Nopforum!
Het nieuwe betere (not) noppen

Home » Public Forums » Rare ms-en en RPG's » Nop!  () 2 Votes
Re: Nop! [message #1487 is a reply to message #34] Fri, 03 April 2015 18:59 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
NOP IS TWEE JAAR OUD!!!! REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG

Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: Nop! [message #1489 is a reply to message #1487] Fri, 03 April 2015 21:27 Go to previous messageGo to next message
  jaweriatjuhh is currently offline  jaweriatjuhh
Messages: 316
Registered: December 2013
Member
HAPPY BIRTHDAY NOP. VOEL JE OUD Very Happy WOEHOEE
JARUG [message #1490 is a reply to message #1487] Fri, 03 April 2015 21:54 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
Aridna Echelle Hollins
http://data3.whicdn.com/images/149050780/superthumb.jpg


Zuchtend trek ik het zoveelste grassprietje uit de grond.
'Heeft dat gras je soms iets aangedaan?' vraagt Kaleb met opgetrokken wenkbrauwen.
'Nee, wacht jawel, het verveelt me.' antwoord ik.
'Had je verwacht dat het je zou vermaken dan?' vraagt hij.
'Nee, maar ik verveel me.' leg ik uit. 'Kunnen we niet iets gaan doen ofzo?'
'We doen toch al iets.' mompelt Kaleb, zijn waarna hij ietsje verschuift om in de schaduw van de boom te kunnen blijven.
'Zitten is geen activiteit.' merk ik koppig op.
'Dan wat wil je wel gaan doen?' Ik haal mijn schouders op en ga weer in het gras liggen. Ik moet mijn ogen dichtknijpen tegen de zon tot er een reusachtige arend voor de zon vliegt.
'Ehm, Kaleb?' Kaleb kijkt me vragend aan. Bij wijze van antwoord wijs ik naar boven. 'Kunnen we nu gaan?' Kaleb rolt met zijn ogen. Hij weet net zo goed als ik dat de arend me nooit iets doet. Maar tot mijn opluchting staat hij op.
'Naar huis?' stelt hij voor. Ik knik.
Kaleb's hutje staat op de top van de berg dus het s over het algemeen altijd een flinke wandeling heen en terug. Ik zet er flink de pas in in de hoop dat we de arend kunnen afschudden. Valse hoop natuurlijk, dat beest vliegt en wij lopen.
Kaleb legt een hand op mijn schouder. 'Maak je niet zo druk joh. Hij is toch nog nooit echt naar je toe gevlogen?' Ik schud mijn hoofd.
'Maar ik zou niet weten wat ik moet doen als hij dat wel doet. Heb je gezien hoe groot dat beest is?'
Zodra we zijn aangekomen ga ik op de bank zitten en trek mijn deken tot aan mijn kin over me heen. Zoals ik al zei is dit Kalebs hutje dus ik slaap op de bank. Het is al lief genoeg van hem dat hij me in huis neemt. Zelfs terwijl hij weet wat ik kan doen. Waarschijnlijk omdat hij niet denk dat ik zo iets zal doen. Kaleb is voor een van de raampjes gaan staan en tuurt naar buiten.
'Is hij weg?' vraag ik.
'Ja.' zegt Kaleb.
'Gelukkig.' mompel ik.

*post maar gewoon *


Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: JARUG [message #1491 is a reply to message #1490] Sat, 04 April 2015 19:36 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
naam: Kaleb Hamsworth
leeftijd: 25
kleur ogen: Groen
kleur haar: Zwart
soort: Duistere Engel. Een duistere engel is een soort mislukking; het is een kind van een engel en een demon, eigenlijk verboden maar deze 'mislukkelingen' worden door de vingers gezien zolang ze zich niet al te opvallend gedragen. Een duistere engel heeft pikzwarte, maar donzige vleugels. Een duistere engel verandert niet van vorm (zoals Indigo/Alexander) en is onsterfelijk. Een duistere engel is altijd erg aantrekkelijk, ook al zien sommige mensen dit niet door hun, vaak aparte uiterlijk. De 'mislukkelingen' proberen elkaar als ze elkaar tegen komen direct te vermoorden, in de hoop dat ze op die manier het rijk voor zichzelf krijgen en zo te zorgen dat ze meer kunnen 'opvallen'.
karakter: Kaleb is erg terughoudend, maar zodra hij over zijn passie begint weet hij niet van ophouden. Hij heeft een beetje een aparte smaak ik alles; uiterlijk, kleding, muziek, meisjes etc. Hij houd van post-hardcore, hard rock en heavy metal muziek en zit onder met tattoo's. Hij is erg aardig en kan het met bijna iedereen vinden. Als hij het niet goed met iemand kan vinden zorgt hij dat hij zo snel mogelijk weg komt. Dit omdat hij al een waarschuwing heeft gekregen van zijn ouders omdat hij zich te opvallend gedroeg. Als je met hem praat sta je ervan versteld hoe intelligent, aardig en vriendelijk hij eigenlijk is en hoe tegenstrijdig dit is met zijn uiterlijk omdat zijn uiterlijk best agressief overkomt op anderen.
vrienden: Aridna
familie: Hij is een hele verre achterneef van Alexander
Overig: Hij heeft verschillende huisjes in afgelegen gebieden, in de bossen, aan zee in de bergen etc. Meestal zwerft hij echter rond, soms met Aridna soms met haar.

