'Ik noem hem Steve.' Zeg ik. Als Hinata geen antwoord geeft, ga ik maar terug naar mijn kamer, en plof ik neer op het bed. En dan val ik meteen in slaap.



Selene Howe

'Zo zo meisje.' Zegt een stem ik staar Poseidon boos aan.
'Ga mijn hoofd uit.' Snauw ik hem toe.
'Maar meisje toch.. Ik heb die verbinding nu toch al gemaakt. En ik dacht ik gebruik hem om je een fijne verjaardag te wensen.' Zegt hij met een gemaakt vriendelijke glimlach.
'Zoals ik al zei: Ga. Mijn. Hoofd. Uit.' Zeg ik.
'Geef mij niet de schuld. Het is immers maar een droom.' Poseidon besluit om uit het raam te staren. 'En ik had nog wel een verassing voor je.'
'Leuke verassing?' Vraag ik zuchtend. Blijkbaar krijg ik hem hier toch niet weg. Hij draait zich weer naar zich om en hij kijkt heel blij. Bijna eng blij. Opeens merk ik dat er iemand naast me zit. Dat is nou het leuke van dromen. Je hebt dingen pas door als ze belangrijk worden. Deze keer is Jason net zo oud als ik. Ook ik kan geen glimlach onderdrukken als ik hem zie. Ik weet niet eens of hij er wel echt is maar het kan me even niks schelen. Ookal weet ik dat ik straks in ga storten omdat ik nu weer aan hem denk.
'Fijne verjaardag zussie.' Zegt hij en hij geeft me een knuffel.
'Dankje. Jij ook.. ofzo.' Antwoord ik. Hij glimlacht.
'Nog plannen?' Vraagt hij met een wenkbrauwwiebel. Die gast is ook niks veranderd hè..
'Nope.' Mompel ik. 'Ik was niet van plan om iets te vieren.'
'Waarom niet?' Vraagt hij verbaasd.
'Omdat ik teveel aan mijn hoofd heb.' Verklaar ik.
'Je lijkt pap wel.' Grijnst hij.
'Ik lijk niet op pap.' Antwoord ik boos. Oke, misschien dat ik mijn agressie van hem heb maar ik lijk in niks op pap.
'Je hebt zijn ogen.' Zegt Jason grijnzend.
'Ja en jij zijn neus.' Verklaar ik simpelweg. 'Ik mis je.'
'Ik jou ook.' Antwoord hij met een trieste glimlach.
'Awh heel lief allemaal hoor jongens maar ik krijg problemen als ik je nog langer hier houd.' Onderbreekt Poseidon ons gesprek.

Ik kijk direct op de wekker die aan de andere kant van mijn bed staat.. Het is drie uur s'nachts. Wacht eens even.. Die wekker stond naast mijn bed. Als ik overeind ga zitten kom ik erachter dat ik nu aan de andere kant van het bed lig. Dit bed is ook veel's te groot voor mij.


Raven Christian Marshall


Jezus, wat warm. Koppig probeer ik nog verder te slapen, wat niet lukt.. Het gehijg in mijn nek is oorverdovend en ik word zowat platgedrukt en kon haast niet ademen. Gelijk opende ik mijn ogen, het was nog in de nacht. Ik lag op mijn buik platgdrukt in het matras door het gewicht wat half bovenop me lag. Kiba aangezien Ivy niet hijgt en ze bijna gelijk weg zou gegaan zijn als ze Kiba zag had zich aan me vastgeklampt en trilde. Zijn hoofd had hij in mijn nek begraven, zijn benen om die van mij heen en met zijn armen klemde hij me zo vast dat ik me helemaal niet kon bewegen. Na een paar seconden kwam ik erachter dat hij huilde. Ja, ik maakte geen grapje. Dat was ook voor het eerst. Ik was er zeker van dat hij niet kwijlde, dat deed hij nooit dus zou hij het nu ook niet doen. Waar zou hij over dromen?
"Kiba." Murmelde ik half in het kussen.
"Kiba?" zei ik harder, waarbij ik me probeerde te bewegen wat niet lukte.
"Kiba!" Wat een comaslaper. Zelfs nu reageerde hij niet. Dan maar verder slapen met de verzengede hitte en het gehijg in mijn nek. Ik ging me er verder ook niet mee bemoeien. Ik hoefde niet te weten waarom hij jankte, al was ik wel nieuwschierig. Op wekker las ik dat het 1:00 uur 's nachts was.

***

Oké, ik was er officieel klaar mee. Ik lag nu al ongeveer een uur platgedrukt waarschijnlijk langer omdat ik eerst sliep en ik kon niet slapen. Ik ergerde me er dood aan.

***

De zon kwam langzaamaan op en aan de rode cijfers van de wekker te zien lag ik nu al meer dan zes uur lang in dezelfde positie en Kiba was niet bewogen, sterker nog hij was begonnen met schreeuwen en omdat de slaapkamers in dit huis geluidsdicht waren, had niemand hem gehoord.

***

Ik kon niet slapen, Kiba was een comaslaper en hoorde zichzelf of mij niet schreeuwen en ik werd nog chagrijniger dan ik al was. Ik gromde in het kussen en probeerde hem alsnog wakker te maken, wat me niet lukte. Hij was nog lang niet gestopt met huilen, waardoor mijn hele nek druipnat was en mijn shirt langzaamaan ook nat werd. Serieus, je zou denken dat hij homo was, of erg handtastelijk.
"Kiba, word verdomme wakker!" Schreeuwde ik hard. Ik verwachtte geen reactie, maar nadat ik het geschreeuwd had, maakte hij een spastische beweging. Ik gaf hem een harde duw, waardoor hij met een luide knal op de grond belandde. Ik pakte de dekens vast, wikkelde mezelf erin en plantte mezelf tegen de muur aan.


Kiba Grimjoww Hyuuga













Ik werd wakker gemaakt door Raven, wat met moeite was gelukt volgens hem, en volgens mij had hij helemaal niet geslapen.
"Jezus, dude, je was aan het janken!" zei Raven tegen mij, ja dat had ik wel door hoor.
"Sorry. Ik had een levendige droom." zuchtte ik.
"Waarover." vroeg hij nieuwsgierig.
"Zweer dat je dit aan niemand verteld." zei ik tegen hem.
"Ik zweer het."
"Het ging over mijn beste vriendin. Gisteren was de dag dat ze was vermoord, 5 jaar geleden. Ze was vermoord door mijn broer..." mompelde ik, ik voelde me voor het eerst in tijden weer zwak.
"Ben je daarom zo gemeen en streng?" vroeg Raven.
"Nee, dat ben ik altijd al geweest, maar zij was echt mijn buddy, en ik was erbij toen ze vermoord werd, en dat herleefde ik weer, normaal slaap ik heel rustig en heb je geen last van mij. Het familie van dat meisje haat mij en als ik mijn broer zie negeer ik hem altijd en ontloop hem liever. Echt het spijt me dude, dat ik aan het janken was" zuchtte ik, waarom vertelde ik dit aan hem. Als ik erachter zou komen dat hij dit had door verteld zou ik hem vermoorden.
"En waag het niet om te vertellen dat ik aan het huilen was."gromde ik tegen hem. Raven zei niets.


Kiba Grimjoww Hyuuga













Ik had geen idee waarom ik deed, het was jaren geleden dat ik echt heb gelachen, de laatste keer was voor mijn beste vriendin's - Temari - dood, sinds haar dood had ik nooit meer gelachen. Dit was echt weer voor het eerst. Ik zuchtte maar bleef liggen. Ik probeerde Temari's gezicht voor me te zien, maar er kwam alleen een zwarte waas, shit shit shit.
"Kiba... Gata het wel?" vroeg Raven twijfelend.
"Uhm... Ja... Het gaat perfect..." mompelde ik. De deur vloog open en Alexander kwam binnen stormen.
"Dude, waarom was je verdwenen?"lachte Alexander.
"Omdat jij snurkte en niet wakker wilde worden." zei ik achteloos.
"Ja dat kan ik ook over jou zeggen, je had zowat het hele bed in beslag genomen." zei Raven lachend.
"Ha! Dus ik ben niet de enige! Nou ja jij wilde het bed niet delen en ik snurkte." zei Alexander opgewekt. Ik stond op en rekte me uit.
"Ik ga douchen, dudes. See ya."zei ik terwijl ik sloffend wegliep uit de kamer en naar de badkamer ging.

na bijna een uur onder de douche te hebben gestaan kleedde ik me aan en liep de badkamer uit, Hinata, Selene, Faye en Ivy zaten allemaal op de badkamer te wachten.
"Weetje hoelang je onder de douche hebt gestaan?" vroeg Selene aan mij.
"Bijna een uur. Hoezo?" vroeg ik.
"Omdat wij ook nog moeten en Rosette heeft de andere badkamer al ingenomen, en daar staat ook al een wachtrij, een wachtrij die uit Raven, Alec, Natasha, Sienna en Alexander bestaat." zei Faye.
"Ik ben binnen 10 minuten klaar." mompelde Hinata die naar binnen glipte en de deur achter zich dicht trok en op slot deed.
Ik liep zonder nog iets te zeggen weg en ging naar beneden naar de keuken om een ontbijtje te maken, wat waarschijnlijk gewoon een appel zou worden. Je moest de morgen gezond beginnen. Op de voordeur werd luid gebonsd, sloffend liep ik er naar toe en deed open. Slene's moeder en volgens mij ook hara vader stonden voor de deur.
"Kan ik u helpen?"vroeg ik met mijn appel nog in mijn hand.
"Wij willen onze dochter feliciteren." zei Selene's moeder.
"Os. Is ze jarig. Kom binnen. SELENE!!! GEFELICITEERD! Ik stuur Alec straks wel om een taart te halen." schreeuwde ik naar boven, "Jullie kunnen in de woonkamer wachten."zei ik tegen de ouders van Selene.

Na een uur kwam Selene naar beneden. Alec was vol vreugde een taart gaan halen, hij deed echt alles voor voedsel.
"Gefeliciteerd." zei ik tegen Selene toen ze langs me liep.
"Dankje." zei ze terwijl ze me zonder emotie aankeek, ik toverde een glimlach op mijn gezicht en knipoogde, zoals ik bij bijna elk leuk meisje deed.


Hinata Uzumaki













Ik had mijn enige jurk aan getrokken en mijn ogen terug laten schakelen naar de Byakugan, ik had nadat ik uit de badkamer kwam nog een hele tijd samen met Natasha in mijn kamer doorgebracht.
"Mag ik met Steve spelen?"vroeg ze aan mij.
"Hij heet geen Steve, maar Zafir, net als de geit van Esmarelda uit De klokkenluider van Notre Dam." zei ik mompelend, "En ga je gang, maar waag het niet om hem te likken of zo iets." Natasha speelde de hele tijd met Zafir, en ik lag op mijn bed te denken aan de soul society. Ik wist dat ze ene oorlog ana het beramen waren, ze wilden Alle Vaizerts, Hollows, Espada's dood hebben omdat ze gevaarlijk waren, op zich waren alleen de Hollows gevaarlijk maar Vaizerts en Espada's konden zich soms niet beheersen. En wij... wij hoorden bij de Griekse God Hades of bij Satan volgens sommigen, maar dat was niet zo. Wij Vaizerts waren gewoon een mengeling van Hollows en Soulreapers.
Ik stond op en liep naar beneden, ik had tegen Natasha gezegd dat ze nog wel even kon blijven spelen met Zafir. In de woonkamer was het verrassend genoeg druk, maar ook gezellig.
"Je moet Selene nog feliciteren." fluisterde Rosette in mijn oor.
"Gefeliciteerd Selene."bromde ik terwijl ik plaats nam op de vensterbank.


Mitchel Martins:


Ik lag nog steeds doodmoe gekluisterd aan mijn bed. Iedereen zat beneden Selene's verjaardag te vieren. En ik die haar leuk vond was zelfs vergeten een cadeautje te kopen. Hoe kon ik ook zo stom zijn.
Ik trok mijn kleren aan en veranderde mezelf in een of andere vage gast zodat niemand me zou herkennen als ik naar een winkel zou sprinten.

****

In de eerste de beste winkel die ik had gevonden kocht ik een grote bos met rooie rozen en een lekker pakje bonbons. Het kaartje kocht ik in een andere winkel, want in de eerste winkel hadden ze echt geen leuke.

****

Het cadeautje had ik eindelijk ingepakt. Dat heeft me ook weer een eeuwigheid gekost. Aangezien ik niet echt goed (barslecht) ben in inpakken. Alles zat erop en eraan: lintjes, strikjes. Alleen moest ik het kaartje nog schrijven. Met de tekst was ik gelukkig zo klaar:
Lieve Selene,

Hier een mooi kaartje voor een heel mooi meisje.
Voor jouw is dit cadeau omdat ik je leuk vind.
Misschien wel meer dan dat.

Liefs je geheime aanbidder
Ik liep naar haar kamer en legde het pakketje op haar bed. Vanaf de woonkamer hoorde ik nu allemaal gelach komen, ik liep naar beneden en voegde me bij de rest van de meute.



Selene Howe

Ik zit in de vensterbank uit het raam te staren. Net waar ik geen zin in had: drukte. Ik heb opzich niks tegen aandacht.. Maar wel als ik na probeer te denken. Zoals nu dus. Natasha komt de kamer ingewandeld en sleept Hinata's beer met zich mee. Hinata weet niet hoe snel ze op moet springen om de beer weer terug naar haar kamer te brengen. Ik ben nog niet klaar met verwerken dat ik Jason zonet gezien heb. Als zeventienjarige. Ik vind het verschrikkelijk omdat hij nooit de kans kreeg om zeventien te worden. Het stomme is dat ik me niet eens meer kan herinneren hoe hij er precies uit had gezien. Nog zoiets stoms van dromen.
'Moet jij geen taart.' Vraagt mijn moeder. Zich vast afvragend waarom ik zo afwezig ben.
'Ik heb allang gehad joh.' Lieg ik. Sorry Alex.. Ivy red me van nog meer vragen door me met zich mee te sleuren.
'Je gaat niet in je eentje in een hoekje zitten op je verjaardag.' Meldt ze.
'Ik zat niet in mijn eentje.' Verdedig ik mezelf. Nou ja in ieder geval niet op het moment dat Ivy kwam. Niet dat het nou zo veel beter is om met mijn ouders te praten. Ze zijn nogal overbezorgd. Ik wil echt niet weten wat mijn moeder over Natasha te zeggen heeft.. En bij mijn vader blijf ik al helemaal uit de buurt. Voor hij de kans ziet om over jongens te beginnen.
'Volgens mij probeert Alec Raven dronken te voeren.' Verkondigt Ivy plotseling.
'Wat?.. Dat moet ik zien!' Antwoord ik. Ze werpt me een geïrriteerde blik toe. 'Ik bedoel natuurlijk: Wat onverantwoordelijk en kinderachtig het is pas twee uur en de vorige keer bleek hij al niet zo goed tegen drank te kunnen. Beter?' Ze kijkt me nog steeds behoorlijk zuur aan. Maar ik ben dolblij met deze afleiding en ga er snel naar toe. Raven kijkt redelijk wazig uit zijn ogen, Alec gaat duidelijk stuk vanbinnen en Ivy kijkt zwaar bezorgd.
'Beetje rustig aan met de drank.' Zegt Kiba streng hoewel hij het duidelijk ook wel grappig vind.
'Ja echt serieus. Jullie hebben mijn ouders ontmoet en ze vinden het echt geen probleem om me weg te halen van deze bende onverantwoordelijke pubers.' Zeg ik. 'En om Raven natuurlijk.' Voeg ik er aan toe. Alec pruilt. Ik besluit om maar gewoon gebruik te maken van de gelegenheid en mee te kijken naar de grote dronken Raven attractie. Hij is opzich niet heel dronken. Maar hij vind het echt geen probleem om Ivy af te lebberen.
'Zoek een kamer.' Grijnst Alec. Ivy kijkt boos onze kant op en begint hem mee naar boven te loodsen.
'Ik wil echt niet weten wat die twee uit gaan voeren.' Zegt Mitchel doe plotseling uit het niks opduikt.
'Je wilt ze er zeker niet op betrappen.' Adviseer ik. Alec kan nu acht zijn lach niet meer inhouden Kiba daarintegen kijkt er nogal moeilijk bij.
'Jullie kunnen de rest zeker niet afleiden zodat ik er even vandoor kan?' Vraag ik plotseling. Ze staren me alleen verbaasd aan.
'Waarom?' Vraagt Mitchel.
'Laat maar.' Mompel ik mistroostig, dan waag ik in mijn eentje wel een poging om ongezien we te komen. Waarschijnlijk gaat het toch niet lukken.


Raven Christian Marshall


"Ivy." Zuchtte ik terwijl ik haar knuffelde. Aangeschoten en Raven zijn was geen goeie combinatie. Ik werd er nogal melig van.
"Raven, laat eens los. Ik probeer die joggingbroek normaal aan te krijgen!" zuchtte ze geërgerd. Het was al een wonder dat ze m'n broek uitkreeg. Ik grinnikte en plofte achterover op het bed.
"Je lijkt net een klein kind." Mompelde ze geërgerd.
"Ik zie een regenboogschaap." Hikte ik lachend. Ik was volgens mij iets meer dan aangeschoten. Boeien.
"Dat shirt trek je zelf maar aan." Gromde Ivy, waarna ze iets tegen mijn gezicht aangooide.
"Kom hier." murmelde ik, kroop onder de lakens door naar Ivy toe en trok haar op het bed. Ik legde mijn hoofd op haar buik en gniffelde.
"Je bent warm." Murmelde ik. Ik trok mijn benen op en klemde die om die van Ivy heen, en plantte een kusje op haar buik.
"Raven, laat los!"
"Wil niet."
"Raven. Los. Nu."
"Maar dat wil ik niet." Mompelde ik verdrietig, waarna ik haar losliet en verder onder de dekens kroop, waarna ik mezelf erin verstopte.
"Raven..." Ivy zuchtte en probeerde de dekens weg te trekken, wat niet lukte omdat ik er helemaal in verstrengeld zat.
"Nee."
"Raven, doe niet zo kinderachtig."
"Ga weg!" riep ik boos. Ik voelde me net een klein kind.
"Raven!"
"OPSODEMIETEREN!" schreeuwde ik. Waar dat opeens vandaan kwam, wist ik ook niet. Alcohol doet vreemde dingen met je.




Ivy Silva Viridi

'Nee! Toevallig doe ik dat niet!', gil ik terug naar de berg onder de dekens. 'Want ik moet hier voor een dronken kleuter zorgen!' Eigenwijs ga ik op de grond zitten. Raven komt onder de dekens vandaan en kijkt me woedend aan. Hij loopt op me af, maar struikelt over de mat en valt plat op zijn gezicht.
'Auwch...', mompelt hij. Ik sta op en rol hem op zijn rug. Hij knippert met zijn ogen.
'Ahw! Nu springen de regenboogschapen over een hekje!' Zijn gedrag is weer helemaal omgeslagen (180 graden *wenkbrauwwiebel*). Hij heeft een bloedneus en zijn hele gezicht zit onder.
'Tuurlijk, wanneer eens niet.', mompel ik. Raven kijkt me nog steeds dromerig aan.
'Je moet echt niet meer zoveel drinken!', zeg ik. 'Jij en alcohol, geen goede combinatie.'
'Schaapjes! Schaaaaaaapjes!', kirt hij. 'Regenboogschaapjes!!!' Ik zucht en rol met mijn ogen. Ik trek hem onder zijn oksels omhoog en duw hem op het bed. Ik loop naar de deur en draai me nog eens om.
'Je komt maar naar onder als je nuchter bent!' Met die woorden trek ik de deur achter me dicht en draai hem op slot. Met een zucht stop ik de sleutel in mijn zak (ik zou zeggen, doe d'r wat mee) en loop naar onderen.




MItchel Martins

In Selene's ogen zie ik een en al verdriet.
'Ga je even mee naar buiten?' vraag ik dan maar. 'Even frisse lucht halen.' Ze knikt aarzelend. Samen lopen we naar buiten. Het bos in. De geluiden van de vogels en de andere dieren geven ons een rustgevend gevoel.
'Vertel dan nou maar eens aan oompje Mitchel wat er aan de hand is met kleine Selene.', zeg ik. Mijn ogen kan ik niet van haar af houden, ze is ook zo mooi.
'Ik ben niet klein!', mompelt ze geïrriteerd. Maar toch begint ze te vertellen.
'Uhmmm... jij wist over mijn tweelingbroer Jason, toch?'
'Ja, daar wist ik van.'
'Nou ik heb dus vannacht over hem gedroomd en dat heeft gewoon veel emoties bij me losgemaakt.' zegt ze nou bijna huilend. Ze probeert haar tranen te verbergen, maar ik heb ze allang gezien.
'Je mag best huilen hoor, ik snap dat je nog steeds om hem rouwt.', zeg ik zacht. 'Hij is je tweelingbroer.' Ik zet een stap naar haar toe en sla mijn armen om haar heen. Ze begint te snikken.