http://s3.amazonaws.com/rapgenius/filepicker%2FGLKLKHTHKBKAubkyHygq_kellin_quinn.jpg
*DISCLAIMER*
JA IK WEET DAT DIT KELLIN QUINN IS & JA ZIJN TATTOO'S ZIJN NIET (GOED) TE ZIEN MAAR ANDERE FOTO'S VOLGEN!


Xx-jes van Faal ;3
Re: JARUG [message #1492 is a reply to message #1491] Sat, 04 April 2015 20:10 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
Wie is "haar" tho?

Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: JARUG [message #1493 is a reply to message #1492] Sun, 05 April 2015 12:56 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Kaleb

Pfft Aridna en haar rare angst voor vogels ook. Nouja, voornamelijk arenden dan.
'Wat gaan we doeeeeeeeeeen?' Ik hing ondersteboven in de bank en keek Aridna, die op de rand van de stoel zat te wiebelen, boos aan.
'Weet ik veel, kijk niet zo boos!' Kijk zoiets moest ze dus vooral niet zeggen, ik keek haar nog bozer aan en liet mezelf half tegen de salontafel aan glijden.
'Ik verveel me Aridna, laten we weg gaan!'
'Alweer?' Ik knikte en raakte een beetje geïrriteerd. Ja Aridna was erg aardig en mijn beste vriendin- ook meteen de enigste- maar ze kon ook flink op m'n zenuwen werken. Het liefste reisde ik over de wereld in m'n eentje. Dat was snel, effectief en je hoefde met niemand rekening te houden. Aridna was echter meestal degene die roet in het eten gooide, ze was bang van vogels, kon hele dagen niks zitten te doen en als je iets voorstelde kon ze soms flink arrogant uit de hoek komen. Maar meestal was het goed te vertoeven met Aridna. Ze kon volop praten over van alles en eigenlijk helemaal niks, deed soms de gekste dingen en was erg betrokken.
Ik had Aridna leren kennen toen ik net 20 was. Destijds hadden andere mislukkelingen, op zoek naar mij, mijn ouders gevonden en ze vermoord. Toen het gebeurde was ik aan de andere kant van de wereld en ontving het bericht pas na de ceremonie. Ik ging naar mijn ouderlijk huis en trof Aridna daar aan, bewusteloos lag ze onder het bloed tussen twee lijken. De lijken waren de mislukkelingen geweest die mijn ouders hadden vermoord. De lijken hadden Aridna ook aangezien voor mislukkeling en hadden haar aangevallen, vertelde ze later. Aridna was echter een moeder van monsters, en aangezien wij mislukkelingen halve monsters (lees demons) waren, moesten ook wij voor de helft naar Aridna luisteren als ze dat wilde. Ze gebruikte haar gave bijna nooit omdat ze bang was dat er iets mis ging, of omdat ze bang was van monsters. Maar zo bang als ze normaal was, zo moedig was ze toen geweest. Ze had haar gave moeten gebruiken om in leven te kunnen blijven. Dit had haar zoveel kracht gekost dat ze een volle week bewusteloos was geweest. Ik had haar later gevraagd hoe ze het deed en of ze het een keer bij mij wilde doen. Het was een rare ervaring geweest. Ik had het ene moment onder een hoge boom gezeten en het volgende moment vloog ik omhoog door de takken. Ik had het idee dat ik droomde, ik was aanwezig in mijn lichaam en deed wat Aridna mij bevolen had te doen. Ik beschikte echter wel over het vermogen om mijn eigen lichaam te bewegen, maar onbewust deed het wat Aridna mij opdroeg. Het duurde echter niet heel lang tot ik mijn lichaam weer volledig onder controle had.
Aridna had verteld dat dat kwam omdat ik maar half monster was. Bij echte monsters kon ze het lichaam volledig en voor onbeperkte tijd in bedwang houden. Ook was dan de geest van het monster niet bij bewustzijn; ze waren volledig aan Aridna's krachten overgeleverd.
'KALEB?' Ik lag nog steeds op mijn rug tegen de salontafel aan terwijl Aridna in mijn oor gilde. Waarschijnlijk had ze doorgekregen dat ik niet naar haar geratel had geluisterd maar in plaat daarvan diep in gedachten verzonken zat.
'Ja?'
'Je hebt niet geluisterd of wel?'
'Aridna, als ik naar alles moet luisteren wat jij verteld stroomt het bloed straks van ellende uit mijn oren.' Ze keek me boos aan en sloeg me op mijn arm. Ik kende haar zwakke plek en pookte in haar zij waardoor ze een spastische beweging maakte. Ze sprong op, sloeg me nog een keer op mijn arm en rende toen weg. Ik klom terug op de bank en keek hoe ze voor het raam langs rende. Wat een debiel was het soms ook.