Selene Howe

Dankbaar begraaf ik mijn gezicht in Mitchel's shirt. Hij slaat zijn armen dichter om me heen. Ik probeer de brok in mijn keel weg te slikken.
'Ssst stil maar.' Murmelt Mitchel. Ik maak me los uit zijn greep en veeg mijn ogen af.
'Ik wordt gek van mezelf.' Zucht ik.
'Dat hoeft toch niet?' Zegt Mitchel.
'Wel.' Antwoord ik koppig. 'Ik heb continu koppijn. En ik kan met geen mogelijkheid orde in mijn hoofd krijgen. En eigenlijk komt dat gewoon op hetzelfde neer...'


Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: Nop! [message #42 is a reply to message #41] Tue, 03 December 2013 20:38 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
Raven Christian Marshall


Mijn neus was eindelijk gestopt met bloeden. Ik was gaan tekenen, met mijn bloed op de spiegelkastdeur. Ik had een schaap getekend. Ik verveel me en ik wil die rotkamer uit! Stom huis. Stomme deur, stom slot. Ik had - van de badjasriemen, veters, strikken en andere touwen - een bal gemaakt en ik gooide hem nu tegen de deur aan, waardoor je de hele tijd gebonk hoorde. Ik verveelde me, en het stonk hier naar ijzer. Dat kwam vast door het bloed. Ach ja, had Ivy me maar niet moeten opsluiten.
"Raven, hou verdomme- holy shit! Wat heb jij gedaan?!" Riep Ivy in paniek toen ze de schaap zag.
"Ik verveelde me." Mompelde ik en krabbelde overeind. Ik schoot achter haar langs, waardoor ze woedend schreeuwde en ik glipte de trap af. Met een klap werd ik tegen de muur aangegooid, waardoor ik grinnikte. Ik weet niet wat zij had, maar ze was niet vrolijk.
"Je moet eens leren normaal te doen." Siste Ivy kwaad, terwijl ze haar hand mijn richting uithield en haar ogen Inktzwart kleurden.
"Ivy, wat is er aan de hand?" Faye kwam de trap opgelopen en keek Ivy geschrokken aan.
"Niks waar jij je mee moet bemoeien." siste Ivy kwaad, voordat ze een ruw gebaar met haar hand maakte en Faye met een klap van de trap op de grond viel. Alec en Alexander stormden de gang binnen van wat ik hier kon zien. Alexander stopte bij Faye, terwijl Alec de trap opdenderde. Gelijk werd hij gestopt door een soort slijmachtigspul, wat om zijn voeten klemde en aan de grond vast zodat ie niet weg kon komen. Aangeschoten was ik allang niet meer.
"Ivy-"
"Hou je bek!" gilde ze.
"Ivy, sto-" Gelijk werd Alec's mond gesnoerd door een ander goedje, wat een donkerblauwe kleur had.
"Stop!" Riep ik naar Ivy. Deed ze alleen zo omdat ik vervelend was? Mijn hoofd kwam met een klap tegen de muur aan, door de kracht dat hetzelfde donkerblauwe goedje met zich meebracht. De voordeur ging open en Mitchel werd gelijk tegen de grond aan gesmeten. Selene was slimmer- zij schoot gelijk terug en verstopte zich. De deur achter Ivy werd langzaam open gedaan, iets wat ze duidelijk niet hoorde. Hinata stond achter haar en bedacht zich geen twee keer; Ze rende naar Ivy toe, sprong op haar rug waardoor ze beide op de grond vielen en drukte haar polsen naast haar hoofd. Gelijk viel ik met een bonk op de grond. Gelijk probeer ik het goedje weg te halen, wat niet lukt. Alsof ik mijn eigen huid van mijn lichaam probeer te trekken.
"Laat los!" Gromde Ivy kwaad. Ik krabbelde overeind en liep naar Alec, waarbij ik hem hielp met het slijmerige spul van zijn voeten af te halen. Het kostte zijn schoenen, maar dat was het. Ik denderde de trap af, en zag dat Faye en Mitchel niet als enige geraakt waren. Kiba lag tegen de muur aan en had hetzelfde blauwe goedje op zijn mond, en zijn handen waren vastgeplakt aan elkaar, eveneens als zijn voeten waren vastgeplakt, ook aan elkaar. Wat was hier aan de hand?


Hinata Uzumaki













"Laat me los."krijste Ivy weer.
"Bitch hell no."siste ik, ik schakelde mijn ogen naar de Sharingan en zag meteen dan het niet Ivy was, het was een Hollow, rank 5 volgens mij. Mara hij zat niet in haar, hij bestuurde haar vanaf een afstand. Ivy- de Hollow - was veel sterker dan verwacht, ze duwde of gooide me meteen van zich af. Ik kwam tegen de muur terecht en meteen veranderde ik, nu kon ik haar wel aan. Gewoon aan je training denken die je al die jaren hebt gehad, dacht ik. Dat zou vast wel moeten helpen. Ik ging in gevechtshouding staan en wachtte tot dat zij de eerste stap nam en die nam ze ook, zonder enige moeite ontweek ik het en ik trapte haar in haar rug, heel achterbaks maar wat moest ik anders. Voordat ze nog iets anders kon doen pakte ik haar in haar nekvel, trok haar overeind en duwde haar het raam uit- wat een geluk dat Alexander zowat overal ramen had geplaatst. Ik sprong haar achterna en kwam op Ivy terecht waardoor ze alweer niet overeind kon komen. Maar zo wilde ik een gevecht niet winnen. Ik ging een paar meter verderop staan en hield mijn zwaard klaar, zodat ik Ivy eraan kon spiesen, net als kebab. Nu ik eraan dacht, ik had best wel zin in kebab. Doordat ik mijn gedachten er niet bij had gehouden kwam Ivy nu gillend op me af rennen, maar ze werd tegen gehouden door Selene die haar rare dolk of zwaard of wat het ook was tegen haar keel aangedrukt hield. Ivy protesteerde enorm en daarom drukte Selene haar dolk of zwaard- ik wist dus echt niet wat het was- nog steviger tegen Ivy aan, ik zag dat er heel klein beetje bloed over Ivy heen sijpelde.
"Hinata, doe iets snel!" schreeuwde Selen in mijn richting, controle over een lichaam hebben dat een Hollow in zijn macht had was moeilijk. Dat kwam doordat de Hollow zelf niet uitgeput raakte en dus nog steeds alles met het lichaam kon doen wat hij wilde zolang het maar leefde.
Ik rende haar naar Ivy toe en stak mijn zwaard in haar buik, net niet ver genoeg zodat ze eraan gespiest was, maar ze zat er in ieder geval wel aan, en het kon me niets schelen of ik haar organen had geraakt, die zou Alexander wel kunnen helen. Oke, hoe werkte dat ook alweer, ik moest met ene gedeelte van mijn ziel in haar lichaam gaan, net zoals ik bij Raven had gedaan. Ik concentreerde me op haar gezicht en ja hoor, het lukte zo wat meteen, wat waren mijn ogen toch gaaf. Alleen door mijn creepy ogen kon ik dit. Zodra ik in Ivy's lichaam was- met mijn mind natuurlijk- was de controle over Ivy weg, nu kon ik de controle van haar lichaam overnemen maar dat deed ik niet. Zowat meteen kroop ik weer terug in mijn eigen lichaam en trok mijn zwaard uit Ivy's lichaam mijn mooie zwaard was nu besmeurt met vieze Ivy bloed, gadver. Selene haalde haar dolk/zwaard ook van Ivy's nek en had moeite met haar overeind te houden. Ze kon haar ogen amper ogen houden en kreunde van de pijn. We bleven buiten staan, natuurlijk bleven we buiten staan, ik had geen zin om Selene te helpen met Ivy naar binnen te dragen en Selene kon het niet alleen. Alexander, Alec, Kiba, Raven en Mitch kwamen allemaal naar buiten rennen. Alexander en Raven gingen meteen naar Ivy toe, Alexander tilde Ivy op. Raven keek mij en Selene woest aan.
"Kijk niet zo, jij halvegare. Als Selene haar niet zowat had gewurgd en ik haar net niet had gespiest aan mijn zwaard zouden jullie allemaal dood kunnen zijn."gromde ik boos. Kiba legde zijn hand op mijn schouder.
"Ze heeft gelijk Raven."zei hij. Raven ging boos weer terug naar binnen en Selene ook.
"Kom je ook?" vroeg hij aan mij.
"Ik kom zo."mompelde ik. Ik bleef nog even buiten en veegde het bloed af aan ene boom, tenminste dat probeerde ik, ik wilde mijn kleren er niet vuil aan maken. Dit was gewoon een debiel, wat zou een Hollow met een normale moeten, nou ja ze was niet helemaal normaal, ze had vuurkrachten. Maar normaal richtten Hollows zich alleen op soulreapers, en nu hadden ze zich ook al op Raven en Ivy gericht. Dit was geweldig.
"Uhmm.... Hinata... Als ik jou was zou ik nu maar naar binnen komen."hoorde ik Kiba schreeuwen. Snel rende ik naar binnen en ik sleepte mijn zwaard die niet echt schoon was geworden met me mee.
"What the hell!" zei ik toen ik binnen kwam, allerlei soulreapers stonden om Raven heen.
"Hinata Uzumaki, u wordt gearresteerd door de Soul society, net zoals Raven Christian Marshall." zei een van De soulreapers, ook ik werd omsingeld, maar niet vast gebonden, dat deden soulreapers nooit, zij omsingelden je met een hele groep.
"Voor wat?"protesteerde Raven.
"Kunnen jullie je koppen houden, ik probeer hier iemand te helen maar jullie herrie leidt me af." mopperde Alexander.
"Jij, Raven Christian Marshall wordt gearresteerd omdat de Hollows achter jou aan zitten om jou ook te laten veranderen in een Vaizert of misschien zelfs een Espada, daarvoor hebben ze alleen je ziel nodig en je bent dus een gevaar voor deze groep mensen of eigenlijk wezens. En Jij Hinata wordt gearresteerd, omdat je hebt heel veel wetten gebroken en bent een gevaar voor de Soul Society en je ene Vaizert bent." zei een van hun.
"Waar slaat dat nou op!"mopperde Raven.
"Raven, wees gewoon stil. Hoe meer je praat hoe erger je het voor jezelf maakt."siste Kiba.

Ik zat dus in de bak, in de bak van de soul society, en ik had het ergste gezelschap ooit! Ik zat godverdomme met Raven in een cel! En hij zat te janken tegen mijn schouder aan. Ik werd er gek van.
"Raven verman je dude! Ik hoor degene te zijn die zit te janken, ik ben het meisje, niet jij!" gromde ik.
"Ja hallo, ik ben gewoon bezorgd om Ivy en heb je die creepy gasten daar tegen over ons gezien?" zei Raven.
"Ja die heb ik gezien." zei ik. Ik hoorde voetstappen, ene van de bewaker Soulreapers liep richting Raven en mijn cel toe met daarachter... Kiba en Selene. Halelujah, we're saved! Ik hoefde niet meer met een jankerd in een cel te zitten.
"Hinata! Gaat het?" vroeg Kiba bezorgd aan mij, ze bleven voor de tralies staan omdat ze anders een shock zouden krijgen.
"Het gaat perfect, en dan ben ik niet sarcastisch, haal me gewoon weg van Raven, hij jankt de hele tijd! Ik hoor juist te janken, ik ben het meisje, niet hij!" zuchtte ik terwijl ik naar de tralies toe liep maar wel een centimeter ervoor bleef staan. Raven was niet zo slim en ging ertegen aanstaan waardoor hij een shock kreeg.
"Au! Je vraagt niet eens hoe het met mij gaat! En ik had mijn bed nog wel met je gedeeld!" zei Raven beledigd.
"Raven, kijk ik zag al dat het niet goed met jou ging. Sukkel." snauwde Kiba tegen hem.
"Geen ruzie maken nu!" zei Selene sussend.
" Alleen Kiba,Sienna, Rosette, Alexander, Alec en ik mochten langs de poorten komen. Alec omdat hij net zoiets als de soulreapers is,maar hij komt uit Idris. Sienna, Rosette en Alexander omdat zij engelen waren. Maar die zijn bij Ivy gebleven samen met Liam, Faye MItchel en Natasha. En ik mocht komen omdat ik een halfgod ben en Kiba... Ja hij is een soulreaper natuurlijk mag hij komen. Maar we hebben dus met de 10 captains gesproken. En jullie hebben een recht zaak overmorgen tot dan zitten jullie sowieso vast. We proberen alles om jullie eerder vrij te krijgen."vertelde Selene.
"En waarom zit ik samen met hem in een cel." ik wees naar Raven.
"Omdat jullie bij dezelfde recht zaak horen." zei Kiba, "Maar we moeten nu gaan. De bewakers wilden ons eigenlijk niet eens jullie laten bezoeken."
Kiba en Selene waren weer weg en ik zat opgescheept met Raven, geweldig. Hij jammerde over Ivy, de volgende keer zou ik haar echt moeten vermoorden, dan zou hij niet elke keer jammeren over haar.


Kiba Grimjoww Hyuuga













Ze zaten dus vast en ik werd terug gestuurd naar de normale wereld, dit vond ik echt niet leuk, het was verschrikkelijk! Dadelijk deed Raven Hinata nog iets aan! Waarschijnlijk niet, de bewakers zouden gelijk ingrijpen en Hinata kon zichzelf wel beschermen. Dus daar hoefde ik me eigenlijk geen zorgen over te maken, maar toch, het idee gewoon dat ze in de bak zaten was niet echt prettig.
"Je verjaardag is verpest."mompelde ik tegen Selene.
"Dat kan me niet echt iets schelen."mompelde zij weer. Wat had iedereen toch met mompelen wanneer ze verdrietig of depressief waren? Selene en ik zouden aanwezig zijn tijdens de recht zaak. Wij waren getuigen van dat ze dus zogenaamd geen gevaar waren en dat ze alleen extra bescherming nodig zouden hebben, zelfs captain Uzumaki zou aan onze kant staan had hij gezegd! En dat luchtte me op! hij was ene van de hoogste captains en had dus grote invloed op de rest van de captains! Nu moesten Raven en Hinata zich alleen nog maar gedragen in de cel.




Selene Howe

'Hoe ging het?' Vraagt Fay direct. Ik haal mijn schouders op.
'Beter dan ik had gehoopt.' Bromt Kiba. Ik plof neer op de bank. Want dit kon ik er ook nog bij hebben.
'Overmorgen is de rechtzaak.' Meld ik. Ik zie er vast heel vermoeid uit. Wat ik ook ben. 'Ik ga naar bed.' Verkondig ik. Ik strompel de trap op en doe de deur van mijn kamer open. Gelukkig zie ik de spullen op mijn bed nog voor ik de kans heb er per ongeluk op te gaan zitten. Zou niet erg lekker zitten.. Fronsend lees ik het kaartje. Ik weet dat dit echt heel lullig van me is maar ik besluit om me hier voorlopig niet mee bezig te houden. Ik denk namelijk dat ik alleen nog maar meer hoofdpijn krijg als ik er teveel over na ga denken. Zeker als ik morgen die rechtzaak wil voorbereiden (voor zover het gaat). Ik slof nogal afwezig de kamer uit om wat water te halen. Ik trek me niet eens wat aan van het bloed dat zonder duidelijke reden op de spiegel zit. Terug in mijn kamer maak ik een mooie vaasachtige vorm van het water laat het ergens in de kamer zweven en zet de rozen erin. Als Poseidon er maar geen verkeerde opvatting van maakt. Als ik het licht uit heb gedaan loop ik nog niet gewend aan het donker terug naar mijn bed. Ik struikel over de zijkant van het bed, die eerder kwam dan verwacht. Ik kruip onder de dekens en probeer de pijn aan mijn knieën te vergeten.


Raven Christian Marshall


We zaten nog net geen halve dag in de cel of Hinata begon raar te doen. Ik schrok me dood toen ze me tegen de muur aanduwde, haar hand op mijn mond stouwde en mijn arm greep. Ik maakte een geschrokken geluid toen er een steek door mijn arm heenging. Hinata beet me gewoon! Is ze gek geworden? Ze gromde gefrustreerd, gaf een ruk aan mijn arm waardoor ik voorover vloog en op de grond belandde. Voor een klein meisje was ze best sterk.
"Hin-" Ze propte haar armband-ding in mijn mond en verkocht me een gaf me een trap in mijn zij. Ze beet in mijn vingers, mijn hand, mijn arm en zelfs in mijn zij.
"Hwnawa!Owhwouwd!" mompelde ik kwaad terwijl ik haar van me af gooide, op haar rug sprong en haar in de grond duwde.
"Doe eens normaal!" Riep ik kwaad toen ik die armband weg had gegooid.
"Honger." Gromde ze kwaad.
"Dan vraag je eten!"
"Ik heb honger!" riep ze nu.

Hinata Uzumaki







Ik had honger, heel erg veel honger, ik probeerde zelfs Raven op te eten. Maar dat lukte niet en hij zou toch niet lekker zijn.
"BEWAKERS! IK EIS VOEDSEL!"schreeuwde ik hard. Niet veel later kwam er ene bewaker binnen, hij deed de deur/hek open en gaf Raven en mij allebei een kom met ramen/noodles.
"Is dit van Ichiraku's?"vroeg ik aan de bewaker.
"Ja, je moeder heeft het me meegegeven. Ze wist dat je het lekker vind."zei hij terwijl hij de deur /hek weer op slot deed. Raven en ik begonnen allebei te eten. Zodra ik klaar was zette ik mijn kommetje vlakbij het hek en ging op een van de 2 piepkleine bedden liggen, perfect voor mij, maar verschrikkelijk voor Raven omdat hij weer lang was.
"Waarom probeerde je mij op te eten?" vroeg Raven na een tijdje stil te zijn.
"Ik had honger en ik als ik honger heb kan ik me nog wel eens debiel gedragen." zuchtte ik.


Raven Christian Marshall


Hinata was bijhoorlijk vreemd... Op mijn hand stond nu haar tanden afgedrukt, ze waren gewoon door mijn vel heen gegaan. Ze kon hard bijten... Ik zuchtte geërgerd. Hadden ze geen grotere bedden hier? Ik trok het kussen van het minibedje af, ging in een hoek zitten en zette het kussen achter mijn hoofd. Ik had het behoorlijk warm, wat nogal vreemd was. Ik voel me net een kachel. Hinata lag te trillen op het bed, iets wat overduidelijk te zien was. Ze had zichzelf opgekruld en ik hoorde haar tanden klapperen.
"Kom hier." zuchtte ik.
"Waarom zou ik?"
"Omdat je het koud hebt."
"Ja, en?"
"Omdat ik je kan opwarmen gezien ik op een of andere manier weer een gewone huid heb."
"Ik heb het warm genoeg."
"Ik weet dat je liegt."
"Wat boeit jou dat?"
"Ik wil niet dat je ziek word."
"Waarom zou ik?"
"Omdat ik dat zeg en omdat je anders verkouden word. De beste mensen kunnen ook ziek worden." Snauwde ik kwaad. Ze gromde, maar kwam toch overeind. Ze slofte naar mij toe, duidelijk geen zin hebbend. Haar lippen waren paars en haar wangen kregen langzaam aan ook een paarse kleur.
"Het is hier geen winter, hoor?"
"Ik ben een koukleum, ja?" Snauwde ze. Ik gaf haar mijn vest - wat ik blijkbaar aanhad - en ze trok hem met grote tegenzin aan, waarna ze oogrollend en zuchtend tegen me aankroop. Ik kon wel goed zijn. Ik sloeg mijn armen om haar heen en trok mijn benen iets op, waardoor ze haast verdween.
"Je bent net een kind. Koppig en klein." Zuchtte ik hoofdschuddend, waarna ik langzaamerhand in slaap viel.



Ivy Silva Viridi

Naar adem happend vlieg ik overeind. Ik lig in mijn bed. Wat is er gebeurd? Wankel sta ik op. Ik strompel de overloop over en klop op de deur van Faye's kamer.
'Binnen!', klinkt haar opgewekte stem. Ik doe de deur open. Zodra Faye mij ziet springt ze op.
'Is alles goed met je?' Ik schud mijn hoofd.
'Nee. Nee, niet echt.', mompel ik en plof op het bed. Meteen komt Natasha op mijn schoot zitten. Zuchtend begraaf ik mijn gezicht in haar haren.
'Alles gaat mis.', mompel ik. 'Ik kan niet eens een normale relatie hebben met Raven. Maar ik kan ook niet zonder hem.' Faye slaat haar arm om me heen.
'Komt heus wel goed, Iv.'
'Weet ik.', zucht ik. 'De vraag is alleen wanneer. Ik wil gewoon geen problemen hebben. Geen gewonden, geen vermisten. Helemaal niets.'
'Tja, ik weet zeker dat iedereen probeert er het beste van te maken.'
'Ik ben een pessimist, hè?'
'Nee hoor. Je bent gewoon verdrietig. Dat is toch logisch?'
'Ik weet het niet...' Faye staat op.
'Kom. Dan gaan we een kopje thee drinken.' Ik zet Tasha opende grond en loop achter Faye aan naar onderen.


Hinata Uzumaki









Ik was in slaap gevallen, tegen Raven aan, geweldig, ik kroop weg van hem en wilde nu zo graag mijn zwaard hebben! Maar die hadden ze van mij afgenomen. Maar ja, ik zou er niks mee kunnen doen... Ik zou alleen Raven eraan kunnen spiesen en dan zou ik hier voor eeuwig mogen blijven, daar had ik dus echt geen zin in. Jaren in de soul society waren namelijk anders dan die van de normale wereld.... Achter me hoorde ik Raven iets mompelen, maar ik kon niet verstaan wat. Tegen de tijd dat de recht zaak werd gehouden zou ik al gek geworden zijn, ik zou dan wegens psychische problemen vast gehouden worden. O shit. Dat zou niet goed zijn, dan zou ik hier sterven. Ik stond op en liep nerveus heen en weer.
"Oke, Hinata, je moet niet zulke scenario's bedenken, die helpen niet." zei ik tegen mezelf.
"Tegen wie praat je?" Ik draaide me vliegensvlug om en keek naar Raven die wakker was geworden.
"Tegen mezelf." zei ik.
Zodra ik voetstappen hoorde stopte ik met lopen en keek naar het hek. Een bewaker kwam met mijn moeder.
"Mammie!" zei ik opgewekt, ze glimlachte wrang naar mij.
"Jullie hebben 5 minuten."zei de bewaker, hij deed de cel deur open en liet mijn moeder binnen en toen deed hij de deur weer op slot en vertrok.
"Wat doe je hier?"vroeg ik meteen.
"Luister naar mij, jij en Raven moeten je even gedeisd houden. Na de recht zaak worden jullie waarschijnlijk nog gevangen gehouden omdat ze jullie beiden willen onderzoeken. En ze willen jou Raven als aas voor de Hollows. Maar captain Uzumaki en ik en de familie van Kiba laten dat niet gebeuren." zei mijn moeder, het viel me op dat ze haar man niet bij de voornaam noemde maar bij captain, "Wij gaan proberen om jullie vrij te krijgen, wat waarschijnlijk niet gaat lukken, maar Kiba kan jullie helpen om te ontsnappen tijdens de recht zaak zelf. Raven dit gaat een heel andere recht zaak worden dan jij kent. Jullie gaan beiden spierwitte kleding aan en worden met speciale handboeien vast gezet. Daarna moeten jullie beide op een enorme muur staan in, om jullie heen komt een krachtveld. En het is belangrijk dat je je niet beweegt want de shocks die je kan krijgen zijn enorm pijnlijk!"
"O geweldig, dat helpt echt." zuchtte Raven.
"Hoe kan Kiba ons helpen met ontsnappen?" vroeg ik.
"Nou... Hij gaat iedereen bedreigen... Hij wilt hun verbranden met hun ijs... En dan zijn ze verminkt voor het leven. Dus eigenlijk gaan jullie niet ontsnappen maar worden jullie vrij gelaten. Tenminste dat denken wij." zei mijn moeder.
"Waarom kan hij dat niet nu doen?" vroeg Raven.
"Omdat hij dan ook gevangen genomen wordt en niet alleen hij, alle mensen die hem kennen... Ja ik weet het, de Soul Society heeft hele domme regels." zei ik tegen Raven die mijn moeder en mij onthutst aankeek.
"Waarom is pap er niet?"vroeg ik aan mijn moeder.
"De man die jij ooit vader moest noemen wilt jou niet zien.... En ikwil hem ook niet zien." Mijn moeder keek boos naar haar droge handen.
"Houd jullie gedeisd, begrepen, anders maken jullie het erger voor jezelf."zei mijn moeder toen de bewaker kwam met de mededeling dat mijn moeders tijd op was. Ze glimlachte en zwaaide naar Raven en mij toen ze weg liep.
"Wordt Kiba niet opgepakt als hij al die soulreapers gaat verbranden?" vroeg Raven aan mij.
"Nee, want hij is de enige soulreaper die iedereen met zijn ijs kan verbranden. En als ze hem oppakken hebben ze niets meer aan zijn krachten. Een 18 jarige zit normaal nooit zo hoog in de regering. Kiba is, hoe zal ik het zeggen... Hij is de rechterhand van mijn vader... Hij is net niet even sterk als mijn vader, maar voor een 18 jarige is hij heel machtig en hij wordt waarschijnlijk machtiger dan mijn vader..." vertelde ik hem, "En ze willen ons na de recht zaak onderzoeken omdat ze er achter willen komen waarom de Hollow's jou steeds als prooi nemen en mij willen ze zodat ze mijn ogen aan iemand anders kunnen geven..."
"Hoe doen ze dat dan, je ogen aan iemand anders geven?"grinnikte Raven.
"Door mijn ogen uit mijn oogkassen te halen... Duhh.. En dan geven ze die aan een andere soulreaper... Heel raar maar waar. Waarschijnlijk helpt mijn vader ons daarom alleen maar, want alleen mijn familie kan deze ogen krijgen. Maar goed. We moeten ons gedeisd houden dus ik mag jou ook niet meer bijten." zuchtte ik.
"Ik hoop maar dat het goed gaat met Ivy."mompelde Raven.
"Vast wel, Alexander weet wat hij moet doen... Dat hoop ik tenminste." zei ik.



Ilargia Linivé Bula


Terug blik...

Ik zit onder water, ik ben terug naar benende geteleporteerd of zo.
Zoekend naar niets of toch naar iets, ik weet het niet. Ik word af en toe helemaal gek van de dood ik wil helemaal dood of leven.
Ik voel iets heel raars, -Ik voel?- Ik weet niet waarom maar ik kijk naar mijn hand er verschijnt een sleutel.

Ik ben in het nieuwe huis van Selene, ik ben al zoon week terug. Er is heel veel gebeurt in de tijd dat ik weg was. Het bleek een week te zijn. Ik was toch al niet veel in het strand huis voor ik ging, dus het viel niet echt op... Black en James hebben twee super schattige baby's, Selene is jarig, Ivy heeft een woeden aan val gehad en Hinata en Raven zijn opgepakt door de soul society. Ik zit naar de sleutel te kijken die ik heb gekregen van ... iets. Wat moet ik hier nou mee? Ik denk aan de deur in mijn visioen. Die deur kan ik er vast mee openen. Maar eerst moet ik een tijdje hier blijven zo dat ik zeker weet dat ik hier wel ... wel welkom ben. Selene en Kiba zijn terug, ze waren naar Raven en Hinata. De rechtsprak is overmorgen. Wel jammer van Selene's verjaardag, beetje zielig. Maar als het goed is heeft ze er nog veel te gaan dus een kan er toch wel ... in de soep lopen? Ik kom haar helaas geen cadeau geven want ik ben zo af en toe een beetje doorzichtig. Ik ben al heel dicht bij... Ik hoef nog maar 7 taken!!




Mitchel Martins

Met een knorrende maag loop ik naar de keuken. Het is hier toch wel een stuk rustiger zonder Raven en Hinata hier. Niet dat Hinata zoveel onrust brengt, maar het is vooral Raven. Er is nooit een moment waarop Raven geen problemen heeft. Ik pak een rooie appel. De appel doet me denken aan het sprookje Sneeuwwitje, maar mijn dagdroom wordt ineens gestopt als er een hysterische Ivy naar beneden komt.
'Ik ga nu naar Raven toe', schreeuwt ze uit. Faye komt er achteraan gehold en probeert Ivy te kalmeren. Ze begint nu nog harder te schreeuwen. Uiteindelijk lukt het Faye en mij om Ivy op te sluiten in haar kamer.
'Laat me er uit', blijft ze maar roepen.



Kiba Grimjoww Hyuuga













"Waarom is er zoveel heisa?"mopperde ik, Ivy was hysterisch, ze wilde naar Raven toe. Maar dat kon niet.
"Kiba..." Ik keek op, Gwen die zowat onzichtbaar was keek me ene beetje bang aan.
"Ja?"
"Misschien moet jij even naar Ivy."mompelde ze. Zuchtend stond ik op van de bank en ging naar boven. Voor haar kamer stonden Faye en Mitchel die haar kamerdeur probeerden te houden.
"Ik wil naar binnen."zei ik tegen hun.
"Wat jij wilt gast." zei Mitchel. Snel glipte ik naar binnen en Ivy schreeuwde nog steeds 'Laat me eruit' maar ze stopte toen ze mij zag.
"Kiba, alsjeblieft, breng me naar Raven!"smeekte ze mij.
"Nee! En als je eruit wilde kon je toch via het raam?"zei ik.
"Waarom wil je me niet naar Raven brengen? Ik ga wel zelf als jij me niet brengen." zei ze boos.
"Omdat jij daar niet welkom bent! De soul society wilt jou niet in hun wereld! Je wordt er meteen uitgegooid. En als ik jou daar heen breng wordt je meteen terecht gesteld tot de dood, en ik wordt opgepakt! Niemand behalve Sienna, Alex, Alec, Rosette en ik mogen Raven zien! En als je alleen zou niet eens verder komen bij de poorten, je zou meteen worden vermoord, als het je tenminste lukt om bij de poort te komen!" siste ik.
"Nou en! Breng me naar Raven!"gromde ze boos. Dat was de druppel, ik sloeg haar tegen haar wang.
"En nu ophouden! Je mag Raven niet zien! Als je hem nu gaat zien breng je jezelf en Raven en Hinata in gevaar. En je bent niet welkom, jij wordt zoals ik al eerder had meteen vermoord of meteen terechtgesteld en dan vermoord! Wil je dat? Nee toch? Dus ophouden."siste ik. Ivy was verdomd irritant. De hele tijd zeikte ze over Raven en ik was het zat. Raven zat samen met Hinata gevangen en zouden niet door Ivy vrij kunnen komen, de Soul society liet niemand vanwege kalverliefde of echte liefde vrij. Je bleef sowieso vast tot je rechtzaak.
"En nu wil ik geen woord meer over Raven horen. Als je wilt dat hij vrij komt zou ik maar rustig blijven, want anders kan ik niks doen en kunnen captain Uzumaki en de vrouw van de captain niets doen. Ze hebben er in ieder geval al voor gezorgd dat ze voedsel krijgen, en dan geen gevangenis voedsel," zei ik, "En jij blijft vanaf nu in mijn buurt. Ik wil je in de gaten houden." zei ik. Ik pakte Ivy bij haar pols en trok haar met me mee. Ze zou gezellig in de woonkamer zitten waar ik haar in de gaten zou kunnen houden. Waar iedereen haar zou kunnen zien. Ik zou haar kamergenoot, volgens mij was het Sienna, ook even melden dat ze Ivy 's avonds in de gaten moet houden.


Raven Christian Marshall


"Ik voel me net Jezus." mompelde ik chagrijnig. Hinata overdreef niet... Het wit deed haast pijn aan je ogen. Mijn handen waren weet ik hoe met wat voor iets aan elkaar vastgebonden en ik werd - samen met Hinata - voortgesleept naar de rechtzaal, of wat ze hier ook hadden. Ik had niet goed geslapen, aangezien de muren hard waren en de grond ook. De bedden waren ook te klein, daar had ik dus ook niet veel aan. We werden ergens neergezet.
"Blijf staan." Siste Hinata, voordat het begon.


Ilargia Linivé Bula

Het is de dag van de rechtszaak, Selene en Kiba maken zich klaar om naar de soul society te gaan.
Ik ben aan het wachten tot ze gaan.
Dan ga ik denk ik ook weer naar die deur zoeken.
Dit keer wel minder lang hoop ik, Ivy heeft geen woord meer gezegt zins ze met Kiba heeft gesproken.
Wel zielig dat ze niet eens bezorgt om haar vriendje mag zijn, Ik snap het wel.
Als ik zo veel om iemand zou geven zou ik ook bezorgt zijn.
'We gaan!!' roept Selene van onder aan de trap.
Ik en veel anderen lopen naar beneden om ze geluk te wensen of zo iets.
Als ze willen vertrekken loopt Selene naar Ivy. 'We krijgen ze er wel uit.' zegt ze en probeert Ivy een beetje op te vrolijken, wat haar wonder baarlijk genoeg lukt want Ivy zegt nogsteets een beetje depri 'Dat zien we dan wel...'
Ze praat te minste weer, Kiba maakt een poort naar de soul society en ze zijn weg. Ik denk dat ik beter nog ff hier kan blijven. Ik ga naar Mautan en ga met zijn hond spellen.
Ik ben echt jaloers op hem ik zou ook wel een huisdier willen. Maar dat hoeft nu niet meer, als ik me verveel ga ik gewoon met zijn hond spelen.
Na een tijd je besluit ik dat ik nu wel kan gaan zoeken en ren naar buiten.

***

Hoe moeilijk kan het zijn om een deur te vinden!! Nu heel moeilijk dus.
Ik zoek me nog een een ongeluk met al die verdoemde rot taken.
Ik haat die taken... IK HAAT ZE!!! Ja en dus ik heb een kort lontje als het om gedult gaat dat had ik altijd al. IK WIL NIET NOG LANGER ZOEKEN.
Ik zou willen dat dit de laatste was. Scheldent en vloekent zwem ik door. Waarom is die *** zee zo belachelijk groot?
Zodat ik nooit die deur zal vinden? Ja, dat is het vast!! Die verdoemden rot zee heeft zich tegen me gekeert!!
Een stemmetje in mijn hooft zegt: 'Hou maar op met schelden berijk je toch niets'
...Als dat stemmetje een persoon was geweest had ik het zekken bond en blauw geslagen, niet alleen omdat het irritant was maar het was ook waar...



Mautan Jivana

Hindoe is geen land. Hindoe is een geloof ik weet best dat het geen land is. Het was gewoon een vage ikke opmerking. Waarom lach jij? Niet lachen? Nee serieus waarom lach jij? Waarom? Floohoor? Anders ga ik zeggen dat je om een vage reden lacht! Floor? Typ jij alles wat ik zeg? Hou op met typen? Typ over Mautan niet over mij. Wat typ je nu weer? Waarom lach jij weer? Zeg wat je typt en waarom je lacht? Floohoor! Ga niet.. Aaarg. Ga je dat posten? Als je het waagt dat te posten.

Oke en dan nu het stukje 

Ik zit te niksen op de bank in de woonkamer. Niemand schenkt aandach aan me maar dat kan me ook niks schelen. Spirit komt weer naar me toe rennen. Dwars door de muur heen.
'He jongen, is Ilargia weer weg?' Honden kunnen niet pruilen maar als dat had gekund had Spirit dat nu zeker weten gedaan. Maar gelukkig heeft hij al snel een nieuw slachtoffer gevonden om aandacht bij te vragen: mij. Ik krab hem afwezig achter zijn oren. Opeens ploft er iemand op mijn schoot. Natasha gaat dwars door Spirit heen hij jankt zachtjes ookal voelt hij er niks van.
'Hoooooi. Hoe gaat het met je onzichtbare hond?' Vraagt ze vrolijk.
'Je bent nu net dwars door hem heen geploft.' Het is best grappig om te zien hoe haar gezicht betrekt waarna ze snel opspringt.
'Sorry hond!' Roept ze. 'Mag ik hem uitlaten?'
'Ja hoor' Zeg ik. En ik geef Spirit een setje. 'Ga maar met Natasha mee Spirit.'
'Ja! Kom maar jongen.' Zegt ze en ze loopt weg. Spirit gaat er op een drafje achteraan.
'Waar zijn Raven en Hinata?' Vraagt iemand naast me. Als ik opkijk zie ik de geest van het strand zitten.
'Weet ik veel ze waren gevangen genomen ofzo.' Mompel ik. Ik houd me niet echt bezig met wat er hier allemaal gebeurd.
'Waarom dat?' Vraagt het meisje verschrikt.
'Ik heb geen idee oké.. Moet je maar bij Kiba wezen die weet het denk ik wel. Maar die is volgens mij al weg.' Het meisje kijkt me boos aan en verdwijnt daarna. Nou sorry hoor. Ik heb verteld wat ik weet.



Natasha Johanna Carter

Ik wilde eigenlijk met de eekhoorn gaan spelen maar zodra Alex hem had genezen was hij weggerend. Dus ging ik maar naar die vage jongen met de denkbeeldige hond.
'Hooohooi! Hoe gaat het met jou hond?' vraag ik.
'Je bent net dwars door hem heen geploft.' Ik schrik me dood. Hoe kon ik zo dom zijn?
'Sorry hond!!' roep ik. 'Mag ik hem uitlaten?' Vraag ik.
'Ja hoor.' zegt de jongen afwezig.
'Kom maar jongen.' zeg ik, en ik ren naar buiten. Ik loop naar het bos. Ik pak een tak op en gooi hem wat verderop. De tak komt niet terug, de hond had blijkbaar geen zin om de tak op te halen. Ik plof neer op de grond, en begin de hond te aaien. Ik zucht, hoe kon het eigenlijk dat ik zo goed kon boogschieten? Nou ja de eerste keer dat ik schoot dan. De tweede keer ging niet zo goed. Waarom voelde die boog dan zo natuurlijk aan? Ik wilde het wel nog een keer proberen, maar toen Rosetta hoorde dat ik had booggeschotenvond ze dat alle wapens goed opgeborgen moesten worden zodat ik er niet bij kon. Ik word een beetje moe en ga liggen. Als ik bijna in slaap val prikt er iets in mijn rug. Ik sta op en kijk wat er in mijn rug prikte. Het is een pijl. Ik kijk verder en zie een pijlen koker waar de pijl waarschijnlijk uit was gevallen. Ik stop de pijl terug in de koker en hij verdwijnt. Er zitten nu drie pijlen in. Ik haal er een uit en er komt gelijk een nieuwe voor in de plaats, als ik de pijl weer terug stopt verdwijnt hij weer. Naast de pijlen koker ligt ook een boog, hij is kleiner dan die van Alec. Ik pak de boog op en doe alsof ik een ontzichtbare pijl afschiet. De boog past perfect! Ik zie dat er letters in de boog staan gekerfd. Er staat grígora. Ik pak de pijlen koker en de boog en loop terug naar het huis.


Ivy Silva Viridi

Om mezelf af te leiden besluit ik om nog wat te trainen in boogschieten ik grijp mijn boog en pijlkoker -die ik stiekem had gemaakt- en loop naar beneden. Ik doe de deur open en bots tegen iemand aan.
'Tasha! Wat doe jij hier nou?' Ze kijkt me een beetje geschrokken aan. Ja. Ik weet dat ik niet gepraat heb. Stomme Kiba. Wat heeft hij toch tegen me?! Dan kijk ik nog eens naar Natasha.
'Hé!', roep ik dan. 'Wat doe je met die boog?'
'Ik heb hem gekregen.' Ze kijkt me met grote ogen aan. 'Pak hem alsjeblieft niet af! Iedereen vindt het te gevaarlijk. Please?' Ze kijkt smekend naar me op.
'Don't worry. Ik ben geen spelbreker.', stel ik haar gerust. 'Wil je samen trainen?' Ik knik naar de boog die over mijn schouder hangt. Een ondeugende grijs verschijnt op haar gezicht.
'Kom maar op.' Glimlachend pak ik haar hand en we lopen samen het bos in. Ik zet twee doelen op. Ik heb de open plek met het meertje gekozen. Het doet me enorm aan Raven denken die elke keer bij me weggerukt wordt. De tranen springen me in de ogen. Snel knipper ik ze weg. Ik loop terug naar Tasha en geef haar een knikje.
'Laat maar eens zien!'

***

Ik moet toegeven. Natasha is echt heel goed. Een natuurtalent. Zelfs beter dan ik. Ze schoot in de roos, daarna de pijl die in de roos stak doormidden. Dat was echt... Woow... Natasha had honger en was naar binnen gegaan. Ik was op de open plek gebleven. Slecht idee. Mijn gedachten worden volledig gedomineerd door herinneringen van ons samen. Ik laat mijn benen in het water bungelen. Het water waar hij in gelegen had. Ik slaak een zucht en laat me langzaam in het water zakken. Het is ijskoud. Dat doet me alleen meer denken aan... Onze k*t situatie. Het water staat tot aan mijn nek. Mijn kin. Mijn mond. Ik adem nog een keer in en zak onderwater. Ik laat de kou en het water me verzwelgen.