http://images6.fanpop.com/image/photos/34800000/Kellin-Quinn-kellin-quinn-fan-club-34897370-500-500.jpg

*Post maar gwn aangezien we gaan socializen*


Xx-jes van Faal ;3
Re: JARUG [message #1494 is a reply to message #1493] Sun, 05 April 2015 17:52 Go to previous messageGo to next message
  jaweriatjuhh is currently offline  jaweriatjuhh
Messages: 316
Registered: December 2013
Member
Indigo Hazel Waters

Oké. Er was is echt iets mis en niemand weet wat we kunnen. Kiba gooit telkens met mijn lieve bakstenen, Kisuke schreeuwt tegen hem dat hij moet ophouden, Soifon probeert te slapen. Selene kijkt Kiba pissig aan en houdt een baksteen krampachtig vast( hopelijk gaat ze iemand met de baksteen slaan ). Kaia loopt gewoon rondjes. En Alexander ligt op de grond, tussen allerlei bakstenen met mijn zakhorloge te spelen. Mijn klokje. Nu zijn klokje. Door mijn klokje is hij in een Duistere ENgel veranderd en is de oude, zorgzame Alexander verdwenen.
Wacht eens even.... Als Alexander door mijn klokje in een duistere Engel is veranderd, betekent dat niet dat ik weer terug naar mijn oude ik zou veranderen als ik mijn klokje weer zou dragen? Ja. Dat moet wel.
Zo hard als ik kan ren ik naar Alexander toe en ga op zijn borstkast zitten.
'Indigo.' kucht hij. 'Ga van mij af.'
'Nee.' zeg ik eigenwijs. 'Alexander ik heb een theorie. Een hele vage maar het moet werken als ik het goed heb. Het heeft te maken met het klokje en als ik het goheb verander jij weer in je oude jij en ik in mijn oude ik.'
'Ik luister.' zegt Alexander nu met interesse. Ik vertel hem mijn theorie en struikel af en toe over mijn eigen woorden, maar Alexander luister vol aandacht. Het moet werken toch? Het moet wel.
'Maar... Wil jij wel terug veranderen, naar je oude ik?' vraagt Alexander twijfelend.
'Ja. Geef mij nu mijn klokkie.' Ik sta op waardoor Alexander weer gewoon adem kan halen, hoefd hij uberhaupt wel adem te halen? Hij is onsterfelijk, een soort van, hij kan alleen dood gaan door een sterrenschot.
Alexander overhandigde mij twijfelend mij mijn klokje. Jeetje, wat had Alexander ermee gedaan? Het zag er niet uit en was veel meer beschadigd. Ik hang het om mijn nek en het voeld zo vertrouwd, alsof ik nu echt helemaal compleet ben. Yes. Het voeld zo goed. Ik voeld iets in mezelf veranderen.
'EN?' vroeg Alexander nieuwsgierig.
'Verander jij eens eerst terug.' zei ik tegen Alexander. Hij deed het en zijn vleugels waren nog steeds zwart.... maar zijn rare hoorntjes waren verdwenen. Betekend dit dat het werkt? En hij langzaam terug in zijn oude ik zal veranderen?
'Nu jij?'
'Ik durf niet.' antwoord ik. Veranderen deed altijd pijn en wat als het nu nog steeds pijn doet? Daar heb ik eigenlijk geen zin in... 'Doe jij het.' Alexander pakt mijn klokje vast en opent het. Auw. Jezus. Het werkt en het doet nog steeds pijn. Nee. Godverdomme. Dit wil ik toch niet, naja, ik wil de pijn niet. De pijn is namelijk verschrikkelijk.
'Ha! Ha! Je bent jezelf weer!' schreeuwt Alexander opgetogen. Ik voel aan mijn oren, zo puntig als wat en aan mijn rug hangt iets zwaar. Als ik over mijn rug kijk zie ik twee grote zwarte , donzige vleugels.
'De vloek rustte gewoon op het klokje. Eigenlijk zou je jaren geleden al van je klokje af kunnen zijn.' zegt Alexander. Hij heeft nog eens gelijk ook.
'Wedstrijdje?' vraag ik aan Alexander. Ik kan het niet laten. Ik moet vliegen, ik heb het namelijk zo lang al niet gedaan.
'Tuurlijk. Ik ben toch sneller.'
'Ik was vroeger sneller dan jij en nu ook.'
'Als jij het zegt.'

Mijn voorlopig laatste stukkie. Ik zie jullie (stukjes ) in juli ofzooww weer. Sayonaraaaa

[Updated on: Sun, 05 April 2015 18:18]

Report message to a moderator

Re: Nop! [message #1495 is a reply to message #34] Tue, 14 April 2015 15:26 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
*is klaar met computeropracht dus gaat nop spammen*
REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG REGENBOOOOG


Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: Nop! [message #1496 is a reply to message #1495] Tue, 14 April 2015 18:42 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Okay, je mag ook gwn schrijven?
btw ik stem voor SOPHIE angul


Xx-jes van Faal ;3
Re: Nop! [message #1497 is a reply to message #34] Fri, 17 April 2015 09:04 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
Jij mag ook he daphne? Also, de tien minuutjes aan het einde van de les zijn echt niet genoeg om te schrijven darlin'.

Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: Nop! [message #1498 is a reply to message #1497] Sun, 19 April 2015 21:52 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Ik ga zo schrijven denk...
"Denk" is het kernwoord in deze zin


Xx-jes van Faal ;3
Re: Nop! [message #1499 is a reply to message #1498] Sun, 19 April 2015 22:59 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Als ik boven wifi heb schrijf ik wel

Xx-jes van Faal ;3
Re: Nop! [message #1500 is a reply to message #1499] Sun, 19 April 2015 23:29 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Okee nope miss morgen, maar opa ligt int ziekenhuis & kmoet naar school en oma kan niet lopen en ik moet het huishoudenn thuis & bij oma doen etc. dus ja dat.
misschien ik zie wel xD probeer van de week iig te schrijven


Xx-jes van Faal ;3
Re: Nop! [message #1501 is a reply to message #1500] Tue, 05 May 2015 23:22 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
OLLAAAAH, de hotelwifi doet het eindelijk maar maar op een device dus ik zit nu vet leuk op mijn vaders laptop jullie te spammen op nop. Razz (niet dat jullie dit snel gaan zien ofzo..) Ik ga denk ergens deze week schrijven als de rest allemaal hun vakantieboeken in hoog tempo uit zit te lezen. dus ja.. ik ga nu een spelletje doen. dus doei ofzo.

Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: Nop! [message #1502 is a reply to message #1500] Wed, 06 May 2015 00:06 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Elizabeth