Naam: Jason Howe
Leeftijd: 17
Kleur ogen: Stormgrijs
Soort: Engel 
Gave (indien van toepassing): Heeft tot zekere hoogte invloed op water.
Verleden: Hij is op zijn 8ste vermoord door een Empousai.
Vrienden: Geen.
Familie: Zijn tweelingzusje, Selene, zijn ouders.
Overig: Sinds hij weer op aarde is, heeft hij gezocht naar zijn zusje wie hij nu - al een lange tijd - in de gaten houd. Hij is erg beschermend als het om Selene gaat. Hij is - LEKKER PUH FLOOR  - ouder dan Selene. Hij loopt rond met een pikzwarte cape, en houd zijn Capuchon ALTIJD op. Dat komt omdat Selene niet mag weten dat hij Officieel nog 'leeft'.
Intro: Wat een stelletje mafkezen zijn het ook. Die Raven al helemaal, problemenmagneet. Ik verschoof mijn eigen een beetje en begroette William, die me al had opgemerkt sinds hij er was. Ookal was ik er eerder dan hem. En aangezien ik hem zou vermoorden als hij het aan de anderen zou vertellen, was hij zo slim om zijn mond dicht te houden.
"Ze is in de war." Mompelde hij.
"Dat had ik door." Ik snoof en liet mijn been langs de dikke tak bungelen.
"Ze moet vandaag naar een rechtzaak, voor Raven. Hollows blijken hem nogal aantrekkelijk te vinden."
"Probleemmagneet." snoof ik en schoof de capuchon beter over mijn hoofd heen. Die mensen in het huis gingen allemaal nog een keer dood als hij niet wegging, of de Hollows hem eindelijk met rust lieten. William stak een bak - met eten - naar me uit, die ik rustig aannam. Aangezien ik alleen vermoord kon worden door een sterrenschot, kon hij me ook niet vergiftigen. Of het moest van Satan komen, maar daar gaat hij toch niet mee om.
"Dankje." Mompelde ik en schoof het - nog warme - eten naar binnen.
foto: Ugh >.<


Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: Nop! [message #43 is a reply to message #42] Tue, 03 December 2013 20:39 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
naam: Clarisse "Sisi" Marshall
leeftijd: 20 (verandert op 18e)
kleur ogen: groen
soort : TVD-vampier
gave ( indien van toepassing ) : Nope
kleur vacht ( indien van toepassing ): Nope
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : Mensjuhs
verleden : Ze leefde tot haar 18e bij haar ouders thuis. Ze had een gewoon leven. Ze ging uit huis om te studeren, maar werd onderweg meegenomen door een vamp, die haar veranderde. Gewoon zomaar (heel droog, I know). Ze ging terug naar haar vader, die onderzoek deed/doet naar onmenselijke wezens, maar hij weigerde haar iets te vertellen. Dus dwong ze hem -Yay! TVD dwang!- met de woorden: "Vertel me alles." Omdat ze alles zei, vertelde hij haar -letterlijk- alles. Ze kwam erachter dat hij heel veel dingen geheim had gehouden en over van alles had gelogen. Zo kwam ze er ook achter dat hij een broer had waarmee hij ruzie had. Hij had nooit iets over hem verteld. Ze wilde niets meer met haar vader te maken hebben, dus vluchtte ze. Ze besloot om de broer van haar vader te gaan zoeken. Misschien gewoon als afleiding, maar ze wil toch weten wie haar familie is. Ze doet nu twee jaar research en zit Raven op het spoor. Ze weet zelf eigenlijk niet waarom ze zoekt, maar ze wil hem gewoon vinden.
vrienden: De vampier die haar veranderde, wat vrienden van de middelbare school, o.a. beste vriendin, Angela.
familie: Haar opa en oma van haar vaders kant, haar ouders, haar broertje, en nu ook Raven.
overig: Ze kan mensen dwingen om iets te doen (duh TVD) en kan alleen vermoord worden door een houten staak door het hart of een weerwolf beet. Ze kan in de zon lopen door haar ketting.
intro: Ik sluit de computer af en loop de bibliotheek uit. Treasure Springs... Daar is hij het laatst gezien. Het stadje is laatst getroffen door een aardbeving en lag volledig in puin. Laat ik daar eens gaan kijken. Ooit zal ik hen toch vinden, of in elk geval mijn neefje. Dat moet.
foto:






Ivy Silva Viridi

Met een ruk word ik uit het water getrokken. Van schrik krijg ik een grote slok water binnen. Kletsnat en hoestend sta ik op. Het meisje dat me uit het water had getrokken kijkt me onderzoekend aan. Ik ken haar niet. Snel neem ik een verdedigende houding aan.
'Wie ben je?', vraag ik.
'Mijn naam is Clarisse. Ik ben geen vijand.', zegt ze. Ze steekt haar handen verontschuldigend op. 'Ik ben alleen op zoek naar iemand.' Ik ga weer overeind staan.
'Wie? Misschien kan ik je helpen.', zeg ik. 'Ik ben trouwens Ivy.'




Clarisse Marshall

'Wacht!', zegt het kletsnatte meisje, Ivy. 'Dit eerst. Niet schrikken.' Voor ik kan bedenken waarvan vat ze vlam. Natuurlijk schrik ik. Maar na twee seconden verdwijnt het vuur en is ze droog. Glimlachend kijkt ze me aan.
'Oké dan! Wie zoek je?', vraagt ze.
'Ehm...' Ik twijfel. Maar zou het kwaad kunnen om het te vragen? 'Ik zoek mij-, een jongen. Hij heet Ra-.' Ik kap mijn zin af als ik Ivy's ogen vol tranen zie schieten.
'Raven Marshall.', maakt ze mijn zin met verstikte stem af, terwijl de tranen nu overhaar wangen stromen. 'Hij is..' Ze slikt moeilijk. 'Hij is nu niet hier.'
'Wat is er gebeurd?', vraag ik. Ze schudt alleen verdrietig haar hoofd.
'Loop die richting uit.' Ze wijst naar een smal pad tussen de bomen. 'Je zult bij een huis komen. Zeg ze maar dat je mij tegenkwam.' Ik knik en loop richting het pad. Ik draai me nog even om.
'Bedankt... En sterkte.', voeg ik eraan toe en loop het pad over.

***

Ik klop op de deur van het huis. Voetstappen klinken in de gang. De deur gaat open en ik kijk in het gezicht van een roodharig meisje met vriendelijke ogen.
'Hoi.', zegt ze.'Kan ik je ergens mee helpen?'
'Ja. Ik kwam een meisje tegen, Ivy, en ze...'
'Ivy?!', onderbreekt ze me. 'Waar?!'
'Bij het meertje.', antwoord ik verbaast. Het meisje schiet langs me naar het bos. Oké dan. Ze heeft wel de deur open laten staan. Brutaal stap ik naar binnen. Nou, dat probeer ik. Ik knal hard tegen de onzichtbare muur aan. Fack. Daar zal ik ook nooit aan wennen.



Jason Howe

Ik zucht. Hopeloze mensen zijn het. William was verdwenen, waarschijnlijk om te jagen. Er gebeurde niet veel interessants in het huis... Ondanks dat die Raven weg was. Selene sliep nog, wat nu wel erg lang duurde. Waarschijnlijk was ze gewoon uitgeput, geen wonder. Ze werden continu aangevallen, of er gebeurde wel iets wat erg was. Ik slaakte een zucht en liet mezelf geluidloos uit de boom vallen. De cape die ik om had, leek mijn lichaam haast op te slokken. Dat was ook min of meer de bedoeling, aangezien Selene me niet mocht zien, of herkennen. Ik stond rechtop en werd bijna gelijk aangevallen door Kiba. Dat ik ze een lange tijd van afstand in de gaten houd, betekend niet dat ik ze niet ken. Kiba kende ik misschien nog wel het beste van allemaal, buiten Selene dan. Hij heeft me min of meer gezworen dat hij me zou vermoorden, als hij me weer zou vinden.
"Ik zei dat je weg moest gaan." Siste hij kwaad.
"En ik zei dat ik iemand moest beschermen." Snauwde ik terug. Ik duwde hem aan de kant en bleef geschrokken stil staan.
"Kiba, wie is dat?" Selene stond in de deuropening, half slapend.
"Niemand." mompelde ikzelf terug, draaide me om en snelde weg. Shit. Ik klom razendsnel in een boom, bleef daar op een tak zitten en hield de omgeving in de gaten. Ze was me gelukkig niet achterna gegaan, dan zou ik een bezoek van Poseidon krijgen. Toen niemand me achterna ging, sprong ik via de bomen weer terug naar mijn oude plek. Natasha, wie net langs de boom liep, keek geschrokken rond toen er een tak afbrak en recht op haar hoofd viel. Shit. Fuck. Alles ging ook fout vandaag... Ik hield mijn adem in, drukte mezelf dichter tegen de boom aan en gluurde naar Natasha, die na een tijdje naar het huis toeliep.



Clarisse Marshall

Zuchtend sta ik op. Ik ben ook zoow handig. Ik besluit achter het roodharige meisje aan te gaan. Ik ren op vampiersnelheid achter haar aan. Binnen een paar seconden ren ik naast haar. Ze springt geschrokken opzij en valt stil.
'Wat? Hoe?', hakkelt ze.
'Vampier.', zeg ik simpelweg. Ze kijkt me raar aan.
'Maar je ogen zijn groen.'
'Ja. Dus?' Ze schudt haar hoofd.
'Laat maar. Ik ben trouwens Faye.'
'Clarisse. Maar iedereen zegt Sisi.', zeg ik. 'Wat is er met Ivy?'
'Nou... Haar vriendje is meegenomen naar... ehm... Gewoon meegenomen.', zegt Faye. 'En ze kan niet bij hem komen. Niet dat er nooit problemen zijn met Raven, of met Raven EN Ivy.' Aha... Ik heb Raven dus gevonden. Cuwl. Maar hij is meegenomen... Vaag.
'Huilde ze daarom?', vraag ik.
'Huilde ze?', roept Faye uit. 'We moeten haar vinden!' Ze begint weer te rennen. Ik ren met haar mee tot we weer bij de open plek aankomen. Ivy zit in een boom en laat dingen -het lijken wel wezentjes van vuur- rondrennen en vliegen. Ze kijkt op ons neer vanuit de boom.
'Iv?', vraagt Faye. 'Kun je naar beneden komen?' Ivy knikt en laat zich uit de boom vallen.
'Wat is er?' Haar stem klinkt mat. Ze is dus de vriendin van mijn neefje. Ik grinnik bij mezelf, maar als ik me weer herinner dat ze zo verdrietig is door Raven, word ik meteen serieus.
'Iedereen was je kwijt.', zegt Faye.
'Alsof iedereen '-ze maakte aanhalingstekens in de lucht-'het iets kan schelen waar ik ben.'
'Nou, misschien niet iedereen, maar mij wel.', zegt Faye onverbiddelijk en sleept Ivy achter zich aan, richting het huis. Mij zijn ze geloof ik een beetje vergeten. Ik loop weer achter ze aan.

***

Voordat ze het huis in gesleept wordt door Faye, draait Ivy zich naar me om.
'Je kwam voor Raven, hè?', zegt ze. Faye kijkt haar vragend aan, en daarna mij. Ik knik.
'Ik kan je wel wat over hem vertellen.', zegt ze. 'Ja, ik vertel je wat ik weet.' Ze wendt zich tot Faye. 'We blijven even buiten.' Faye rolt met haar ogen en loopt zuchtend naar binnen.
'Okay. Laten we een stukje lopen.'

***

Dat was verhelderend. Ik was, dankzij Ivy, die trouwens heel aardig is, helemaal bijgepraat wat mijn neefje betreft. Ik vind haar aardig. Ze doet me denken aan Angela, ik had altijd zo'n lol met haar. Maar, in elk geval, ik was een heleboel te weten gekomen. Van een rare boom, totdat hij was meegenomen door Soulreapers. In elk geval, ik ben op de hoogte van de volledige situatie. Daar ben ik blij over, maar ik moet buiten blijven, want het is het huis van ene Selene, die nu op de rechtszaak is. Geweldig. Maarja, ik ga er ook niet dood van om buiten te slapen.

***

Geërgerd loop ik op en neer. Ik denk dat het tijd is om te jagen. Met een zucht begeef ik me naar het bos, misschien vind ik wat verdwaalde wandelaars. Ik ren door het bos. Geen wandelaar te bekennen. Plotseling word ik met een klap tegen de vochtige bosgrond gesmeten. Ik kijk in een paar rode ogen.
'Auw!', roep ik geschrokken. 'Ga van me af!'
'Niet tot je me vertelt wat je bent.', zegt de jongen. Ik kijk hem aan. Rode ogen. Was hij een vampier? Waarschijnlijk wel. Dat zou Faye's reactie verklaren. Vampiers in boeken hadden rode ogen. Zo cliché.
'Ik ben een vampier.', zeg ik chagrijnig. 'Ga van me af.'
'Ja, tuurlijk.', zegt hij sarcastisch. 'Jij bent een vampier en ik ben een aardappel.'
'Ja. Je bent een aardappel.', antwoord ik even sarcastisch. 'En ga nu van me af.'
'Als je belooft niet te vluchten.', zegt hij.
'Beloofd.' Hij laat mijn polsen los en ik duw hem al opzij. Ik klop het vuil van me af en kijk hem kwaad aan.
'Wat wil je van me?', snauw ik.
'Ik wil weten wat je bent.', snauwt hij terug.
'Jezus! Dat heb ik toch net gezegd.' Hij trekt een wenkbrauw op.
'En je verwacht dat ik dat geloof?'
'Ja, knuppel. Of heb je liever aardappel?'
'Geen van beiden. Kun je bewijzen dat je een vampier bent?'
'Waarom zou ik dat willen? Ik hoef toch geen verantwoording aan jou af te leggen?' Ik draai me om en begin -op mensentempo- weg te lopen. Hij grijpt mijn schouder.
'Sorry. Misschien niet echt een lekkere start.' Ik wil net een volgende sarcastische opmerking maken maar hij gaat verder:
'Ik ben Willam.'
'Clarisse.', zeg ik kortaf. 'En ja. Wat je noemt een lekkere start.' Ik grinnik. Whatever. Misschien is die William toch best oké.



Ivy Silva Viridi

Ik lig op mijn bed. Levenloos. Whatever. Ik staar naar het plafond en doe helemaal niets. Wat zou ik moeten doen? Me zorgen maken en wat hysterisch rondrennen? Niets voor mij. Op het moment dan. Ik luister naar de radio die ergens aanstaat. Ineens dringt de tekst tot me door. P!nk zingt:

Where there is desire
There is gonna be a flame
Where there is a flame
Someone's bound to get burned
But just because it burns
Doesn't mean you're gonna die
You've gotta get up and try try try

Ze heeft gelijk, besef ik. Ik kan toch niet zomaar opgeven. Vanmiddag, als Selene en Kiba terug zijn, krijgen we informatie over Raven en Hinata. En anders vind ik wel een manier om ze eruit te halen. Dat moet gewoon. Het enige wat ik nu kan doen is hopen. Niet bij de pakken neerzitten. Vol nieuwe energie sta ik op en loop naar de keuken, waar -blijkbaar- de radio aanstaat.
'Wil je ook een kopje thee?', vraag Faye.
'Ja, graag.' Ik glimlach. Een beetje verbaast lacht ze terug.
'Waarom zo vrolijk?'
'Nou, vrolijk... Hoopvol.', zeg ik. 'Hoop is het enige wat we nog hebben.'
'Daar ben ik blij om.', antwoordt Faye. 'Hoe is het met Sisi?'
'Sissi?'
'Clarisse, slimme.'
'Oh, eh, geen idee.', zeg ik. 'Ik ga wel even kijken. Buiten.' Ik loop naar de deur. Als ik mijn hand op de klink leg, zegt Faye:
'Hé Iv, ik ben trots op je.' Ik glimlach alleen en loop door. Buiten is geen spoor te bekennen van 'Sisi'. Ze zal wel weg zijn gegaan. Jammer, ik mocht haar wel. Ik draai me om en loop terug naar binnen om mijn thee op te drinken.



naam: Jackson Sam Carter
leeftijd: 17
kleur ogen: groen
soort : halfgod -Apollo-
verleden : Jackson is opgegroeid met alleen zijn moeder en zusje, omdat hij geen vader had en zijn moeder altijd op haar werk was kreeg hij een erg goede band met zijn zusje Natasha. Jackson was een halfgod en wist dat al best snel want in zijn straat woonde nog twee andere halfgoden van zijn leeftijd; Jason en Selene. Jackson was goede vrienden met hun, maar toen ze ongeveer acht jaar waren is Jason vermoord. Selene en Jackson waren er kapot van en hadden veel steun aan elkaar. Toen de moeder van Jackson weer in verwachting was was Jackson weer verhuisd. De moeder van Jackson kreeg kanker en is daaraan overleden. Toen dat net was gebeurd werd Natasha ontvoerd. Jackson is naar haar opzoek gegaan en kwam tijdens zijn zoektocht bij een halfgoden kamp. Jackson bleef daar een paar jaar, en toen hij had geleerd om goed te vechten enzo is hij weer opzoek gegaan naar Natasha...
vrienden: Wat vrienden van het kamp, en Selene uit het verleden.
familie: Natasha en Apollo
overig: Jackson was altijd erg goed met meisjes maar is dat tijdens zijn zoektocht naar Tasha verleerd.
intro: Waar is ze? Ik moet haar vinden! Ik val op mijn knieën en bid naar Apollo.
'Alsjeblieft zorg dat het goed gaat met haar en dat ze in goede handen is. Alsjeblieft!' Ik sta op en loop verder waar is ze? Ik zal haar vinden, hoe dan ook. Ik hoor geritsel bij een struik achter me. Gelijk grijpt mijn hand naar mijn kruisboog; drosiá. Ik richt de boog op de struik achter me en zeg; 'Laat je zien!' Er gebeurd niks. Ik duw de struik opzij en achter de struik zit een eekhoorn! Ik zucht draai me weer om en loop verder, ik hoor weer geritsel achter me. Ik kijk om en zie weer de zelfde eekhoorn als eerst. Ik loop weer een stukje verder en de eekhoorn loopt achter mij aan. Ik kniel neer en laat de eekhoorn op mijn hand lopen. Een beetje gezelschap kan geen kwaad. Ik kriebel de eekhoorn over zijn buikje en hij schiet een stukje naar achter. Als ik beter kijk zie ik dat de eekhoorn een littekentje op zijn buik heeft. Waarom zou iemand een simpele eekhoorn beter maken? Ach ja, wat maakt het ook uit.
foto:




Natasha Johanna Carter

Ik loop door het bos op zoek naar een goede plek om pijl en boog te schieten zonder dat iemand het door heeft. Als ik denk een goede plek te zien, valt er opeens een tak op mijn hoofd.
'Auw!' Roep ik en ik krijg tranen in mijn ogen. Ik ren naar het huis terug, maar als ik er bijna ben bedenk ik me dat ik nog mijn boog om mijn schouder heb hangen. Dus ik draai me om en ren terug het bos in. Na een tijdje rennen kom ik bij een open plek. Het is een andere dan die met de ikgooizomaareentakophethoofdvaneenkleinmeisjeboom, want deze is groter. Hier kan ik dus veel beter oefenen. Ik zoek een boom uit en schiet er een pijl in. Dan trek ik de pijl weer uit de boom en heb ik een roos om op te mikken. Na een tijdje net als Robin Hood de ene pijl dwars door de ander geschoten te hebben vind ik het saai worden en ga ik steeds ietsje verder weg staan. Het word moeilijker maar met een beetje oefenen lukt dat ook. Ik probeer nu rondjes te rennen en tegelijkertijd pijlen af te schieten. Na een tijdje rondjes gerend te hebben wil ik weten waar alle pijlen terecht zijn gekomen. Ik vind een pijl in een boomholte die best wel groot is maar totaal niet opvalt ik leg mijn boog en pijlen koker er in en besluit dat ik die hier ga laten totdat ik een betere plek heb gevonden. En omdat ik slimmer ben dan Hans uit Hans en Grietje maak ik mijn pad van broodkruimels met pijlafdrukken in bomen. Dus ga ik met een pijl alle maal gaten in bomen boren. Het is heel veel werk maar zo raak ik mijn pijl en boog niet kwijt.






Clarisse Marshall

William en ik waren samen gaan jagen. Ik ben er zeker van dat die aardappel -tja, van die bijnaam zou hij niet meer afkomen- er nu niet meer aan twijfelt of ik een vampier ben... Zij aan zij rennen we naar huis. Plotseling staat Liam stil.
'Wat is-', begin ik.
'Shtt! Luister!' In de richting van het huis hoor ik een hoop ophef. 'Ze zijn terug...', mompelt William en hij sprint weg. Ik race achter hem aan. Na ongeveer 15 seconden komt het huis in zicht. Alles lijkt in brand te staan. Als ik iets beter kijk zie ik dat er een bepaalde groep mensen niet aangevallen wordt door vuurkrijgers of random vlammen. Ik zie Ivy die weer in brand staat. Jeetje. Wat is er hier aan de hand?!





Ivy Silva Viridi

Ik mep de soulreapers opzij. Sommige slaan de vlammen met hun zwaarden, maar het zijn vlammen dat heeft dus geen zin. Op deze manier geef ik de anderen de kans te vluchten. In een groep wordt iedereen het bos in geleid. Ik kijk niemand aan. Het is zwaar om het vuur intact te houden. Het is zo veel! Maar ik moet doorgaan. Het moet veilig zijn voor de anderen. Mijn zicht wordt wazig en ik laat de vlammen voor de laatste keer fel oplaaien. Dan zak ik door mijn benen. Voordat ik de grond raak, word ik opgetild en met onmenselijke snelheid naar het bos gedragen.


Jason Howe

Ik vloekte luid. Waar was Selene, verdomme?! Ik gromde kwaad, klapte mijn vleugels uit en dook op Ivy af, wie midden in het vuur op de grond lag. Ik greep haar vast, zette af en vloog razendsnel tussen de vlammen door, over het huis naar achter het bos in, de groep achterna.
Ik vloog over de bomen heen, totdat ik een groep in dezelfde richting als de anderen zag rennen. Het zou wel heel toevallig zijn als het Selene's groep niet was.
"Waar is Ivy?" Selene klonk in paniek, wat me duidelijk maakte dat dit de groep was.
"Jullie hebben haar achtergelaten! We moeten terug!" Schreeuwde ze kwaad.
"Daar hebben we geen tijd voor!" Snauwde Kiba terug. Ik dook naar beneden, belandde met een doffe klap op mijn voeten op de grond, wat de groep deed stilstaan. Ik stond met mijn rug naar hun toe, waar Kiba gelijk gebruik van maakte om naar voren te stampen en kwaad te snauwen;
"Ik heb je gezegd dat je moest opflikkeren!" Ik draaide me langzaam om en keek hem duister aan, vanonder de cap natuurlijk.
"Ivy!" Selene rukte zich los van William, wie haar verbijsterd nakeek. Selene rende naar ons toe en duwde Kiba aan de kant, waarbij hij nog een keer werd omvergeduwd door - waarschijnlijk - Raven. Deze pakte Ivy gelijk vast en trok haar zonder pardon uit mijn armen.
"Ze is uitgeput." mompelde hij, klampte zichzelf aan haar vast.
"Waar gaan jullie heen?" vroeg ik bars, waarvan Kiba licht schrok. Mijn stem was nogal... Hard. En omdat ik jaren - inclusief de jaren waarbij ik 'dood' was - had getraind, leek hij ook een beetje commanderend. Komt ervan als je kinderen moet helpen, trainen. Het was nog erger dan zijn stem - Sorry kabab en JJ xD.
"Een aantal kilometer verderop staat een huis." Mompelde hij terwijl hij een richting in wees.
"Ik neem haar daar wel heen." mompelde ik, terwijl ik Ivy voorzichtig weer overpakte van Raven. Selene leek diep na te denken, waarover wist ik niet.
"Ga met een omweg naar het huis, verspreid een beetje. De soulreapers zijn slim, erg slim." mompelde ik, steeg weer op en vloog razendsnel weg.

Alexander en Rosette vlogen ergens achter me en William rende ergens onder ons. We waren van plan om de hele groep persoon voor persoon naar het huis te brengen. Alexander kon net twee meisjes - Faye en Scarletta, volgensmij - dragen terwijl ik de o zo koppige Raven op mijn rug had en Selene in mijn armen vastklemde. Rosette had Faye op haar rug en wie William meesleepte wist ik niet. Ik zette Selene en Raven af bij het huis en vloog tussen de bomen door terug naar de rest van de groep. Onderweg kwam ik William tegen, wie Hinata op haar rug had. Zodra ik bij de groep aankwam, keek Kiba nors. Alec redde zichzelf wel, aangezien hij ongelofelijk snel kon bewegen. Ik landde op de grond en liep op Sienna af. Clarisse kon zichzelf wel redden, als vampier. Sienna keek me wantrouwig aan, waardoor ik de kleine Natasha - wie eerst bij Alexander op de rug had gehangen - vastpakte en haar op mijn rug zette.
"Wie?" Mitchel en Kiba stonden ongemakkelijk naast elkaar en Alexander plofte neer op de grond.
"Ik ga met Alex." mompelde Mitchel snel en Sienna snelde ook gauw op hem af. nu waren Clarisse en Kiba nog over.
"Ik ga wel, ik heb geen zin om te rennen." Snoof Clarisse en greep mijn linker arm vast. De rest was al, of zelf aangekomen of heengebracht.
"Ik loop wel." snoof Kiba en begon richting het huis te stampen.
"Ik kan jullie beide dragen, aangezien Clarisse niet veel weegt." Het was waar, ze leek net een veer.
"En hoe wou je dat voor elkaar krijgen?" Snauwde hij kwaad.
"Simpel." Ik sloot mijn hand om zijn onderarm, waardoor hij de zijne automatisch aan de mijne vastklemde.
"Hou je goed vast." Ik klemde mijn linkerarm om Clarisse, steeg op terwijl ik Kiba ook meedroeg. Het leek nu dat ie zelf vloog, ongeveer. Als hij m'n onderarm los zou laten, zou die neerstorten. Clarisse had zichzelf aan me vastgeklemd en genoot van het uitzicht, zo te zien.

"Dat was niet moeilijk." mompelde ik . Kiba's haar was verwaait, net zoals die van Clarisse. Hij zag wel bleek, wat overduidelijk niet door de lichtinval van de maan lage avondzon kwam. Clarisse leek uit haar shock te komen - ze had me zowat gewurgd toen ik een beetje scherp naar beneden dook - en keek me met grote ogen aan, waarna ze weer haar normale zelf werd.
"Ik doe dat nooit weer." mompelde ze, terwijl ze het huis binnenstapte.



Selene Howe

Ik staarde de jongen fronsend aan. Waarom houdt hij die stomme kap op? Ik ergerde me dood aan het feit dat ik zijn gezicht niet kan zien. En waarom was hij vanochtend in vredesnaam bij ons? En nu weer trouwens hoewel hij nu tenminste iets nuttigs heeft uitgevoerd. Maar natuurlijk hadden we nu meer aan ons hoofd. William stond stokstijf voor het huis met zijn oren gespitst. Tot nu toe waren er in elk geval geen soulrapers in de buurt. Ik was niet de enige die de jongen niet vertrouwde. Kiba mocht hem duidelijk ook niet. No way dat hij hier nog zomaar weg komt. Vanuit mijn ooghoek zie ik Natasha weglopen. Ik sprint er snel achteraan en til haar op. Ze begint hard te spartelen.
'Waar dacht jij heen te gaan kleintje?' Vraag ik waarna ik haar weer neerzet.
'Iets halen.' Antwoord ze en ze kijkt me brutaal aan.
'Morgen oke? Nu kun je beter hier blijven.' Zeg ik. Als ik me weer omdraai staat die jongen me aan te staren. 'Wat?'
'Niks.' Hij weet niet hoe snel hij weg moet kijken. Sukkel. Nu kan ik hem namelijk met gemak bespringen. Wat ik ook doe natuurlijk. Hoe moet ik er anders achterkomen wie hij is? Hij had me inderdaat niet aanzien komen en hij knalt op de grond. Ik ruk zijn cap van zijn hoofd. Twee paar grijze ogen staren me geschrokken aan. Niet half geschrokken als ik ben natuurlijk. Hij had allang dood moeten zijn. Voor ik het zelf ook maar doorheb heb ik hem een keiharde mep verkocht. Ik zie nog net hoe zijn rechterwang langzaam rood wordt voordat ik hem in een omhelzing trek. Van over zijn schouder zie ik de rest me verbaasd aanstaren. Nou ja de meeste dan. Ik begraaf mijn gezicht in zijn schouder, waardoor zijn shirt behoorlijk nat wordt.
'Ik haat je.' Mompel ik. Hoewel dat natuurlijk niet helemaal waar is.



Ivy Silva Viridi

Ik rek me gapend uit. Mijn rug protesteert krakend. Ik open mijn ogen en kijk recht in het gezicht van Raven. Met een noodvaart schieten de herinneringen me te binnen. Ik vlieg overeind en trek Raven tegen me aan. Terwijl er gelukstranen over mijn wangen beginnen te stromen. Ik verberg mijn hoofd in zijn nek en snuif zijn vertrouwde geur op. Ik had hem nog meer gemist dan ik dacht. Voorzichtig maak ik me los en kijk hem lang aan. Langzaam tilt hij zijn hand op en veegt voorzichtig de tranen van mijn wangen. Waar hij me aanraakt begint mijn huid te tintelen en ik vlieg in brand. Vanbinnen dan. Snel geef ik hem nog een knuffel. Ik denk dat we het zoenen beter voor een rustiger -en meer privé- moment kunnen bewaren.





Clarisse Marshall

Ik sta buiten. Vet lonely. Niemand heeft eraan gedacht dat ik binnen gevraagd moet worden. Dus zit ik buiten en luister naar wat er binnen gebeurd. Selene had een of ander probleem met die vreemde cape gast. Ivy is net wakker geworden. Kiba brult wat tegen iemand. Voor de rest had ik nog niet heel veel namen opgepikt. Verveeld hang ik tegen de boom. Wat zal ik eens gaan doen? Plotseling hoor ik voetstappen achter me. Ivy staat in de deur opening. Met haar hand in die van een jongen. Zijn ogen zijn helderblauw en zijn haren zwart. Hij kijkt me onderzoekend aan.
'Clarisse, dit is Raven.', zegt Ivy. 'Raven, dit is Clarisse. Ze heeft... eh... Veel te vertellen.' Ik knik instemmend. Dit was dus mijn neefje... Interessant. Hem had ik in elk geval gevonden nu. Onbewust glimlach ik.
'Vertellen we het samen, Ivy?', vraag ik. Ze knikt.
'Dat lijkt me een goed idee.'


Ilargia linvé Bula

Ik ben terug naar het huis gegaan maar iedereen is weg!! Ik blijf maar zoeken naar een teken van leven. Langzaam om niets over het hoofd te zijn maak ik rondjes om het huis, nu valt me iets op er zijn overal brandvlekken. Misschien zijn ze terug naar het huis van Black. Dus ga ik richting de zee om zo bij het strand huis aan te komen.

***

Als ik zo halverwege ben zie ik in de verten iets wat opeen groep hele grote vogels lijkt. Ik kijk er een lange tijd naar, dan bedenk ik me dat het best wel Alex, Rozette en Sienna konden zijn die door de lucht vlogen snel zweef ik er op af... Ik volg ze nu al heel lang en ik ben er achter dat zij daar vliegen. Na onge veer een uur de hebben gelopen -Of zo iets...- Komen we aan bij een leeg huis waar ze naar binnen gaan. Ik zie Ivy een nieuwe en ... Raven hoe komt die nou hier.

Natasha Johanna Carter

Ik denk dat ik het vliegen wel leuk had gevonden, als ik niet de hele tijd dacht aan mijn boog. Ik had het pad van af het huis van Selene gemaakt en niet van het huis waar we nu zijn. Zodra ik op de grond sta loop ik weer terug naar het bos, om mijn boog te zoeken.
'Waar dacht jij heen te gaan kleintje?' Hoor ik Selene zeggen, terwijl ze mij op tilt.
'Iets halen.' Zeg ik brutaal. Ze hoeft niet te weten dat ik een wapen heb. Maar natuurlijk mag ik niet weg van Selene. Ik verveel me weer eens, dat was al heel lang niet gebeurt. De laatste tijd ging ik altijd als ik me verveelde pijl en boog schieten. Ik plof neer op de bank en..

flash back

De zelfde jongen als de volgende keer is er weer, maar nu met een kruisboog. 'Kijk uit, Tasha!' Roept hij. Ik draaide me om en daar stond een vrouw met een slangen staart en leerachtige vleugels . De jongen schiet een pijl op haar af maar die weert ze af met haar staart. Ik gil en de vrouw tilt me op en neemt me mee naar haar hol.

'Tasha wat is er?' vraagt Rosetta bezorgt. Ik bedacht me net dat ik de hele tijd had staan gillen.
'Ik uhm dacht dat ik een uhm, nee laat maar.' Zeg ik. Rosetta kijkt me raar aan maar draait zich gelukkig om en gaat verder met waar ze mee bezig was.




Kiba Grimjoww Hyuuga













* een paar uur later*

Dit zou oorlog worden, ze hadden Hinata gehypnotiseerd en haar een soort van gemarkeerd. Ze hadden haar gemarkeerd zodat ze haar altijd terug zouden kunnen vinden, maar ik wist dat het in de eerste fase van het gemarkeerd zijn altijd pijn deed. Ze keek de hele tijd dof uit haar ogen en kon geen normaal woord zeggen. Ze lag opgekruld in een hoekje en had haar ogen gesloten. Alexander liep naar haar toe en probeerde met haar te praten maar ze keek hem alleen raar aan. De nieuwe gast Jason mocht ik totaal niet.
"Hinata. Dwergje. Ga je nog praten?"vroeg ik terwijl ik naast Alexander ging zitten. Nu keek ze mij alleen raar aan. Wat was er mis met haar? Het leek wel alsof ze bestuurd werd door iemand, maar door wie? Door een Hollow misschien? Ik snoof en ja hoor, hoe kon het dat ik de stinkende geur niet eerder had opgemerkt. Ik stond op, nam mijn soulreapers vorm aan en rende naar buiten, ik volgde de geur van de Hollow, , hij was best ver, misschien had ik hem daarom niet opgemerkt.
"Jo! Gast waar ga je heen?" Dat was duidelijk Alexander, die boven mij vloog.
"Ja gast,w aar ga je heen?"vroeg een ander iemand spottend, dat was de irritante Jason.
"Ervoor zorgen dat mijn zus niet meer wordt bestuurd." schreeuwde ik naar boven. Natuurlijk was ze niet een bloed verwant maar ik zag haar tegenwoordig als mijn jongere zusje.
Ik stopte met rennen toen ik de Hollow glimlachend voor me zag, dit keer was het verrassend genoeg een vrouwelijke Hollow. Er waren weinig vrouwelijke Hollows, maar die waren meestal wel krachtig, op haar witte blouse stond een cijfer. 1. Ze was dus een rank 1. Ze glimlachte niet naar mij maar naar Jason, die naast me was komen staan, hij keek wazig uit zijn ogen en glimlachte. O nee toch, ze was hem aan het verlijden, en deze debiel trapte erin. Natuurlijk trapte hij erin, hij kende de gevaren niet. Jason liep naar voren naar haar toe.
"Jason. Terug! Gast! Niet naar haar toe gaan!" schreeuwde ik, Alexander deed met mij mee en schreeuwde het ook naar hem. Maar hij luisterde voor geen meter. Als ik nu naar voren zou gaan om hem tegen te houden zou ze mij ook in haar macht krijgen dus moes ik alles maar laten gebeuren. Ik gromde boos toen ik zag dat ze een dolk met gif tevoorschijn haalde en hem langzaam ermee bewerkte, Jason zelf merkte er niets van.
"Tot de volgende keer soulreapertje, ik laat de kleine Vaizert nu wel gaan." zei ze glimlachend, ze vervaagde en verdween en Jason viel neer op de grond. Alexander en ik snelden naar hem toe.
"Hij heeft demonen gig in zich, dat moet zo snel mogelijk eruit." zei ik.
"Ik weet wel hoe dat moet. Ik heb heel vaak gif bij allerlei wezens eruit gewerkt. Maar hij is een engel, en engelen zijn extra gevoelig voor gif. Kiba misschien moet je even weg gaan, want hij gaat heel hard schreeuwen.

Jason was uitgeput, hij leunde op mij en Alexander. Hij zou de komende paar uur nog wel bijwerkingen van het demonen bloed hebben, maar dat was het volgens Alexander.
Zodra we terug waren bij de rest van de mensen ging ik meteen naar Hinata, die herrie aan het schoppen was omdat er een nog een nieuw persoon bij was ( J. vroeg of ik alvast een nieuw persoontje er bij kon betrekken) Ze was aan het schreeuwen, en smeet iedereen die haar probeerde te kalmeren tegen de muren aan. Volgens mij was ze niet zo hysterisch vanwege het nieuwe meisje. Het nieuwe meisje zat gewoon op de vensterbank met een kopje thee.
"KIba doe er wat aan? Ze is gek geworden." zei Alec die langs rende, Hinata rende achter hem aan met een mes vast.
"Kom hier jij asshole!"schreeuwde ze naar Alec. Iedereen leek verstopt voor Hinata, ze was echt gek geworden.
"Alexander, houd jij deze gast effe bij je." zei ik ik liep naar Hinata toe die naar Alec schreeuwde.
"Hinata Uzumaki! Waar denk jij mee bezig te zijn?" vroeg ik boos, woest draaide ze haar hoofd naar me toe, haar ogen, haar creepy ogen, stonden dreigend, maar deden mij niets. En daardoor kalmeerde ze, ja echt waar.
"Ga nu zitten. En leg me alles uit." zei ik rustig, ze plofte neer op de grond en keek me verbaasd aan.
"Wat is er aan de hand?"vroeg ik terwijl ik gehurkt voor haar ging zitten.
"Het is dit. De bijwerkingen." Ze trok haar witte jurk - van de rechtzaak- een stukje omhoog en liet de zwarte cirkels en figuurtjes rondom haar navel aan mij zien.
"Door de bijwerkingen kan je last hebben van woede aanvallen, niet waar?"
Ze knikte heftig met haar hoofd.
"Daar werken we wel aan, want die bijwerkingen blijven heel lang. Vooral omdat jij geen monster bent." Ik glimlachte vriendelijk naar Hinata, zelf produceerde ze ook een glimlach, ze leek echt een klein kind. Zo gedroeg ze zich ook.
"Oke, iedereen, jullie kunnen gewoon weer opgelucht ademhalen. Ze gaat niemand meer aanvallen." zei ik tegen iedereen die zich verstopt had zodat Hinata hun niet kon afmaken, of eigenlijk wurgen.
"Maar blijf wel op je hoede." voegde ik er snel aan toe.



Raven Christian Marshalle

Ik kon het allemaal niet opslaan in mijn miezerige hersens. Ik had blijkbaar een nicht, haar vader had ruzie met mijn vader, ze was een vampier maar anders dan William en de rest wist ik niet meer.Clarisse zat naast me - met een opgeluchte uitdrukking. Ik grinnikte, waardoor ze me raar aankeek.
"Wat is er?" vroeg ze verbaasd.
"Niks." grinnikte ik en stond op, om een chocoladereep - Kiba had waarschijnlijk voor eten gezorgd, aangezien alle kasten vol waren eveneens als de koelkast - en propte hem naar binnen, waarna ik naar mijn slaapkamer liep. Ik grinnikte toen ik Ivy languit zag liggen, terwijl ze zichzelf in een hoodie - die had ze volgensmij al eerder aan - van mij had gewurmd. Ik kroop over haar heen en ging boven haar hangen, waarna ik in haar oor blies. Ze grinnikte en sloeg me zacht in mijn gezicht, waarna ze mijn haar vastgreep.





Jason Howe

Alexander had me op de bank neergezet en zuchtte geërgerd, waarna hij wegliep. Kiba zat in kleermakerszit voor de haard en staarde naar de vlammen terwijl hij van zijn Thee slurpte. Selene schoof haar benen onder mijn hoofd, zodat mijn hoofd op haar schoot lag.
"Je bent niet echt slim." zuchtte ze terwijl ze haar hoofd schudde.
"Sorry." mompelde ik en krulde mezelf tegen haar op. Mijn borst pijn, precies op de plek waar die vrouw - tenminste, wat Alexander en Kiba me verteld hadden - had gekerft met haar mes. Hij zei dat het normaal was, gelukkig. Anders zou ik dood zijn, volgens hem. Dat zou wel heel zielig zijn voor Selene.


Hinata Uzumaki













"Aww, kijk ondanks je enge ogen ben je toch best schattig! En kijk eens je haar is terug aan het groeien! Het is al veel langer dan eerst!" Alec ging met zijn hand door mijn iets langere haar.
"Je bent echt schattig hoor!" zei Alec, ik keek hem met gigantische ogen aan en hij lachte.
"Het doet pijn."mompelde Jason.
"Moest je je maar niet laten verleiden, kerel!" zei Kiba grinnikend, hij zat voor het haard. Kisa, zat door de kamer rond te lopen, het viel me op dat ze niet in de buurt van de jongens kwam, alsof ze bang voor ze was.
"Wat! heeft Kugora hem verleidt?"vroeg ik, ik wist hoe alle Hollows met een hoge rank heette tegenwoordig, dat weetje automatisch wanneer je in een vaizert veranderd.
"Ja! Ze heeft hem verleidt!" grinnikte Alex.
"Hij heeft ook nog een beetje last van liefdes verdriet."voegde Kiba eraan toe.
"Niet grappig jongens." zei Selene boos. Ik krabbelde overeind en liep naar Selene en Jason toe, ik wilde zeker weten of hij echt verleidt was door Kugora. Ik ging naast Selene zitten.
"Laat hem even overeind zitten." zei ik tegen haar, Selene keke me raar aan en Jason kreunde.
"Ik kan het wel zelf."mompelde hij.
"Trek nu je lelijke shirt uit." zei ik weer. Hij deed wat ik tegen hem zei, maar deed het wel met veel moeite. Met mijn vingers ging ik over zijn borst. Ik kon het voelen.
"Hinata! Wat the hee doe e." zei Kiba geschrokken.
"Ik voel." zei ik met gesloten ogen, ik voelde het, ik voelde het nog stromen. Hij was inderdaad verleidt.
"Alexander, had jij Hem net geheeld?"vroeg ik.
"Ja, ik had zijn gif eruit gehaald." zei hij, "Hoezo?"
"Omdat niet alles er uit is!" ik schreeuwde bijna, "Weetje wat er kan gebeuren? hij kan zijn spraak vermogen verliezen of zelf dood gaan als het nog lang in hem blijft! Omdat hij een Engel is gaat zijn spraak vermogen maar voor een tijdje weg, maar zelfs hij kan dood gaan als het toch best veel gif blijkt te zijn." vertelde ik. Selene zag helemaal bleek. Kiba keek nors en Alex keek nogal onnozel en Alec zelf keek nogal bedachtzaam. Oke, het was tijd om dit keer een van de andere eigenschappen van de Sharingan te gebruiken.
"Alexander, geef je hand, Alec geef me een iratze." zei ik.
"Maar die werken niet op jou! Je verbrand je!" protesteerde Alec.
"Doe het gewoon." snauwde ik, ik zou Jason op mijn eigen manie helen, ik zou de krachten van de iratze en Alexander voor een tijdje kopiëren zodat ik Jason zelf zou helen. Ik had mijn ogen gesloten en voelde Alexanders heling's krachten bij me naar binnen stromen en de krachten van de iratze.
"Ga op de grond liggen." zei ik tegen Jason.