Thomas en ik hadden onze spullen gepakt en waren op weg gegaan naar het kamp van Tasha. Onderweg legde Thomas zo'n beetje uit wat het inhield en wie hij daar achter gelaten had de laatste keer dat hij daar was geweest. Toen dat verhaal klaar was verzonken we beide ongemerkt in onze gedachten. Ik liep een beetje te dromen en merkte niet echt dat we bij onze eindbestemming waren aangekomen. Ik volgde Thomas blind (op een paar bomen waar hij tegenop liep, na dan) en dacht er dan ook niet bij na toen ik de poort door wilde lopen. Ik werd geweigerd en kon niet verder. Thomas liep een paar meter voor me en toen ik riep reageerde hij niet. Waarschijnlijk was hij te ver in gedachten verzonken om de realiteit te kunnen horen. Eigenlijk ook wel logisch dat het kamp streng beveiligd was met een krachtveld. Er liepen waarschijnlijk overal halfgoden, en als ze hier ook daadwerkelijk woonden konden ze in hun slaap makkelijk vermoord worden door jan-en-alle-man als er geen krachtveld was. En op vampiers zitten ze dan waarschijnlijk helemaal niet te wachten. Zouden halfgoden 'allergisch' zijn voor mijn gif? En zouden ze lekkerder smaken dan 'normale' mensen? Ze hadden natuurlijk wel een deel God in hen... Ik haalde mijn schouder op, smeet de rugzak op de grond en liet me tegen een boom aanzakken. Terwijl ik een klein vlammetje op mijn hand liet dansen verzonk ik wederom terug in gedachten.
Ik schrok op van een stem, waardoor het vlammetje uit elkaar viel en alleen een klein plof-geluidje maakte.
"Dáár ben je gekkie!" Tasha stond achter de struik verscholen naar me te kijken. Ik knikte en pakte mijn tas op. Ik merkte nu pas dat het wel erg donker was geworden. Waarom was Thomas me niet komen zoeken hier? Het leek mij vrij logisch dat ik hier ergens zou zijn... Misschien houd hij helemaal niet van je! Schoot er door mijn gedachten. Ik rilde van het idee en schudde het snel van me af. Hij was waarschijnlijk het land aan het afvliegen ofzo. Of aan het eten, ja het is en blijft natuurlijk wel een jongen!
"Tja ik kom het kamp niet in door het krachtveld..." Meldde ik Tasha. Ze keek bedenkelijk en knikte toen langzaam.
"Ah dat zou goed kunnen! De eerste keer dat wij met de hele groep hier waren kwam ook meer dan de helft niet binnen! Uhmm even denken hoor, wat deed Jackson toen ook weer?" Ze wreef met haar kleine handje over haar voorhoofd en knipte toen met haar vingers.
"DAT WAS HET!" Riep ze vrolijk uit.
"Ik heet jou, Elizabeth... uhmmm wat was je naam ook weer precies?" Vroeg ze voorzichtig. Ik lachte even en schudde mijn hoofd.
"Elizabeth Anastasia Means." Zei ik met een knipoog.
"Owhja, dan nu: Ik heet jou, Elizabeth Anastasia Means welkom in het halfbloedkamp!" Ze wachtte even en wenkte me toen.
"Zou het nu wel moeten lukken dan?" Vroeg ik iet wat argwanend. Ze knikte enthousiast en gebaarde dat ik achter haar aan moest lopen. Ik volgde zonder twijfel, maar toen ik weer onder de poort door wilde lopen werd ik wederom geweigerd. En deze keer niet zo zachtaardig als de eerste keer. Ik voelde de klap overal in mijn botten en hoorde de boom kraken toen ik daartegenaan geslingerd werd. Toen ik van de top van de boom naar beneden gleed ving ik een glimp op van Tasha's gezicht. Haar ogen stonden groot, haar mond hing open en ze kreeg tranen in haar ogen. Ze rende naar me toe en sloeg haar handen voor haar mond terwijl de tranen natte sporen op haar wangen achterlieten.
"Sorry Elizabeth! Ik dacht... Ik dacht dat het wel zou werken! Bij Jackson werkte het ook en en sorry!" Snikte ze. Ze sloeg nu haar handen voor haar ogen en ik zag haar schouders op en neer gaan door de gesmoorde snikken.
"Tasha! Tasha shhht maar, er is niks aan de hand! Ik ben een vampier, weinig pijn enzo weet je wel!" Stelde ik haar snel gerust. Ze liet haar handen langzaam zakken en keek me aan. Haar ogen stonden nog wijd opengesperd, maar ze knikte nu wel. Ik veegde de tranen weg en aaide haar haar. Toen gaf ik haar nog een knuffel en gebaarde naar het kamp.
"Tasha, je moet wel terug gaan nu, het is waarschijnlijk al heel laat en misschien zijn ze jou nou ook wel aan het zoeken! Stuur anders Jackson, Thomas of iemand anders om me binnen te krijgen?" Stelde ik voor. Ze knikte snel en rende zo hard als haar kleine beentjes toelieten. Ik keek naar boven en zag wat ik de boom had aangedaan. De bovenste helft van de boomtop was half doorgebroken en leunde nu gevaarlijk achteruit. Ik schopte hard tegen de boom aan en zorgde dat hij veilig omviel. Op die manier beschermde ik het kamp en de mensen die het kamp in of uit wilde. De boom liet nu een kale plek midden in het bos achter. Ik keek om me heen en zag dat de maan halfvol was. Het was een prachtig plaatje om te zien, maar dat werd belemmerd door de bomen. Ik pakte wederom mijn tas op en liep naar een hoge stevige boom. Ik nam een kleine aanloop en sprong de boom in. Ik klom naar de top en bewonderde het uitzicht. Ik droomde langzaam weg en genoot van mijn uitzicht. Mijn 'dag' droom werd onderbroken door een zacht gemiauw. Ik keek om me heen, op zoek naar het kleine katje dat het geluid maakte. Verderop in de bomen zat een klein pikzwart katje. Hij was nauwelijks te onderscheiden van de bladeren maar dankzij het miauwen vond ik hem toch.
"Poesje! Poes poes poes poes!" Fluisterde ik zacht, in de hoop dat het katje naar me toe zou komen. Hij deed het nog ook! Hoe wonderbaarlijk. Hij keek me met het hoofdje schuin aan en klom toen in mijn schoot. Een echte kat kon je het eigenlijk nog niet eens noemen. Het was een kitten van hooguit een paar maanden oud. Hij gaf kopjes tegen mijn been aan en likte toen aan m'n hand. Ik had mijn tas inmiddels naast me gelegd en nu kroop de kitten erin door de kleine opening! De kitten kroop een beetje rond en stak toen zijn kopje weer naar buiten. Ik reikte het katje mijn hand aan en wederom gaf hij kopjes. Toen liep hij in mijn hand en via mijn hand naar boven. Het katje kroop in mijn nek en nestelde zich daar dicht tegen me aan. Het katje begon te spinnen en ik werd een beetje gehypnotiseerd door het geluid.
"Elizabeth?!"
"LIZZY?! ALSJEBLIEFT LIZZY GEEF ANTWOORD! LIZZY?" In eerste instantie had ik niet door dat mijn naam werd geroepen en ergerde ik me alleen maar aan het geschreeuw. Pas toen het katje zijn kopje optilde, me met een scheef oog aankeek en toen weer terug ging liggen, besefte ik dat het mijn naam was die gegild werd.
"Lizzy? Alsjeblieft geef antwoord? Elizabeth?" De stem van Thomas klonk dik door de ingehouden tranen en ik kreeg wel een beetje medelijden met hem. Maar aan de andere kant had hij me hier wel achter gelaten en me vervolgens uren alleen gelaten, tot Tasha me had gevonden dan. Ik liet hem nog vijf minuten lijden en kon het toen zelf niet meer aan. Ik sloeg een kant van de tas om mijn schouder, nam het katje in mijn hand en drukte het tegen mijn borst aan. Toen sprong ik uit de boom en landde geluidloos achter Thomas. Hij stond een paar meter voor me en merkte me niet op. Pas toen het katje tegen mijn borst begon te miauwen, draaide hij zich om en rende op me af. Ik stond nog met het katje tegen mijn borst gedrukt toen hij me hard in een omhelzing trok. Het katje schrok op en kroop langs mijn hals omhoog en nestelde zich terug in mijn nek. Mijn arm zat nog krampachtig tussen mijn borst en die van Thomas gedrukt en ik voelde dat langzaam de druppels van Thomas' tranen mijn shirt nat maakten. Van binnen lachte ik een beetje. Hij deed zich zo stoer voor altijd, en moest je hem nu eens zien, zo als een watje zou hij zelf zeggen.