Hij lag op de grond, met mijn vingertoppen ging ik over zijn borst, Kiba, Alec en Alexander moesten Jason stil houden zodat hij geen kant op zou kunnen wanneer de pijn ondraaglijk zou worden. Kiba was tegelijkertijd Jason ook aan het verbranden met zijn ijs, maar dat was nodig, zo zou de gif alleen maar duidelijker worden. Dit zou lang duren, ik was onervaren met helen en met de sharingan dus het zou zeker weten lang duren. Wat ik wel wist was dat ik niet lang meer had. Met mijn vingertoppen drukte ik op bepaalde plaatsen en daardoor begon Jason al als een gek te schreeuwen. Het deed pijn, omdat ik alle gif naar een pek liet gaan. Wat ik precies deed wist ik niet, ik was een nul als het op biologie en helen en dat soort dingen kwam.
"Selene kan je een kommetje met water halen, en je dolk?" vroeg ik haar. Ze keek me raar ana maar kwam binnen een paar tellen terug met haar dolk en een kommetje water. Ik besprenkelde Jason's borst met water en sneeds daarna met Selene's dok in zijn houd zodat zijn bloed zou vloeien. O ja, shit ik kon niet echt tegen bloed. Alexander en ik ruilden van plek, hij zou het moeten afmaken, hij wist vast wel wat hij moest doen.
"Je ziet het gif in zijn bloed, haal het met het water en je groene gloed dingense weg." zei ik met beverige stem. Alexander begreep wat ik bedoel. Hij deed precies wat ik tegen hem zei en het gif was verdwenen. Jason leek ook wat rustiger aangezien hij eerst best wild was toen Alexander bezig was met hem te behandelen.
"Kiba jij moet hem nu markeren met net zoiets als wat ik heb, maar dan kleiner en eentje die je niet ziet. Maar dan niet eentje om anderen in de gaten te houden maar zodat hij niet meer verleidt wordt door Kugora." zei ik met een raar soort lachje.
"Daarvoor heb ik 4 bloeddruppels nodig, van 4 verschillende mensen. Alec, Selene, Alex en ik?" stelde Kiba voor. Ze knikten. Zodra Kiba de bloeddruppels had mompelde hij allerlei woorden op die ik vaag wel herkende, mijn ouders zeiden ze wel eens wanneer ze met mijn zus bezig waren. Dat markeren duurde korter dan gedacht.
"Nu blijft hij alleen bewusteloos en ik ga hem niet optillen en op de bank dumpen."zei Kiba die weg waggelde, "Hij is trouwens zijn spraak voor een tijdje kwijt."
"Dat doe ik wel." zuchtte Alec.




Jackson Sam Carter

Ik slenter een beetje rond, ik heb honger. Nips -mijn eekhoorn- heeft geluk hij knabbelt op wat nootjes zo van; kijk ik heb lekker eten en jij niet. Na nog een tijdje lopen kom ik bij een huis. Er zitten overal brandplekken rond het huis. Ook staan er allemaal mensen bij het huis. Ik wilde naar ze toe lopen, om te vragen wat er was gebeurt maar iets zei me dat dat geen goed idee was. Ik stond tegen een boom geleund en zag dat er een gat in zat, waarschijnlijk gemaakt me een pijl. Als een van de mensen bij het huis zich omdraait in mijn richting duik ik snel achter een boom. Nips kruipt in mijn jas en gaat verder met zijn nootjes. Ik kijk om me heen en zie nog meer gaten in bomen. Als ik de bomen volg kom ik bij een boom met een boomholte ik kijk er in en pak er een boog en pijlen koker uit. Ik vind de boog wel een beetje klein maar hij is wel schattig, net als Natasha. Als ik de boog beter bekijk zie ik dat er een tekst in staat; grígora door mijn lessen grieks in het kamp weet ik dat dat snel betekent.


naam: Kisa Akito Sohma
leeftijd: 15
kleur ogen: amber kleurig/ goud achtig
soort : een vervloekte.
gave ( indien van toepassing ) : liefde manipuleren, geheugen wissen( iedereen in de Sohma familie kan geheugen's wissen vanwege hun vloek ) en in een konijn veranderen.
kleur vacht ( indien van toepassing ): geel achtig.
vegetariër of menseneter ( indien van toepassing ) : -
verleden : Kisa komt uit een familie dat door God vervloekt is, zij zijn de dieren van de Zodiac, die God een keertje op een feestje had uitgenodigd. De kat hoort er niet bij, want die was belazerd door de rat. Niet iedereen in de Sohma familie veranderd in een dier, Kisa veranderd in een konijn als ze nerveus is of iemand van het andere geslacht haar aanraakt. Alleen iemand van het andere geslacht uit de familie kan haar aanraken en iemand die haar heeft geaccepteerd. Kisa is altijd al ene manipulatief persoon geweest, ze is alleen zo omdat niemand haar wilt accepeteren.
vrienden: mensen uit de Sohma familie
familie: ouders, nichten en neven, ooms en tantes.
overig: Ze houd ervan om met de liefde te spelen, ze doet het wanneer niemand het door heeft, ze manipuleert de liefde tussen 2 mensen best vaak, omdat ze zelf geen liefde kan hebben omdat als een jongen haar aanraakt ze in een konijn veranderd. Het geheugen wissen beheert iedereen die vervloekt is in haar familie, zodat ze de geheugen van mensen kan wissen wanneer ze perrongelijk is veranderd in een konijntje. Als ze veranderd heeft ze een normale konijnen lengte en ze kan praten. Wanneer ze terug veranderd verschijnt er altijd heel veel rook en is ze naakt... jammer genoeg xD Ze is gek op muziek maken en bespeelt heeeel veeeeeel instrumenten.
foto:




Kisa Akito Sohma













Ik was hier toevallig terecht gekomen, en ik had besloten dat ik zou blijven. Ik bestudeerde de mensen hier, ze waren best oke, ik kon zien wie wie leuk vond. Raven en Ivy kwamen hand in hand de kamer in lopen. Hmmm. Met hun zou ik wel wat kunnen. Dat zou nog leuk worden! Jason lag zwetend op de bank wat ik wel begreep, Hinata lag misselijk naast de bank. Ze kon blijkbaar niet tegen bloed en Kiba haar grote broer zat met zijn vinger in haar zij te porren. Ze zou in ieder geval nooit meer helen, dat had ze bevestigd. Maar met die Raven zou ik wel iets kunnen, ik zou zijn gevoelens voor Ivy drastisch laten veranderen, niet nu natuurlijk dat zou verdacht zijn, ik zou het langzaam laten gebeuren. Oke, ik klonk nu heel erg slecht en vaag. Maar dat was ik niet, ik speelde alleen met liefde omdat ik het zelf niet kon krijgen een jongen kon mij niet eens aanraken.... Ik veranderde bij de eerste aanraking meteen in een konijn. Dat wilde iedereen natuurlijk.
"Wie ben jij?" Raven liep mijn kant op en stak zijn hand naar me uit, ik keek er argwanend naar, als ik zijn hand zou aanraken zou ik veranderen. Ik drukte me tegen het raam en keek bang uit mijn ogen, ik was bang. Ja dat was ik. Ik wilde niet veranderden.
"Kisa. Kisa Akito Sohma. En haal je hand weg." zei ik zacht. Mijn stem was van nature al zacht, ik liet het zacht klinken, dat was het al.
"Raven, ik ben Raven." zei de jongen, alsof ik dat niet wist, iedereen had het over hem en ik had meteen al door dat hij de Raven was waar iedereen het over had.
"Wat is er met Hinata? EN Jason?"vroeg Ivy die naar de 2 zieken keek, Hinata beschouwde ik ook als ziek.
"Jason hebben we op het nppertje kunnen redden en Hinata kan niet tegen bloed en is dus misselijk."grinnikte Alec. Er waren hier best veel jongens. Dat was niet goed! Bij de eerste aanraking zou ik al veranderen.


Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: Nop! [message #44 is a reply to message #43] Tue, 03 December 2013 20:40 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
Raven Christian Marshall

Verbaasd draaide ik me weer om en schuifelde naar de keuken, waar ik thee in een grote mok schonk en weer terug naar de kamer slofte. Ik plofte voor de haard neer, en leunde tegen de zei kant van de bank. Ivy schoof zichzelf tussen mijn benen in en nestelde zichzelf tegen me aan. Ik zuchtte zacht en sloot mijn arm om haar middel heen en nam een slok van mijn thee. Zonder pardon pakte Ivy de mok uit mijn handen en nam zelf een slok.
"Hé!" Ze keek me onschuldig aan en greens, waarna ze de mok weer in mijn hand duwde.
"Je kunt ook vragen." Mompelde ik met een pruillip.
"Maar dat wou ik niet." Ze gaf een kusje op mijn pruilende onderlip.
"Ga ergens anders slijmen." Mompelde Kiba chagrijnig.
"Ga jij zelf maar ergens anders heen." Gromde ik terug.
"Ik zat hier eerder." Snoof hij.
"Niet piepen als je niet weg wilt." Sprak Natasha eigenwijs wat me deed grinniken.



Kiba Grimjoww Hyuuga













Wat een irritante gasten waren Raven en Ivy toch. Zo klef altijd.
"De regels die er eerst waren gelden nog steeds, dat weten jullie he! Geen meisjes bij een jongen op kamer." snauwde ik.
"En Natasha jijslaapt vanavond maar op de bank! Als straf!" snauwde ik tegen hara.
"Wat hoezo! Ze heeft niets gedaan." protesteerde Raven.
"Pech." zei ik schouderophalend. naast me begon Hinata me lichtjes te schoppen, ik was namelijk naast haar gaan zitten. Ze lag op haar buik met haar gezind plat tegen de grond gedrukt.
"Wat is er?" vroeg ik meteen bezorgd.
"Houd jullie koppen. Engel gast en ik willen slapen, maar dat lukt niet met jullie herrie." jammerde Hinata.
"Ze heeft gelijk. Jullie maken herrie." mompelde Kisa vanaf de vensterbank,Jason schopte Raven, maar niet zacht als Hinata mij schopte. Hinata en Kisa- die denk ik voor Jason praatte hadden gelijk wij maakten inderdaad herrie.
"Als jullie willen slapen ga dan naar en slaapkamer ofzo." zeiden Ivy en Raven. Hinata en Jason kwamen allebei overeind. Hinata greep Ivy bij de keel en Jason bij Raven, ze deden precies hetzelfde.
"Wij waren hier eerder, jullie moeten jullie fucking bekken gewoon dicht houden." gromde ze- Hinata. Ik had moeite met mijn lach in te houden, daarom schokten mijn schouders heel erg, ze zeiden echt alles heel synchroon
"Ivy schat, toen ik gevangen was had ik al eens overweegt om jou te vermoorden zodra ik terug zou zijn. En weetje ik zie Indigo achter je en die knikt heftig met haar hoofd. Ik ben niet de enige die jou niet mag." gromde Hinata. Na nog even te grommen lieten ze Raven en Ivy los en ploften weer neer, Jason op de bank en Hinata op de grond, ze hadden even heel veel energie en toen waren ze alles kwijt.
"Je moet je niet zo uitputten schat."hoorde ik Kisa tegen Hinata zeggen, ze liep zwierig naar Hinata toe en knielde bij haar neer.
"Ik zorg er wel voor dat ze zich gedragen."giechelde ze, ze stond weer op en liep weg. Hinata en Jason waren alweer in slaap gevallen. Ik zat echt in een gekkenhuis. Een briljant gekkenhuis.



Jason Howe

Toen ik mijn ogen opende, lag ik in een heel andere kamer. Ik lag zelfs niet eens binnen maar buiten, op de grond... Ik krabbelde wankel overeind en keek fronsend rond. Bomen. Daar heb je veel aan. Een hard gekrijs brak de doodse stilte in het bos, waardoor ik geschrokken omkeek. Ik begon richting het gekrijs te rennen. Mijn armen werden ruw vastgegrepen en ik werd ruw weg geslepen. Het gebied veranderde, verdween in een zwarte dwaas en nam toen weer een vaste vorm aan. Selene, Hinata, Raven, Kiba, Alec en Alex hingen met hun handen boven hun hoofd aan een paar dikke takken. Stukken vlees en huid was waren van hun lichaam afgereten. Kiba schreeuwde kwaad terwijl Hinata werd geslagen, Selene huilde stil en Raven en Alex waren bewusteloos. Alec was er nog half, en keek emotieloos toe. Ik probeerde mezelf los te rukken van de gene, terwijl allerlij emoties door me heenvlogen-

"Jason!" Geschrokken greep ik de pols vast die zich om mijn schouder geklemd had en keek paniekerig in de ogen van Selene.
"Je hebt wel heel realistische dromen." Mompelde William, die op zijn knieën op de grond zat en zijn handen op de vloer geplaatst had.


Hinata Uzumaki













Ik was wakker geworden doordat Kisa mij overeind had getrokken. Ze zei tegen me dat het goed was om te wandelen wanneer je misselijk was, dus dat deed ik met haar, we liepen door het huis. Zij hield me overeind omdat ik nog misselijk was en dus heel erg wankelde. We kwamen weer terug in de kamer waar Jason, Selene, Kiba, William en Raven en Ivy zaten. Jason probeerde wat te zeggen, maar er kwam geen woord uit hem. Selene keek hem raar aan en Kiba juist weer verveeld, waar was de rest?
"Ik had toch al gezegt dat hij zijn spraak vermogen tijdelijk zou verliezen, of dacht ik dat nou? Of had Kiba het gezegt? Nou ja hij heeft tijdelijk zijn spraak vermogen tijdelijk verloren." mompelde ik terwijl ik op Kisa leunde, ze bleek het niet erg te vinden.
"Ikzorg er wel voor dat ze zich gedragen."giechelde ze weer. Wat bedoelde ze toch daarmee? Kisa was aardig maar ook een beetje raar.
"Uhm.. Oke?" mompelde ik terwijl ikmijn ogen sloot en nog meer op haar ging leunen todat ze het begaf en neer viel met mij op zich. Zij begon keihard te lachen en ik lachte juist weer wat zachter. Ik kende haar niet eens en ik had zo'n grote lol met haar



Selene Howe

Hina en Kisa gaan helemaal stuk op de grond. Het ziet er zo belachelijk uit dat ik moet grijnzen. Misschien moet iemand Jason toch maar even naar bed dragen want hij zit nu al weer te gapen. Ik grinnik. Ja ik ben zo gemeen om hem uit te lachen. Maar het ziet er dan ook niet uit. Jason geeft me een mep. Non-verbale manier om te zeggen dat ik m'n kop moet houden.
'Moet je er maar minder belachelijk uitzien.' Verdedig ik mezelf. Deze keer ben ik snel genoeg om een tweede mep te ontwijken. Waardoor Jason in het niets slaat. Hij geeft me alle reden om nog eens in lachen uit te barsten maar.. Nee, oke er is geen maar ik barst gewoon nog eens in lachen uit. Hij staart me boos aan. Het leuke is dat ik hem zelfs na negen jaar nog steeds goed genoeg ken om te weten dat hij niet echt boos is. "Tweelingtelepatie" noemden mijn ouders het altijd. Maar dat is zwaar belachelijk. Als het telepatie was geweest had ik het ook kunnen weten zonder dat ik zijn gezicht hoefde te zien.
'Laten we je naar bed sleuren want je kunt niet eens meer recht slaan.' Stel ik voor. Hij steekt een hand uit. Zuchtend pak ik hem vast en trek Jason overeind.
'Je gaat hem toch niet naar boven sleuren he?' Vraagt Kiba synisch.
'Nee dat doet ie zelf maar.' Stem ik in. 'Hij was zelf immers zo stom om aangevallen te worden. Zeker hij had wel beter kunnen weten.' Jason staart me onschuldig aan. Ik sla mijn ogen ten hemel en sleur hem mee naar boven.



Ilargia Linvé Bula

Het woorden er steeds meer!! Er zijn vandaag alweer mensen bij gekomen, als het op dit tempo blijft doorgaan hebben we zo een stuk of 100 mensen. Hoe dan ook, het is wel gezellig. Hinata en Jason zijn een beetje ziekjes. Ik wil de woonkamer in lopen als Selene en Jason de gang op lopen. 'Wat is er met hem gebeurt?' en ik kijk raar naar Jason. 'Hij is verleid door een hollow...' Zegt Selene onder het gewicht van Jason. 'Die dingen laten ons ook gewoon niet met rust hé?' Ze knikt en sleurt Jason verder de gang in. Ik ga de woonkamer in en ik zie dat er niet veel mensen zijn, dat komt maar zelden voor dus daar maak ik maar gebruik van.
Ik ga op een stoel zitten en luister naar wat iedereen is te zeggen heeft.




Raven Christian Marshall

Ik drukte - nadat ik de lege mok naast me had neergezet - mijn neus in Ivy's haar en ademde diep in.
"Ik heb je gemist." Murmelde ik tegen haar haar aan.
"Waar slaapt wie eigenlijk?" Vroeg Faye, die de kamer kwam binnengelopen.
"Geen idee."
"Ik slaap bij Jason. Ik wil hem in de gaten houden." Zei Selene. "En je hebt er niks tegenin te brengen, Kiba." Snauwde ze er nog achterna. Deze gromde kwaad.
"Dan wil ik ook met Raven!" Riep Ivy verontwaardigd.
"Selene heeft haar broer negen jaar lang niet gezien, dus dat is een uitzondering. Jullie zitten dag in dag uit aan elkaar vastgeplakt dus; nee." Snauwde hij, waardoor Ivy kwaad haar armen over elkaar heen sloeg en naar het vuur staarde.

Na een tijdje was de discussie over en sliepen de jongens bij de jongens en de meisjes bij de meisjes, behalve Selene en Jason. Ik sliep - voor de zoveelste keer - bij Kiba, aangezien Alexander alleen wou slapen zodat ie niemand lastig viel en Alec overal en nergens sliep. Van het dak tot de vensterbank, op de bank of in de keuken. Hem maakte het volgensmij geen ene flikker uit. Als ie op een bed sliep, sliep hij bij Alexander. Mitchell sliep alleen en van de meiden, die zochten het zelf maar uit. Kisa giechelde de heletijd, alsof ze iets van plan was wat niet hoorde. Gek mens was het, maar aardig. Ik verplaatste mijn lichaam zodat ik beter zat en legde mijn hoofd tegen de leuning, om hoofdschuddend naar Indigo te kijken die lachend Alexander door het hoofd heensloeg. Droog kind.




Clarisse Marshall

Verveeld blader ik in een tijdschrift. Na een tijdje klap ik het dicht en loop naar buiten. Ik ren het bos in. Op vampiersnelheid natuurlijk, even lekker rennen. Ineens hoor ik stemmen in de verte. Ze lijken overstuur. Ik ren in de richting van het geluid, totdat ik dichtbij genoeg ben om de stemmen te kunnen verstaan.
'Ik weet niet eens waarom ik nog bij je ben!' Raven. Zeker weten. Wat is er aan de hand?









Ivy Silva Viridi

'Nou ik ook niet!', roep ik terug. Wat heeft hij nou? Net was alles nog oké geweest. We waren alleen nog een stukje gaan lopen. Ondanks dat begrijp ik precies wat hij bedoelt.
'Dat is dan duidelijk.', zegt hij.
'Ja! Heel duidelijk! Iedereen heeft last van ons!'
'En ik ook!'
'Fijn voor je!' Tranen branden achter mijn ogen. Waarom doet hij zo?
'Ja heel fijn! Ga toch weg Ivy!'
'Met plezier.' Ik draai me om en loop verder het bos in. Plotseling ben ik niet verdrietig of boos meer. Alleen nog maar hol. Met een zucht ga ik tegen een boom zitten en wacht af of er nog tranen komen. Maar nee. Ik zit alleen levenloos tegen een boom midden in een bos. Zonder het te willen sta ik plotseling op. Net als die ene keer dat ik iedereen zomaar aan had gevallen. Hollows? Mijn benen beginnen te lopen. What the heck? Ik probeer om hulp te roepen, maar mijn lichaam gehoorzaamt niet. Volledig in paniek wordt ik verder gebracht.



Jackson Sam Carter

Ik blijf wachten tot de vreemde mensen weg zijn. Dan loop ik het huis binnen om te kijken of er wat te eten is. In het huis zijn heel veel slaapkamers en het ziet er best wel mooi en nieuw uit. En gelukkig is er wat te eten in de koelkast, best wel veel eigenlijk. Ik denk dat ik hier wel even een pauze zou nemen. Natasha zou het hier geweldig vinden! Als ik de kamers allemaal in en uit ben gelopen denk ik dat ik maar gewoon de kleine kamer neem met de beer, want die heeft een goed uitzicht en dan kan ik het goed zien als ik word aangevallen. Maar ik heb mijn spullen laten liggen in de eerste -en de grootste- kamper. Dus als ik weer in die kamer kom ga ik maar gewoon kijken wat voor iemand er in die kamer woonde. Als ik de kast open trek zie ik dat het een meisje was, dus doe ik de kast snel weer dicht. Op het nachtkastje staat een foto van drie kinderen van een jaar of acht. Hij lijkt op een foto die ik heb maar dat kan niet want daar sta ik... Ik sta op die foto, maar er zijn maar twee kinderen die die foto hebben, en ik ben daar een van! Dus nu zijn er drie mogelijkheden; Of iemand heeft mijn portemonnee gejat de foto er uitgehaald en mijn portemonnee weer terug gedaan in mijn broekzak. Of iemand heeft de foto van Selene gestolen en hem hier neergezet. Of Selene sliep in deze kamer. Ik heb geen zin om na te denken dus stel ik maar gewoon vast dat het maar mogelijkheid drie was. Nou dan bleef ik langer tot Selene terug was. Ik ga maar gewoon slapen in die kleine kamer. Als ik neerplof op het bed. Dan besef ik pas hoe moe ik ben. Als ik weer ik wakker ben ga ik gelijk naar het raam om te kijken of er wat gebeurt buiten. En ja er gebeurt wat buiten, die mensen van gister zijn er weer. Shit! Ik pak Nips en wil naar buiten rennen als er mensen naar de deur toe lopen. Door het raam! Bij het raam staan ook mensen. Oke dan op de niet makkelijke manier. Ik pak mijn kruisboog beet en schiet mijn laatste pijl. De mensen reageren meteen en gaan in een kring om mij heen staan. En ook al geen pijlen...


Hinata Uzumaki












De misselijkheid bleef maar doordat Kisa zulk goed gezelschap was lette ik er niet echt op en kletste gewoon met haar, ik had een kamer met Kisa gekregen. Wat me was opgevallen was dat ze niet in contact met jongens wilde komen, geen jongen mocht in haar buurt komen, alsof ze bang was. Wat ik wel begreep,de jongens hier waren nogal creepy. Heel erg creepy.
"Hoe oud ben jij Kisa?" vroeg ik zacht.
"15. Jij?"
"Ik ben ook 15." We waren aan het fluisteren.
"Ik ben 10 juli jarig. Jij?"
"Ik ook!"en dit zei ik wel heel hard. We begonnen beiden te lachen.
"Volgens mij zijn we gewoon zusjes van andere ouders." giechelde Kisa.

Ik werd wakker zonder dat Kisa naast me op de grond lag, we hadden maar een bed in de kamer dus besloten we om beiden op de grond te slapen. Ik stond op en liep in mijn jurkje, ja die had ik vanacht gewoon aan omdat ik niets anders had om aan te trekken, naar beneden waar ik Kisa doodsbang tegen de muur aanzag staan en Alec tegen over haar.
"Ik ben toch echt benieuwt wat er met jou aan de hand is. Je bent er zo geheim zinnig over! En ik weet dat je niet een gewoon mens bent!" zei hij grijnzend.
"Ga uit mijn buurt! Waag het niet om me aan te raken!"gromde Kisa boos. Kisa was niet veel langer dan mij,misschien een centimeter of 2, maar dat was het ook echt.
"En dat vraag ik me nou af, waarom mag ik je niet aanraken?" zei Alec grijnzend, hij vond het echt leuk om mensen te irriteren en plagen. Hij was ook zo'n grote debiel.
"Dat heeft zo zijn redenen. Raak me gewoon niet aan." jammerde Kisa. Ik was eigenlijk ook best benieuwt waarom ze niet in de buurt van jongens wilde komen.

Kiba Grimjoww Hyuuga









"Alec, laat haar gewoon even met rust." zuchtte ik, ik werd gek van het gejammer van Kisa. Ze was hartstikke bang voor Alec.
"Ben je soms verkracht Kisa?" vroeg Alec met zijn debiele grijns.
"Nee!"snauwde Kisa.
"Alec zulke dingen vraag je niet aan een dame!"zei ik boos, het was echt heel ongepast wat hij deed, dat hij zich daar niet voor schaamde. In de soul society leerde je om altijd beleefd en sociaal te blijven- wat bij mij niet echt is gelukt want ik ben soms helemaal niet sociaal! Ik was hartstikke asociaal soms! En daar moest ik nodig iets aan doen.


Kisa Akito Sohma













"Alec, alsjeblieft kom niet dichterbij." jammerde ik, ik wilde niet in de buurt van hem komen. Waarom was het hem opgevallen dat ik geen contact maakte met jongens? Alleen doordat ik geen hand aan de jongens wilde geven tijdens mijn kennismaking? Alec kwam nog dichterbij en dat was de druppel ik zakte tegen de muur in elkaar en begon te huilen, ik was nogal een jankerd..... Ik verborg mijn gezicht in mijn handen en snikte hevig, ik wilde niet dat ze er achter zouden komen. Het was nog te vroeg en Hatori zou mij vermoorden, de hoofd mijn familie, hij zou willen dat ik hun geheugens zou wissen en omdat het te veel mensen zijn zou hij waarschijnlijk Shigure, Yuki en Kyo sturen om me te helpen met de geheugens te wissen, op de een of andere manier wist Hatori altijd waar iedereen was... Best raar. Als Shigure, Yuki , Kyo en ik hun geheugens zouden moeten wissen zou ik ook uit hun leven moeten verdwijnen en zou ik slechts een droom voor ze zijn, zo zou het lijken.
"Godverdomme Alec, kijk wat je hebt gedaan. Je hebt dat arme kind laten huilen! Hoe oud is ze 14? 13 jaar oud? Kijk wat je hebt gedaan. Ga gewoon uit haar buurt!" snauwde Kiba boos. Doordat Kiba wist dat ik geen jongens in mijn buurt wilde trok hij Alec met zich mee.
"Ze is 15. Even oud als ik en dan letterlijk even oud! We zijn op de zelfde dag jarig! Kisa gaat het?" Ik keek met betraande ogen op en zag dat het Hinata was, ze glimlachte. Ik knikte.
"Wil je er alsjeblieft voor zorgen dat ze niet in mijn buurt komen, dat geen van de jongens in mijn buurt komen. Anders moet ik iets verschrikkelijks doen." zei ik met schorre stem. Hinata keek me raar aan en knikte toen. Ze stond op en draaide zich om naar de jongens, Alec, Alec, Kiba, Liam, Mautan, Jackson, gewoon elke jongen dat hier in de kamer zat.
"Als ik jullie was zou ik even goed luisteren, niemand raakt haar aan, iedereen blijft uit haar buurt. En anders zorg ik ervoor dat jullie leven ene hel wordt." zei ze met luide stem.

Alexander Jared Fox








Dat meisje, Kisa, had echt ergens last van, ze had een fobie voor jongens volgens mij. En daardoor voelde ik me beledigt.
"We gaan je heus niet verkrachten hoor, Kisa."mompelde Alec boos. Kiba gromde en sloeg hem boven op zijn hoofd.
"Leer eens om als een heer te gedragen." snauwde hij, "Zodra iedereen er is, dus ook Raven en Ivy ga ik jullie een les leren, want jullie zijn debielen als het daarop komt. En dames ik ga jullie leren om je als een echte dame te gedragen."
"En hoe wil je dat doen? Jij bent een jongen." zei Sienna die de hele tijd onzichtbaar leek te zijn, zij viel echt never nooit op.
"De meisjes en jongens in de soul society krijgen allemaal de zelfde opvoeding. Duh. Sukkels, en ik ga jullie gelijk een lesje over seksualiteit geven want dadelijk eindigen, Raven en Ivy, ook met kinderen. En die 2 debielen gaan zeker niet voor kinderen kunnen zorgen." zei Kiba hoofdschuddend.
"Die gaan hun kind of kinderen waarschijnlijk zelfs vergeten. Dus je moet vooral hun de les lezen."merkte ik op.




Selene Howe

Juist ja, seksuele voorlichting. Serieus Kiba? Nu moesten we dus iedereen weer bij elkaar zien te trommelen. En Natasha opsluiten in een kast ofzo. Oke nee niet in een kast. Dat zou wel heel zielig zijn. Misschien in een van de slaapkamers met Steve ofzo. Behalve dan dat Steve nog in mijn huis ligt.. Oke nieuw plan nodig maar eerst op zoek naar Raven, Ivy en Clarisse zoeken. Of Ivy en Clarisse aangezien Raven me meteen van de sokken loopt zodra ik een voet buiten de deur gezet heb. Hij stormt met een noodvaart het huis binnen en stormt de trap op. Ik sta me af te vragen of er misschien iemand achteraan moet als ik een deur dicht hoor slaan en het hele huis staat te trillen van de klap. Iemand anders doet het maar.
'Laten we het van de positieve kant bekijken! Nog maar twee te gaan.' Roept Alec vrolijk. Ik rol met mijn ogen.
'Enig idee waar Ivy is?' Vraag ik aan Clarisse als we haar gevonden hebben.
'Nope.' Verkondigt ze. 'Ze had ruzie met Raven en toen is ze ervandoor gegaan geen idee waarheen.' Fijn.. Een ruziende Ravy was nog erger dan een kleffe Ravy.

Natasha Johanna Carter

Ik kan eindelijk weg en ik ren gelijk naar het bos. Ik heb al snel een open plek gevonden maar als ik in de holle boom kijk zie ik geen pijl en boog. Ik wil weg rennen om een andere open plek te zoeken als ik een boom zie met een gat, en nog een, en nog een. Hier zou mijn boog moeten liggen, waar is hij? Ik kijk nog een keer in de boom en ook in andere bomen maar nergens is mijn boog! Dat is niet eerlijk het was mijn boog, ik wil hem terug! Ik plof neer op de grond en hoor lawaai. Ik sta weer op en ga kijken waar het geluid vandaan kwam.Het zijn weer die vreemde mensen, die waardoor we naar het nieuwe huis moesten en ik Steve kwijtraakte. De mensen gaan naar binnen, als ze Steve maar met rust laten! Er komt een pijl door het raam naar buiten. Ik wil gillen maar er komt geen geluid uit mijn keel. Ik zie door het raam een jongen staan. Hij heeft een eekhoorn, ik vind die jongen nu al cool. Maar als ik zie wat er op zijn rug hangt vind ik hem gelijk niet cool meer, hij heeft mijn boog!




Jackson Sam Carter

Ik heb geen pijlen meer, wat nu? Ik wil het opgeven als ik bedenk dat ik nog drie pijlen heb. Ik grijp naar de koker en schiet een pijl recht door het hoofd van zo'n vreemd mensje, ik schiet nog een pijl en nog een. Nu zijn mijn pijlen dus wel op. Een van de nog niet gewonden mensjes komt te dicht bij, uit gewoonte grijp ik naar de pijlenkoker. Ik vis er een pijl uit en schiet. Wat? Hoe kom ik aan die pijl? Ik weet honderd procent zeker dat het maar drie pijlen waren. Nou ja, geen tijd om na te denken rennen! Ik sprint naar buiten. De vreemde mensjes komen achter mij aan! Ik ren het bos in en struikel. Fijn dat kan ik er ook weer bij hebben. Ik sta snel op en kijk waar ik over ben gestruikeld. Dat is anders dan verwacht, het is Natasha!
'Natasha!' Roep ik blij.
'Wat?' zegt ze. Ik hoor voetstappen achter me, shit. Ik til Natasha op en ren snel verder het bos in. Als ik weer wat verder voor de vreemde mensjes uit ben gerend. Zet ik Tasha op de grond en pak mijn kruisboog. Ik leg een pijl aan en schiet. Het gaat wel goed maar ik kan wel wat hulp gebruiken. En die hulp krijg ik ook! Tasha pakt de mini boog van mijn schouder en begint met schieten. Ze is super goed! Ik wist nog dat Mama altijd zei dat we niet met dat soort gevaarlijke spullen mochten omgaan, maar van mij had ze het toch wel goed gevonden, maar alleen om Tasha te beschermen.

Hinata Uzumaki













Geweldig we zouden seksuele voorlichting krijgen van Kiba, geweldig zou dat zijn... Niet dus. Ik wilde me nog niet bezig houden met zulke onderwerpen! Daar was ik te jong voor!
"Moet dat echt? Je voorlichting?" vroeg ik klagend.
"Ja. Ik wil niet dat mijn kleine zusje of een van de andere debielen hier net als Blake en James eindigen. Niet dat ik niet blij voor ze ben, ik vind ze gewoon sukkels. Maar het is nodig. Aah! Daar is Clarisse! Alleen Ivy nog." zei Kiba opgewekt, hij dus echt heel veel zin in zijn stomme voorlichting. Alleen Ivy nog. Hah! Dat zou niet gebeuren, ik had nu in mijn maht, doordat ik nu een Vaizert was, dus half Hollow kon ik voor een tijdje lichamen overnemen en ze laten doen wat ik wilde, en dat deed ik dus al een tijdje met Ivy. Ik kreeg automatisch een glimlach op mijn gezicht, een evil glimlach, ik vond dit best leuk, Vaizert zijn was best leuk. Ik kon opeens veel meer dingen en dat alleen met mijn gedachten en ogen. Hoe gaaf was dat?
"Waarom grijns je?" vroeg Ivy fluisteren aan mij.
"Omdat ik haar nu onder controle heb, zonder dat zij het door hebben. Zij- Ivy - denkt dat ze nu door een Hollow wordt bestuurd, maar ze wordt door een Vaizert- ik dus- bestuurd, een vaizert is een mix van een Hollow en Soulreaper. " Ik grijnsde naar Kisa, die me ongelovig aankeek.
"Kan jij dat?" vroeg ze vol ongeloof.
"Ja. Als je had opgelet zou je merken dat mijn ogen zijn verander, ze zijn niet meer spierwit, maar rood met 3 tekentjes erin. En Hollows kunnen lichamen over nemen en ik ben een halve dus ja..." ik haalde mijn schouders maar had nog steeds een tevreden grijns op mijn gezicht.
"Je doet toch niets ergs?" vroeg Kisa.
"Nee. Ik laat haar rondjes lopen, en zij heeft door dat ze wordt bestuurd. Maar zij denkt natuurlijk dat het een Hollow is want het is al eens eerder gebeurt met haar."
"Aha."
"Ik laat haar maar hierheen komen." zuchtte ik. Alec was een gek heen en weer aan het springen omdat hij enthousiast was over de voorlichting die Kiba zou geven. Wat voor debiel was hij. En ik wilde hem zijn lolletje wel gunnen.
Niet veel later ging de deur open en Ivy kwam binnen, ze leek helemaal in de war, ik bestuurde haar lichaam nu niet meer. Ik zorgde ervoor dat ze mij niet als verdachte nummero 1 zou zijn, ik haalde al mijn sporen in haar hoofd weg, zo zou ik geen verdachte zijn. Wow. Ik was veranderen in ene crimineel! Pretty awesome! Nog even en ik zou met een reden opgepakt worden door de Soul Society, want ze zouden vinden dat ik de normale gemarteld had.
"Oke, iedereen even komen zitten want ik kan beginnen met de voorlichting!" zei Kiba. Kisa en ik bleven gewoon op de vensterbank zitten.
"Ik heb hier dus echt geen zin in." zuchtte Kisa naast me.


Kisa Akito Sohma











Kiba zou op elk moment kunnen beginnen met zijn speciale voorlichting voor ons, ik had er echt geen zin in. Met mijn hoofd leunde ik op Hinata's schouder.
Het was raar dat zij zo makkelijk over alles praatte, alsof haar gave niks bijzonders was. Ik zou echt voor geen goud vertellen wat ik kon, en wat ik was. Dat ging niemand namelijk aan.
"Moet dit echt?" vroeg Selene klagend.
"Ja, en ik heb al verteld waarom." zei Kiba koppig. Wat was hij toch koppig, lang niet zo koppig als Hatori, maar toch. Kiba was nog niet begonnen met zijn voorlichting. Kon hij niet al beginnen? Ik wilde namelijk naar buiten om weg te komen van de jongens. Er waren hier namelijk te veel jongens vond ik. Maar de belangrijkste reden waarom ik naar buiten wilde was omdat ik wist dat Yuki en Kyo in een boom zaten en me in de gaten hielden. Ik kon hun ogen in mijn rug prikken, ze waren er pas aangekomen. Waarom moest Hatori hun nou perse sturen. Dat waren de grootste 2 sukkels ter wereld. Yuki was een rat en Kyo was een kat, de kat was niet welkom in de feestjes omdat hij nooit op Gods feestje was gekomen. Kyo was een buitenstaander, best zielig voor hem. Yuki en Kyo waren de grootste 2 sukkels, 2 irritante jongens die elkaar niet mochten. Ze mochten elkaar niet omdat de rat de kat had belazerd en daardoor was de kat niet op het feestje van God verschenen. De kat was het meest vervloekt van ons allemaal. De kat- Kyo dus- voelde zich niet geaccepteerd in zijn echte vorm, maar iedereen van ons behalve Hatori had hem al geaccepteerd, maar dat was niet genoeg voor hem. Ik kon Yuki en Kyo gewoon ruzie horen maken zonder woorden in de rot boom waar ze in zaten. Konden ze mij niet gewoon met rust laten?

Natasha Johanna Carter

Ik weet niet waarom die jongen mijn naam weet, maar om een een of andere reden vertrouw ik hem. Ik pak mijn boog en help hem. Als we de vreemde mensjes tijdelijk hebben uit geschakeld, tilt de jongen me op en rent hij weg. Na een tijdje hobbelend op zijn schouder gezeten te hebben, zet hij me eindelijk neer.
'Wie ben jij?' vraag ik zodra ik op de grond sta.
'Ik ben Jackson, je broer.' zegt hij. Mijn broer? Had ik een broer? Blijkbaar wel.
'Wat is er gebeurt?' vraag ik aan hem, misschien weet hij waarom ik niks meer weet van voordat Raven me vond.
'Ow, ik hoopte dat jij dat wist.' zegt de jongen, fijn daar heb ik dus ook niks aan.
'Weet je echt niks?' vraag ik. Als iemand zou weten wat er was gebeurt zou hij dat zijn.
'Nou ja, ik weet een beetje, ik weet wat er gebeurde voordat jij ontvoert werd door die heks.' zegt mijn broer.
'Vertel!' zeg ikke blij.
'Onze vader is Apollo we hadden een moeder die is overleden, en toen ging ik jou trainen tegen enge monsters, maar tijdens een van de trainingen ben je ontvoert door de heks. Ik ben aan nog achter na gegaan, maar ze was te snel.' ratelt de jongen.
'Oke.' zeg ik maar, 'Hoe heet jij eigenlijk?'
'Ik heet Jackson, Tasha, ben je echt alles vergeten?'
'Ja.' zeg ik. 'Maar soms krijg ik stukjes herinnering terug.'
'Oh, waar was je eigenlijk de hele tijd?' vraagt hij
'Ik was bij Raven en Ivy en Alex, en nog veel meer ze hebben me gevonden en hebben me toen een beetje verzorgt.' zei ik. 'Wil je ze ontmoeten?' vraag ik dan. Ik weet zeker dat ze Jackson wel aardig vinden.


Jackson Sam Carter

Ik ben super blij dat ik Tasha weer heb gevonden, en ook dat ze in goede handen was. Ik hoop dat ze het leuk gaat vinden in het kamp. Tasha pakt mijn hand en rent voor me uit. Na een tijdje rennen komen we bij een huis uit. Tasha rent meteen naar binnen mij achter haar aan sleurend. Als ik in de kamer kom zitten er veel mensen. Een jongen is aan het vertellen over iets. Als ik binnen kom, kijkt hij me geirriteert aan. Waarschijnlijk niet erg blij dat ik midden in zijn verhaal binnen kom stormen. De jongen staart me nog steeds boos aan. Ik staar dus boos terug.
'Wie ben jij?' Vraagt iemand. Ik geen geen antwoord ik ben namelijk druk bezig iemand aanstaren.
'Dat is Tasha' s broer.' zegt een jongen. Hoe weet hij dat nou?Ik kijk naar de jongen die antwoord had gegeven, de staar wedstrijd zou ik toch wel verliezen, de jongen lijkt op een vampier. Als ik wat beter om me heen kijk zie ik dat er wel meer bovenmenselijke wezens zijn. Mijn ogen blijven hangen op een meisje met stormgrijze ogen.
'Selene?' vraagt ik.