Kaleb

Aridna was halsoverkop terug het huisje in komen rennen. 'Een eng beest' had ze geroepen. Ze had inmiddels verschillende meubelstukken voor de deur geschoven en ik stond bij het raam met m'n armen over elkaar naar haar te kijken. Weirdo.
"Je weet dat beesten net zo goed door het raam kunnen komen toch?" Opperde ik. Aridna keek me boos aan en zocht daarna met haar ogen naar andere dingen waarmee ze het raam kon barricaderen.
"Na-ah Aridna! No way dat je alles gaat afsluiten! Ik zou bijna claustrofobisch worden!"
"Maar beesten!" Pruilde ze. Ik schudde mijn hoofd en ging bovenop de barricade bij de deur zitten. Aangezien ze alle stoelen er ook tussen had gezet.
"Wil je ook wat drinken?!" Klonk ze toen vanuit de keuken.
"Ja lekker!" Ik grinnikte. Ze vond dat antwoord super vervelend, aangezien ze nu dus nog niet wist wát ik wilde hebben. Ze zuchtte en draaide de kraan open. Ik fronste toen ze met een glas water en een glas ice tea de kamer terug kwam inlopen. Ze zette het glas ice tea op de grond en liep toen in mijn richting. Een sluwe glimlach gleed over haar gezicht en met een soepele beweging gooide ze het glas leeg in mijn richting.
"Aridna!" Ik sprong op, liep naar mijn kamer en kleedde me snel om. Toen ik terug kwam in de kamer zat ze op de grond en nipte ze van d'r ice tea. Ik ging tegenover haar zitten en staarde een beetje afwezig uit het raam dat zich aan de rechter kant van ons bevond.
"Wat was dat?" Aridna keek verontrust naar het raam.
"Wat zag je nu weer?" Zuchtte ik.
"Nee deze keer was het echt! Ik zag iemand voor het raam lopen! Een zwarte schim!" Ik schudde m'n hoofd en liet mijn hoofd in m'n handen zakken.
"Het was vast je verbeelding weer Ari-" Halverwege mijn zin werd ik onderbroken door een paar kloppen op de deur. Toen we niet open deden hoorden we voetstappen richting het raam gaan. Ik gebaarde naar Aridna dat ze niets moest zeggen en wees toen naar het raam. We kropen naast elkaar, uit het zicht van de persoon die door het raam zou kijken, maar wij hadden wel een perfect uitzicht op het raam. Daardoor konden we ook zien wie er tikte toen hij voor het raam stond. Aridna en ik hielden beide onze adem in en keken elkaar aan. Wat deden we nu?






Xx-jes van Faal ;3
Re: Nop! [message #1503 is a reply to message #1502] Sun, 10 May 2015 00:11 Go to previous messageGo to next message
  xDaphnexfaalx is currently offline  xDaphnexfaalx
Messages: 24
Registered: March 2015
Location: Nederland
Junior Member
Kaleb

We zaten nu al 5 minuten naar elkaar te staren. M'n borst brandde van verlangen naar verse lucht. Langzaam liet ik mijn adem los terwijl ik het silhouet goed in de gaten hield. Hij liep om het huisje heen, zeer waarschijnlijk opzoek naar een ingang. Toen hij geen doorgang kon vinden ging hij weer voor het raam staan. Hij legde zijn handen aan weerszijden van zijn hoofd en drukte zijn voorhoofd tegen de ruit. Ik legde mijn vinger tegen mijn lippen toen Aridna me aan keek. De man bonkte hard tegen de ruit aan. Ik kende hem niet en had geen idee wat hij wilde. Inmiddels had hij zijn handen rond zijn mond gevouwen en riep iets. Ik spitste mijn oren om hem te kunnen verstaan.
"Ik zoek iemand! Kennen jullie ene Elizabeth? Ik weet dat jullie binnen zijn, ik hoor het! Ik wil jullie geen kwaad doen!" Klonk er gedempt. Ik kon zien dat het een Duistere Engel was, net als ik. Dikke kans dus dat hij mij om wilde leggen. Ik wist dat Aridna het niet leuk zou vinden, maar ik stond op en gebaarde dat ze moest blijven zitten.
"Wie ben je en wat moet je?" Snauwde ik de jongen toe.
"Ik ben Demetri, ik ben opzoek naar Elizabeth." Ik nam hem sceptisch op, hij stond nog steeds voor het raam en kon me niks maken. Ik bepaalde dat hij niet erg gevaarlijk kon zijn en begon met het afbreken van de barricade voor de deur.
"Wat doe je?!" Siste Aridna.
"Rustig, ik weet dat het een Duistere Engel is maar hij lijkt niet gevaarlijk. En stel dat hij aan probeert te vallen... Jij kon monsters toch half in bezit nemen?" Ik keek haar aan en wenkbrauwwiebelde naar haar. Ze keek boos en schudde haar hoofd als afkeuring van mijn gedrag. Ik opende de deur en Demetri kwam binnen. Hij keek me raar aan toen hij de barricade van meubels zag.
"Niks vragen." Schudde ik. Zijn blik viel op Aridna en hij zwaaide even.
"Dus. Wie zocht je ook weer?" Begon ik het gesprek.
"Owh ja dat. Elizabeth. Misschien ken je haar wel als Anastasia?"
"Nee sorry, waarom dacht je dat wij haar zouden kennen?"
"Nou, niet heel lang geleden is ze hier langs gekomen. Ik hoopte dat jullie haar gezien hadden en misschien wisten waar ze nu heen was."
"Hoe ziet ze eruit? Misschien heb ik haar wel gezien maar niet ontmoet."
"Uhm, een blank meisje, jaar of 20, bruin haar en groenblauwe ogen. Ze is niet heel lang, misschien 1,65m maar door haar houding lijkt ze langer." Ik schudde mijn hoofd. Ik kende haar niet, nooit gezien ook.
"Ik." Zei Aridna ademloos, onze aandacht schoot naar Aridna.
"Ik heb haar gezien. Ze zei haar naam niet, maar we hebben gesproken. Ze is naar het westen gegaan." Fluisterde ze terwijl ze zich omhoog heen aan een tafeltje.
"Wanneer?" Kwam Demetri meteen to the point.
"Maakt dat uit? Waarvoor zoek je dat meisje trouwens?" Vroeg ik toch wat wantrouwend.
"Dat maakt heel veel uit. Het is mijn zusje. Ik ben haar zo'n 830 jaar geleden kwijt geraakt en ben haar nu op het spoor!" Okay hij vormde geen bedreiging voor mij, dus knikte ik naar Aridna dat ze het moest vertellen.
"Een of twee weken geleden, Kaleb was net terug naar het huisje gelopen om wat te drinken te pakken toen ik haar in het bos tegen kwam. Ze vertelde niet veel maar vroeg om de weg naar het dorp dat het dichtste bij was. Om vervolgens de tegengestelde richting op te rennen overigens." Besloot Aridna. Raar verhaal.
"Top dank je! Je weet niet hoe erg je me hiermee helpt!" Demetri deed enthousiast maar er lag iets duisters in zijn blik. Misschien was hij toch niet de onschuldige broer die hij beweerde te zijn.
"Als jullie het niet erg vinden ga ik nu snel Elizabeth zoeken!" Aridna knikte en zwaaide waarna hij weg snelde.
"Ik vertrouw het niet Arry. Misschien moeten we hem maar achterna gaan. We zullen wel zien waar we uit komen dan?" Stelde ik voor. Ze twijfelde.
"Je weet dat ik er niet van houd om m'n neus in andermans zaken te steken Kal. Wat kan ons die Elizabeth schelen?"
"Aaah kom op Arry! Van een avontuurtje ga je niet dood hoor! Ik wil gewoon weten wat die gozer te verbergen heeft! En zo reizen we ook weer naar een onbekende bestemming!"
"Nou vooruit dan. Maar jij draagt de schuld als die Demetri-dude erachter komt dat we hem volgen." Ik stak twee vingers in de lucht en zei:
"Ik zweer plechtig op mijn eigen graf dat ik alle schuld zal dragen als die Demetri-dude erachter komt dat we hem volgen." Aridna sloeg mijn vingers uit de lucht en liep naar boven om haar spullen te pakken. Ik volgde haar en gooide snel mijn rugzak vol. We moesten opschieten, wilden we Demetri nog terug vinden.