Selene Howe

Tuurlijk joh. Laten we vooral allemaal op dezelfde dag besluiten om terug te komen om Selene haar hele verleden te laten herbeleven. Hoewel het natuurlijk wel een prima excuus is om niet meer naar Kiba's geweldige (uchum) seksuele voorlichting te hoeven luisteren. De sfeer zat er ook lekker in hoor. Raven en Ivy weigerde elkaar aan te kijken maar keken toch steeds elkaars kant uit om vervolgens snel weg te kijken als de ander ze betrapte. Eigenlijk was het vooral Alex die af en toe een mooie opmerking te maken. Volgens mij vond Kiba het bloedirritand. Dus vond ik het prima. Niet dat ik iets tegen Kiba heb. Het is gewoon grappig als hij geïrriteerd is. Ik weet het ik ben gemeen. Hoe dan ook. Het was behoorlijk onverwacht dat Jackson Natasha's broer was. En natuurlijk wist ik ook wel dat hij een zusje had maar de laatste keer dat ik Jackson gezien had was zij nog maar een baby dus nee ik herkende haar niet. Een grijns verscheen op m'n gezicht.
'Jammer Kiba.' Zeg ik. Ik spring op grijp Jackson bij zijn arm en sleur hem mee naar de trap op.
'Waar gaan we heen?' Vraagt hij.
'Naar boven.' Zeg ik. 'Had je zelf ook wel kunnen zien.' Hij schud grijnzend zijn hoofd en rolt met zijn ogen. Voor de deur van de slaapkamer van mij en Jason blijf ik staan.
'Zit. Blijf.' Zeg ik.
'Serieus?' Vraagt hij met opgetrokken wenkbrauwen.
'Jup.' Zeg ik en ik glip de kamer binnen. Jason zit rechtop in bed.
'Je vond het niet nodig om even te zeggen dat je wakker was?' Vraag ik. 'Was waarschijnlijk maar beter ook Kiba is bezig met seksuele voorlichting.'
'En hij laat je zomaar weggaan?' Vraagt hij.
'Geen idee maar ik had een goed excuus Jackson kwam zonet binnenvallen.'


Jasper Alec Brown













Kiba was bezig met zijn briljante seksuele voorlichting, het was gewoon te grappig voor woorden. Voordat hij begon hield hij een hele speech- alweer- over waarom hij ons nou zou voorlichten....
"Nou een man en vrouw of een jongen en meisje, raken soms- heel vaak- verliefd op elkaar. " begon Kiba, hij keek er nogal awkward bij.
"ja. Ja dat weet ik."grinnikte Alex.
"En dan komen er allerlei gevoelens los, je voelt je tot die persoon aangetrokken en gaat zoenen. Maar uiteindelijk ga je ook wat verder. En ja dan ga je andere dingen doen dan weetje wel."
"Bedoel je seks?" vroeg ik grinnikend.
"Shhh!"Kiba drukte zijn wijs vinger tegen zijn lippen aan, "Er zitten hier 2 15 jarige! En ik wil ze niet aanmoedigen om dat nu al te hebben!" Kiba keke boos en ik proestte het uit.
"Kiba. Waar zij jij Hinata en mij voor aan?"vroeg Kisa boos, HInata leunde tegen haar aan en keek misselijk, Kisa zelf keek ook niet echt vrolijk. Eerder misselijk net als Hinata. Wat leuk!
"Maar oke mag ik nu verder, ik ga een heel groot stuk overslaan." zei Kiba.
"Ga je gang." zei Rosette grinnikend, ze leunde tegen de muur aan en haar schouders schokten van het lachen.
"Nou, wat ik wil zeggen gebruik voorbehoedsmiddelen, kinderen op een jonge leeftijd hebben is zeker geen pretje vooral niet omdat jullie, wij altijd in de problemen zitten. En Raven, Ivy. Gebruik voorbehoedsmiddelen, want als jullie nu al kinderen krijgen vergeten jullie ze waarschijnlijk te verzorgen!" zei Kiba zuchtend.
"Ja inderdaad en dan mogen Kiba en ik weer eens voor ze zorgen." zei Alex. Dit was leuk, jammer dat hij de uitgebreide versie van zijn voorlichting niet gaf. Maar ja, dit was ook wel goed. In Idris nam iedereen vroeg kinderen omdat bijna iedereen op jonge leeftijd stierf, daarom trouwden we vroeg en namen we vroeg kinderen!


Kisa Akito Sohma

Kiba was serieus gek in zijn hoofd. Wie kwam er nou op het idee om zo'n debiele voorlichting te geven? Hij dus. En Alec, de pervert. Ze waren gek in hoofd hier! Allemaal, behalve Hinata en Alex, die vielen nog mee.
Raven en Ivy hadden duidelijk ruzie en dat kwam niet door mij. Als het door mij zou komen zou het een veel heftigere ruzie zijn en het zou permanent zijn. Mijn gave kon ware liefde helemaal verwoesten, maar meestal liet ik het niet zo ver gaan en stopte net op tijd. Maar het zou best leuk zijn om een keer echt ware liefde te verwoesten. Misschien zou ik het wel bij Raven en Ivy doen, nee dat zou zielig zijn. Ik zou het niet zo ver laten komen. Ivy been naar mij toe. Hinata was naar boven gegaan.
"Sinds jij hier bent hebben Raven en ik ruzie! Dit is jouw schuld!" siste ze tegen mij.
"Mijn schuld?" zei ik hard, "Hoe bedoel je mijn schuld!" Alle blikken waren nu op Ivy en mij gericht.
"Ja jouw schuld! Wij hebben ruzie sinds jij bent gekomen! Ze keek me boos aan. Pets. Mijn hand knalde tegen Ivy's wang aan, ik was nog niet eens begonnen met mijn werk en ze begon me al te beschuldigen, alleen omdat ik hier net was aangekomen. Ja, ik zou hun liefde verwoesten maar ik was nog niet begonnen, dit was hun eigen ruzie, de ze zelf hadden gecreëerd. Ik had Ivy best hard geslagen op haar wang want ze had een rode handafdruk op haar wang. Ze keek me met grote ogen aan.
"Waag het niet om mij van iets te beschuldigen van wat ik niet heb gedaan. Dit zal je bezuren. Bitch." gromde ik. Raven keek geschrokken naar mij maar werd toen boos en wilde naar mij toe komen om mij een klap te verkopen, hij was al zo dichtbij, hij zou me aanraken en dan.... dan zou ik een konijn zijn... Ik slootmijn ogen voor de klap maar die kwam nooit, maar ik hoorde hem wel. Zodra ik mijn ogen opende zag ik Hinata op de grond liggen, ze was weer naar beneden gekomen omdat ze geruzie hoorde. Raven had haar behoorlijk hard geslagen want ze lag nu op de grond, hij wilde mij blijkbaar niet alleen op mijn wang slaan.
"Hinata! Het spijt me!" zei Raven meteen, hij knielde bij haar neer en wilde haar helpen met opstaan.
"Je raakt Kisa niet aan. En raak me niet aan." mompelde ze.
"Hinata Gaat het?"vroeg Kiba, die geschrokken toe keek. Hinata kwam snel en lenig weer overeind en wreef over haar schouder, ze was best hard op haar schouder terecht gekomen, volgens mij. Ze keek Raven woedend aan.
"Je doet Kisa geen kwaad. Zij heeft Ivy geslagen omdat Ivy haar de schuld gaf van jullie fucking ruzie." zei Hinata boos, ze keek eerst Raven aan en toen even naar mij voordat ze weg slofte.


Hinata Uzumaki













Ik was gewoon misselijk door Kiba's voorlichting, en ik was net niet meer misselijk. Nu maakte HIJ mij misselijk, dat deed hij expres, dat wist ik gewoon zeker. Of niet? Of wilde hij ons- vooral Raven en Ivy- echt waarschuwen.
Zodra iedereen weer bezig was met hun dingen liep ik naar Kiba toe, ik liep langs Ivy en Raven, die elkaar zaten te negeren. Ik trok als een klein kind dat iets van zijn broer of zus wilde een Kiba's mouw.
"Wat is er?" vroeg hij aan mij.
"Ik wil een gitaar. Kiba. Ik wil gitaar leren spelen. Kisa vertelde me dat ze het me wel zou kunnen leren." zei ik.
"Oke, ik haal binnenkort wel een gitaar voor jullie." zei hij zuchtend, "Ga nu maar spelen of zo." Ik liep weer weg en ging naar boven, ik ging weer naar de slaapkamer waar Kisa en ik samen sliepen. Doordat ik misselijk was wilde ik maar al te graag slapen. Ik ging in bed liggen en probeerde te slapen maar hoorde beneden geruzie. Waar ging dat nou weer over. Ik kon de stemmen van Kisa en Ivy onderscheiden. Ja hoor. Er was echt ruzie tussen hun want ik hoorde ook een harde klap. Wie zou de klap hebben gekregen?


Raven Christian Marshall


Voordat ik kon knipperen, klapte iets met een onmenselijke snelheid tegen mijn wang aan en knalde ik tegen Kiba op, waarna hij - waardoor ik automatisch ook - op de grond belandde. Bijna meteen voelde ik hoe de plek begon te bonken en brandden, ik wist wel zeker dat het blauw werd. Kiba duwde me verbaasd van hem af. De deur viel met een luide klap dicht en was Ivy uit de kamer verdwenen. Ik krabbelde overeind. Zelfs Kisa keek me geschrokken aan.
"Godver." Mompelde ik met een vertrokken gezicht.
"Wat is er gebeurt?" vroeg Hinata toen ze in de deuropening stond, hangend aan de deurpost om haarzelf te ondersteunen. Ik mompelde wat onverstaanbaars en stampte naar de keuken. Ik wist dat ik onredelijk was, maar daarvoor hoefde Ivy me toch niet te slaan? Ik trok de koelkast open, gromde geïrriteerd en gooide hem weer dicht, waarna ik naar de kelder slofte. Uit de koelkast die daar stond griste ik een biertje - geen idee waarom Kiba dat toeliet - opende hem en gooide de dop ergens in de hoek neer, waarna ik weer naar de keuken slofte. Hinata stond - wankelend weleenswaar - op het aanrecht en griste de EHBO-doos uit het bovenste kastje, om hem dicht te gooien en achterover te vallen. Geschrokken greep ik haar vast voordat ze op de grond landde.
"S-sorry." mompelde ze, terwijl haar wangen een dieprode kleur aannamen en ik fronste.
"Wat deed jij in hemelsnaam op het aanrecht?" vroeg ik.
"Ik- eh- ja- Je kaak moet verzorgd worden." mompelde ze en krabbelde op de keukentafel, opende de doos en haalde er een aantal dingen uit.
"Het hoeft niet." mompelde ik en nam een slok van het biertje. Het verzachtte de pijn een klein beetje.
"Het moet." mompelde ze koppig en greep mijn haar vast en drukte me neer op de stoel.

Ik weet niet wat ze gedaan had, maar het werkte. Ik stond op en pakte mijn biertje van het aanrecht af. Bier was goed.
"Dankje, kleintje." Ik haalde mijn hand door haar haar heen, waardoor ze verontwaardig gromde en me probeerde te slaan, wat nogal mislukte.
"Ik ga slapen." ik strompelde de trap op, dronk het laatste beetje bier wat in het flesje zat op en gooide hem neer naast het bed, waarna ik op het bed plofte met kleren en al. Kiba zou vast en zeker kwaad worden als hij het bierflesje zag, maar dat boeide me niet. Van één bier word je niet meteen dronken, laat staan aangeschoten. Je kon er goed van slapen.

"Raven!" Ik werd hard aan mijn arm half van het bed afgerukt. Daar had je meneer druktemaker.
"Waar heb je dat bier vandaan?" Waarschijnlijk zat er een hele zin zin aan vast, maar die veranderde. "Ivy kan hard meppen, jezus. Je hele wang is donkerpaars, dude." mompelde hij.
"Dat boeit niet en laat me slapen." snauwde ik, krabbelde overeind en plofte neer op het bed. Om niet veel later in slaap te vallen.

Ivy Silva Viridi

Natuurlijk was ik weer weggestormd. Echt een irritante automatische reactie. Maar ik bedoel, waarom zou Raven zomaar meisjes slaan? Ik was toch degene die de bitch uithing? Nu loop ik door het bos. Geen idee waarheen. Ik weet echt niet meer waar het huis is, maar dat boeit even niet. Ik stop met lopen, althans, dat probeer ik, maar mijn lichaam reageert niet. Wat? Alweer? Níét leuk. Maar ik kan er niets tegen doen. Ik voel de paniek opborrelen. Waar zou ik heen gebracht worden? En waarom? Plotseling staat er een wezen voor me. Ik herken het meteen. Een hollow. Maar deze ziet er anders uit. Meer... Vrouwelijk? Als ze begint te praten weet ik het zeker.
'Aha!', zegt ze met een zoete stem. 'Daar is mijn kleine vuurmagiër.' Ik, of in elk geval mijn lichaam, knielt voor haar. Ik buig mijn hoofd.
'Goed, goed. Dit kan nog eens interessant worden, nu ik jou in mijn macht heb. Zie je, ik kan je dingen laten doen die je zelf in je eentje niet kunt. Dus, je bent van mij.' Haar stem slaat om en klinkt nu dwingend.
'Je zult me voor altijd dienen. Tot in je dood.'
'Ik zal u dienen tot mijn dood.', antwoord ik monotoon. Het enige probleem is dat ik niet kan sterven. Maar dat wist zij niet. Zou ik de rest van mijn... Bestaan aan haar vastzitten?

Hinata Uzumaki













Via het raam was ik naar buiten geglipt, Kisa, was ook buiten, ze zei dat ze iets moest afhandelen, maar ik mocht zo zo laat van Kiba never nooit naar buiten. Te gevaarlijk vond hij. Pff, ik was geen klein kind, o wacht dat was ik wel. Sloffend liep ik door het bos, in de verte zie ik 2 gedaantes, eentje geknield, en een verschrikkelijke geur. Gadver man. Sloffend liep ik gewoon verder.
"Hinata, waar ga jij heen?" Kisa verscheen opeens naast me.
"Naar die 2 figuurtjes. Een van hun stinkt." zei ik.
"Ik ga mee." zei Kisa.
"Aaahh! Het meisje met de spectaculaire ogen! Mijn kleine vaizertje!" zei Kagura, een Hollow, rank 1.
"Wat moetje met die debiel grotere debiel." zei ik, ik hoopte dat ze mijn zin wel begreep, want met debiel bedoelde ik Ivy maar met grotere debiel bedoelde ik Kagura.
"Ze kan me nog van pas komen. Ben je gekomen om je bij mij aan te sluiten, bij mijn clan?" vroeg Kagura.
"Ja doei. Ben jij even gek! Dan moet ik zeker naar jou luisteren? Ik luister niet eens naar Kiba." snauwde ik. Kisa knielde neer bij Ivy, ze pakte haar kin beet en fluisterde allerlei woordjes, ze waren aan Ivy gericht. De woordjes kon ik niet verstaan.
"Ik zie jullie wel weer een andere keer." zei Kagura en ze verdween.
"Wat doe je Kisa?"vroeg ik. Ze reageerde niet. Ivy sloot haar ogen en zodra Kisa haar los liet viel ze neer op de grond.
"Ik heb haar geheugen lopen wissen. Zodat ze dit niet meer herinnerd, ik wil niet dat ze weet dat ik hier ook was." zei ze, "En nu moeten we haar weer mee terug slepen."
"We kunnen haar via haar shirt mee slepen. Met een stok" stelde ik voor. Ik veranderde in Vaizert en pakte mijn stok beet, hij was nog geen zwaard, dat zou hij pas woorden wanneer ik zou gaan aanvallen. Kisa lachte en schudde haar hoofd. Ze pakte Ivy onder haar oksels beet, ik zuchtte deed mijn stok weg en pakte Ivy bij haar benen beet. Ik wilde haar niet optillen.

"Kibaaaaaa!!! Kibaaaa! Big Brother!!!"schreeuwde ik, de deur ging open en Kiba kwam meteen naar buiten. Kisa en ik lieten Ivy gewoon op de grond vallen en gingen toen zelf ook op de grond liggen.
"Waar zijn jullie in hemels naam heen geweest." vroeg Kiba boos. Hij tilde Ivy op maar Keek Kisa en mij nog steeds aan.
"Naar buiten. Kisa kwam mij tegen en toen kwamen we deze debiel tegen. Flauw gevallen."mompelde ik, ik haatte mezelf om niet de waarheid te vertellen tegen Kiba. Hij schudde zijn hoofd.
"Kom naar binnen." zei hij tegen ons, hij beende naar binnen en Kisa en ik stonden langzaam op en deden hetzelfde. Kiba had Ivy gewoon op de bank gedumpt.

Kisa Akito Sohma











Doordat ik Kisa tegen was gekomen had ik geen tijd gehad om Yuki en Kyo te spreken, mijn stomme neven die mij in de gaten moesten houden. Zodra niemand mij meer in het vizier had glipte ik weer naar buiten en ging naar de boom waar ze ruzie in aan het maken waren.
"Stupid cat, stupid rat. Eruit komen nu!"gromde ik. Het was even stil en toen sprongen ze beiden uit de boom.
"Waarom duurde het zo lang, Kisa?" vroeg Yuki meteen, hij klonk aardig en dat was hij ook.
"Jaa waarom, Kisa!"bulderde Kyo.
"Jij stomme kat! Iedereen kan je dadelijk horen!" gromde ik boos.
"Noem me geen stomme kat!" zei Kyo boos.
"Ze heeft gelijk stomme kat." zei Yuki. Kyo gromde boos naar Yuki en mij.
"Waarom zijn jullie hier?"vroeg ik boos, "Hatori heeft jullie zeker gestuurd?" Yuki knikte.
"Zeg maar tegen hem dat jullie mij niet in de gaten hoeven te houden, ik kan best voor mezelf zorgen! En maak je maar geen zorgen geen van hun komt achter mijn geheim. Ik heb namelijk een beschermertje." zei ik tegen hun, ik bedoelde met beschermertje Hinata, maar ik bedoelde het niet gemeen, ik mocht haar echt.
"Dat weten we. Dat meisje met dezelfde lengte als jij." zei Yuki, "We zeggen tegen Hatori dat je alles onder controle hebt. Ga maar weer naar binnen." zei Yuki glimlachend, hij was altijd kalm. Ik knikte en liep weer weg. Ik wist dat ze terug zouden komen. Hatori vond het namelijk nodig om zijn lieve kleine konijntje in de gaten te houden... Ik was namelijk zijn enige zusje en moest altijd bescherm worden. Maar ik luisterde nooit naar hem, ik noemde hem niet eens broer, of grote broer, maar stomkop of Hatori. Als Hatori zou overlijden zou ik de hoofd van de familie worden.

Natasha Johanna Carter

Ik ben blij dat ik mijn boog terug heb, nu kan ik tenminste weer wat doen. Ik dacht dat ik sowieso dat ik wel wat te doen zou hebben als ik mijn blijkbaar lang verloren broer terug had. Ik had wel kunnen weten dat ik een broer had, ik bedoel hij zat altijd in mijn flashbacks. Maar ik had wel verwacht dat hij iets met mij zou doen, niet met Selene en daarna met de andere mensjes waar ik niet bij mocht zijn. Ik ben benieuwd waar ze mee bezig zijn. Als ik door het raam gluur dan zie ik dat ze met niks bezig zijn, tenminste niet met iets belangrijks. Boos draai ik me om. Ik stamp het bos in. Onderweg naar ik weet niet waar schiet ik pijlen door het bos, maar na een tijdje stop ik daar mee want ik ben bang dat ik per ongeluk weer een eekhoorn neer schiet.
Ik was niet van plan te verdwalen het ging vanzelf. Ik was niet eens heel boos, gewoon nieuwsgierig. Ik dwaal nog een tijdje rond om te kijken of ik mijn spoor van pijlen weer kan vinden maar dat gebeurt niet. Toch niet slimmer dan hans en grietje.

Flashback

Ik loop door het bos, alleen.
'Jackson! roep ik. 'Jackson.' zeg ik weer maar nu wanhopig. Ik plof neer op de grond, en kijk om me heen. Dan komt er een enge vrouw op me af, ze heeft leerachtige vleugels en een slangenstaart. Ik kijk bang om me heen en dan weer naar de vrouw, nu ziet ze er anders uit ze heeft namelijk een pijl door haar hoofd. De vrouw valt neer en Jackson komt naar me toe gerend.