Xx-jes van Faal ;3
Re: Nop! [message #1504 is a reply to message #1503] Mon, 11 May 2015 21:10 Go to previous messageGo to next message
  FloorAbbestee
Messages: 530
Registered: December 2013
Location: My mind palace.
Member
Ladieda c:
Selene
http://imagizer.imageshack.com/img540/8392/JqUjBv.png


Ik heb mijn haar geverfd, of nou ja Ivy heeft mijn haar geverfd. Ze heeft meer ervaring met het verven van mijn haar en daarbij kan ze best wel wat afleiding gebruiken.
Mijn haar heeft nu een groenblauwige kleur. Het doet me aan de zee denken.
Ik ben bij Alex en Lelouch gaan zitten voor een potje schaak. (Het dak is hier niet zo heel hoog.) Ze zeggen beide niks over mijn haar, maar ze zijn dan ook erg druk bezig met schaken. Na hun potje besluit Alex dat het tijd wordt om Indigo lastig te gaan vallen, dus speel ik nu.
'Je bent behoorlijk pissig of niet soms?' vraagt Lelouch* na een paar minuten.
'Waarom denk je dat?' vraag ik zijn vraag ontwijkend.
'Door de manier waarop je speelt, na zolang met Alex gespeeld te hebben kan ik pissigheid goed onderscheiden.' legt hij uit.
'Ben je ook in staat om menselijke emoties op een normale manier te achterhalen?' vraag ik. Dit keer is Lelouch degene die wijselijk zijn mond houdt.
'Ik snap het trouwens echt niet, hij zou nooit zoveel moeite gedaan hebben als hij je niet leuk vond.'
'Volgens mij zit je alleen tegen me te praten zodat ik afgeleid raak.' Ik heb hem er heus niet voor nodig om me aan Kiba te herinneren.
'Ik bedoelde te zeggen dat ik denk dat er meer achter zit.' Ik voel mijn adem stokken in mijn keel. Een totaal overdreven reactie natuurlijk. Deze verklaring is ook al meerdere keren door mijn hoofd geschoten, maar ik schreef het elke keer af als een product van mijn ego. Zijn statement is een soort bevestiging voor me. Ik ben in ieder geval niet de enige die dit denkt.



*Ik heb lichtelijke struggles om hem niet "Lulu" te noemen :/

"Arry"
http://kendall-jenner.net/gallery/albums/Photoshoots/2014/Go%20Sees/normal_010.jpg

Ik stel u met liefde voor aan deze fantastische vent, Kaleb. De jongen, of moet ik zeggen gevallen engel, die zo stom is om het gevaar op te zoeken.
Als ik iets niet vertrouw is mijn eerste instinkt om ervandoor te gaan. No way dat ik daar dan in de beurt blijf. Kaleb daar in tegen wil erachteraan. Waarom trek ik met iemand op die zo nodig de held uit wilt hangen?
Als ik mijn tas heb gevuld heb met alle leuke truitjes en jeans die ik zo snel bij elkaar kon vinden pak ik mijn tegenregen en kom terug naar de woonkamer waar Kaleb allang op me staat te wachten.
'Ik heb alleen wel één eis.' zeg ik.
'Nog een?' vraagt Kaleb met opgetrokken wenkbrauwen. 'Zeg het maar hoor uwe hoogheid.'
Ik neem even de tijd om met mijn ogen te rollen voor ik antwoord geef. 'We reizen met de griffoenen.' Officieel vallen ze onder het klassement "monster", ik kan ze controlen, maar het zijn ongelofelijk vriendelijke beesten.
Kaleb heeft een hekel aan ze, hij vind het vervelend om "op een enorme kip rond te vliegen" (zijn woorden).
'Hoe anders gaan we snel genoeg achter hem aan als ik niet kan vliegen?' voeg ik er aan toe als hij er nog steeds niet overtuigd uitziet. 'Daarbij kunnen we hem zo niet kwijtraken, het zijn roofdieren.'
Kaleb rolt met zijn ogen. 'Best jij je zin maar we vertrekken nu. Dus je zorgt maar beter dat ze er snel zijn.'


Kaneeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel c:
Re: Nop! [message #1505 is a reply to message #1504] Sun, 16 August 2015 01:11 Go to previous message
  jaweriatjuhh is currently offline  jaweriatjuhh
Messages: 316
Registered: December 2013
Member
Leyla

Vlieglessen. Nee. Nee. Nee. Nee. Indigo en Alexander staan beiden voor mij en kijken me hoopvol aan.
'Dit keer ben ik er ook bij en kan die prutser je niet dood laten vallen of zo.' zegt Indigo opgewekter dan zou moeten, haar ogen twinkelen gewoon. Oké. Nu weet ik het zeker. Ze willen me dood hebben. Ze willen gewoon van me af. Jeetje. Wat geweldig... Maar niet heus.
'Hé.' zegt Alexander beledigt. 'Ik heb haar niet bijna dood laten vallen.' zegt Alexander.
'Nee, doordat Videl haar op tijd opving. Jij prutser was veels te sloom.'
Indigo en Alexander beginnen weer eens met hun oneindige gekibbel en dat zie ik dus als een kans om van ze te ontsnappen. Zachtjes loop ik achteruit weg en verdwijn dan om een hoekje.
Ik ga dus echt nooit meer vliegen. Never ever ever.
Previous Topic: Fairy tail ~Ms
Goto Forum:
  


Current Time: Thu Sep 21 23:24:23 CEST 2017

Total time taken to generate the page: 0.02399 seconds